Psyche
alle pijlers
Ouders met psychische problemen
maandag 9 augustus 2010 om 18:01
Wie heeft er ouders of een ouder met psychische problemen en hoe ga je daar mee om?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
maandag 9 augustus 2010 om 20:38
quote:bankje schreef op 09 augustus 2010 @ 20:33:
[...]
Daar ben ik al een aantal jaren mee bezig en ik weet dat ik op de goede weg ben, maar wat doet het soms pijn als je denkt en hoe je leven er uit had kunnen zien als je thuissituatie anders was geweest.
Auw wat is het vivaforum soms confronterend, maar wat heeft het me al veel positieve dingen opgeleverd bij het afbreken van de muur.
Ik snap dat je dat kan blijven denken maar het heeft geen zin. Dit is wie jij bent en dit heeft jou gevormd tot wie je nu bent. Je hebt veel meer bagage maar ook veel meer gevoel en inlevingsvermogen en dat maakt jou een bijzonder mens!
Klinkt makkelijker dan het is maar wel te doen en het is het zeker waard. Ga vanaf hier en kijk vooruit.
Probeer je verleden als een boek te zien dat je in de kast hebt staan. Af en toe kijk je erin en pink je een lading tranen weg en af en toe ben je blij dat je dat boek gelezen hebt omdat je op bepaalde vlakken meer wijsheid hebt dan anderen.
[...]
Daar ben ik al een aantal jaren mee bezig en ik weet dat ik op de goede weg ben, maar wat doet het soms pijn als je denkt en hoe je leven er uit had kunnen zien als je thuissituatie anders was geweest.
Auw wat is het vivaforum soms confronterend, maar wat heeft het me al veel positieve dingen opgeleverd bij het afbreken van de muur.
Ik snap dat je dat kan blijven denken maar het heeft geen zin. Dit is wie jij bent en dit heeft jou gevormd tot wie je nu bent. Je hebt veel meer bagage maar ook veel meer gevoel en inlevingsvermogen en dat maakt jou een bijzonder mens!
Klinkt makkelijker dan het is maar wel te doen en het is het zeker waard. Ga vanaf hier en kijk vooruit.
Probeer je verleden als een boek te zien dat je in de kast hebt staan. Af en toe kijk je erin en pink je een lading tranen weg en af en toe ben je blij dat je dat boek gelezen hebt omdat je op bepaalde vlakken meer wijsheid hebt dan anderen.
maandag 9 augustus 2010 om 20:40
quote:Sunny1 schreef op 09 augustus 2010 @ 20:34:
Jezus Mimootje, wat een verhaal. Heb je ook therapie gehad? Fijn voor je dat je nu een 'goed' leven hebt, dikke knuffel!
ach ja, ooit wel eens hier en daar maar niet iets dat echt geholpen heeft.
En ik ik leid een leven, lijd niet meer maar het is, ook voor mij, niet makkelijk.
Zie er tegen op om 40 te worden en mijn vader te overleven, blijf hopen dat ik niet zoals mijn moeder word maar ik ken mijn valkuilen en let daar zoveel mogelijk op.
Jezus Mimootje, wat een verhaal. Heb je ook therapie gehad? Fijn voor je dat je nu een 'goed' leven hebt, dikke knuffel!
ach ja, ooit wel eens hier en daar maar niet iets dat echt geholpen heeft.
En ik ik leid een leven, lijd niet meer maar het is, ook voor mij, niet makkelijk.
Zie er tegen op om 40 te worden en mijn vader te overleven, blijf hopen dat ik niet zoals mijn moeder word maar ik ken mijn valkuilen en let daar zoveel mogelijk op.
maandag 9 augustus 2010 om 20:44
Ik kwam een lief stel tegen op vakantie en onze dochter speelde met hun dochter ik heb op een borrelavond mijn hele rot verhaal aan vreemden verteld en dat had ik nog nooit gedaan, ze vroegen door met hele goede vragen en waren serieus geïnteresseerd. Achteraf schaamde ik mij een beetje maar wat een lieve mensen en wat een geweldige gezellige avond hebben we gehad. Wat een bevrijding!
Ik vergeet hun nooit weer
Ik vergeet hun nooit weer
maandag 9 augustus 2010 om 21:00
Pffff, dat klinkt heftig.
Moet zeggen dat ik er erg tegen op zag om het voor mezelf op te schrijven. Ik wilde het echt niet. Ik had het afgesproken met mijn psych (moest niet, mocht), toch gedaan (in 1 ruk opgeschreven) en het luchtte mij best wel op. Ik heb het later bij mijn psych opgelezen, moest toen wel huilen, maar that was it.
