Psyche
alle pijlers
Ouders met psychische problemen
maandag 9 augustus 2010 om 18:01
Wie heeft er ouders of een ouder met psychische problemen en hoe ga je daar mee om?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
maandag 9 augustus 2010 om 18:13
maandag 9 augustus 2010 om 18:16
Yups, hier. En nee, niet goed afgeleverd tot mijn 18e.
Wat mij heeft geholpen is altijd te weten dat ik niet verantwoordelijk ben voor wat er gebeurt is tot mijn 18e jaar. Ik heb daar geen enkele schuld aan (heel belangrijk te realiseren)
Maar ik heb me volledig verantwoordelijk gehouden voor wat ik met mezelf heb gedaan vanaf die tijd. Dat is een aanzet geweest tot eerst redelijk fucked up door het leven gaan, de boel oppakken, boos worden op ouders, instorten, weer oppakken, instorten, weer oppakken tot een moment dat ik het los kon laten. Het scheelt dat mijn ouders overleden zijn. (hoe naar dat ook klinkt)
Een hoop is je ontnomen, maar dat betekent niet dat je er nu niets meer mee kunt doen. Je bent in de basis een prima mens wat minder mogelijkheden heeft gehad. Nu kan dat prima mens prima zelf mogelijkheden voor haarzelf creeeren. Maak van jezelf nooit een slachtoffer. Dat is de grootste boosdoener na die tijd.
Wat mij heeft geholpen is altijd te weten dat ik niet verantwoordelijk ben voor wat er gebeurt is tot mijn 18e jaar. Ik heb daar geen enkele schuld aan (heel belangrijk te realiseren)
Maar ik heb me volledig verantwoordelijk gehouden voor wat ik met mezelf heb gedaan vanaf die tijd. Dat is een aanzet geweest tot eerst redelijk fucked up door het leven gaan, de boel oppakken, boos worden op ouders, instorten, weer oppakken, instorten, weer oppakken tot een moment dat ik het los kon laten. Het scheelt dat mijn ouders overleden zijn. (hoe naar dat ook klinkt)
Een hoop is je ontnomen, maar dat betekent niet dat je er nu niets meer mee kunt doen. Je bent in de basis een prima mens wat minder mogelijkheden heeft gehad. Nu kan dat prima mens prima zelf mogelijkheden voor haarzelf creeeren. Maak van jezelf nooit een slachtoffer. Dat is de grootste boosdoener na die tijd.
maandag 9 augustus 2010 om 18:20
Herkenbaar, Sunny. Ik ben opgegroeid met een depressieve ouder die behoorlijk bepalend was in ons gezin. Ben ook niet helemaal uit de verf gekomen toen, maar heb op 18e (ging toen op kamers) besloten dat ik me daar niet door wilde laten bepalen. Heb, ook met behulp van therapie, mezelf een aantal doelen gesteld en heb die nu ook bereikt. Ben nu behoorlijk vrij van mijn jeugd.
En wat DNM schrijft: Maak jezelf geen slachtoffer. Op een gegeven moment realiseer je je dat je als kind niets aan de situatie kon doen, niets kon veranderen, maar dat je nu zelf kan kiezen, de macht in handen hebt.
Succes!
En wat DNM schrijft: Maak jezelf geen slachtoffer. Op een gegeven moment realiseer je je dat je als kind niets aan de situatie kon doen, niets kon veranderen, maar dat je nu zelf kan kiezen, de macht in handen hebt.
Succes!
maandag 9 augustus 2010 om 18:23
@prikker, Ik hoop dat je goede therapie krijgt. Ik heb ook jaren verkloot met verkeerde therapieen. Nu eindelijk heb ik een goed iemand.
@Domnaiefmutsje, ik probeer de draad op te pakken. Heb een lieve vriend, maar ik word steeds weer even teruggetrokken door mijn ouders zeg maar. D'r gebeurd steeds weer wat, en dan ben ik weer terug bij af. Ik probeer, maar het is heel zwaar. Ben dood moe.
