Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:09
Dankjewel Sammie!
Ik ben ook best trots op mezelf. Drie weken is voor mij een soort magisch omslagpunt, nu heb ik echt het gevoel dat ik er vanaf ben!
Heel veel succes met je tattoo!!! (Dat was jij toch, als ik het me goed herinner, die de Japanse kersenbloesem ging laten zetten? Lijkt me heel mooi!). Als ik klaar ben met dit hele proces waar ik in zit dan wil ik ter afronding ook een tattoo erbij. Inderdaad spannend!
Ja, ik ken 't, die samengetrokken oogjes, en zo staat die witte asielkat dus ook heel verleidelijk op de foto, als een soort peinzend spookje. Ben een beetje verliefd geloof ik. Maar goed, dit is geen tijd voor impulsieve beslissingen, en ik denk dat het ook een goed idee is als ik eerst mijn huis afmaak (ben mijn leven maar ook mijn huis aan het herorganiseren). En geld voor onverwachte uitgaven heb ik al helemaal niet momenteel. Maar, ik heb toch voor het eerst in jaren weer het gevoel dat er ruimte in mijn hart is voor een andere kat.
Ik ben ook best trots op mezelf. Drie weken is voor mij een soort magisch omslagpunt, nu heb ik echt het gevoel dat ik er vanaf ben!
Heel veel succes met je tattoo!!! (Dat was jij toch, als ik het me goed herinner, die de Japanse kersenbloesem ging laten zetten? Lijkt me heel mooi!). Als ik klaar ben met dit hele proces waar ik in zit dan wil ik ter afronding ook een tattoo erbij. Inderdaad spannend!
Ja, ik ken 't, die samengetrokken oogjes, en zo staat die witte asielkat dus ook heel verleidelijk op de foto, als een soort peinzend spookje. Ben een beetje verliefd geloof ik. Maar goed, dit is geen tijd voor impulsieve beslissingen, en ik denk dat het ook een goed idee is als ik eerst mijn huis afmaak (ben mijn leven maar ook mijn huis aan het herorganiseren). En geld voor onverwachte uitgaven heb ik al helemaal niet momenteel. Maar, ik heb toch voor het eerst in jaren weer het gevoel dat er ruimte in mijn hart is voor een andere kat.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:22
quote:Moonlight82 schreef op 20 oktober 2011 @ 20:33:
Sonja B is voor mij persoonlijk niet echt een idool. Maar ik heb haar boek niet gelezen, misschien schrijft ze wel heel goede dingen.
Ik heb het boek alleen doorgebladerd in de winkel, denk dat het erg gericht is op het afvallen maar ik ben juist geinteresseerd in de vragen die ze stelt en hoe ze haar doelen bereikt.
Ik heb Sonja B. verder niet echt gevolgd qua haar methode om af te vallen, ik wil juist iets erbij niet eraf.. .
Sonja B is voor mij persoonlijk niet echt een idool. Maar ik heb haar boek niet gelezen, misschien schrijft ze wel heel goede dingen.
Ik heb het boek alleen doorgebladerd in de winkel, denk dat het erg gericht is op het afvallen maar ik ben juist geinteresseerd in de vragen die ze stelt en hoe ze haar doelen bereikt.
Ik heb Sonja B. verder niet echt gevolgd qua haar methode om af te vallen, ik wil juist iets erbij niet eraf.. .
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:28
quote:Moonlight82 schreef op 20 oktober 2011 @ 20:39:
Ja, maar ik vind het wel moeilijk. Om te bepalen of vrienden nog bij me passen. Ze hebben niks verkeerd gedaan, zijn aardig voor me.
En bovendien heb ik ook niet zo 1,2,3 iemand anders als ik deze vriendschappen laat doodbloeden.
Hebben anderen daar ervaring mee?
(ik weet echt nog niet wat ik zou willen hoor)
Ik herken het wel..
Zelf heb/had ik een vriendin die een zwaardere psychische belasting heeft dan ik waarmee de vriendschap van mijn kant niet meer hoefde.
Ik durfde zelf de knoop niet goed door te hakken want ja ze was er wel altijd voor mij en begreep ook precies in welke fase ik zat e.d..
Kort erna heeft zij de vriendschap verbroken omdat ze voelde dat ik afstand had genomen en merkte dat ik met mn buurvrouw wel leuk en gezellig hyvede.
Bleek bij ons de basis van de vriendschap toch heel anders te liggen en ik heb haar geen moment gemist, voelde voor mij alsof ik weer kon gaan ademhalen ipv alleen in het psychische te leven.
Een vriendschap beoordelen is ook heel moeilijk.