Moet zeggen dat ik er erg tegen op zag om het voor mezelf op te schrijven. Ik wilde het echt niet. Ik had het afgesproken met mijn psych (moest niet, mocht), toch gedaan (in 1 ruk opgeschreven) en het luchtte mij best wel op. Ik heb het later bij mijn psych opgelezen, moest toen wel huilen, maar that was it.
maandag 9 augustus 2010 om 21:00
dan hoop ik dat je er wat aan hebt om mee te lezen bankje!
heel veel sterkte!
@sunny, ik voel me meestal sterk maar dip zo nu en dan flink en op die momenten ben ik bang voor de toekomst, voor het slechte voorbeeld dat ik heb gehad en voor mijzelf. Het heeft mij jaren gekost om zover te komen maar het kan dus wel, je losmaken van je verleden zonder het te ontkennen.
Erkennen is de eerste stap, het heeft geen zin om verhaal te halen want ze ontkennen of weten het niet meer.
verwerken komt erna en dat duurt het langste, helemaal als je er alleen voor staat en geen feedback kan krijgen.
dan je richten op de toekomst, de rest van je leven.
heel veel sterkte!
@sunny, ik voel me meestal sterk maar dip zo nu en dan flink en op die momenten ben ik bang voor de toekomst, voor het slechte voorbeeld dat ik heb gehad en voor mijzelf. Het heeft mij jaren gekost om zover te komen maar het kan dus wel, je losmaken van je verleden zonder het te ontkennen.
Erkennen is de eerste stap, het heeft geen zin om verhaal te halen want ze ontkennen of weten het niet meer.
verwerken komt erna en dat duurt het langste, helemaal als je er alleen voor staat en geen feedback kan krijgen.
dan je richten op de toekomst, de rest van je leven.
maandag 9 augustus 2010 om 21:54
jeetje Wichke55 wat een verhaal en dat je ouders je zoon mogen zien van de rechter (of begrijp ik dat verkeerd?) (wat een raar systeem!)
heel veel sterkt meid! Het leven is extra moeilijk als je borderline hebt, voor jezelf en helemaal in combinatie met de zorg voor een kindje. Als je wil dan KAN je het! En je wil dus het gaat je zo lukken!
knuffel!
heel veel sterkt meid! Het leven is extra moeilijk als je borderline hebt, voor jezelf en helemaal in combinatie met de zorg voor een kindje. Als je wil dan KAN je het! En je wil dus het gaat je zo lukken!
knuffel!
maandag 9 augustus 2010 om 22:10
Ik heb geen ervaring met geesteszieke ouders, maar wel met een vervelende jeugd.
Wat mij erg heeft geholpen in mijn verwerking is de gedachte "ze wisten niet beter". Je kunt boos zijn, je kunt je tekort gedaan voelen, je kunt teleurgesteld of gefrustreerd zijn... maar dat verandert allemaal niets. Je jeugd is voorbij en je zult het ermee moeten doen hoe dat is gegaan. Je kunt je daar, hoe moeilijk ook, maar beter in berusten. Je hoeft het niet te vergeten of te vergeven, maar je kunt je er wel bij neerleggen dat het is zoals het is.
Wat echter voor je ligt, is je toekomst. Ik geloof heilig in het "what doesn't kill you, makes you stronger". Jullie hebben het allemaal gered om volwassen te worden vanuit een hele moeilijke situatie. Dat zegt heel veel over de kracht die jullie in je hebben. Als je als kind in zo'n situatie toch goed op weet te groeien, dan ben je ontzettend sterk.
Doe met die kracht je voordeel. Je toekomst ligt open, het is niet meer aan je ouders maar aan jouzelf hoe je die in gaat vullen. En merk je in het dagelijkse leven dat je tegen dingen aanloopt, omdat je vanuit huis niet de juiste bagage hebt meegekregen? Ga daar dan mee aan de slag! Je bent nooit te oud om te leren of om zelf het heft in handen te nemen.
Ik las ook dat sommigen zich schamen voor hun gebrek aan bagage. Waarom? Het is juist ontzettend sterk om open te staan voor je eigen "tekortkomingen" of "verbeterpunten" en daarr wat mee te doen!
Een dikke voor jullie allemaal!
Wat mij erg heeft geholpen in mijn verwerking is de gedachte "ze wisten niet beter". Je kunt boos zijn, je kunt je tekort gedaan voelen, je kunt teleurgesteld of gefrustreerd zijn... maar dat verandert allemaal niets. Je jeugd is voorbij en je zult het ermee moeten doen hoe dat is gegaan. Je kunt je daar, hoe moeilijk ook, maar beter in berusten. Je hoeft het niet te vergeten of te vergeven, maar je kunt je er wel bij neerleggen dat het is zoals het is.
Wat echter voor je ligt, is je toekomst. Ik geloof heilig in het "what doesn't kill you, makes you stronger". Jullie hebben het allemaal gered om volwassen te worden vanuit een hele moeilijke situatie. Dat zegt heel veel over de kracht die jullie in je hebben. Als je als kind in zo'n situatie toch goed op weet te groeien, dan ben je ontzettend sterk.