@Domnaiefmutsje, ik probeer de draad op te pakken. Heb een lieve vriend, maar ik word steeds weer even teruggetrokken door mijn ouders zeg maar. D'r gebeurd steeds weer wat, en dan ben ik weer terug bij af. Ik probeer, maar het is heel zwaar. Ben dood moe.
maandag 9 augustus 2010 om 18:27
Ik heb het ook een tijd niet gevoeld, hoor. Maar mijn ervaring is dat het op een gegeven moment wel makkelijker wordt. Weet natuurlijk niet hoe het bij jou gaat, maar toen ik stappen ging zetten ging het langzaam beter. Hel brak bij mij ook los, maar dat was een prijs die ik toen wel wilde, en kon, betalen.
maandag 9 augustus 2010 om 18:29
Ja, mijn vader helaas en mijn middelste broertje ook helaas.
Door de jaren heen heb ik er mee leren leven en mee leren omgaan. Nu ik niet meer thuis woon, heb ik er stuk minder last van. Ik ga op bezoek bij mijn vader, maar ben altijd blij dat ik weer naar huis ga aan het einde van de dag. Ik hou van hem zoals hij is en het heeft mij wel gemaakt wie ik nu ben. Ik ben erdoor sterker geworden en weet wat ik aan mezelf heb.
Het enige klote nog vind ik als mijn jongste broertje mij ´s avonds laat smst dat het weer verkeerd gaat thuis. Dan voel ik me echt schuldig dat ik niet meer thuis woon en hem niet kan opvangen op zo moment. Gelukkig weet mijn stiefmoeder hoe ze met mijn vader om moet gaan en vertrouw ik op haar.
Door de jaren heen heb ik er mee leren leven en mee leren omgaan. Nu ik niet meer thuis woon, heb ik er stuk minder last van. Ik ga op bezoek bij mijn vader, maar ben altijd blij dat ik weer naar huis ga aan het einde van de dag. Ik hou van hem zoals hij is en het heeft mij wel gemaakt wie ik nu ben. Ik ben erdoor sterker geworden en weet wat ik aan mezelf heb.
Het enige klote nog vind ik als mijn jongste broertje mij ´s avonds laat smst dat het weer verkeerd gaat thuis. Dan voel ik me echt schuldig dat ik niet meer thuis woon en hem niet kan opvangen op zo moment. Gelukkig weet mijn stiefmoeder hoe ze met mijn vader om moet gaan en vertrouw ik op haar.
maandag 9 augustus 2010 om 18:32
maandag 9 augustus 2010 om 18:35
Weet je Sunny... hoe moeilijk ook. Als zij zelfmoord willen plegen, dan is dat hun eigen verantwoordelijkheid. Het mag geen middel voor hun zijn om jou te manipuleren. Dat kan je niet laten gebeuren. Als zij doordraaien, zijn zij daar verantwoordelijk voor. Niet jij.
Die grenzen zijn van levensbelang voor jou.
Dit is heel moeilijk te accepteren. Maar het is wel waar. God zij dank wel, want got that tshirt ook...
Die grenzen zijn van levensbelang voor jou.
Dit is heel moeilijk te accepteren. Maar het is wel waar. God zij dank wel, want got that tshirt ook...
anoniem_67619 wijzigde dit bericht op 09-08-2010 18:43
Reden: zoals aangegeven weggehaald ivm privacy
Reden: zoals aangegeven weggehaald ivm privacy
% gewijzigd
maandag 9 augustus 2010 om 18:46
@dom Dank je!
@sunny1 Zelfmoordpoging ben jij niet de schuldige van. Ik heb een psychologische opleiding gehad en ik heb daar veel geleerd. Ben me zelf daar echt tegengekomen. Ik heb echt geleerd dat de gebeurtenissen die er zijn geweest niet mijn schuld is. Ook niet een zelfmoordpoging. Mijn vader heeft ook een poging gedaan. Gelukkig tegengehouden door me stiefmoeder. Ik had toen die tijd geen contact met mijn vader. Ik kon het niet door wat er allemaal was gebeurd, maar ik gaf me zelf de schuld van.
