Psyche
alle pijlers
Paniek, en even afleiding nodig
woensdag 20 juli 2011 om 23:40
Op gezondheid heb ik een topic staan over mijn ouders. (onder mijn andere nick Herfstrood)
Nu krijg ik net een telefoontje van mijn moeder, dat ze naar het ziekenhuis moet komen omdat het niet goed gaat met mijn vader, en hij naar intensive care wordt gebracht.
mijn man gaat met haar mee.
Ik zit me nu helemaal op te vreten, is er iemand wakker, of hebben jullie nog tips om de tijd door te komen totdat mijn man me belt?
Nu krijg ik net een telefoontje van mijn moeder, dat ze naar het ziekenhuis moet komen omdat het niet goed gaat met mijn vader, en hij naar intensive care wordt gebracht.
mijn man gaat met haar mee.
Ik zit me nu helemaal op te vreten, is er iemand wakker, of hebben jullie nog tips om de tijd door te komen totdat mijn man me belt?
woensdag 15 februari 2012 om 09:56
Och kikkie, jij neemt toch geen topic over?
Ik ben er mee begonnen, en ondertussen is het mooi dat er meerdere mensen af en toe meeschrijven, en dingen herkennen.
Het is ook heel heftig, je hebt je eigen verdriet en zorgen, maar ook heb je jouw kinderen en ondertussen gaat alles door..
Moet jouw moeder lang wachten voordat ze uitslag krijgt?
Al die onzekerheid doet je geen goed hé..
Ik hoop zo dat jouw vader jullie baby nog kan zien.
Goed dat je eerlijk bent naar je kinderen toe, hoe moeilijk het ook is.
Zelf was ik 'blij' dat wij dat ook gedaan hebben, ook dit hoort bij het leven, en als je niets vertelt, en hij overlijdt, dan komt de schok harder aan denk ik.
Dan denken kinderen dat je dus zomaar ineens dood kunt gaan en dat kan ze angstiger maken lijkt me.
Jij had dus ook nierstenen in de zwangerscahp, ik ook!
Ik dacht toen echt dat ik weeen had, zo'n pijn deed het.
Worden de stenen ook onderzocht?
Nou, sterkte de komende tijd, met al die uitslagen en de gesprekken.
Je mag hier altijd komen schrijven hoor!
Maar als je geen puf en zin hebt, dan snap ik dat ook heel goed.
Ik ben er mee begonnen, en ondertussen is het mooi dat er meerdere mensen af en toe meeschrijven, en dingen herkennen.
Het is ook heel heftig, je hebt je eigen verdriet en zorgen, maar ook heb je jouw kinderen en ondertussen gaat alles door..
Moet jouw moeder lang wachten voordat ze uitslag krijgt?
Al die onzekerheid doet je geen goed hé..
Ik hoop zo dat jouw vader jullie baby nog kan zien.
Goed dat je eerlijk bent naar je kinderen toe, hoe moeilijk het ook is.
Zelf was ik 'blij' dat wij dat ook gedaan hebben, ook dit hoort bij het leven, en als je niets vertelt, en hij overlijdt, dan komt de schok harder aan denk ik.
Dan denken kinderen dat je dus zomaar ineens dood kunt gaan en dat kan ze angstiger maken lijkt me.
Jij had dus ook nierstenen in de zwangerscahp, ik ook!
Ik dacht toen echt dat ik weeen had, zo'n pijn deed het.
Worden de stenen ook onderzocht?
Nou, sterkte de komende tijd, met al die uitslagen en de gesprekken.
Je mag hier altijd komen schrijven hoor!
Maar als je geen puf en zin hebt, dan snap ik dat ook heel goed.
zaterdag 18 februari 2012 om 20:43
ik moet het even kwijt, het vliegt me zo aan. Het is ernstiger dan hij doet laten vermoeden.
Weer uitslagen, volgens vader niet veel anders, volgens moeder goed mis en heeft de dokter duidelijk laten doorschemeren dat het niet goed is. Hij wil niet dat wij, de kinderne het weten.
Het vliegt me echt zo aan. Er zit zo'n prop in mijn keel en weet niet waar ik met mezelf heen moet.
