Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 21:52
dinsdag 13 december 2016 om 21:56
Als een boos bang kind denk ik. Waar Rhae het laatst over had. Ik vond dat zo goed verwoord, dat je gedachten nog steeds jong en bang zijn. En dat ze je proberen te helpen en te begeleiden, maar ook niet weten hoe. Dat hebben ze nog niet geleerd.
Laat ze maar schreeuwen. Als je bang en boos bent, hoort schreeuwen daar misschien wel bij. Maar bedenk je, dat gedachten vol emoties lang niet altijd gelijk hebben.
Je hebt niks verkeerds gedaan en slechte dingen doen ( snijden, teveel drinken, kosten ) is niet goed voor je.
Laat ze maar schreeuwen. Als je bang en boos bent, hoort schreeuwen daar misschien wel bij. Maar bedenk je, dat gedachten vol emoties lang niet altijd gelijk hebben.
Je hebt niks verkeerds gedaan en slechte dingen doen ( snijden, teveel drinken, kosten ) is niet goed voor je.
dinsdag 13 december 2016 om 22:07
Ja, daar had Rhae gelijk in en jij nu ook: ze zijn heel bang, onzeker en verhullen dat achter een berg woede.. helaas is die woede gericht op mij, wat ik allemaal fout doe in hun ogen...Het is ergens fijn om ze beter te begrijpen. Ze voelen zich daar ongemakkelijk bij, ik mag er ook niet over praten, maar ik denk dat het wel helpt..
En als ik contact met ze probeer te maken, probeer ze gerust te stellen of te kalmeren, worden ze alleen maar bozer.. en verwijtend op een gegeven moment: waarom kijk je nu wel naar ons om, wij mochten er toch nooit echt zijn? Die onzekerheid en de angst die er zit, gaat enorm diep, en beschermen ze met een leger van intense woede...
Ik vind het moeilijk te geloven dat ik niks verkeerd gedaan heb. Moeilijk omdat die zienswijze van jullie ervoor zorgt dat ik anders naar de situaties kijk van vroeger en merk dat ik die kant niet op wil...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 22:13
Fijn dat je het beter lijkt te begrijpen, wat er zich in jouw hoofd afspeelt. Als contact maken niet lukt, dan maar laten uitrazen, maar weet waarom die woede er is. Onzekerheid en angst. En dat zijn geen goede raadgevers.
Mijn kat heeft zojuist door de sneue prachtige kerstboom gebanjerd en ze zit nu helemaal onder de glitters
kerstkat!
Mijn kat heeft zojuist door de sneue prachtige kerstboom gebanjerd en ze zit nu helemaal onder de glitters
kerstkat!
dinsdag 13 december 2016 om 23:08
Zou het helpen om niet meer zo te denken in: ik deed/doe het fout. Ik ben/was slecht?
Je bent opgegroeid in extreme omstandigheden en hebt gedrag aangeleerd om te overleven. Daar is niets fout aan. Dit was nodig om jezelf te beschermen. Maar nu is het beschermende gedrag, het copingsgedrag niet meer nodig. En het is lastig en beangstigend om het vertrouwde, het copingsgedrag los te laten. Dat gaat met horten en stoten. Dat dit niet 123 lukt is geenzins falen van jouw kant.
En jouw idee dat anderen sneller/beter leren is echt niet waar. Ik blijf ook nog steeds hopen dat mijn moeder eens uit zichzelf belt. Verstandelijk weet ik wel dat ze dat niet doet omdat ze niet kan maar het kind in mij hoopt toch op een leuke moeder die interesse in mij toont. Ben ik dan een ezel met de steen. Vast wrl maar sommige gevoelens zijn nu eenmaal niet af te leren. En ja, het rauwe verdriet is eraf, echt boos ben ik niet meer, maar jammer is het wel.