Doe met die kracht je voordeel. Je toekomst ligt open, het is niet meer aan je ouders maar aan jouzelf hoe je die in gaat vullen. En merk je in het dagelijkse leven dat je tegen dingen aanloopt, omdat je vanuit huis niet de juiste bagage hebt meegekregen? Ga daar dan mee aan de slag! Je bent nooit te oud om te leren of om zelf het heft in handen te nemen.
Ik las ook dat sommigen zich schamen voor hun gebrek aan bagage. Waarom? Het is juist ontzettend sterk om open te staan voor je eigen "tekortkomingen" of "verbeterpunten" en daarr wat mee te doen!
Een dikke voor jullie allemaal!
maandag 9 augustus 2010 om 22:12
Inderdaad mijn ouders mogen mijn zoon zien van de rechter. En ze hebben nog een schadevergoeding gekregen, omdat ik hen weerhoudde van mijn zoon te zien!!!
Doordat ik meer inzicht heb gekregen in mijn ziektebeeld, weet ik wel gauw te handelen. De laatste twee jaar heb ik me tweemaal erg kort laten opnemen. Dit doe ik om mijn zoon niet te belasten. Want hoe klein hij ook is, ik wil niet dat hij me in de war zit. Als ik maar vermoedt dat er een psychose aankomt, laat ik me kort opnemen, en dat helpt me altijd om me te herpakken.
Ik ben ook soms erg bang dat mijn zoon het ook krijgt. Misschien zit het ook wel in zijn genen. Bij tijden voel ik me heel erg egoistisch dat ik een kind heb gewild. Maar de outing van mijn ziekte kwam pas toen ik zwanger was. Ik heb echt vaak tijdens mijn zwangerschap gehuild en tegen vriend gezegd dat ik hem en het kindje mij niet wou aandoen. Omdat ik zo een slechte vrouw was. En dat komt ook een beetje omdat mijn moeder zei dat ik een slechte moeder ging zijn.
Maar ik hou echt zielsveel van mijn zoon, dat ik me zelfs laat opnemen wetende dat ik hem enorm mis. Het is niet makkelijk en zeker niet voor mijn partner. Maar ja de moment wanneer alles zich volledig uit kies je niet ...
Doordat ik meer inzicht heb gekregen in mijn ziektebeeld, weet ik wel gauw te handelen. De laatste twee jaar heb ik me tweemaal erg kort laten opnemen. Dit doe ik om mijn zoon niet te belasten. Want hoe klein hij ook is, ik wil niet dat hij me in de war zit. Als ik maar vermoedt dat er een psychose aankomt, laat ik me kort opnemen, en dat helpt me altijd om me te herpakken.
Ik ben ook soms erg bang dat mijn zoon het ook krijgt. Misschien zit het ook wel in zijn genen. Bij tijden voel ik me heel erg egoistisch dat ik een kind heb gewild. Maar de outing van mijn ziekte kwam pas toen ik zwanger was. Ik heb echt vaak tijdens mijn zwangerschap gehuild en tegen vriend gezegd dat ik hem en het kindje mij niet wou aandoen. Omdat ik zo een slechte vrouw was. En dat komt ook een beetje omdat mijn moeder zei dat ik een slechte moeder ging zijn.
Maar ik hou echt zielsveel van mijn zoon, dat ik me zelfs laat opnemen wetende dat ik hem enorm mis. Het is niet makkelijk en zeker niet voor mijn partner. Maar ja de moment wanneer alles zich volledig uit kies je niet ...
maandag 9 augustus 2010 om 22:21
quote:Witchke55 schreef op 09 augustus 2010 @ 22:14:
Mooie post nummerzoveel.
Enkel zijn sommige dingen die gedaan of gezegd zijn geweest door ouders heel moeilijk te begrijpen. Zeker als je zelf moeder bent geworden ...Het hele punt is dat mensen soms dingen doen of zeggen die ook echt niet te begrijpen zijn. Mensen kunnen zulke rare gedachtekronkels hebben. En mensen met psygische stoornissen nog veel erger (alhoewel dat natuurlijk wel afhankelijk is van het soort stoornis). Je kwelt jezelf door te proberen het wel te begrijpen. Sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen, die zijn zoals ze zijn.
Mooie post nummerzoveel.
Enkel zijn sommige dingen die gedaan of gezegd zijn geweest door ouders heel moeilijk te begrijpen. Zeker als je zelf moeder bent geworden ...Het hele punt is dat mensen soms dingen doen of zeggen die ook echt niet te begrijpen zijn. Mensen kunnen zulke rare gedachtekronkels hebben. En mensen met psygische stoornissen nog veel erger (alhoewel dat natuurlijk wel afhankelijk is van het soort stoornis). Je kwelt jezelf door te proberen het wel te begrijpen. Sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen, die zijn zoals ze zijn.
