Psyche
alle pijlers
Postpartum Depressie / Postpartum Trauma
woensdag 4 april 2012 om 16:06
Hi allemaal,
Ik heb ivm herkenbaarheid een andere nick gemaakt.
Ik vraag me af of hier meer dames aanwezig zijn met ervaring met een postpartum depressie / postpartum trauma.
Ik ben er zelf net pas achter gekomen dat ik twee jaar geleden een postpartum depressie heb gekregen na de bevalling van ons kindje, en daar nu nog de nasleep van voel.
Ik loop tegen heel veel vragen aan; waarom is het niet (h)erkend? Waarom heb ik zo lang alleen rondgelopen met mijn gevoelens, verdriet, onzekerheid, angsten?
Destijds heb ik gevraagd aan de verpleegkundige van het consultatiebureau of ik soms een postnatale depressie kon hebben, omdat ik wekenlang alleen maar huilbuien had, overbezorgd was over ons kindje en ontzettend angstig werd.
Die angsten hielden in dat ik tig keer per dag voor me zag dat mijn kindje van de trap viel / verdronk / stikte. Ook heb ik me heel veel zorgen gemaakt over een gezondheidsprobleem dat al voor de geboorte bekend werd van ons kind.
De bevalling was een 24 uur durende hel, die eindigde in een totaalruptuur, waar ik nu nog steeds last van heb. (ik ga volgende week naar de huisarts om te laten nakijken of ik een verzakking heb, want ik heb alle symptomen. Heb het alleen altijd uitgesteld omdat ik zo angstig ben geworden voor onderzoeken 'daar beneden')
Dat ik een totaalruptuur had, vertelde niemand me. Ik wist niet eens dat ik ingescheurd was, totdat de gyn.me kwam hechten. En toen dat hechten drie kwartier duurde, ben ik eens gaan vragen hoe veel hechtingen ik eigenlijk kreeg, waarop ze nog steeds niet zei wat er aan de hand was, ze zei alleen dat ze me niet ging zeggen hoe veel hechtingen er waren, alleen dat het er VEEL waren.
Gelukkig heb ik nooit het gevoel gehad dat ik niet van mijn kind hield, ik heb juist het andere uiterste gevoeld (ZO bang dat er iets zou gebeuren dat ik bang was om me te hechten)
Maar de verpleegkundige van het CB zei dus dat ik geen PND kon hebben, omdat ik wél voelde dat ik van ons kind hield. Mijn psycholoog was heel boos dat zij dat zomaar had geconcludeerd, terwijl dat een duidelijk signaal was dat ze me door had moeten sturen naar de huisarts.
Ik bleef toen achter met een gevoel onbegrepen te zijn en niet wetende wat er met me aan de hand was.
Uiteindelijk is dat uitgelopen in een lange depressie met veel angst klachten waar ik nu voor in therapie ben.
Mijn man wil graag een tweede kind, maar ik moet er niet aan DENKEN om nog eens zwanger te raken. Alleen al het idee vliegt me naar de keel, ookal zie ik in de toekomst wel meer kinderen in ons gezin. Maar ik durf ECHT NIET meer zwanger te raken. Fysiek niet en mentaal ook niet.
Ik ben eigenlijk op zoek naar mensen die deze ervaring herkennen.
Ik heb ivm herkenbaarheid een andere nick gemaakt.
Ik vraag me af of hier meer dames aanwezig zijn met ervaring met een postpartum depressie / postpartum trauma.
Ik ben er zelf net pas achter gekomen dat ik twee jaar geleden een postpartum depressie heb gekregen na de bevalling van ons kindje, en daar nu nog de nasleep van voel.
Ik loop tegen heel veel vragen aan; waarom is het niet (h)erkend? Waarom heb ik zo lang alleen rondgelopen met mijn gevoelens, verdriet, onzekerheid, angsten?
Destijds heb ik gevraagd aan de verpleegkundige van het consultatiebureau of ik soms een postnatale depressie kon hebben, omdat ik wekenlang alleen maar huilbuien had, overbezorgd was over ons kindje en ontzettend angstig werd.
Die angsten hielden in dat ik tig keer per dag voor me zag dat mijn kindje van de trap viel / verdronk / stikte. Ook heb ik me heel veel zorgen gemaakt over een gezondheidsprobleem dat al voor de geboorte bekend werd van ons kind.
De bevalling was een 24 uur durende hel, die eindigde in een totaalruptuur, waar ik nu nog steeds last van heb. (ik ga volgende week naar de huisarts om te laten nakijken of ik een verzakking heb, want ik heb alle symptomen. Heb het alleen altijd uitgesteld omdat ik zo angstig ben geworden voor onderzoeken 'daar beneden')
Dat ik een totaalruptuur had, vertelde niemand me. Ik wist niet eens dat ik ingescheurd was, totdat de gyn.me kwam hechten. En toen dat hechten drie kwartier duurde, ben ik eens gaan vragen hoe veel hechtingen ik eigenlijk kreeg, waarop ze nog steeds niet zei wat er aan de hand was, ze zei alleen dat ze me niet ging zeggen hoe veel hechtingen er waren, alleen dat het er VEEL waren.
Gelukkig heb ik nooit het gevoel gehad dat ik niet van mijn kind hield, ik heb juist het andere uiterste gevoeld (ZO bang dat er iets zou gebeuren dat ik bang was om me te hechten)
Maar de verpleegkundige van het CB zei dus dat ik geen PND kon hebben, omdat ik wél voelde dat ik van ons kind hield. Mijn psycholoog was heel boos dat zij dat zomaar had geconcludeerd, terwijl dat een duidelijk signaal was dat ze me door had moeten sturen naar de huisarts.
Ik bleef toen achter met een gevoel onbegrepen te zijn en niet wetende wat er met me aan de hand was.
Uiteindelijk is dat uitgelopen in een lange depressie met veel angst klachten waar ik nu voor in therapie ben.
Mijn man wil graag een tweede kind, maar ik moet er niet aan DENKEN om nog eens zwanger te raken. Alleen al het idee vliegt me naar de keel, ookal zie ik in de toekomst wel meer kinderen in ons gezin. Maar ik durf ECHT NIET meer zwanger te raken. Fysiek niet en mentaal ook niet.
