Psyche
alle pijlers
Postpartum depressie, en nu?
dinsdag 23 november 2010 om 10:28
Donderdag na een consult bij de huisarts viel het hoge woord. Is dit de verklaring voor de moeheid, lusteloosheid en buien? Vanmiddag een intake bij een psycholoog. Ik weet niet goed wat ik wil met dit topic. Wie weet wat tips hoe ik mijn leven weer op de rit krijg. Een paar maanden geleden liep het allemaal prima, maar ik zie het nu even niet meer.
maandag 29 november 2010 om 20:18
Hey Carrera, ik wou je even moed komen inspreken. Ik heb sinds mijn 2de bevalling ook een PPD. Denk dat het wel met meer te maken heeft dan enkel mijn moederschap. Voel mij wat vastgezet in het leven en probeer nog altijd een goeie job te vinden. Ik heb er heel zwaar onderdoor gezeten 3 maanden na de bevalling. Het heeft mij een dikke maand gekost om uit de diepste put te kruipen, maar de laatse weken ging het een stuk beter. Nu weer wat minder...Je moet echt een moment vinden dat je je weer beter voelt om je daaraan op te trekken, gewoon weten dat het echt beter kan! Ik zit nu terug in een matig putje en verlang weer naar het moment dat ik mij terug beter ga voelen, en weet dat het ook kan. Veel moed!
maandag 29 november 2010 om 21:58
ik heb zelf een ppd gehad. Ik vraag me af of nu het goede moment is om door te zetten met je studie. Kun je het niet tijdelijk on hold zetten? Wanneer je je voelt zoals nu, zorgt het naar mijn idee alleen maar voor teleurstellende ervaringen, en die kun je nu net niet gebruiken.
Het komt wel goed maar zorg ervoor dat je hulp krijgt van mensen om je heen. De psycholoog heeft mij goed geholpen. Ik heb emdr gehad. Zoiets is vooral toepasbaar na een soort "trauma" wat een hele heftige emotie teweeg gebracht heeft. (in mijn geval overmatig huilen van mijn zoon tijdens de eerste maanden).
Succes, het komt goed!
Het komt wel goed maar zorg ervoor dat je hulp krijgt van mensen om je heen. De psycholoog heeft mij goed geholpen. Ik heb emdr gehad. Zoiets is vooral toepasbaar na een soort "trauma" wat een hele heftige emotie teweeg gebracht heeft. (in mijn geval overmatig huilen van mijn zoon tijdens de eerste maanden).
Succes, het komt goed!
maandag 29 november 2010 om 23:09
Ja, ik voel een enorme druk om toch maar met die studie verder te gaan. Het probleem is dat ik ivm stage niet op elk moment in het jaar weer kan starten. Plus, ik ben er al een jaar uitgeweest toen ik zwanger bleek te zijn. Het wordt zo'n langslepend verhaal ondertussen. En nu weer een pauze inlassen betekent bijvoorbeeld dat andere dingen (ander huis, baan etc.) ook op de lange baan geschoven worden.
maandag 29 november 2010 om 23:32
Ik merk dat ik mijn gedachten zo redelijk helder op papier kan krijgen.
Ik ben halverweg mijn studie, ik moet nog 2 jaar. Daarvan is een half jaar een minor. Ik zit toch stiekem te overwegen om eind januari, begin februari de draad weer op te pakken en dus dit collegejaar 2 blokken goed af te ronden. (In plaats van 4.) Dan zou ik dus na de zomervakantie mijn minor naast mijn normale vakken kunnen volgen en per saldo even snel klaar kunnen zijn. Maar het is wel een afgang, dus ik weet het zo net nog niet.
Ik ben halverweg mijn studie, ik moet nog 2 jaar. Daarvan is een half jaar een minor. Ik zit toch stiekem te overwegen om eind januari, begin februari de draad weer op te pakken en dus dit collegejaar 2 blokken goed af te ronden. (In plaats van 4.) Dan zou ik dus na de zomervakantie mijn minor naast mijn normale vakken kunnen volgen en per saldo even snel klaar kunnen zijn. Maar het is wel een afgang, dus ik weet het zo net nog niet.
dinsdag 30 november 2010 om 11:39
Nee hoor, het is geen afgang. Ook ik heb ooit gedacht dat het een afgang zou zijn. Uiteindelijk een half jaar pauze ingelast in mijn studie en mijn master dus ook een half jaar later afgerond. Dat was in 2008. Het leverde op dat moment een adempauze op en een half jaar eerder of later klaar? Ach, je gaat er niet dood aan hoor! Je komt er heus wel.
zaterdag 4 december 2010 om 13:24
Carrera. Ik herken heel veel. Ik voel me sinds de bevalling ook regelmatig helemaal 'op', totaal futloos en angstig. Of het echt een PPD is weet ik niet. Ik heb namelijk wel gewoon een goed gevoel ten opzichte van mijn dochtertje en geniet ook echt van haar. Ben al bij de huisarts geweest en heb nu een doorverwijzing naar de psycholoog. Wat ik vooral heb is dat ik overal tegen opzie en me een totale mislukkeling voel. Later post ik nog meer, maar zit nu in een wat onhandige houding met laptop en dochter.... Heel veel sterkte!
zaterdag 4 december 2010 om 13:29
Carrera, wil wel dit nog even zeggen. Ik herken ook het gevoel alleen maar rust te willen hebben. Zit dan ook ziek thuis, maar heb helaas een werkgever die me de hele tijd aan het werk wil hebben....alleen de gedachte eraan al geeft me paniekgevoelens. Zorgen voor mijn dochtertje gaat ook eigenlijk wel. Zo lang ik me alleen met haar en wat huishoudelijke taken bezig hoef te houden kom ik de dag wel door, zodra er meer bij komt sla ik op tilt.
woensdag 5 januari 2011 om 12:45
UP
Carrera, hoe gaat het met je? En met jou, Llm7?
Mijn dochter is nu ruim 6 maanden en ik blijf vaal geïrriteerd, ontevreden over bijna alles in mijn leven (vriend, baan, sociale leven....Gelukkig kan ik wel erg van mijn dochter genieten. Ik heb het al die tijd op mijn hormonen gegooid, maar weet niet of dat reeel is of dat toch iets is wat ik professioneel aan moet pakken. Nog vrouwen die dit herkennen?
Carrera, hoe gaat het met je? En met jou, Llm7?
Mijn dochter is nu ruim 6 maanden en ik blijf vaal geïrriteerd, ontevreden over bijna alles in mijn leven (vriend, baan, sociale leven....Gelukkig kan ik wel erg van mijn dochter genieten. Ik heb het al die tijd op mijn hormonen gegooid, maar weet niet of dat reeel is of dat toch iets is wat ik professioneel aan moet pakken. Nog vrouwen die dit herkennen?