Die reis, het verwerken van je gevoelens, ben jij nu begonnen. En dat is spannend want je weet het eindpunt niet, terwijl je wel weet waar je was. Het wel weten, ook al weet je dat het schadelijk is, is soms veiliger omdat het vertrouwd is. Maar je geest voelt dat het nu veilig is om op reis te gaan. Zie het als de emancipatie van je geest. In al die jaren heeft je geest niet kunnen groeien omdat er geen ruimte was om sommige dingen te leren, want als je moet overleven dan heb je daar geen tijd/ruimte voor. Maar nu ben je veilig en wil je geest zich ontwikkelen.
Dus eigenlijk gaat het heel goed met je. In ieder geval elke dag een stapje beter.
Je bent opgegroeid in extreme omstandigheden en hebt gedrag aangeleerd om te overleven. Daar is niets fout aan. Dit was nodig om jezelf te beschermen. Maar nu is het beschermende gedrag, het copingsgedrag niet meer nodig. En het is lastig en beangstigend om het vertrouwde, het copingsgedrag los te laten. Dat gaat met horten en stoten. Dat dit niet 123 lukt is geenzins falen van jouw kant.
En jouw idee dat anderen sneller/beter leren is echt niet waar. Ik blijf ook nog steeds hopen dat mijn moeder eens uit zichzelf belt. Verstandelijk weet ik wel dat ze dat niet doet omdat ze niet kan maar het kind in mij hoopt toch op een leuke moeder die interesse in mij toont. Ben ik dan een ezel met de steen. Vast wrl maar sommige gevoelens zijn nu eenmaal niet af te leren. En ja, het rauwe verdriet is eraf, echt boos ben ik niet meer, maar jammer is het wel.
Die reis, het verwerken van je gevoelens, ben jij nu begonnen. En dat is spannend want je weet het eindpunt niet, terwijl je wel weet waar je was. Het wel weten, ook al weet je dat het schadelijk is, is soms veiliger omdat het vertrouwd is. Maar je geest voelt dat het nu veilig is om op reis te gaan. Zie het als de emancipatie van je geest. In al die jaren heeft je geest niet kunnen groeien omdat er geen ruimte was om sommige dingen te leren, want als je moet overleven dan heb je daar geen tijd/ruimte voor. Maar nu ben je veilig en wil je geest zich ontwikkelen.
Dus eigenlijk gaat het heel goed met je. In ieder geval elke dag een stapje beter.
dinsdag 13 december 2016 om 23:10
Ja dat helpt, echt wel:
Fijn dat je het beter lijkt te begrijpen, wat er zich in jouw hoofd afspeelt. Als contact maken niet lukt, dan maar laten uitrazen, maar weet waarom die woede er is. Onzekerheid en angst. En dat zijn geen goede raadgevers.
Mijn kat heeft zojuist door de sneue prachtige kerstboom gebanjerd en ze zit nu helemaal onder de glitters
Het lijkt mij nogal onmogelijk een kerstboom te combineren met een kat, in hetzelfde huis (mijn buren beginnen er niet eens meer aan), want volgens mij zien katten het als enorme krabpaal oid. Als ik jou zo lees zit daar wel wat in haha
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 23:11
Oh, en ik zie dat je extreem zorgzaam bent naar de gevoelens van anderen toe (hier op het forum, thuis bij je vriend). Je kan heel goed complimenten geven. Kun je dat ook naar jezelf. Ik heb een opdracht voor je: geef jezelf vanaf nu elke dag een compliment. Benoem wat er goed ging en wat het was dat jij deed dat het goed ging.
dinsdag 13 december 2016 om 23:29
Branningbrothers het denken in fout en slecht lijkt wel onderdeel van de gedachten te zijn.. het is echt heel moeilijk dat anders te zien en niet toegestaan in hun ogen. Het helpt te lezen hoe jij dat ziet, daarmee begrijp ik ze beter.. maar het hele idee van dat ik niks verkeerd gedaan heb, maar gedrag nodig gehad heb om te overleven en nu dat los leer en mag laten, ontwapent ze. Want ze worden gevoed door slechte gedachten over mezelf en als ik ze behandel met begrip voor de situatie, hebben ze minder gereedschap in handen om toe te slaan... wat vast fijn is, maar volgens de gedachten houd ik mezelf voor de gek om er zo mild naar te kijken...