Ik heb nu alleen maar doemscenarios in mijn hoofd. Stel dat hij de baby niet meer ziet, en al het verdriet van mijn moeder en haar angsten.
Ik heb maandag een gesprek met de gyn, is het verstandig om dit aan te kaarten?
Weer uitslagen, volgens vader niet veel anders, volgens moeder goed mis en heeft de dokter duidelijk laten doorschemeren dat het niet goed is. Hij wil niet dat wij, de kinderne het weten.
Het vliegt me echt zo aan. Er zit zo'n prop in mijn keel en weet niet waar ik met mezelf heen moet.
Ik heb nu alleen maar doemscenarios in mijn hoofd. Stel dat hij de baby niet meer ziet, en al het verdriet van mijn moeder en haar angsten.
Ik heb maandag een gesprek met de gyn, is het verstandig om dit aan te kaarten?
zondag 19 februari 2012 om 12:03
Kikkie, wat een rotsituatie.
Het lijkt me heel goed om aan te kaarten, het is een reele angst die je hebt.
Al is het maar om je verhaal kwijt te kunnen aan iemand die niet nauw betrokken is met je leven.
Waar denk je aan? Een optie om je kindje eerder te laten halen?
Dat zou ik me best kunnen voorstellen.
Gatver, na alle zorgen die er zijn lijkt het zich op te stapelen hé.
Je vader wil jullie op zijn manier misschien beschermen.
Wat zal het voor je moeder ook moeilijk zijn.
gewoon bespreekbaar maken bij de gyn hoor!
En hier kun je elk moment posten.
Een potje janken met de radio hard aan kan ook opluchten, al lost het natuurlijk niets op.
Sterkte meid!
Het lijkt me heel goed om aan te kaarten, het is een reele angst die je hebt.
Al is het maar om je verhaal kwijt te kunnen aan iemand die niet nauw betrokken is met je leven.
Waar denk je aan? Een optie om je kindje eerder te laten halen?
Dat zou ik me best kunnen voorstellen.
Gatver, na alle zorgen die er zijn lijkt het zich op te stapelen hé.
Je vader wil jullie op zijn manier misschien beschermen.
Wat zal het voor je moeder ook moeilijk zijn.
gewoon bespreekbaar maken bij de gyn hoor!
En hier kun je elk moment posten.
Een potje janken met de radio hard aan kan ook opluchten, al lost het natuurlijk niets op.
Sterkte meid!
woensdag 22 februari 2012 om 22:40
Ik pffff met je mee
Wat een nieuws, hoe voelt dat voor jou?
Want je gaf aan dat je bang was dat hij de baby niet meer zou kunnen zien, dat gaat hopelijk wel lukken.
Maar max een half jaar is nog steeds vaag...
Heb je een goed gesprek kunnen voeren met de gyn?
gatver, ik wil je graag opbeuren, maar ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden..
voor jou.
Wat een nieuws, hoe voelt dat voor jou?
Want je gaf aan dat je bang was dat hij de baby niet meer zou kunnen zien, dat gaat hopelijk wel lukken.
Maar max een half jaar is nog steeds vaag...
Heb je een goed gesprek kunnen voeren met de gyn?
gatver, ik wil je graag opbeuren, maar ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden..
voor jou.
vrijdag 13 april 2012 om 22:18
Up maar even.
Kikkie, ik ben heel benieuwd hoe het met je gaat.
Met mij gaat het redelijk goed, met ups en downs.
Gisteren is mijn zusje getrouwd.
Het was een prachtige dag, maar wel een emotionele dag, ik miste mijn vader ontzettend.
En ik vond het zo rot voor mijn zusje dat hij er niet bij kon zijn.
We hebben dus ook samen wel even gehuild, maat tegelijkertijd ook gefeest, op de liefde.
Kikkie, ik ben heel benieuwd hoe het met je gaat.
Met mij gaat het redelijk goed, met ups en downs.
Gisteren is mijn zusje getrouwd.
Het was een prachtige dag, maar wel een emotionele dag, ik miste mijn vader ontzettend.
En ik vond het zo rot voor mijn zusje dat hij er niet bij kon zijn.