Ik ben eigenlijk op zoek naar mensen die deze ervaring herkennen.
woensdag 4 april 2012 om 16:25
woensdag 4 april 2012 om 16:30
@Scheelschaapje
Ik weet inderdaad dat ik dan meer begeleiding zou kunnen krijgen, maar ik weet ook nog heel goed hoe ik me voelde en wat iemand ook zei of deed, ik blééf er van overtuigd dat er iets mis was en ik bleef bang. Het heeft me twee jaar gekost om daar enigszins van op te krabbelen.
Zoals ik er nu in sta, wil ik graag meer kinderen maar alleen via adoptie. En dat meen ik serieus. Niet alleen vanwege dit probleem hoor, ook de fysieke kant, plus de overtuiging die ik al van jongs af aan heb gehad dat ik een kind van mezelf zou krijgen en graag een kind zou willen adopteren.
Maar dat is een heel ander verhaal.
Het doet me gewoon heel veel verdriet dat het nooit is gezien, dat ik het allemaal zelf heb moeten doorstaan. En daar nu nog steeds last van heb.
Ik krijg ook echt een jaloers gevoel als ik moeders zie die zo op een gelukswolk zweven die kraamperiode en daarna. Ik heb dat nooit gehad. Natuurlijk gun ik niemand wat ik heb meegemaakt, ik ben blij voor die vrouwen dat ze een fijne kraamtijd hebben, maar het doet mij ook pijn om te zien hoe het dus ook kan, en dat is mij nooit gelukt.
Ik weet inderdaad dat ik dan meer begeleiding zou kunnen krijgen, maar ik weet ook nog heel goed hoe ik me voelde en wat iemand ook zei of deed, ik blééf er van overtuigd dat er iets mis was en ik bleef bang. Het heeft me twee jaar gekost om daar enigszins van op te krabbelen.
Zoals ik er nu in sta, wil ik graag meer kinderen maar alleen via adoptie. En dat meen ik serieus. Niet alleen vanwege dit probleem hoor, ook de fysieke kant, plus de overtuiging die ik al van jongs af aan heb gehad dat ik een kind van mezelf zou krijgen en graag een kind zou willen adopteren.
Maar dat is een heel ander verhaal.
Het doet me gewoon heel veel verdriet dat het nooit is gezien, dat ik het allemaal zelf heb moeten doorstaan. En daar nu nog steeds last van heb.
Ik krijg ook echt een jaloers gevoel als ik moeders zie die zo op een gelukswolk zweven die kraamperiode en daarna. Ik heb dat nooit gehad. Natuurlijk gun ik niemand wat ik heb meegemaakt, ik ben blij voor die vrouwen dat ze een fijne kraamtijd hebben, maar het doet mij ook pijn om te zien hoe het dus ook kan, en dat is mij nooit gelukt.
woensdag 4 april 2012 om 17:02
Herkenbaar. Bij mij werd er pas een jaar na de bevalling een pnd geconstateerd. Ik ben ook heel verdrietig om t feit dat ik me nog nooit zo alleen heb gevoeld als in mn kraamtijd. De begeleiding in t ziekenhuis was bar slecht.
Ik ben nu weer zwanger, en bang voor de kraamtijd.
Hherhaling is niet te voorkomen, en dat is moeijlijk. Maar er wordt nu iedereen beter op de signalen gelet waardkoor er veel eerder kan worden ingegrepen.
Ik ben nu weer zwanger, en bang voor de kraamtijd.
Hherhaling is niet te voorkomen, en dat is moeijlijk. Maar er wordt nu iedereen beter op de signalen gelet waardkoor er veel eerder kan worden ingegrepen.
woensdag 4 april 2012 om 17:17
Adoptie is inderdaad een goed alternatief. Het is ook moeilijk, maar heel anders (en waarschijnlijk niets vergeleken met waar jij doorheen hebt moeten gaan).
Het is zeker erg dat het nooit is herkend, en zo te lezen ben je er nog niet (logisch). Maar het is goed dat je hier schrijft om je ervaringen te delen en van je af te schrijven. Het zal de moeilijke periode niet kunnen compenseren, maar vanaf nu hoef je het in ieder geval niet meer alleen te doen.
Begrijpelijk dat je soms jaloers bent hoor op roze-wolk-zwangerschappen. Soms is het gewoon echt niet eerlijk en het is alleen maar goed dat je jezelf dat gevoel toestaat.
Je schrijft dat het jezelf 'nooit gelukt' is... Dat vind ik heel hard naar jezelf... je had het zó moeilijk, zúlke zware fysische problemen, in die omstandigheden kun je echt niet ergens van genieten hoor. Je lijf heeft een loopje met je genomen, en je in een grote donderwolk gezet. Daar kan je niets tegen doen behalve een berg medicijnen tegenaan gooien en helaas hebben de artsen dat niet opgemerkt. Maar jij had echt niet beter kunnen doen hoor.
Probeer nu het beter gaat maar dingetjes te verzinnen waar je rustig van wordt. Genieten is misschien nog een stap te ver, maar dat komt wel.
Ik ben nog nooit zwanger geweest, dus vind het lastig er iets over te zeggen. Hopelijk zijn er hier ervaringsdeskundigen die je beter kunnen helpen. Veel sterkte!
Het is zeker erg dat het nooit is herkend, en zo te lezen ben je er nog niet (logisch). Maar het is goed dat je hier schrijft om je ervaringen te delen en van je af te schrijven. Het zal de moeilijke periode niet kunnen compenseren, maar vanaf nu hoef je het in ieder geval niet meer alleen te doen.
Begrijpelijk dat je soms jaloers bent hoor op roze-wolk-zwangerschappen. Soms is het gewoon echt niet eerlijk en het is alleen maar goed dat je jezelf dat gevoel toestaat.
Je schrijft dat het jezelf 'nooit gelukt' is... Dat vind ik heel hard naar jezelf... je had het zó moeilijk, zúlke zware fysische problemen, in die omstandigheden kun je echt niet ergens van genieten hoor. Je lijf heeft een loopje met je genomen, en je in een grote donderwolk gezet. Daar kan je niets tegen doen behalve een berg medicijnen tegenaan gooien en helaas hebben de artsen dat niet opgemerkt. Maar jij had echt niet beter kunnen doen hoor.
