Psyche
alle pijlers
Postpartum depressie, en nu?
dinsdag 23 november 2010 om 10:28
Donderdag na een consult bij de huisarts viel het hoge woord. Is dit de verklaring voor de moeheid, lusteloosheid en buien? Vanmiddag een intake bij een psycholoog. Ik weet niet goed wat ik wil met dit topic. Wie weet wat tips hoe ik mijn leven weer op de rit krijg. Een paar maanden geleden liep het allemaal prima, maar ik zie het nu even niet meer.
dinsdag 23 november 2010 om 10:43
Het komt goed. Ik heb zelf ook PPD gehad.
Goed dat je naar de huisarts bent gestapt en goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is heel hard werken, maar het komt goed.
Probeer als je de mogelijkheid hebt de zorg thuis wat lichter te maken door hulp in te schakelen (ouders schoonouders man vriendin etc)
Blijf praten. Vooral met je man.
Het boek vlinder van mijn verdriet heeft mij erg geholpen. Wat een herkenning. En ook heeft het mijn omgeving geholpen, want zij vonden het maar moeilijk te begrijpen. Toen heb ik ze het boek laten lezen en passages die voor mij herkenbaar waren onderstreept.
Echt het komt goed. Het heeft alleen tijd nodig.
Een hele dikke knuffel en sterkte.
Goed dat je naar de huisarts bent gestapt en goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is heel hard werken, maar het komt goed.
Probeer als je de mogelijkheid hebt de zorg thuis wat lichter te maken door hulp in te schakelen (ouders schoonouders man vriendin etc)
Blijf praten. Vooral met je man.
Het boek vlinder van mijn verdriet heeft mij erg geholpen. Wat een herkenning. En ook heeft het mijn omgeving geholpen, want zij vonden het maar moeilijk te begrijpen. Toen heb ik ze het boek laten lezen en passages die voor mij herkenbaar waren onderstreept.
Echt het komt goed. Het heeft alleen tijd nodig.
Een hele dikke knuffel en sterkte.
dinsdag 23 november 2010 om 10:54
Veel sterkte en succes.
Zelf heb ik ook een PPD gehad wat nogal uit de hand gelopen is omdat het 2 jaar geduurd heeft voordat het gesignaleerd werd.
Het heeft tijd nodig Carrera en net zoals Ramiaatje schrijft: maak gebruik van alle hulp die je kan krijgen.
Blijf communiceren en ga je niet afzonderen want dan raak je nog dieper in de ellende.
Het komt echt allemaal goed ook al zie je nu de bomen door het bos niet.
Vertrouw op je kracht, moed en doorzettingsvermogen, je komt er echt
Zelf heb ik ook een PPD gehad wat nogal uit de hand gelopen is omdat het 2 jaar geduurd heeft voordat het gesignaleerd werd.
Het heeft tijd nodig Carrera en net zoals Ramiaatje schrijft: maak gebruik van alle hulp die je kan krijgen.
Blijf communiceren en ga je niet afzonderen want dan raak je nog dieper in de ellende.
Het komt echt allemaal goed ook al zie je nu de bomen door het bos niet.
Vertrouw op je kracht, moed en doorzettingsvermogen, je komt er echt
dinsdag 23 november 2010 om 10:55
quote:ramiaatje schreef op 23 november 2010 @ 10:43:
Het komt goed. Ik heb zelf ook PPD gehad.
Goed dat je naar de huisarts bent gestapt en goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is heel hard werken, maar het komt goed.
Probeer als je de mogelijkheid hebt de zorg thuis wat lichter te maken door hulp in te schakelen (ouders schoonouders man vriendin etc)
Blijf praten. Vooral met je man.
Het boek vlinder van mijn verdriet heeft mij erg geholpen. Wat een herkenning. En ook heeft het mijn omgeving geholpen, want zij vonden het maar moeilijk te begrijpen. Toen heb ik ze het boek laten lezen en passages die voor mij herkenbaar waren onderstreept.
Echt het komt goed. Het heeft alleen tijd nodig.