Ja, maar ik vind het wel moeilijk. Om te bepalen of vrienden nog bij me passen. Ze hebben niks verkeerd gedaan, zijn aardig voor me.
En bovendien heb ik ook niet zo 1,2,3 iemand anders als ik deze vriendschappen laat doodbloeden.
Hebben anderen daar ervaring mee?
(ik weet echt nog niet wat ik zou willen hoor)
Ik herken het wel..
Zelf heb/had ik een vriendin die een zwaardere psychische belasting heeft dan ik waarmee de vriendschap van mijn kant niet meer hoefde.
Ik durfde zelf de knoop niet goed door te hakken want ja ze was er wel altijd voor mij en begreep ook precies in welke fase ik zat e.d..
Kort erna heeft zij de vriendschap verbroken omdat ze voelde dat ik afstand had genomen en merkte dat ik met mn buurvrouw wel leuk en gezellig hyvede.
Bleek bij ons de basis van de vriendschap toch heel anders te liggen en ik heb haar geen moment gemist, voelde voor mij alsof ik weer kon gaan ademhalen ipv alleen in het psychische te leven.
Een vriendschap beoordelen is ook heel moeilijk.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:31
quote:molly74 schreef op 20 oktober 2011 @ 20:40:
Hé Noa, goed van je, dat uppen. Was inderdaad weggezakt.
Maar ik kan nu ook wel wat power gebruiken, zit in een 'ergernis-modus'. En dat voel ik meteen aan mijn gemoedstoestand.
Dus als iemand even wat power over heeft, dan is het welkom. Zo niet, dan is het morgen wel weer over.
"Wat zij schrijft of waar het boek overgaat met allerlei levensvragen maakt naar mijn mening wat een powervrouw is."
Ik ken het boek niet, maar ben nu wel benieuwd! Zelf heb ik ook niet veel op met Sonja, maar dat wil niet zeggen dat ze niet boeiend kan schrijven. Zo ook met Char (al ben ik daar wel fan van): zij schrijft ook heel zinnig!
Is het trouwens een soort dagboek dan? Ik heb ook zoiets: het vragendagboek. Ik moet eens teruglezen, want ik ben daarin gaan schrijven toen ik me heeeeel slecht voelde. En dat is alweer zo'n 10 jaar geleden, dus er is heel veel veranderd!
Ojee een ergernismodus?
Is tie intussen weer weggegaan..
Het boek is volgens mij ook een soort dagboek waar je de vraag kan beantwoorden en voor jezelf kan beschrijven hoe je het ervaart.
In de link zie je het boek van Sonja B., is een inkijkexemplaar.
Hé Noa, goed van je, dat uppen. Was inderdaad weggezakt.
Maar ik kan nu ook wel wat power gebruiken, zit in een 'ergernis-modus'. En dat voel ik meteen aan mijn gemoedstoestand.
Dus als iemand even wat power over heeft, dan is het welkom. Zo niet, dan is het morgen wel weer over.
"Wat zij schrijft of waar het boek overgaat met allerlei levensvragen maakt naar mijn mening wat een powervrouw is."
Ik ken het boek niet, maar ben nu wel benieuwd! Zelf heb ik ook niet veel op met Sonja, maar dat wil niet zeggen dat ze niet boeiend kan schrijven. Zo ook met Char (al ben ik daar wel fan van): zij schrijft ook heel zinnig!
Is het trouwens een soort dagboek dan? Ik heb ook zoiets: het vragendagboek. Ik moet eens teruglezen, want ik ben daarin gaan schrijven toen ik me heeeeel slecht voelde. En dat is alweer zo'n 10 jaar geleden, dus er is heel veel veranderd!
Ojee een ergernismodus?
Is tie intussen weer weggegaan..
Het boek is volgens mij ook een soort dagboek waar je de vraag kan beantwoorden en voor jezelf kan beschrijven hoe je het ervaart.
In de link zie je het boek van Sonja B., is een inkijkexemplaar.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:35
quote:molly74 schreef op 20 oktober 2011 @ 20:49:
[...]
Ja, heb er ervaring mee. Ooit twee vriendinnen die ik al 25 jaar kende 'achter gelaten'. Ze zaten hemelsbreed van mij vandaan, qua denkwijze, levensstadium, levenservaring en gevoelsleven. Dit leverde irritaties op bij beide partijen. Het bloedde ook wat dood. Toen heb ik voor de (mijn eigen) duidelijkheid de vriendschap via een brie beëindigd, want het was m.i. al lang geen vriendschap te noemen. Dit is niet goed aangekomen bij de andere partijen, maar ja... dat liet alleen maar zien dat het een goede beslissing was. Had nog één vriendin, we kennen elkaar vanaf geboorte, bij wijze van spreken. En die heb ik nog, al is het contact niet intensief. Ook nog een vriendin, ook van vroeger, maar eveneens niet veel contact, wel verjaardagen e.d.