Probeer nu het beter gaat maar dingetjes te verzinnen waar je rustig van wordt. Genieten is misschien nog een stap te ver, maar dat komt wel.
Ik ben nog nooit zwanger geweest, dus vind het lastig er iets over te zeggen. Hopelijk zijn er hier ervaringsdeskundigen die je beter kunnen helpen. Veel sterkte!
woensdag 4 april 2012 om 17:43
Ik heb geen PPD gehad, maar wel een depressie na de bevalling. Mijn psychische klachten van voor de zwangerschap kwamen veel heviger terug. Ook bij mij was geen (h)erkenning, wat resulteerde in een opname toen mijn zoontje 8 mnd. was.
Ten eerste: Link naar website over PPD waar je veel info kunt lezen.
Wat betreft een tweede zwangerschap: als jij/jullie het overwegen, laat je dan verwijzen naar een POP-poli. (POP staat voor Pediatrie-Obstetrie-Psychiatrie) Op deze poli kun je in eerste instantie terecht voor advies over een evt. zwangerschap. Zij kunnen je meer vertellen over risico's op herhaling, evt. medicatie die je veilig kunt slikken, etc...
Als je eenmaal zwanger bent kun je er ook terecht met al je vragen en begeleiden ze de zwangerschap tot het kraambed. In sommige gevallen adviseren ze een klinische bevalling en een klinisch kraambed. Dit om jou en je baby in de gaten te houden.
Hier een link naar de POP-poli in Amsterdam. Als je zoekt op Google vind je er evt. één dichter in de buurt.
Ten eerste: Link naar website over PPD waar je veel info kunt lezen.
Wat betreft een tweede zwangerschap: als jij/jullie het overwegen, laat je dan verwijzen naar een POP-poli. (POP staat voor Pediatrie-Obstetrie-Psychiatrie) Op deze poli kun je in eerste instantie terecht voor advies over een evt. zwangerschap. Zij kunnen je meer vertellen over risico's op herhaling, evt. medicatie die je veilig kunt slikken, etc...
Als je eenmaal zwanger bent kun je er ook terecht met al je vragen en begeleiden ze de zwangerschap tot het kraambed. In sommige gevallen adviseren ze een klinische bevalling en een klinisch kraambed. Dit om jou en je baby in de gaten te houden.
Hier een link naar de POP-poli in Amsterdam. Als je zoekt op Google vind je er evt. één dichter in de buurt.
woensdag 4 april 2012 om 18:22
quote:scheelschaapje schreef op 04 april 2012 @ 17:17:
Adoptie is inderdaad een goed alternatief. Het is ook moeilijk, maar heel anders (en waarschijnlijk niets vergeleken met waar jij doorheen hebt moeten gaan).
Ik denk dat jij adoptie zwaar onderschat. Hoe moeilijk denk je dat het voor zo'n jong kind is dat nog weinig begrijpt om zó uit zijn omgeving gehaald te worden en bij wildvreemden die een vreemde taal spreken terecht komt geplaatst te worden. Ik zeg dit niet om te bagatelliseren, want ik besef dat het voor TO echt heel zwaar is, maar dat wat zij nu doormaakt is naar mijn mening niks met wat die kinderen doormaken. Adoptiekinderen lopen zware beschadigingen in de hechting op (overigens over het algemeen natuurlijk ook al voor de eigenlijke adoptie) die een leven lang littekens (kunnen) veroorzaken. Ik ben trouwens niet tégen adoptie, maar ben wel van mening dat je goed moet weten waar je aan begint.
TO, voor jou sterkte. Je behandeling om alles te verwerken en aan je klachten te werken is pas net begonnen (of lees ik dat verkeerd?). Geeft het tijd om het een plek te geven. Wat voor behandeling krijg je? EMDR of iets anders? Ik weet niet hoe oud je bent (waarschijnlijk nog niet zo oud als je het langdurige adoptietraject nog in zou willen stappen), maar als je nog de tijd hebt hóef je nu toch ook helemaal nog geen keuzes te maken over wel/niet meer kinderen? Het klinkt alsof je op dit moment nog genoeg aan jezelf hebt.
Adoptie is inderdaad een goed alternatief. Het is ook moeilijk, maar heel anders (en waarschijnlijk niets vergeleken met waar jij doorheen hebt moeten gaan).
Ik denk dat jij adoptie zwaar onderschat. Hoe moeilijk denk je dat het voor zo'n jong kind is dat nog weinig begrijpt om zó uit zijn omgeving gehaald te worden en bij wildvreemden die een vreemde taal spreken terecht komt geplaatst te worden. Ik zeg dit niet om te bagatelliseren, want ik besef dat het voor TO echt heel zwaar is, maar dat wat zij nu doormaakt is naar mijn mening niks met wat die kinderen doormaken. Adoptiekinderen lopen zware beschadigingen in de hechting op (overigens over het algemeen natuurlijk ook al voor de eigenlijke adoptie) die een leven lang littekens (kunnen) veroorzaken. Ik ben trouwens niet tégen adoptie, maar ben wel van mening dat je goed moet weten waar je aan begint.
TO, voor jou sterkte. Je behandeling om alles te verwerken en aan je klachten te werken is pas net begonnen (of lees ik dat verkeerd?). Geeft het tijd om het een plek te geven. Wat voor behandeling krijg je? EMDR of iets anders? Ik weet niet hoe oud je bent (waarschijnlijk nog niet zo oud als je het langdurige adoptietraject nog in zou willen stappen), maar als je nog de tijd hebt hóef je nu toch ook helemaal nog geen keuzes te maken over wel/niet meer kinderen? Het klinkt alsof je op dit moment nog genoeg aan jezelf hebt.
woensdag 4 april 2012 om 18:38
Als eerste wat verschrikkelijk en ook dat het niet herkend is. Ik kan het me niet voorstellen, maar ik denk dat het wel heel erg is als je je zo naar voelt. Ik heb ook een zware bevalling gehad, waarbij ik heel veel bloed ben verloren en dus de eerste weken een soort van uitgeschakeld was. Gelukkig heb ik er emotioneel geen probleem aan over gehouden, maar een gelukkig kraamtijd was het zeker niet.