We hebben dus ook samen wel even gehuild, maat tegelijkertijd ook gefeest, op de liefde.
zondag 15 april 2012 om 08:51
hai sistermoon,
wat fijn dat je even dit topic naar boven hebt gehaald.
Wat een moeilijke dag lijkt me dat, een trouwdag zonder je vader. Bij zo'n dag hoort hij gewoon te zijn he. Wel heel fijn dat je met je die gevoelens even samen met je zusje kon delen. Hoe was je moeder onder die dag? Hoe gaan je kindjes ermee om?
Hoe is het op school? Nog een grote werkdruk, of vind je het wel lekker zo?
Hier een drukke tijd geweest, mijn oma is ook nog overleden en ik probeer zo goed en zo kwaad mijn ouders te steunen. De begrafenis vond ik heel confronterend. Ik kon alleen maar denken, straks....nou ja je begrijpt me wel.
Ik merk dat ik een soort muurtje heb opgebouwd, heel erg met de baby bezig geweest, als in, eerst maar de baby en dan zien we wel verder. Maar toch werkt het niet zo. De baby komt nu echt bijna en het enige wat ik kan denken is "en dan komt dat"
Mijn vader sluit zich een beetje af, hij wil het er niet over hebben. Mijn moeder is bezig met praktische zaken, hoe blijft ze achter etc. Heel goed voor haar doen, want ze is, niet onaardig bedoeld, best afhankelijk van mijn vader. maar ze slaat er een beetje in door. Ze wil nu al abonnementen etc opzeggen en dat kwetst mijn vader dan weer. Als ze hier samen zijn uit hij zich niet zo. Maar vorige week ben ik even samen met mijn vader de kinderen van school gaan halen en hebben we met zijn tweeen in de auto zitten huilen. Dan laat hij het wel zien. Ik wil hem gewoon niet kwijt, verdorie!
Ik ben best wel een papa kindje en papa weet altijd raad en dan komt het goed. Herken je dat, wat voor band had je met jij vader?
En dan ben ik dik in de dertig, maar toch is hij dat altijd voor mij.
Binnenkort gaan ze met mijn zus op vakantie, ik vind dat zo leuk!. Zulke dingen doen ze eigenlijk nooit dus ik vind het heel lief dat zij ze heeft mee gevraagd.
Qua conditie vind ik hem best nog ok. Je ziet het wel aan hem, hij is magerder aan het worden, witjss en moe. Maar hij doet nog lekker zijn ding en ik hoop dat hij dat nog even kan.
wat fijn dat je even dit topic naar boven hebt gehaald.
Wat een moeilijke dag lijkt me dat, een trouwdag zonder je vader. Bij zo'n dag hoort hij gewoon te zijn he. Wel heel fijn dat je met je die gevoelens even samen met je zusje kon delen. Hoe was je moeder onder die dag? Hoe gaan je kindjes ermee om?
Hoe is het op school? Nog een grote werkdruk, of vind je het wel lekker zo?
Hier een drukke tijd geweest, mijn oma is ook nog overleden en ik probeer zo goed en zo kwaad mijn ouders te steunen. De begrafenis vond ik heel confronterend. Ik kon alleen maar denken, straks....nou ja je begrijpt me wel.
Ik merk dat ik een soort muurtje heb opgebouwd, heel erg met de baby bezig geweest, als in, eerst maar de baby en dan zien we wel verder. Maar toch werkt het niet zo. De baby komt nu echt bijna en het enige wat ik kan denken is "en dan komt dat"
Mijn vader sluit zich een beetje af, hij wil het er niet over hebben. Mijn moeder is bezig met praktische zaken, hoe blijft ze achter etc. Heel goed voor haar doen, want ze is, niet onaardig bedoeld, best afhankelijk van mijn vader. maar ze slaat er een beetje in door. Ze wil nu al abonnementen etc opzeggen en dat kwetst mijn vader dan weer. Als ze hier samen zijn uit hij zich niet zo. Maar vorige week ben ik even samen met mijn vader de kinderen van school gaan halen en hebben we met zijn tweeen in de auto zitten huilen. Dan laat hij het wel zien. Ik wil hem gewoon niet kwijt, verdorie!
