Psyche
alle pijlers
Optimisme en veerkracht - de val?
zaterdag 1 oktober 2011 om 12:51
Hoi allemaal,
Ben vandaag aan het nadenken over optimisme, positivisme en veerkracht. Reden daarvoor is natuurlijk mijn eigen situatie momenteel. Liefdesverdriet, dertigersdilemma, elkaar nog eens versterkend.
Als ik mezelf beschrijf, omschrijf ik mezelf als een optimistisch, positief en veerkrachtig persoon. Zit niet bij de pakken neer. Maar nu het laatste jaar vraag ik me af of ik het mezelf door die eigenschappen ook niet moeilijk maak.
Andere mensen hier meningen over - in tweede bericht zal ik mijn overwegingen schrijven, anders wordt de OP zo groot...
Ben vandaag aan het nadenken over optimisme, positivisme en veerkracht. Reden daarvoor is natuurlijk mijn eigen situatie momenteel. Liefdesverdriet, dertigersdilemma, elkaar nog eens versterkend.
Als ik mezelf beschrijf, omschrijf ik mezelf als een optimistisch, positief en veerkrachtig persoon. Zit niet bij de pakken neer. Maar nu het laatste jaar vraag ik me af of ik het mezelf door die eigenschappen ook niet moeilijk maak.
Andere mensen hier meningen over - in tweede bericht zal ik mijn overwegingen schrijven, anders wordt de OP zo groot...
zaterdag 1 oktober 2011 om 12:54
Mijn grootste probleem is nu mijn liefdesverdriet. En ik vraag me af of ik de periode van verdriet niet verleng. We hebben allebei twijfels of breuk (door hem) een goed idee was. Het is niet gebrek aan liefde, maar omstandigheden. Waardoor ik als ik hem heb gezien altijd weer positief ben en hoop krijg. Om daarna weer in een dal te raken omdat het niet gaat zoals ik hoopte.
Mijn werk. Ik vind alles leuk. Zie geen bergen. Maar krijg uiteindelijk wel de rekening. Aangezien ik toch best periodes heb waarin ik zo moe ben omdat ik teveel heb aangepakt.
Maak het mezelf ook moeilijk, ben perfectionistisch. Dus alles moet perfect (behalve in het huishouden). Werk, relatie, vrienden.
Mijn optimisme en positivisme maken me veerkrachtig. Maar ik lijk ook wel een ezel. Iedere keer stoot ik weer tegen dezelfde steen... En dan stop ik niet met proberen, maar begint het weer opnieuw...
Ben heel even de deur uit, toch even van de zon genieten, maar kom terug om te reageren.
Mijn werk. Ik vind alles leuk. Zie geen bergen. Maar krijg uiteindelijk wel de rekening. Aangezien ik toch best periodes heb waarin ik zo moe ben omdat ik teveel heb aangepakt.
Maak het mezelf ook moeilijk, ben perfectionistisch. Dus alles moet perfect (behalve in het huishouden). Werk, relatie, vrienden.
Mijn optimisme en positivisme maken me veerkrachtig. Maar ik lijk ook wel een ezel. Iedere keer stoot ik weer tegen dezelfde steen... En dan stop ik niet met proberen, maar begint het weer opnieuw...
Ben heel even de deur uit, toch even van de zon genieten, maar kom terug om te reageren.
zaterdag 1 oktober 2011 om 12:56
misschien nu nog niet maar het kan wel gebeuren, heb het bij mijn oma gezien, die had zo het beeld geschapen dat ze sterk was en geloofde daar zo erg in dat ze toen ze heel erg ziek werd zich afsloot van mensen die haar eraan deden denken dat ze er slech aan toe was ( de kleinkinderen en haar jongste zus ), ik heb haar in die tijd ook niet meer gezien, ze stierf voor mijn gevoel dus onverwachts, haar zus is wel nog bij haar geweest doordat mijn moeder en haar zus gesjoemeld hebben zodat oma haar dan toch maar zou ontvangen in het ziekenhuis.
maar goed, iemand die altijd klaagt maakt zich ook niet geliefd, je zult er een mix tussen moeten vinden nooit te klagen en altijd sterk te lijken en je zwakte te tonen, die bij je past, TO/ polly.
maar goed, iemand die altijd klaagt maakt zich ook niet geliefd, je zult er een mix tussen moeten vinden nooit te klagen en altijd sterk te lijken en je zwakte te tonen, die bij je past, TO/ polly.
zaterdag 1 oktober 2011 om 12:57
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:01
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:02
quote:PoIIy schreef op 01 oktober 2011 @ 12:58:
Valkuil is inderdaad het woord wat ik zocht
En ergens weet ik wel waar ze zijn, maar stap er steeds weer in...