Vooralsnog heb ik verder geen vriendinnen, en dat mis ik soms, maar kan het ook missen ALS KIESPIJN soms. Ik doe het op mijn manier en dat bevalt me prima. Ben overigens sinds kort wel een (beginnend) vriendin rijker, maar dat moet nog groeien.
Ach, ik denk dat het een proces is Moon. Dit kun je niet zomaar bedenken of er gehoor aan geven. En net wat je zegt: ze doen niets verkeerds. Heb je het er wel eens over gehad met die vrienden, dat je het idee hebt dat je zoveel moet aanpassen? Misschien hebben ze het niet in de gaten. Naar aanleiding van hun reactie en gedrag, kun je alsnog gaan bedenken: past dit bij me?
Je moet in ieder geval niet denken: ik heb nog geen nieuwe vriendschappen, dus ik kan deze nog niet afkappen. Dat vind ik wél een verkeerde reden.
Wat je hier beschrijft is ook wat ik bedoelde.
Ik ken die vriendin van mij sinds de 3de klas middelbare school, toen een hele tijd uit het oog verloren en vorig jaar september was ze daar dan.
Zij loodste mij door mijn dal en in mei dit jaar was ik haar voorbij gegroeid.
Een andere vorm van vriendschap wilde ze niet, dus meteen van alles naar niets.
[...]
Ja, heb er ervaring mee. Ooit twee vriendinnen die ik al 25 jaar kende 'achter gelaten'. Ze zaten hemelsbreed van mij vandaan, qua denkwijze, levensstadium, levenservaring en gevoelsleven. Dit leverde irritaties op bij beide partijen. Het bloedde ook wat dood. Toen heb ik voor de (mijn eigen) duidelijkheid de vriendschap via een brie beëindigd, want het was m.i. al lang geen vriendschap te noemen. Dit is niet goed aangekomen bij de andere partijen, maar ja... dat liet alleen maar zien dat het een goede beslissing was. Had nog één vriendin, we kennen elkaar vanaf geboorte, bij wijze van spreken. En die heb ik nog, al is het contact niet intensief. Ook nog een vriendin, ook van vroeger, maar eveneens niet veel contact, wel verjaardagen e.d.
Vooralsnog heb ik verder geen vriendinnen, en dat mis ik soms, maar kan het ook missen ALS KIESPIJN soms. Ik doe het op mijn manier en dat bevalt me prima. Ben overigens sinds kort wel een (beginnend) vriendin rijker, maar dat moet nog groeien.
Ach, ik denk dat het een proces is Moon. Dit kun je niet zomaar bedenken of er gehoor aan geven. En net wat je zegt: ze doen niets verkeerds. Heb je het er wel eens over gehad met die vrienden, dat je het idee hebt dat je zoveel moet aanpassen? Misschien hebben ze het niet in de gaten. Naar aanleiding van hun reactie en gedrag, kun je alsnog gaan bedenken: past dit bij me?
Je moet in ieder geval niet denken: ik heb nog geen nieuwe vriendschappen, dus ik kan deze nog niet afkappen. Dat vind ik wél een verkeerde reden.
Wat je hier beschrijft is ook wat ik bedoelde.
Ik ken die vriendin van mij sinds de 3de klas middelbare school, toen een hele tijd uit het oog verloren en vorig jaar september was ze daar dan.
Zij loodste mij door mijn dal en in mei dit jaar was ik haar voorbij gegroeid.
Een andere vorm van vriendschap wilde ze niet, dus meteen van alles naar niets.
vrijdag 21 oktober 2011 om 21:30
quote:Boomschors schreef op 21 oktober 2011 @ 10:09:
Heel veel succes met je tattoo!!! (Dat was jij toch, als ik het me goed herinner, die de Japanse kersenbloesem ging laten zetten? Lijkt me heel mooi!). Als ik klaar ben met dit hele proces waar ik in zit dan wil ik ter afronding ook een tattoo erbij. Inderdaad spannend!
Ja dat was ik. Hij zit erop en het deed echt pijn! Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Hopelijk gaat het genezen ook een beetje voorspoedig.