Een hele dikke knuffel en sterkte.Dank voor de tip van het boek, ik ga eens kijken. Mijn man is er alleen heel erg van geschrokken en kan er niet over praten. Het scheelt misschien dat ik me nog wel redelijk kan motiveren om te zorgen voor mijn kind. De rest lukt me even niet helaas. Waar ik dus vooral last van heb is dat mijn emmertje te vol is op het moment.
Het komt goed. Ik heb zelf ook PPD gehad.
Goed dat je naar de huisarts bent gestapt en goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is heel hard werken, maar het komt goed.
Probeer als je de mogelijkheid hebt de zorg thuis wat lichter te maken door hulp in te schakelen (ouders schoonouders man vriendin etc)
Blijf praten. Vooral met je man.
Het boek vlinder van mijn verdriet heeft mij erg geholpen. Wat een herkenning. En ook heeft het mijn omgeving geholpen, want zij vonden het maar moeilijk te begrijpen. Toen heb ik ze het boek laten lezen en passages die voor mij herkenbaar waren onderstreept.
Echt het komt goed. Het heeft alleen tijd nodig.
Een hele dikke knuffel en sterkte.Dank voor de tip van het boek, ik ga eens kijken. Mijn man is er alleen heel erg van geschrokken en kan er niet over praten. Het scheelt misschien dat ik me nog wel redelijk kan motiveren om te zorgen voor mijn kind. De rest lukt me even niet helaas. Waar ik dus vooral last van heb is dat mijn emmertje te vol is op het moment.
dinsdag 23 november 2010 om 10:59
quote:_Carrera_ schreef op 23 november 2010 @ 10:55:
[...]
Dank voor de tip van het boek, ik ga eens kijken. Mijn man is er alleen heel erg van geschrokken en kan er niet over praten. Het scheelt misschien dat ik me nog wel redelijk kan motiveren om te zorgen voor mijn kind. De rest lukt me even niet helaas. Waar ik dus vooral last van heb is dat mijn emmertje te vol is op het moment.Hier kan je het kopen:
http://www.bol.com/nl/p/n ... dex.html#product_overview
Ik kon er heel moeilijk met mijn man over praten. Hij snapte er niks van. Hij snapte niet dat ik geen gevoel had voor mijn kind. Het is ook heel moeilijk te begrijpen voor iemand die het niet zelf meemaakt en daar heeft het boek mij erg in geholpen, het proberen inzichtelijk te maken voor de mensen om je heen.
[...]
Dank voor de tip van het boek, ik ga eens kijken. Mijn man is er alleen heel erg van geschrokken en kan er niet over praten. Het scheelt misschien dat ik me nog wel redelijk kan motiveren om te zorgen voor mijn kind. De rest lukt me even niet helaas. Waar ik dus vooral last van heb is dat mijn emmertje te vol is op het moment.Hier kan je het kopen:
http://www.bol.com/nl/p/n ... dex.html#product_overview
Ik kon er heel moeilijk met mijn man over praten. Hij snapte er niks van. Hij snapte niet dat ik geen gevoel had voor mijn kind. Het is ook heel moeilijk te begrijpen voor iemand die het niet zelf meemaakt en daar heeft het boek mij erg in geholpen, het proberen inzichtelijk te maken voor de mensen om je heen.
dinsdag 23 november 2010 om 15:24
dinsdag 23 november 2010 om 19:54
Ik heb ook een PPD gehad. Het enige dat ik kan adviseren is; zoek hulp. Maar dat heb je al gedaan.
Mijn dochter is inmiddels ruim 2,5 maar ik merk dat ik nog steeds weleens terugval in depressieve buien en moeite met het moederschap.
Het is ook belangrijk om je naaste omgeving in te lichten en om daar hulp te vragen. Ik had er veel aan om twee dagen van de week bij een vriendin te gaan eten. Even babbelen. Koetjes en kalfjes. Ik heb er ook voor gezorgd dat mijn dochter eens per week bij mijn moeder logeert zodat ik even niks hoef.
Ik heb weken gekend waarin ik het nog net kon opbrengen voor mijn kind te zorgen, maar ik zelf stapte 's avonds weer in bed met hetgene waar ik er 's ochtends mee uitstapte. Nog heb ik momenten waarop ik mijzelf moet dwingen een make-upje op te smeren en mijzelf in iets leuks te hijsen. Waarop het vervolgens als een enorme boost voelt als ik wel een leuke vrouw in de spiegel zie.