Hoe komt dat?
Vanwege je optimisme en veerkracht uiteraard. Maar dat is het niet alleen.
What's in it for you om daar steeds in te stappen? Onderliggend bedoel ik? Waar ben je bang voor?
Valkuil is inderdaad het woord wat ik zocht
En ergens weet ik wel waar ze zijn, maar stap er steeds weer in...
Hoe komt dat?
Vanwege je optimisme en veerkracht uiteraard. Maar dat is het niet alleen.
What's in it for you om daar steeds in te stappen? Onderliggend bedoel ik? Waar ben je bang voor?
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:05
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:06
Dat vraag ik me dus ook af, waar ben ik bang voor?
Misschien dat ik wil dat iedereen me aardig vind? Hoewel ik weet dat dat niet kan, en ikzelf ook niet iedereen aardig vind.
En omdat ik een soort van beeld voor mezelf heb geschept waaraan ik wil voldoen? Een beeld wat ik bijna had bereikt, maar net voordat ik het aan kon tikken weer heb verloren?
Misschien dat ik wil dat iedereen me aardig vind? Hoewel ik weet dat dat niet kan, en ikzelf ook niet iedereen aardig vind.
En omdat ik een soort van beeld voor mezelf heb geschept waaraan ik wil voldoen? Een beeld wat ik bijna had bereikt, maar net voordat ik het aan kon tikken weer heb verloren?
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:09
Kier, ik geloof er echt in dat ik het kan. Kan ook heel veel aan, dat durf ik wel te zeggen.
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Want ik ben niet de wereld, dat zijn we met zijn allen.
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Want ik ben niet de wereld, dat zijn we met zijn allen.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:13
quote:PoIIy schreef op 01 oktober 2011 @ 12:54:
Mijn grootste probleem is nu mijn liefdesverdriet. En ik vraag me af of ik de periode van verdriet niet verleng. We hebben allebei twijfels of breuk (door hem) een goed idee was. Het is niet gebrek aan liefde, maar omstandigheden. Waardoor ik als ik hem heb gezien altijd weer positief ben en hoop krijg. Om daarna weer in een dal te raken omdat het niet gaat zoals ik hoopte.
Het is uit. Als je hem ziet raak je steeds weer teleurgesteld. Waarom zie je hem nog? Denk je niet dat het beter is om geen contact meer te hebben als je je rot voelt erna?
Mijn werk. Ik vind alles leuk. Zie geen bergen. Maar krijg uiteindelijk wel de rekening. Aangezien ik toch best periodes heb waarin ik zo moe ben omdat ik teveel heb aangepakt.
Je weet dat je teveel oppakt, oplossing is dus dat niet meer doen. Daad bij het woord voegen is alleen zo verdomd moeilijk. Als het wat beter met je gaat zal dat wel makkelijker zijn. Nu zit je natuurlijk ook in een cirkel.
Maak het mezelf ook moeilijk, ben perfectionistisch. Dus alles moet perfect (behalve in het huishouden). Werk, relatie, vrienden.
Mijn optimisme en positivisme maken me veerkrachtig. Maar ik lijk ook wel een ezel. Iedere keer stoot ik weer tegen dezelfde steen... En dan stop ik niet met proberen, maar begint het weer opnieuw...
Ben je optimistisch, of heb je allemaal overlevingsmechanismes opgebouwd? Hou je jezelf niet voor de gek door dingen te zeggen als 'alles komt goed' terwijl dat helemaal niet zo voelt?
Ben heel even de deur uit, toch even van de zon genieten, maar kom terug om te reageren.
Mijn grootste probleem is nu mijn liefdesverdriet. En ik vraag me af of ik de periode van verdriet niet verleng. We hebben allebei twijfels of breuk (door hem) een goed idee was. Het is niet gebrek aan liefde, maar omstandigheden. Waardoor ik als ik hem heb gezien altijd weer positief ben en hoop krijg. Om daarna weer in een dal te raken omdat het niet gaat zoals ik hoopte.
Het is uit. Als je hem ziet raak je steeds weer teleurgesteld. Waarom zie je hem nog? Denk je niet dat het beter is om geen contact meer te hebben als je je rot voelt erna?
Mijn werk. Ik vind alles leuk. Zie geen bergen. Maar krijg uiteindelijk wel de rekening. Aangezien ik toch best periodes heb waarin ik zo moe ben omdat ik teveel heb aangepakt.
Je weet dat je teveel oppakt, oplossing is dus dat niet meer doen. Daad bij het woord voegen is alleen zo verdomd moeilijk. Als het wat beter met je gaat zal dat wel makkelijker zijn. Nu zit je natuurlijk ook in een cirkel.