Je hebt gelijk dat het allemaal heel erg eng is.. mooi om het te zien als emancipatie van mijn geest.. zo is het waarschijnlijk wel, ook al blijft mijn hoofd zeggen dat de omgeving helemaal niet veilig is en ik juist wel heel alert moet blijven.. het is vertrouwder zo te denken, het beschermende heeft ook een functie en is fijn... moeilijk daar stappen in te nemen en vooral er zo begripvol naar blijven kijken als jij kunt..
Ik heb ergens ook hoop richting mijn moeder ook al is het verstandelijk onrealistisch.. ik vind dat moeilijk bij jou te lezen, want je lijkt me een heel lief en begripvol persoon en het doet pijn te lezen dat je bepaalde gevoelens hebt die ik herken.. voor mezelf is het te dragen, maar ik gun jou veel mooiere dingen. Ik vind het lief dat je blijft schrijven..
Je hebt gelijk dat het allemaal heel erg eng is.. mooi om het te zien als emancipatie van mijn geest.. zo is het waarschijnlijk wel, ook al blijft mijn hoofd zeggen dat de omgeving helemaal niet veilig is en ik juist wel heel alert moet blijven.. het is vertrouwder zo te denken, het beschermende heeft ook een functie en is fijn... moeilijk daar stappen in te nemen en vooral er zo begripvol naar blijven kijken als jij kunt..
Ik heb ergens ook hoop richting mijn moeder ook al is het verstandelijk onrealistisch.. ik vind dat moeilijk bij jou te lezen, want je lijkt me een heel lief en begripvol persoon en het doet pijn te lezen dat je bepaalde gevoelens hebt die ik herken.. voor mezelf is het te dragen, maar ik gun jou veel mooiere dingen. Ik vind het lief dat je blijft schrijven..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 23:36
Dit bovenste krijg ik op mijn werk heel vaak te horen, ik krijg vaak terug dat mensen zich vaak fantastisch voelen nadat ze met mij gesproken hebben, dat vind ik heel fijn, dat voelt goed richting anderen.
Als je een ander volgt en probeert je in te leven in een ander en de kracht van een ander ziet, dan is dat voor mij een cadeautje, ik vind dat super in contact met anderen.
Maar richting mezelf, nee, dat lukt me absoluut niet.. dat mag er niet zijn of zo... pff een compliment voor mezelf, met uitleg, dat vind ik een hele lastige Branningbrothers.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 23:44
Okee, genoeg voetstuk want ik ben ook mens. Met leuke kanten maar ook minder leuke. Net als iedereen. Net als jij. Want je bent niet alleen stom, en ook niet alleen leuk, lief grappig. We zijn zoals we zijn, met aspecten die goed zijn en ontwikkelpunten.
Zie je het patroon? Waarom verdien ik die complimenten wel en jij niet?
dinsdag 13 december 2016 om 23:52
Hmm ja hier oefen ik mee, door de opdracht van de therapeut.. ik moet mezelf er letterlijk, dus fysiek, een schouderklopje bij geven.. en dat drie keer per dag, het is echt heel ellendig en moeilijk om zo richting mezelf te doen...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 13 december 2016 om 23:53
Oh, en oefening baart kunst. We doen dit met dochter die heel perfectionistisch is aangelegd. Door te benoemen wat goed gaat leert ze focussen op dat ze het goed doet (of beter dan ze denkt), net als jij. We doen het consequent elke dag en het gaat steeds beter (na 6 maanden). In het begin vond ze het heel moeilijk maar nu zegt ze: het rekenen ging goed want ik kon mij goed concentreren.
Het is wel van een ander niveau natuurlijk en lost ook niet al je problemen op maar kan je wel helpen anders naar jezelf te kijken.
Het is wel van een ander niveau natuurlijk en lost ook niet al je problemen op maar kan je wel helpen anders naar jezelf te kijken.
dinsdag 13 december 2016 om 23:56
Fijn dat het helpt voor je dochter, goed hoe jullie haar als ouders begeleiden en kijken naar wat ze nodig heeft
Ik vind het ook moeilijk en het focussen op het goede van mezelf roept heel veel weerstand op..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 14 december 2016 om 00:05
Kan het toch niet laten....