Ik denk echter wel dat je met een adoptiekindje eventueel tegen dezelfde problemen gaat aanlopen. Ook al is het fysiek minder zwaar, ik denk dat het emotioneel des te zwaarder is. Tevens omdat je je vantevoren niet goed kan voorbereiden. Het kindje kan emotioneel beschadigd zijn, en dat lijkt me heel zwaar. Zeker omdat je vaak maar een aantal weken vantevoren hoort of het kindje wordt toegewezen aan jullie en je daarop volgend heel snel beslissingen moet maken. Ik zou als ik jou was je goed laten informeren over adoptie.
Ik denk echter wel dat je met een adoptiekindje eventueel tegen dezelfde problemen gaat aanlopen. Ook al is het fysiek minder zwaar, ik denk dat het emotioneel des te zwaarder is. Tevens omdat je je vantevoren niet goed kan voorbereiden. Het kindje kan emotioneel beschadigd zijn, en dat lijkt me heel zwaar. Zeker omdat je vaak maar een aantal weken vantevoren hoort of het kindje wordt toegewezen aan jullie en je daarop volgend heel snel beslissingen moet maken. Ik zou als ik jou was je goed laten informeren over adoptie.
woensdag 4 april 2012 om 20:31
Heb het na mijn eerste gehad. Wilde wel weer zwanger worden na een tijd maar was ook bang. Veel overleg gehad met man, mijn moeder en VK en duidelijk mijn wensen en angsten besproken. Het weer aangedurfd en een goede kraamtijd gehad. Daarna was ik nog steeds bang maar door veel te praten en door hulp van man en moeder heb ik geen PPD gehad al was ik wel labiel. Nu inmiddels een derde en is het goed gegaan, op de kraamtranen na.
Zolang je je zo voelt over een tweede kind/ zwangerschap is er denk ik maar 1 advies: doe het nu niet maar maak bespreekbaar waar je bang voor bent.
Verder wil ik je veel sterkte en rust toewensen!
Zolang je je zo voelt over een tweede kind/ zwangerschap is er denk ik maar 1 advies: doe het nu niet maar maak bespreekbaar waar je bang voor bent.
Verder wil ik je veel sterkte en rust toewensen!
woensdag 4 april 2012 om 20:59
Ik kreeg een ppd na de geboorte van mijn eerste dochter. Ik kreeg paniekaanvallen, kwam mijn bed niet meer uit en dacht uiteindelijk aan zelfmoord zodat het maar gewoon over zou zijn. Als ik er aan dacht dat ik alleen voor mijn dochter moest zorgen kreeg ik al een enorme paniekaanval.
De huisarts adviseerde om met antidepressiva te beginnen en gelukkig hielp dat vrij snel en erg goed. Ook ben ik heel streng geweest voor mezelf, zodra ik wakker werd moest ik mijn bed uit en omdat ik dan vaak al een paniekaanval had moest ik van mezelf gaan hardlopen. Hardlopen hielp het beste tegen paniekaanvallen. Ik heb heel wat rondjes rond de flat gelopen om 4 uur 's nachts. Maar het hielp. En voor de rest van de dag maakte ik een strak plan waar ik me aan moest houden. Dus van zo laat tot zo laat schoonmaken, daarna naar buiten. Maar niet op bed gaan liggen. Het heeft me extreem veel wilskracht gekost om toch mijn bed uit te gaan en te gaan hardlopen als elke cel in je lijf schreeuwt hoofd onder de deken en nooit meer eruit komen.
Doordat de medicijnen zo goed werkten en ik het onder controle kon krijgen durfde ik uiteindelijk een tweede wel aan.
Toen dochter 2 geboren werd kreeg ik dezelfde paniekaanvallen na een aantal weken. Direct weer begonnen met dezelfde antidepressiva en weer werkten die na enkele weken. Dat waren zware weken (weer heel wat rondjes rond de flat gerend), maar omdat ik er niet zolang mee ben blijven rondlopen werd het gat ook niet zo diep en zwart.
Toen werd ik zwanger van dochter nummer 3 en heb ik in overleg met de verloskundige en de huisarts een preventief plan opgesteld. De dag na de bevalling ben ik gestart met antidepressiva en de eerste 5 dagen heb ik slaapmedicatie gehad (een van de belangrijkste dingen was dat ik niet meer dan 3 uur per nacht kon slapen, zodra ik even wakker werd maalden de gedachten op sneltreinvaart door mijn hoofd en ontstond er weer een paniekaanval). En dat heeft heel goed geholpen. Ik heb bij mijn derde voor het eerst een hele fijne kraamtijd gehad met rust in mijn lijf. Ik heb zo enorm genoten, en mezelf laten verwennen dat ik zeker 6 maanden op een roze wolk zat. Voor mij een super afsluiting van mijn zwangerschappen.
De huisarts adviseerde om met antidepressiva te beginnen en gelukkig hielp dat vrij snel en erg goed. Ook ben ik heel streng geweest voor mezelf, zodra ik wakker werd moest ik mijn bed uit en omdat ik dan vaak al een paniekaanval had moest ik van mezelf gaan hardlopen. Hardlopen hielp het beste tegen paniekaanvallen. Ik heb heel wat rondjes rond de flat gelopen om 4 uur 's nachts. Maar het hielp. En voor de rest van de dag maakte ik een strak plan waar ik me aan moest houden. Dus van zo laat tot zo laat schoonmaken, daarna naar buiten. Maar niet op bed gaan liggen. Het heeft me extreem veel wilskracht gekost om toch mijn bed uit te gaan en te gaan hardlopen als elke cel in je lijf schreeuwt hoofd onder de deken en nooit meer eruit komen.
Doordat de medicijnen zo goed werkten en ik het onder controle kon krijgen durfde ik uiteindelijk een tweede wel aan.
Toen dochter 2 geboren werd kreeg ik dezelfde paniekaanvallen na een aantal weken. Direct weer begonnen met dezelfde antidepressiva en weer werkten die na enkele weken. Dat waren zware weken (weer heel wat rondjes rond de flat gerend), maar omdat ik er niet zolang mee ben blijven rondlopen werd het gat ook niet zo diep en zwart.