Maak het mezelf ook moeilijk, ben perfectionistisch. Dus alles moet perfect (behalve in het huishouden). Werk, relatie, vrienden.
Mijn optimisme en positivisme maken me veerkrachtig. Maar ik lijk ook wel een ezel. Iedere keer stoot ik weer tegen dezelfde steen... En dan stop ik niet met proberen, maar begint het weer opnieuw...
Ben je optimistisch, of heb je allemaal overlevingsmechanismes opgebouwd? Hou je jezelf niet voor de gek door dingen te zeggen als 'alles komt goed' terwijl dat helemaal niet zo voelt?
Ben heel even de deur uit, toch even van de zon genieten, maar kom terug om te reageren.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:15
quote:PoIIy schreef op 01 oktober 2011 @ 13:09:
Kier, ik geloof er echt in dat ik het kan. Kan ook heel veel aan, dat durf ik wel te zeggen.
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Want ik ben niet de wereld, dat zijn we met zijn allen.
Je wilt de wereld om je heen graag beheersen. Maar dat kan niet.
Wat je hier uit kunt leren is dat je al je goede kwaliteiten beter op jezelf kunt botvieren. Jezelf controleren, hoe je met siutaties omgaat. Streef naar een rode draad van wat jij wil in je leven, zonder specifiek plaatje van wie daar in moet passen. Dat komt vanzelf, alleen mss niet altijd op de manier waarop je wil. Dat is hetgeen je NIET kunt beheersen.
Wees vooral veerkrachtig naar jezelf toe. Wees optimistisch naar jezelf toe en de dingen die jij doet.
Kier, ik geloof er echt in dat ik het kan. Kan ook heel veel aan, dat durf ik wel te zeggen.
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Want ik ben niet de wereld, dat zijn we met zijn allen.
Je wilt de wereld om je heen graag beheersen. Maar dat kan niet.
Wat je hier uit kunt leren is dat je al je goede kwaliteiten beter op jezelf kunt botvieren. Jezelf controleren, hoe je met siutaties omgaat. Streef naar een rode draad van wat jij wil in je leven, zonder specifiek plaatje van wie daar in moet passen. Dat komt vanzelf, alleen mss niet altijd op de manier waarop je wil. Dat is hetgeen je NIET kunt beheersen.
Wees vooral veerkrachtig naar jezelf toe. Wees optimistisch naar jezelf toe en de dingen die jij doet.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:16
quote:Kier_V schreef op 01 oktober 2011 @ 13:05:
Het kan toch geen valkuil zijn wanneer je positief zijn, een aangeboren karaktertrek is?
In mijn ervaring wel, ik ben ook erg optimistisch, waardoor ik mezelf niet de kans geef om me flink rot te voelen als daar wel aanleiding voor is. En dan stapelt het zich op.
Het kan toch geen valkuil zijn wanneer je positief zijn, een aangeboren karaktertrek is?
In mijn ervaring wel, ik ben ook erg optimistisch, waardoor ik mezelf niet de kans geef om me flink rot te voelen als daar wel aanleiding voor is. En dan stapelt het zich op.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:21
quote:PoIIy schreef op 01 oktober 2011 @ 13:09:
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Dat is toch ook veel te ambitieus?? Wie krijgt nu wel alles voor elkaar wat ie wil? Je stelt te hoge eisen aan jezelf.
Ik denk dat je veel zou hebben aan psychotherapie. Veel van wat je schrijft herken ik en ik ben nu dus begonnen met therapie. Of misschien doe je dat al?
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Dat is toch ook veel te ambitieus?? Wie krijgt nu wel alles voor elkaar wat ie wil? Je stelt te hoge eisen aan jezelf.
Ik denk dat je veel zou hebben aan psychotherapie. Veel van wat je schrijft herken ik en ik ben nu dus begonnen met therapie. Of misschien doe je dat al?
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:21
quote:PoIIy schreef op 01 oktober 2011 @ 13:09:
Kier, ik geloof er echt in dat ik het kan. Kan ook heel veel aan, dat durf ik wel te zeggen.
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Want ik ben niet de wereld, dat zijn we met zijn allen.
nee, ik krijg helaas ook niet alles voor elkaar zoals ik het wil of graag zie.
Maar wanneer dat niet dreigt te lukken, zit het in mijn positieve aard om het dan zo aan te pakken dat ik in de richting van mijn doel kom en het daarmee stel.
Ik vind een weg of ik maak er één. Dat idee.
En daar horen teleurstellingen bij, het zij zo. Toch blijft het een aangeboren trek om ook dat soort dingen positief te benaderen en niet te eindigen als een zuurtje.