Nee, dat is niet goed. Dat is onze taak als ouder. Als je ziet dat je dochter ergens tegen aan loopt (wat het ook is) dan is het je plicht als ouder om je kind te helpen en ervoor te zorgen. Dat is de verplichting en verantwoordelijkheid die je als ouder bent aangegaan.
Dat jouw ouders en mijn ouders dat niet konden/kunnen is erg verdrietig en ook soms confronterend (ook voor mij nog steeds) dat maakt mijn drijfveer alleen maar groter (om het voor mijn dochters beter te doen).
Dat neemt niet weg dat ik ook fouten maak. Ze afsnauw omdat ik gestressed of gehaast ben. Ik ben ook maar mens. ( en dat leren, dat ik ook maar mens ben, heeft mij minimaal 20 jaar gekost. Ik weet niet hoe oud je bent maar ik ben begin 40.)
:
[...]
Fijn dat het helpt voor je dochter, goed hoe jullie haar als ouders begeleiden en kijken naar wat ze nodig heeft
Ik vind het ook moeilijk en het focussen op het goede van mezelf roept heel veel weerstand op..
Nee, dat is niet goed. Dat is onze taak als ouder. Als je ziet dat je dochter ergens tegen aan loopt (wat het ook is) dan is het je plicht als ouder om je kind te helpen en ervoor te zorgen. Dat is de verplichting en verantwoordelijkheid die je als ouder bent aangegaan.
Dat jouw ouders en mijn ouders dat niet konden/kunnen is erg verdrietig en ook soms confronterend (ook voor mij nog steeds) dat maakt mijn drijfveer alleen maar groter (om het voor mijn dochters beter te doen).
Dat neemt niet weg dat ik ook fouten maak. Ze afsnauw omdat ik gestressed of gehaast ben. Ik ben ook maar mens. ( en dat leren, dat ik ook maar mens ben, heeft mij minimaal 20 jaar gekost. Ik weet niet hoe oud je bent maar ik ben begin 40.)
woensdag 14 december 2016 om 00:30
Hoi knuffel, eindelijk heb ik nog even kunnen lezen hier, ik had een hele drukke dag (ik heb niet eens mijn kerstboompje kunnen kopen helaas, morgen ga ik dat weer opnieuw proberen) maar ik heb wel een paar keer aan je gedacht.
Jij hebt ook een hele drukke dag gehad lees ik. Je lijkt iedere dag wel nieuwe grote stappen te zetten en weer nieuwe inzichten te vergaren. Ik word er heel trots van als ik het lees. Je doet het zo goed. Ik vind het heel knap van je hoe je je verzet tegen de gedachten, hoe je probeert om jezelf nieuw gedrag aan te leren, maar hoe je tegelijkertijd ook begrip op kan brengen voor de gedachten en voor hoe bang zij zijn. Ik vind het heel knap dat je je steeds meer openstelt bij je vriend, bij je psycholoog en bij ons. Ik kan me voorstellen dat je verschrikkelijk moe bent, het zal allemaal wel ontzettend veel energie kosten.
Ik hoop dat je een beetje kan slapen vannacht. En blijf vooral schrijven als je wil! Ik zal blijven om te lezen.
Jij hebt ook een hele drukke dag gehad lees ik. Je lijkt iedere dag wel nieuwe grote stappen te zetten en weer nieuwe inzichten te vergaren. Ik word er heel trots van als ik het lees. Je doet het zo goed. Ik vind het heel knap van je hoe je je verzet tegen de gedachten, hoe je probeert om jezelf nieuw gedrag aan te leren, maar hoe je tegelijkertijd ook begrip op kan brengen voor de gedachten en voor hoe bang zij zijn. Ik vind het heel knap dat je je steeds meer openstelt bij je vriend, bij je psycholoog en bij ons. Ik kan me voorstellen dat je verschrikkelijk moe bent, het zal allemaal wel ontzettend veel energie kosten.
Ik hoop dat je een beetje kan slapen vannacht. En blijf vooral schrijven als je wil! Ik zal blijven om te lezen.