Toen werd ik zwanger van dochter nummer 3 en heb ik in overleg met de verloskundige en de huisarts een preventief plan opgesteld. De dag na de bevalling ben ik gestart met antidepressiva en de eerste 5 dagen heb ik slaapmedicatie gehad (een van de belangrijkste dingen was dat ik niet meer dan 3 uur per nacht kon slapen, zodra ik even wakker werd maalden de gedachten op sneltreinvaart door mijn hoofd en ontstond er weer een paniekaanval). En dat heeft heel goed geholpen. Ik heb bij mijn derde voor het eerst een hele fijne kraamtijd gehad met rust in mijn lijf. Ik heb zo enorm genoten, en mezelf laten verwennen dat ik zeker 6 maanden op een roze wolk zat. Voor mij een super afsluiting van mijn zwangerschappen.
donderdag 5 april 2012 om 09:22
Hallo meiden, bedankt voor jullie reacties!
Ik moet even corrigeren wat misschien nu de perceptie is: Ik ben me er zeer van bewust dat adoptie een zeer zwaar proces is waar veel meer bij komt kijken (jaren geduld, veel energie, geld, tijd, begeleiding van het kind als aller belangrijkste!) - ik heb een adoptieprocedure van heel dichtbij (bij vrienden) meegemaakt en heb gezien hoe veel tijd en energie zo'n proces kost.
Het is dus niet zo dat ik erg 'licht' denk over adopteren van een kind. Het is iets wat ik van mijn jeugd uit altijd al gehoopt heb te doen, het was net alsof dat iets was wat altijd al bij mij hoorde. Maar ik weet ook dat de praktische uitvoering van het proces een jaren tijdrovend, zwaar proces is waar je heel stevig voor in je schoenen moet staan.
Mijn postnatale depressie /trauma heeft er wel toe bijgedragen dat ik nu nog veel serieuzer adoptie overweeg. Maar dat is meer alsof ik nu denk; misschien is het gewoon meant to be... maar eerst moet ik mijn gevoelens omtrent de depressie en de afgelopen jaren een plek weten te geven. En herstellen, en antwoorden zoeken op mijn vragen.
Ik ben inderdaad ook zeker op zoek naar ervaringen van andere dames. Het enige waar ik momenteel echt niet op zit te wachten is mensen die allerlei argumenten gaan opnoemen waarom ik wél nog een tweede kan krijgen, want (en dat zie ik in mijn vriendenkring ook bijvoorbeeld) mensen willen je vaak overtuigen van dat je een tweede kind "moet" krijgen, en bij mij voelt dat meteen als pushen en daar krijg ik dan acuut een enorme paniek van. Hoewel het goed bedoeld is door die mensen, kan ik er momenteel helemaal niks mee. Ja, ik zie later een groter gezin voor me, maar mijn hele lijf en hoofd schreeuwen NEE tegen een zwangerschap en nieuwe bevalling. Dus als mensen me gaan proberen te overtuigen van het feit dat ik het wel nog een keer aan kan, krijg ik vluchtneigingen
Maar ik wil dus wel even recht zetten dat ik echt niet heel licht over adoptie denk.
groetjes
bangemama
Ik moet even corrigeren wat misschien nu de perceptie is: Ik ben me er zeer van bewust dat adoptie een zeer zwaar proces is waar veel meer bij komt kijken (jaren geduld, veel energie, geld, tijd, begeleiding van het kind als aller belangrijkste!) - ik heb een adoptieprocedure van heel dichtbij (bij vrienden) meegemaakt en heb gezien hoe veel tijd en energie zo'n proces kost.
Het is dus niet zo dat ik erg 'licht' denk over adopteren van een kind. Het is iets wat ik van mijn jeugd uit altijd al gehoopt heb te doen, het was net alsof dat iets was wat altijd al bij mij hoorde. Maar ik weet ook dat de praktische uitvoering van het proces een jaren tijdrovend, zwaar proces is waar je heel stevig voor in je schoenen moet staan.
Mijn postnatale depressie /trauma heeft er wel toe bijgedragen dat ik nu nog veel serieuzer adoptie overweeg. Maar dat is meer alsof ik nu denk; misschien is het gewoon meant to be... maar eerst moet ik mijn gevoelens omtrent de depressie en de afgelopen jaren een plek weten te geven. En herstellen, en antwoorden zoeken op mijn vragen.
Ik ben inderdaad ook zeker op zoek naar ervaringen van andere dames. Het enige waar ik momenteel echt niet op zit te wachten is mensen die allerlei argumenten gaan opnoemen waarom ik wél nog een tweede kan krijgen, want (en dat zie ik in mijn vriendenkring ook bijvoorbeeld) mensen willen je vaak overtuigen van dat je een tweede kind "moet" krijgen, en bij mij voelt dat meteen als pushen en daar krijg ik dan acuut een enorme paniek van. Hoewel het goed bedoeld is door die mensen, kan ik er momenteel helemaal niks mee. Ja, ik zie later een groter gezin voor me, maar mijn hele lijf en hoofd schreeuwen NEE tegen een zwangerschap en nieuwe bevalling. Dus als mensen me gaan proberen te overtuigen van het feit dat ik het wel nog een keer aan kan, krijg ik vluchtneigingen
Maar ik wil dus wel even recht zetten dat ik echt niet heel licht over adoptie denk.
groetjes
bangemama
donderdag 5 april 2012 om 09:30
quote:Espy schreef op 04 april 2012 @ 18:22:
[...]
Ik denk dat jij adoptie zwaar onderschat. Hoe moeilijk denk je dat het voor zo'n jong kind is dat nog weinig begrijpt om zó uit zijn omgeving gehaald te worden en bij wildvreemden die een vreemde taal spreken terecht komt geplaatst te worden.
Als je een PND hebt overleefd dan is de rest een 'eitje'.
Daarnaast: de problemen die je hebt met een adoptie kindje is van heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele andere orde dan de geestelijke problemen die je ZELF voelt bij de PND.
[...]
Ik denk dat jij adoptie zwaar onderschat. Hoe moeilijk denk je dat het voor zo'n jong kind is dat nog weinig begrijpt om zó uit zijn omgeving gehaald te worden en bij wildvreemden die een vreemde taal spreken terecht komt geplaatst te worden.