Ik ben best wel een papa kindje en papa weet altijd raad en dan komt het goed. Herken je dat, wat voor band had je met jij vader?
En dan ben ik dik in de dertig, maar toch is hij dat altijd voor mij.
Binnenkort gaan ze met mijn zus op vakantie, ik vind dat zo leuk!. Zulke dingen doen ze eigenlijk nooit dus ik vind het heel lief dat zij ze heeft mee gevraagd.
Qua conditie vind ik hem best nog ok. Je ziet het wel aan hem, hij is magerder aan het worden, witjss en moe. Maar hij doet nog lekker zijn ding en ik hoop dat hij dat nog even kan.
zaterdag 28 april 2012 om 15:21
Hai Sistermoon,
Inmiddels ben ik bevallen van een meisje, 2600 gram klein!
Ze is echt een schat, en we genieten ons suf.
Vanaf de dag dat ze is geboren, holt mijn vader achteruit. Echt bizar.
Hij heeft veel pijn en alles gaat rommelen. Als je ziet hoe hij nu achteruit is gegaan binnen twee maanden....pfff. Ik geloof niet dat het nog heel lang gaat duren. Mijn man heeft me daar echt van moeten overtuigen maar ik begin het nu ook te zien.
Hij heeft nu bijna elke dag contact met de dokter, bloedprikken, medicatie verandering en hij slaapt bijna niet. Ook eten wordt slechter. Ik maak me echt zorgen, dit gaat niet goed.
De kraamtijd is daarom best moeilijk. Aan de ene kant geniet ik zo!!!! Maar als ik dan mijn vader zie, hoe hij haar knuffelt, man wat zou ik graag willen dat dat nog heel lang duurt, hij geniet er zo van! Hij maakt haar stiekem wakker om haar oogjes te zien, en neemt haar echt van top tot teen in zich op.
Aan de andere kant vind ik het vreselijk om hem zo te zien, en hoop ik maar dat hij niet teveel pijn zal gaan krijgen, dit is echt niets voor hem.
Hoe is het bij jou? Heb je nu vakantie?
Inmiddels ben ik bevallen van een meisje, 2600 gram klein!
Ze is echt een schat, en we genieten ons suf.
Vanaf de dag dat ze is geboren, holt mijn vader achteruit. Echt bizar.
Hij heeft veel pijn en alles gaat rommelen. Als je ziet hoe hij nu achteruit is gegaan binnen twee maanden....pfff. Ik geloof niet dat het nog heel lang gaat duren. Mijn man heeft me daar echt van moeten overtuigen maar ik begin het nu ook te zien.
Hij heeft nu bijna elke dag contact met de dokter, bloedprikken, medicatie verandering en hij slaapt bijna niet. Ook eten wordt slechter. Ik maak me echt zorgen, dit gaat niet goed.
De kraamtijd is daarom best moeilijk. Aan de ene kant geniet ik zo!!!! Maar als ik dan mijn vader zie, hoe hij haar knuffelt, man wat zou ik graag willen dat dat nog heel lang duurt, hij geniet er zo van! Hij maakt haar stiekem wakker om haar oogjes te zien, en neemt haar echt van top tot teen in zich op.
Aan de andere kant vind ik het vreselijk om hem zo te zien, en hoop ik maar dat hij niet teveel pijn zal gaan krijgen, dit is echt niets voor hem.
Hoe is het bij jou? Heb je nu vakantie?
zondag 29 april 2012 om 22:03
Hee Kikkie, gefeliciteerd!
2600 gram, echt een kleintje dus, wat fijn dat het met haar goed gaat.
Ik hoop dat je alle momenten die je vader met haar en jullie heeft onthoudt, koestert, en maak je veel foto's?
Het klinkt misschien cru, maar het kan je straks helpen aan mooie herinneringen denk ik.
Het lijkt me zwaar, je wilt genieten, maar maakt je tegelijkertijd zorgen. Ik hoop dat hij goede pijnbestrijding heeft en mag genieten van alle goede dingen die er zijn.
Schrijf gerust hier van je af hoor, ik ga regelmatig hier wel even kijken.