Ook zorg ik ervoor dat ik veel buiten ben, veel met mijn honden wandel en vaak op mijn paard zit. Iets wat ik ook maanden gewoon vergeten ben, geen puf voor had. Ik ga 2 keer per week onder de zonnebank, zeker in deze donkere dagen.
Daarnaast slik ik nog steeds AD. Heel moeilijk want ik gebruik ook nog eens Ritalin voor mijn ADD. Ik ben dus een deprie-hyperactieve.
Ik ben met perioden verslaafd geweest aan Dia en Oxazepam, ook aan Opiaten en dan moet je richting Zaldiar en Tramadol denken. Aan deze spullen kon ik makkelijk komen omdat ik reumatisch ben. Met grote regelmaat heb ik met 10 capsules Depronal in mijn handen gestaan omdat ik daarmee een einde aan alle ellende zou kunnen maken. (ikzelf dan, niet mijn kind, even voor de duidelijkheid)
Al met al begint er nu licht aan het einde van de tunnel te komen. Ik hou van mijn kind, vind het leuk om tijd met haar door te brengen en ik kan mijn dagen leuker indelen. Begin er plezier in te krijgen en plan de dingen gewoon goed. En dwing mijzelf vooral om van mijn kont te komen en goed voor mijzelf te zorgen.
Ik hoop binnenkort weer een beetje vooruit te gaan denken. Voorlopig doe ik het stap voor stap.
Als ik zo teruglees klinkt het als een afschuwelijk nuchtere opsomming van ellende, maar ik ben wel op het punt dat ik er over kan en durf te praten.
Heel veel sterkte en succes met de weg terug gewenst!
Mijn dochter is inmiddels ruim 2,5 maar ik merk dat ik nog steeds weleens terugval in depressieve buien en moeite met het moederschap.
Het is ook belangrijk om je naaste omgeving in te lichten en om daar hulp te vragen. Ik had er veel aan om twee dagen van de week bij een vriendin te gaan eten. Even babbelen. Koetjes en kalfjes. Ik heb er ook voor gezorgd dat mijn dochter eens per week bij mijn moeder logeert zodat ik even niks hoef.
Ik heb weken gekend waarin ik het nog net kon opbrengen voor mijn kind te zorgen, maar ik zelf stapte 's avonds weer in bed met hetgene waar ik er 's ochtends mee uitstapte. Nog heb ik momenten waarop ik mijzelf moet dwingen een make-upje op te smeren en mijzelf in iets leuks te hijsen. Waarop het vervolgens als een enorme boost voelt als ik wel een leuke vrouw in de spiegel zie.
Ook zorg ik ervoor dat ik veel buiten ben, veel met mijn honden wandel en vaak op mijn paard zit. Iets wat ik ook maanden gewoon vergeten ben, geen puf voor had. Ik ga 2 keer per week onder de zonnebank, zeker in deze donkere dagen.
Daarnaast slik ik nog steeds AD. Heel moeilijk want ik gebruik ook nog eens Ritalin voor mijn ADD. Ik ben dus een deprie-hyperactieve.
Ik ben met perioden verslaafd geweest aan Dia en Oxazepam, ook aan Opiaten en dan moet je richting Zaldiar en Tramadol denken. Aan deze spullen kon ik makkelijk komen omdat ik reumatisch ben. Met grote regelmaat heb ik met 10 capsules Depronal in mijn handen gestaan omdat ik daarmee een einde aan alle ellende zou kunnen maken. (ikzelf dan, niet mijn kind, even voor de duidelijkheid)
Al met al begint er nu licht aan het einde van de tunnel te komen. Ik hou van mijn kind, vind het leuk om tijd met haar door te brengen en ik kan mijn dagen leuker indelen. Begin er plezier in te krijgen en plan de dingen gewoon goed. En dwing mijzelf vooral om van mijn kont te komen en goed voor mijzelf te zorgen.
Ik hoop binnenkort weer een beetje vooruit te gaan denken. Voorlopig doe ik het stap voor stap.
Als ik zo teruglees klinkt het als een afschuwelijk nuchtere opsomming van ellende, maar ik ben wel op het punt dat ik er over kan en durf te praten.