Als je een PND hebt overleefd dan is de rest een 'eitje'.
Daarnaast: de problemen die je hebt met een adoptie kindje is van heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele andere orde dan de geestelijke problemen die je ZELF voelt bij de PND.
donderdag 5 april 2012 om 09:34
quote:bangemama2012 schreef op 05 april 2012 @ 09:22:
Hallo meiden, bedankt voor jullie reacties!
Mijn postnatale depressie /trauma heeft er wel toe bijgedragen dat ik nu nog veel serieuzer adoptie overweeg. Maar dat is meer alsof ik nu denk; misschien is het gewoon meant to be... maar eerst moet ik mijn gevoelens omtrent de depressie en de afgelopen jaren een plek weten te geven. En herstellen, en antwoorden zoeken op mijn vragen.
Jouw trauma en de klachten die hiermee gepaard gaan, zijn van een totale andere orde dan de 'problemen' die je eventueel zou kunnen gaan ervaren bij adoptie.
Het is appels met peren vergelijken.
Als jij voor adoptie wilt gaan, dan is dat toch prima.
Daarnaast niet iedere adoptie gaat met problemen gepaard hoor. Net zo als niet iedere bevalling met een PND gepaard gaat.
Heel veel succes met je keuze.
Hallo meiden, bedankt voor jullie reacties!
Mijn postnatale depressie /trauma heeft er wel toe bijgedragen dat ik nu nog veel serieuzer adoptie overweeg. Maar dat is meer alsof ik nu denk; misschien is het gewoon meant to be... maar eerst moet ik mijn gevoelens omtrent de depressie en de afgelopen jaren een plek weten te geven. En herstellen, en antwoorden zoeken op mijn vragen.
Jouw trauma en de klachten die hiermee gepaard gaan, zijn van een totale andere orde dan de 'problemen' die je eventueel zou kunnen gaan ervaren bij adoptie.
Het is appels met peren vergelijken.
Als jij voor adoptie wilt gaan, dan is dat toch prima.
Daarnaast niet iedere adoptie gaat met problemen gepaard hoor. Net zo als niet iedere bevalling met een PND gepaard gaat.
Heel veel succes met je keuze.
donderdag 5 april 2012 om 09:51
Ik denk inderdaad ook dat het niet te vergelijken is. Het was gewoon zo dat ik na mijn PDD (en het is nog niet helemaal over omdat mijn PDD is overgegaan in meer structurele angst en stressklachten) en waarschijnlijk ook nog een verzakking van de baarmoeder en endeldarm (heb volgende week onderzoek, maar heb alle symptomen) wel dacht, misschien is het goed dat ik altijd heb gedacht aan adoptie, dat ik net zo veel van een adoptiekind zou kunnen houden als van mijn biologische kind, misschien is het wel zo bestemd dat ik een adoptiekind in mijn leven krijg.... misschien wat vergezocht of te zweverig voor sommigen (terwijl ik toch normaal niet zweverig ben haha), maar soms voelt het wel zo, van wellicht is dit een teken dat ik inderdaad mijn gevoel moet volgen en toch het proces aan moet gaan.
donderdag 5 april 2012 om 09:53
Ik heb overigens ook therapie voor mijn angst en andere klachten, dus ik ben daar samen met de psycholoog heel hard aan aan het werken. De ontdekking dat het toch wel degelijk een PDD is (geweest) is weer een stap verder richting herstel.
Ik heb gewoon ZO lang alleen rondgelopen met mijn gedachten en mijn gevoel; ik hoorde mensen om me heen wel zeggen dat ik erg overbezorgd was, dat ik last van mijn hormonen had etc. maar als ik met mensen in mijn omgeving probeerde te praten er over kreeg ik te horen dat het 'normaal was' en 'erbij hoorde' terwijl nu achteraf mensen wel zeggen dat ze zich zorgen hebben gemaakt en gemerkt hadden dat ik echt niet mezelf was.
Ik heb gewoon ZO lang alleen rondgelopen met mijn gedachten en mijn gevoel; ik hoorde mensen om me heen wel zeggen dat ik erg overbezorgd was, dat ik last van mijn hormonen had etc. maar als ik met mensen in mijn omgeving probeerde te praten er over kreeg ik te horen dat het 'normaal was' en 'erbij hoorde' terwijl nu achteraf mensen wel zeggen dat ze zich zorgen hebben gemaakt en gemerkt hadden dat ik echt niet mezelf was.
donderdag 5 april 2012 om 10:07
Hoi TO, een ppd is de hel. Ik ben het wel eens met Schilderspalet; als je dat hebt overleefd kun je heel veel aan. Ik moest er helaas zelf ook doorheen, na een prima bevalling. Ik lees een beetje in jouw verhaal dat je aan de verkeerde mensen advies hebt gevraagd. Leuk hoor, die verpleegsters bij het cb, maar je huisarts of een psycholoog weet er veel meer van.
Maar goed daar heb je nu niks meer aan. Het beste is om een psycholoog te zoeken die gespecialiseerd is in ppd's. Die zijn er namelijk. En zo iemand kan je helpen om de dingen weer op een rijtje te krijgen. Ik heb zelf lang last gehad van een schuldgevoel, maar nu niet meer. Een ppd overkont je gewoon. En deskundigen weten nog steeds niet hoe het nou ontstaat.
Uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk; dat je je weer goed gaat voelen en oprecht van je kind kunt genieten. Dat is mij gelukt, en anderen op dit forum ook. Succes meid, het gaat jou ook lukken!
Maar goed daar heb je nu niks meer aan. Het beste is om een psycholoog te zoeken die gespecialiseerd is in ppd's. Die zijn er namelijk. En zo iemand kan je helpen om de dingen weer op een rijtje te krijgen. Ik heb zelf lang last gehad van een schuldgevoel, maar nu niet meer. Een ppd overkont je gewoon. En deskundigen weten nog steeds niet hoe het nou ontstaat.
Uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk; dat je je weer goed gaat voelen en oprecht van je kind kunt genieten. Dat is mij gelukt, en anderen op dit forum ook. Succes meid, het gaat jou ook lukken!
donderdag 5 april 2012 om 10:30
Ja, het is triest, ik heb destijds inderdaad aan de verkeerde mensen signalen afgegeven.