Ik heb vakantie, en weinig gepland eigenlijk. Mijn moeder komt morgen bij ons om mijn zoon te bewonderen die trompet gaat spelen op de vrijmarkt. Hij heeft vorig jaar 65 euro opgehaald! Dus hij heeft er zin in.
Verder nog een dagje voorbereiden op school en veel aanrommelen. Mijn man moet gewoon werken, die is vorige week de hele week weggeweest.
Ik wens je sterkte, maar ook geluk met je dochtertje.
2600 gram, echt een kleintje dus, wat fijn dat het met haar goed gaat.
Ik hoop dat je alle momenten die je vader met haar en jullie heeft onthoudt, koestert, en maak je veel foto's?
Het klinkt misschien cru, maar het kan je straks helpen aan mooie herinneringen denk ik.
Het lijkt me zwaar, je wilt genieten, maar maakt je tegelijkertijd zorgen. Ik hoop dat hij goede pijnbestrijding heeft en mag genieten van alle goede dingen die er zijn.
Schrijf gerust hier van je af hoor, ik ga regelmatig hier wel even kijken.
Ik heb vakantie, en weinig gepland eigenlijk. Mijn moeder komt morgen bij ons om mijn zoon te bewonderen die trompet gaat spelen op de vrijmarkt. Hij heeft vorig jaar 65 euro opgehaald! Dus hij heeft er zin in.
Verder nog een dagje voorbereiden op school en veel aanrommelen. Mijn man moet gewoon werken, die is vorige week de hele week weggeweest.
Ik wens je sterkte, maar ook geluk met je dochtertje.
vrijdag 13 juli 2012 om 22:44
Bijna een jaar later....
Ik opende dit topic omdat ik op dat moment even niet meer wist wat ik anders moest.
Met eigenlijk gewoon het idee dat het allemaal goed zou komen, dat het een soort nachtmerrie was, waar ik opgelucht uit zou ontwaken.
Omdat het tot die tijd toch altijd zo ging?
Ik geloof dat ik nog niet eerder zo hard van mijn naïeve wolk ben gedonderd.
En nu dezelfde soort dagen zich aankondigen wilde ik het weer teruglezen.
Ik hoef het niet te lezen om die onzekerheid, die angst weer te kunnen voelen, want ik roep het zo weer op, die knoop in m'n maag.
Soms heb ik van die dagen (lees: gevalletje PMS, alleen thuis, druk druk druk op het werk en thuis) dan voel ik alles weer.
Afgelopen jaar had ik zo graag een handleiding gehad, eentje die precies vertelt welke stap er komt, zodat je je kunt voorbereiden.
Een soort 'Au, ik rouw' of zo.
Maar zo werkt het niet, ik heb mijn eigen manier gevonden, en die is goed.
Daarom een upje, zodat ik het terug kan vinden als er straks echt een jaar voorbij is zonder mijn vader.
voor pappa, omdat er geen korenwijnsmiley bestaat hier op het forum
Ik opende dit topic omdat ik op dat moment even niet meer wist wat ik anders moest.
Met eigenlijk gewoon het idee dat het allemaal goed zou komen, dat het een soort nachtmerrie was, waar ik opgelucht uit zou ontwaken.
Omdat het tot die tijd toch altijd zo ging?
Ik geloof dat ik nog niet eerder zo hard van mijn naïeve wolk ben gedonderd.
En nu dezelfde soort dagen zich aankondigen wilde ik het weer teruglezen.
Ik hoef het niet te lezen om die onzekerheid, die angst weer te kunnen voelen, want ik roep het zo weer op, die knoop in m'n maag.
Soms heb ik van die dagen (lees: gevalletje PMS, alleen thuis, druk druk druk op het werk en thuis) dan voel ik alles weer.
Afgelopen jaar had ik zo graag een handleiding gehad, eentje die precies vertelt welke stap er komt, zodat je je kunt voorbereiden.
Een soort 'Au, ik rouw' of zo.
Maar zo werkt het niet, ik heb mijn eigen manier gevonden, en die is goed.
Daarom een upje, zodat ik het terug kan vinden als er straks echt een jaar voorbij is zonder mijn vader.
voor pappa, omdat er geen korenwijnsmiley bestaat hier op het forum