Wat ik geleerd heb over zelfmoord is dat er meestal 2 varianten zijn:
1. Diegene roept of dreigt met zelfmoord, maar doet het uiteindelijk niet. Het is meer om aandachtvragen. En soms doet diegene het wel, ook voor aandacht, maar wel met de hoop dat ze op tijd gevonden worden. Aandacht dus.
2. De meeste mensen die zelfmoord plegen komen vaak totaal onverwachts. Niemand in de omgeving wist dat diegene ervan plan was of erover nadacht.
@sunny1 Zelfmoordpoging ben jij niet de schuldige van. Ik heb een psychologische opleiding gehad en ik heb daar veel geleerd. Ben me zelf daar echt tegengekomen. Ik heb echt geleerd dat de gebeurtenissen die er zijn geweest niet mijn schuld is. Ook niet een zelfmoordpoging. Mijn vader heeft ook een poging gedaan. Gelukkig tegengehouden door me stiefmoeder. Ik had toen die tijd geen contact met mijn vader. Ik kon het niet door wat er allemaal was gebeurd, maar ik gaf me zelf de schuld van.
Wat ik geleerd heb over zelfmoord is dat er meestal 2 varianten zijn:
1. Diegene roept of dreigt met zelfmoord, maar doet het uiteindelijk niet. Het is meer om aandachtvragen. En soms doet diegene het wel, ook voor aandacht, maar wel met de hoop dat ze op tijd gevonden worden. Aandacht dus.
2. De meeste mensen die zelfmoord plegen komen vaak totaal onverwachts. Niemand in de omgeving wist dat diegene ervan plan was of erover nadacht.
maandag 9 augustus 2010 om 18:54
quote:Sunny1 schreef op 09 augustus 2010 @ 18:48:
@Dom, i'm trying. Helaas hebben ze wel al wat dingen voor elkaar gekregen. Ik kon niet tegen ze op. Hoop in de toekomst wel.
@Lamaatje, ik leef nog onder hun juk. Probeer daarvan af te komen, maar mennnn wat moeilijk.
Voor elk stukje wat ze voor elkaar hebben gekregen maakt het jou weer een stuk moeilijker. Maar niet onmogelijk!
Het is ook moeilijk. Je hebt te maken met een fiks loyaliteits gevoel, een grote dosis erfenis en gewenning van de situatie.
Het hoeft niet nu, vandaag. Maar safe your own ass. Als iemand een brandend huis binnen rent heb je de neiging er achteraan te rennen en te roepen dat ze terug moeten komen. Maar als ze een vuurzee ingaan, kan je beter niet volgen.
Wat ik me ging beseffen is dat ik los kon komen van de situatie door verantwoording te nemen voor mij en mijn leven. Met tevens het besef dat ik hetzelfde deed als mijn ouders. Meegaan in de shit. En dat wilde ik niet. Je verzuipt.
Vervolgens moest ik gaan geloven dat mijn lot niet datzelfde was. Ik was heilig van overtuigt dat ik zou eindigen als mijn moeder. Gelukkig is dat nu absoluut niet meer zo.
@Dom, i'm trying. Helaas hebben ze wel al wat dingen voor elkaar gekregen. Ik kon niet tegen ze op. Hoop in de toekomst wel.
@Lamaatje, ik leef nog onder hun juk. Probeer daarvan af te komen, maar mennnn wat moeilijk.
Voor elk stukje wat ze voor elkaar hebben gekregen maakt het jou weer een stuk moeilijker. Maar niet onmogelijk!
Het is ook moeilijk. Je hebt te maken met een fiks loyaliteits gevoel, een grote dosis erfenis en gewenning van de situatie.
Het hoeft niet nu, vandaag. Maar safe your own ass. Als iemand een brandend huis binnen rent heb je de neiging er achteraan te rennen en te roepen dat ze terug moeten komen. Maar als ze een vuurzee ingaan, kan je beter niet volgen.