Maar van de andere kant... Ik ben in de afgelopen twee jaar ook regelmatig bij de huisarts geweest, heb zelfs een paar gesprekken gehad met de maatschappelijk werkster verbonden aan de huisarts praktijk, heb onderzoeken gehad voor hartritmestoornissen (zelfs met een hart kastje om rondgelopen 24 uur) omdat ik zo'n hartkloppingen had (achteraf gewoon vette hyperventilatie) dus ik heb wel in de loop van de tijd veel signalen afgegeven maar niemand heeft geschakeld op PDD.
Maar van de andere kant... Ik ben in de afgelopen twee jaar ook regelmatig bij de huisarts geweest, heb zelfs een paar gesprekken gehad met de maatschappelijk werkster verbonden aan de huisarts praktijk, heb onderzoeken gehad voor hartritmestoornissen (zelfs met een hart kastje om rondgelopen 24 uur) omdat ik zo'n hartkloppingen had (achteraf gewoon vette hyperventilatie) dus ik heb wel in de loop van de tijd veel signalen afgegeven maar niemand heeft geschakeld op PDD.
donderdag 5 april 2012 om 12:52
Een vriendin van mij heeft ook een zware bevalling gehad (niet een depressie erna, wel een zware periode waarvoor ze wel naar een therapeut ging). Bij een tweede kind heeft ze in overleg met de gynaecoloog een geplande keizersnede gehad. Niet dat ik nu keizersnedes hier wil promoten. Maar in overleg met een begripvolle arts zou dit een oplossing kunnen zijn voor je angst om te bevallen. Een reële angst, gezien jouw hevige ruptuur en de schade daarvan. Nu je weet van een depressie, kun je preventief hulp inschakelen, zoals anderen omschrijven. Het blijft een grote stap natuurlijk, een tweede kind met de ervaringen omtrent de eerste. Maar misschien durf je met voorzorgsmaatregelen het beter aan.
donderdag 5 april 2012 om 21:59
Bangemama, jouw verhaal spookt al de hele dag door mijn hoofd.
Ook hier herkenning, geen PPD maar wel een traumatische bevalling die eindigde in een totaalruptuur. En een lange herstelperiode, zowel fysiek als mentaal. En ook veel angsten om m' n kindje, nonchalante hulpverleners, druk van anderen om aan een tweede kindje te beginnen.
Dat tweede kindje is er nooit gekomen, mijn dochter is inmiddels 12 jaar. Laat je nooit door anderen overhalen om aan een tweede zwangerschap te beginnen als je je daar niet toe in staat voelt: je bent baas in eigen buik.
Laat me je uit ervaring vertellen dat dit goed komt. Na twee jaar is het nog steeds early days, maar je zult merken dat het met het verstrijken van de tijd steeds ietsje beter gaat. Fysiek bedoel ik dan vooral, van een totaalruptuur kun je nog jaren last hebben. Ik heb lang bij de fysio gelopen met bekkenklachten en had last van pijn bij het vrijen, omdat de boel veel te strak gehecht was. Dat is na jaren wel 100% genezen, gelukkig.
Angst dat je kindje iets overkomt is inherent aan het ouderschap. Het is ook genetisch en hormonaal bepaald, iets wat we delen met andere zoogdieren zelfs...weleens gezien hoe een tijgerin haar welpen verdedigt? Het slechte nieuws is, dat dit nooit overgaat, integendeel. Zelfs als je kind allang volwassen is, zul je je nog wel eens zorgen maken. Maar dat is volkomen normaal en betekent alleen maar dat je een goede moeder bent. Tot een jaar of 8 heeft je kind gewoon constante zorg en supervisie nodig, om te zorgen dat hij/ zij overleeft in deze wereld.
Dan de hulpverlening, dat valt tegen he? Wat je kunt doen zorgen dat je een arts of specialist te spreken krijgt, die zou in elk geval goed opgeleid moeten zijn. Van veel verpleegkundigen vind ik dat twijfelachtig, vooral de oudere garde. Zelf heb ik zoveel bekrompen flauwekul aan moeten horen destijds, dan weet ik het door zelfstudie inmiddels beter dan zij.Een psycholoog is wel academisch geschoold, die kan jou met je specifieke problematiek, hopelijk wel adequaat bijstaan.
Onthoudt dat je niet de enige bent, andere moeders hebben een vergelijkbare geschiedenis, zoek steun en je zult het vinden, zelfs op het Vivaforum.
What doesn' t kill you, makes you stronger.
Ook hier herkenning, geen PPD maar wel een traumatische bevalling die eindigde in een totaalruptuur. En een lange herstelperiode, zowel fysiek als mentaal. En ook veel angsten om m' n kindje, nonchalante hulpverleners, druk van anderen om aan een tweede kindje te beginnen.
Dat tweede kindje is er nooit gekomen, mijn dochter is inmiddels 12 jaar. Laat je nooit door anderen overhalen om aan een tweede zwangerschap te beginnen als je je daar niet toe in staat voelt: je bent baas in eigen buik.
Laat me je uit ervaring vertellen dat dit goed komt. Na twee jaar is het nog steeds early days, maar je zult merken dat het met het verstrijken van de tijd steeds ietsje beter gaat. Fysiek bedoel ik dan vooral, van een totaalruptuur kun je nog jaren last hebben. Ik heb lang bij de fysio gelopen met bekkenklachten en had last van pijn bij het vrijen, omdat de boel veel te strak gehecht was. Dat is na jaren wel 100% genezen, gelukkig.
Angst dat je kindje iets overkomt is inherent aan het ouderschap. Het is ook genetisch en hormonaal bepaald, iets wat we delen met andere zoogdieren zelfs...weleens gezien hoe een tijgerin haar welpen verdedigt? Het slechte nieuws is, dat dit nooit overgaat, integendeel. Zelfs als je kind allang volwassen is, zul je je nog wel eens zorgen maken. Maar dat is volkomen normaal en betekent alleen maar dat je een goede moeder bent. Tot een jaar of 8 heeft je kind gewoon constante zorg en supervisie nodig, om te zorgen dat hij/ zij overleeft in deze wereld.