Kier, ik geloof er echt in dat ik het kan. Kan ook heel veel aan, dat durf ik wel te zeggen.
Maar ik krijg dus niet alles voor elkaar wat ik wil. En dat kan door interne factoren (als in persoonlijke factoren zijn) zijn, maar natuurlijk ook heel vaak door externe factoren (de wereld om me heen).
Want ik ben niet de wereld, dat zijn we met zijn allen.
nee, ik krijg helaas ook niet alles voor elkaar zoals ik het wil of graag zie.
Maar wanneer dat niet dreigt te lukken, zit het in mijn positieve aard om het dan zo aan te pakken dat ik in de richting van mijn doel kom en het daarmee stel.
Ik vind een weg of ik maak er één. Dat idee.
En daar horen teleurstellingen bij, het zij zo. Toch blijft het een aangeboren trek om ook dat soort dingen positief te benaderen en niet te eindigen als een zuurtje.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:22
quote:idalee schreef op 01 oktober 2011 @ 13:21:
[...]
Dat is toch ook veel te ambitieus?? Wie krijgt nu wel alles voor elkaar wat ie wil? Je stelt te hoge eisen aan jezelf.
Ik denk dat je veel zou hebben aan psychotherapie. Veel van wat je schrijft herken ik en ik ben nu dus begonnen met therapie. Of misschien doe je dat al?Wat is het doel van die therapie?
[...]
Dat is toch ook veel te ambitieus?? Wie krijgt nu wel alles voor elkaar wat ie wil? Je stelt te hoge eisen aan jezelf.
Ik denk dat je veel zou hebben aan psychotherapie. Veel van wat je schrijft herken ik en ik ben nu dus begonnen met therapie. Of misschien doe je dat al?Wat is het doel van die therapie?
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:24
quote:idalee schreef op 01 oktober 2011 @ 13:16:
[...]
In mijn ervaring wel, ik ben ook erg optimistisch, waardoor ik mezelf niet de kans geef om me flink rot te voelen als daar wel aanleiding voor is. En dan stapelt het zich op.
Dus komt het er op een gegeven moment uit.
Ik heb dat niet, eerlijk gezegd. En ik heb een berg shit meegemaakt, kan ik je zeggen.
Ik baal op dat moment even heel erg stevig en er kunnen tranen vloeien, maar ik moet toch de kracht vinden om dat achter me te laten. Anders blijft er geen energie meer over om door te gaan.
[...]
In mijn ervaring wel, ik ben ook erg optimistisch, waardoor ik mezelf niet de kans geef om me flink rot te voelen als daar wel aanleiding voor is. En dan stapelt het zich op.
Dus komt het er op een gegeven moment uit.
Ik heb dat niet, eerlijk gezegd. En ik heb een berg shit meegemaakt, kan ik je zeggen.
Ik baal op dat moment even heel erg stevig en er kunnen tranen vloeien, maar ik moet toch de kracht vinden om dat achter me te laten. Anders blijft er geen energie meer over om door te gaan.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:29
mijn oma is ziek geworden en is het een aantal jaar gebleven, ze kon nooit tegen iemand toegeven als het niet goed met haar ging ( zelfs niet tegen naasten ) en bleef altijd maar heel stoer zeggen dat het beter ging dan de ander dacht terwijl ze in stilte leed, dat deed haar gezondheid, herstel en zeker haar levenskwaliteit geen goed, terwijl er genoeg mensen waren die om haar gaven en haar hadden kunnen steunen.
daarom denk ik dat je met die instelling jezelf te kort doet, wat niet wegneemt dat je beter optimisten om je heen kunt hebben als zwartkijkers natuurlijk.
daarom denk ik dat je met die instelling jezelf te kort doet, wat niet wegneemt dat je beter optimisten om je heen kunt hebben als zwartkijkers natuurlijk.
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:32
zaterdag 1 oktober 2011 om 13:37
quote:idalee schreef op 01 oktober 2011 @ 13:25:
het doel wordt aangepast per client, bij mij is het o.a. een beter zelfbeeld krijgen, maar voor iedereen is het dus anders.
Kan zinvol zijn, lijkt me, wanneer je je er met jezelf niet helemaal meer uitkomt.
Daarom vroeg ik het ook aan jou, Google geeft in dit opzicht een te algemeen beeld bedacht ik me al.
het doel wordt aangepast per client, bij mij is het o.a. een beter zelfbeeld krijgen, maar voor iedereen is het dus anders.
Kan zinvol zijn, lijkt me, wanneer je je er met jezelf niet helemaal meer uitkomt.
Daarom vroeg ik het ook aan jou, Google geeft in dit opzicht een te algemeen beeld bedacht ik me al.