Wat ik me ging beseffen is dat ik los kon komen van de situatie door verantwoording te nemen voor mij en mijn leven. Met tevens het besef dat ik hetzelfde deed als mijn ouders. Meegaan in de shit. En dat wilde ik niet. Je verzuipt.
Vervolgens moest ik gaan geloven dat mijn lot niet datzelfde was. Ik was heilig van overtuigt dat ik zou eindigen als mijn moeder. Gelukkig is dat nu absoluut niet meer zo.
maandag 9 augustus 2010 om 18:54
quote:Sunny1 schreef op 09 augustus 2010 @ 18:23:
D'r gebeurd steeds weer wat, en dan ben ik weer terug bij af. Ik probeer, maar het is heel zwaar. Ben dood moe.
Herkenbaar, ik heb gesprekken met een psycholoog waar uit naar voren is gekomen dat ik onherstelbaar beschadigd ben in mijn jeugd. Mijn moeder is/was manisch depressief en ik heb de diagnose 'geparentificeerd kind.'
Ik heb het er moeilijk mee en ondervind ook totaal geen steun van mijn oudere zussen, ze vinden/vonden mij altijd een aanstelster.
Hoe nu verder voor mij is lastig, want theariepien zullen mij niet voldoende meer kunnen helpen, dus er maar mee om leren gaan.
En idd, contact met mijn moeder afhouden, hoe moeilijk ik dat ook vind zeker nu ik zelf moeder ben. Ze weet mij ook altijd terug te zuigen en ben dan daaaaagen van slag.
D'r gebeurd steeds weer wat, en dan ben ik weer terug bij af. Ik probeer, maar het is heel zwaar. Ben dood moe.
Herkenbaar, ik heb gesprekken met een psycholoog waar uit naar voren is gekomen dat ik onherstelbaar beschadigd ben in mijn jeugd. Mijn moeder is/was manisch depressief en ik heb de diagnose 'geparentificeerd kind.'
Ik heb het er moeilijk mee en ondervind ook totaal geen steun van mijn oudere zussen, ze vinden/vonden mij altijd een aanstelster.
Hoe nu verder voor mij is lastig, want theariepien zullen mij niet voldoende meer kunnen helpen, dus er maar mee om leren gaan.
En idd, contact met mijn moeder afhouden, hoe moeilijk ik dat ook vind zeker nu ik zelf moeder ben. Ze weet mij ook altijd terug te zuigen en ben dan daaaaagen van slag.
maandag 9 augustus 2010 om 18:57
@ sunny1
Ja het was zeker zwaar. Vooral het eerste jaar. Maar heb er heel veel over geleerd. Ook over de ziekte van me vader en broertje.
Ik heb mezelf daar echt gevonden en ontdekt wie ik ben. Ook veel gesprekken gehad met docenten die zelf in het vak zaten. Het heeft mij heel erg geholpen.
Ik heb geleerd dat ik er niks aan kan doen, maar mijn vader en broertje ook niet.
Mijn broertje heeft uiteindelijk hulp gezocht en gaat nu goed met hem. Mijn vader ontkent nog steeds dat hij het heeft en wil daarom niet geholpen worden. Waardoor het moeilijk is met hem te leven. Ik heb heel veel respect voor mijn stiefmoeder. Ik zou het niet vol kunnen houden, zoals zij.
Ja het was zeker zwaar. Vooral het eerste jaar. Maar heb er heel veel over geleerd. Ook over de ziekte van me vader en broertje.
Ik heb mezelf daar echt gevonden en ontdekt wie ik ben. Ook veel gesprekken gehad met docenten die zelf in het vak zaten. Het heeft mij heel erg geholpen.
Ik heb geleerd dat ik er niks aan kan doen, maar mijn vader en broertje ook niet.
Mijn broertje heeft uiteindelijk hulp gezocht en gaat nu goed met hem. Mijn vader ontkent nog steeds dat hij het heeft en wil daarom niet geholpen worden. Waardoor het moeilijk is met hem te leven. Ik heb heel veel respect voor mijn stiefmoeder. Ik zou het niet vol kunnen houden, zoals zij.