Dan de hulpverlening, dat valt tegen he? Wat je kunt doen zorgen dat je een arts of specialist te spreken krijgt, die zou in elk geval goed opgeleid moeten zijn. Van veel verpleegkundigen vind ik dat twijfelachtig, vooral de oudere garde. Zelf heb ik zoveel bekrompen flauwekul aan moeten horen destijds, dan weet ik het door zelfstudie inmiddels beter dan zij.Een psycholoog is wel academisch geschoold, die kan jou met je specifieke problematiek, hopelijk wel adequaat bijstaan.
Onthoudt dat je niet de enige bent, andere moeders hebben een vergelijkbare geschiedenis, zoek steun en je zult het vinden, zelfs op het Vivaforum.
What doesn' t kill you, makes you stronger.
vrijdag 6 april 2012 om 00:03
@sahara
Dankjewel voor je eerlijke reactie!
Mijn probleem is zowel mentaal als fysiek.
Ik heb komende week een afspraak bij de huisarts om te zien of ik een verzakking heb. Ik heb alle (vervelende en genante!) symptomen van n endeldarmverzakking sinds de bevalling.
Gelukkig heb ik nu een hele fijne
en goede psycholoog.
Ik schrijf later meer; op gsm gaat dat niet zo makkelijk
Dankjewel voor je eerlijke reactie!
Mijn probleem is zowel mentaal als fysiek.
Ik heb komende week een afspraak bij de huisarts om te zien of ik een verzakking heb. Ik heb alle (vervelende en genante!) symptomen van n endeldarmverzakking sinds de bevalling.
Gelukkig heb ik nu een hele fijne
en goede psycholoog.
Ik schrijf later meer; op gsm gaat dat niet zo makkelijk
vrijdag 6 april 2012 om 00:20
Ik heb 4 kinderen en na de eerste twee geboortes ook een PPD gehad. Vooral bij de eerste was het erg. Ik had iedere dag visioenen dat ik mijn kind van de trap zou laten vallen, vlak voor ik met hem van de trap af ging. Ook heb in een uiterste 'vlaag van verstandsverbijstering' mijn kind voor een uur alleen thuis gelaten. Ik was niet ver weg, en mijn kind sliep altijd als een roosje, maar toch. Het feit dat ik een kennis tegenkwam heeft me gered, ineens besefte ik weer dat ik een kind had. Ik schaam me daar nog steeds voor als ik daar aan terug denk.
Wat Reisa zegt over wilskracht, sport en dagschema's, dat is ook iets wat mij gered heeft. Ik heb zelfs geen AD geslikt, bij de eerste niet omdat toen ik er eenmaal achter was dat het een PPD was, ik al op de goede weg terug was. Achteraf was dat zeker beter geweest om het wel te doen, maar ik was erg jong en had nog nooit van een PPD gehoord en schaamde me te veel.
Bij de tweede niet omdat ik met mijn man een ultimatum had gesteld, als het voor die en die dag niet beter zou gaan, moest ik naar de ha om AD te vragen.
Beide bevallingen waren traumatisch.
De derde bevalling was ook geen pretje, maar ging toch een stuk beter en ik denk dat het er mee te maken heeft gehad dat ik deze bevalling zo 'goed' heb ervaren (ik had ook echt zelf de regie, itt de eerdere bevallingen) dat ik geen PPD heb gekregen.
De vierde bevalling was een 'feestje' ,want geplande keizersnede, en ook toen weer geen PPD gehad.
Overigens is mijn hormoonhuishouding sowieso erg 'kwetsbaar'. Ik kan geen enkele vorm van hormonale AC verdragen en heb ook last van erge, soms extreme, PMS.
Ook heb ikl chronische stress aan dit alles over gehouden, d.w.z., ik kan op drukke momenten van de dag (ochtendspits, avondspits) erg gestresst zijn. Maar misschien was dat altijd al wel zo en is het alleen maar versterkt of ben ik me er juist meer bewust van. Ik heb wel geleerd om de kinderen hier zo min mogelijk de dupe van te laten zijn en dat lukt me al een hele tijd heel aardig gelukkig, maar dat is wel anders geweest.
Aan de andere kant handel ik in echt stressvolle situaties, lees (levens)bedreigende situaties, juist heel doordacht en kalm.
Wat Reisa zegt over wilskracht, sport en dagschema's, dat is ook iets wat mij gered heeft. Ik heb zelfs geen AD geslikt, bij de eerste niet omdat toen ik er eenmaal achter was dat het een PPD was, ik al op de goede weg terug was. Achteraf was dat zeker beter geweest om het wel te doen, maar ik was erg jong en had nog nooit van een PPD gehoord en schaamde me te veel.
Bij de tweede niet omdat ik met mijn man een ultimatum had gesteld, als het voor die en die dag niet beter zou gaan, moest ik naar de ha om AD te vragen.
Beide bevallingen waren traumatisch.
De derde bevalling was ook geen pretje, maar ging toch een stuk beter en ik denk dat het er mee te maken heeft gehad dat ik deze bevalling zo 'goed' heb ervaren (ik had ook echt zelf de regie, itt de eerdere bevallingen) dat ik geen PPD heb gekregen.
De vierde bevalling was een 'feestje' ,want geplande keizersnede, en ook toen weer geen PPD gehad.
Overigens is mijn hormoonhuishouding sowieso erg 'kwetsbaar'. Ik kan geen enkele vorm van hormonale AC verdragen en heb ook last van erge, soms extreme, PMS.
Ook heb ikl chronische stress aan dit alles over gehouden, d.w.z., ik kan op drukke momenten van de dag (ochtendspits, avondspits) erg gestresst zijn. Maar misschien was dat altijd al wel zo en is het alleen maar versterkt of ben ik me er juist meer bewust van. Ik heb wel geleerd om de kinderen hier zo min mogelijk de dupe van te laten zijn en dat lukt me al een hele tijd heel aardig gelukkig, maar dat is wel anders geweest.
Aan de andere kant handel ik in echt stressvolle situaties, lees (levens)bedreigende situaties, juist heel doordacht en kalm.
Ik ben hier al sinds 2003, maar dat schijnt Viva niet te kunnen weergeven