Heel veel sterkte en succes met de weg terug gewenst!
dinsdag 23 november 2010 om 20:48
Ik wil nog even zeggen dat je lang niet altijd met AD hoeft te beginnen, ik heb zelf met goede maar zware therapie de boel weer op de rails gekregen. Net als bosaapje is het bij mij ook pas later aan het licht gekomen mijn kind was toen 1,5 jaar. Toen ik beter werd, was het alsof mijn kind opnieuw geboren werd. Ik maakte toen pas kennis met mijn kind eigenlijk, heel gek.
donderdag 25 november 2010 om 11:21
Ik klets hier gewoon lekker even tegen mezelf.
Weer een dag die begint met donderwolken. Een dag waarin ik weer (deze keer buiten mijn schuld om) achterop raak. Ik moet nu zoveel inhalen, 4 dagen heb ik gemist. Ik heb voor maandag een uurtje ingeruimd om eens wat telefoontjes te plegen. Bewust na het weekend, want ik merk dat ik het nu even van me af moet zetten. Er gewoon niet aan denken, ik heb rust nodig.
Het gevoel een mislukkeling te zijn is vandaag groter dan ooit. 30 ben ik en nog steeds bezig een studie te voltooien. Wat dus de laatste weken totaal niet lukt. Ik heb het toch zo makkelijk, 2 dagen hoef ik maar van huis. De rest lekker thuis bij mijn meisje. Toch voelt het elke dag alsof er een grote donderwolk boven mijn hoofd hangt.
Het is bijna weekend, dan is mijn man ook 1 dag thuis en kan ik wat voor mezelf doen.
Weer een dag die begint met donderwolken. Een dag waarin ik weer (deze keer buiten mijn schuld om) achterop raak. Ik moet nu zoveel inhalen, 4 dagen heb ik gemist. Ik heb voor maandag een uurtje ingeruimd om eens wat telefoontjes te plegen. Bewust na het weekend, want ik merk dat ik het nu even van me af moet zetten. Er gewoon niet aan denken, ik heb rust nodig.
Het gevoel een mislukkeling te zijn is vandaag groter dan ooit. 30 ben ik en nog steeds bezig een studie te voltooien. Wat dus de laatste weken totaal niet lukt. Ik heb het toch zo makkelijk, 2 dagen hoef ik maar van huis. De rest lekker thuis bij mijn meisje. Toch voelt het elke dag alsof er een grote donderwolk boven mijn hoofd hangt.
Het is bijna weekend, dan is mijn man ook 1 dag thuis en kan ik wat voor mezelf doen.
maandag 29 november 2010 om 01:46
Ik kan niet slapen, dus schrijf nog maar even van me af.
Deze week wil ik toch weer beginnen met stage, ik zie er als een berg tegenop. Druk, confrontaties, uitleg moeten geven en vooral: presteren! Heeft iemand een tijdmachine voor me? Dan reis ik even een paar weken vooruit.
Dit jaar begon zo mooi, het mag toch niet zo eindigen???
Ik ben er trouwens wel achter waar het mee begonnen is: aanvaring met mijn moeder gehad die de hele boel getriggerd heeft. Nare jeugd gehad en nu dus besloten mijn ouders niet meer hier thuis te ontvangen en geen contact met ze te hebben als man er niet bij is. Vandaag belden ze, om te klagen dat ze hun kleindochter al weken niet gezien hebben. Ben niet overstag gegaan gelukkig.
Deze week wil ik toch weer beginnen met stage, ik zie er als een berg tegenop. Druk, confrontaties, uitleg moeten geven en vooral: presteren! Heeft iemand een tijdmachine voor me? Dan reis ik even een paar weken vooruit.
Dit jaar begon zo mooi, het mag toch niet zo eindigen???
Ik ben er trouwens wel achter waar het mee begonnen is: aanvaring met mijn moeder gehad die de hele boel getriggerd heeft. Nare jeugd gehad en nu dus besloten mijn ouders niet meer hier thuis te ontvangen en geen contact met ze te hebben als man er niet bij is. Vandaag belden ze, om te klagen dat ze hun kleindochter al weken niet gezien hebben. Ben niet overstag gegaan gelukkig.