Heel veel succes met je tattoo!!! (Dat was jij toch, als ik het me goed herinner, die de Japanse kersenbloesem ging laten zetten? Lijkt me heel mooi!). Als ik klaar ben met dit hele proces waar ik in zit dan wil ik ter afronding ook een tattoo erbij. Inderdaad spannend!
Ja dat was ik. Hij zit erop en het deed echt pijn! Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Hopelijk gaat het genezen ook een beetje voorspoedig.
zaterdag 22 oktober 2011 om 09:19
quote:sammie00 schreef op 21 oktober 2011 @ 21:30:
[...]
Ja dat was ik. Hij zit erop en het deed echt pijn! Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Hopelijk gaat het genezen ook een beetje voorspoedig.
Stoer zeg! Balen dat het pijn deed, (maar je kan 't ook zien dat dat 't extra waardevol maakt) (ik probeer tegenwoordig alles in een positief licht te zien) ik denk dat dat afhankelijk is van waar op je lichaam je 'm laat zetten en of er bot of vetweefsel onder zit. Toen ik m'n tattoo liet zetten (érg lang geleden) viel het eigenlijk wel mee, behalve als de naald over m'n schouderblad ging.
Goed de instructies van de tatoeëerder opvolgen en niet pulken aan korstjes!
Nou, ondanks dat ik gisteren eigenlijk iets te vieren had had ik echt een off-day. Allerlei kleine dingen stapelden zich op tot het punt dat ik niet meer zo goed positief kon denken en de boel kon relativeren, en toen heb ik tegen mezelf gezegd: Boom, je bent zo goed bezig geweest de laatste tijd, één ik-ben-zielig dag mag best en dat wil niet zeggen dat je gelijk helemaal terugglijdt in een zwart gat. Dus heb ik voornamelijk op de bank gelegen met een dekentje, heb een film op dvd gekeken die erg goed maar ook erg beklemmend was, en waar ik me nog beroerder van ging voelen, maar het einde was echt schitterend dus ik ben blij dat ik 'm toch heb afgekeken.
En vandaag is het een nieuwe dag, en het ik-ben-zielig gevoel is gelukkig weer helemaal weg!
[...]
Ja dat was ik. Hij zit erop en het deed echt pijn! Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Hopelijk gaat het genezen ook een beetje voorspoedig.
Stoer zeg! Balen dat het pijn deed, (maar je kan 't ook zien dat dat 't extra waardevol maakt) (ik probeer tegenwoordig alles in een positief licht te zien) ik denk dat dat afhankelijk is van waar op je lichaam je 'm laat zetten en of er bot of vetweefsel onder zit. Toen ik m'n tattoo liet zetten (érg lang geleden) viel het eigenlijk wel mee, behalve als de naald over m'n schouderblad ging.
Goed de instructies van de tatoeëerder opvolgen en niet pulken aan korstjes!
Nou, ondanks dat ik gisteren eigenlijk iets te vieren had had ik echt een off-day. Allerlei kleine dingen stapelden zich op tot het punt dat ik niet meer zo goed positief kon denken en de boel kon relativeren, en toen heb ik tegen mezelf gezegd: Boom, je bent zo goed bezig geweest de laatste tijd, één ik-ben-zielig dag mag best en dat wil niet zeggen dat je gelijk helemaal terugglijdt in een zwart gat. Dus heb ik voornamelijk op de bank gelegen met een dekentje, heb een film op dvd gekeken die erg goed maar ook erg beklemmend was, en waar ik me nog beroerder van ging voelen, maar het einde was echt schitterend dus ik ben blij dat ik 'm toch heb afgekeken.
En vandaag is het een nieuwe dag, en het ik-ben-zielig gevoel is gelukkig weer helemaal weg!
zondag 23 oktober 2011 om 23:35
Ben aan het teruglezen. Ik heb vandaag op rtlgemist die aflevering met die katten gezien. Ik had m al eens gezien maar gewoon nog een keer gekeken
Gek genoeg waren dit wel katten waarvan ik er zelf één in huis zou kunnen nemen. Ze kwamen wel verzorgd en lief over, vond ik.
Vond die vrouw er niet echt happy uit zien in dat bijna lege huis aan het einde.
Gek genoeg waren dit wel katten waarvan ik er zelf één in huis zou kunnen nemen. Ze kwamen wel verzorgd en lief over, vond ik.
Vond die vrouw er niet echt happy uit zien in dat bijna lege huis aan het einde.
zondag 23 oktober 2011 om 23:42
quote:noa_lynn schreef op 21 oktober 2011 @ 10:28:
[...]
Ik herken het wel..
Ow dat zal wel pijnlijk geweest zijn.
Ik heb iets waardoor mensen met problemen zich op hun gemak voelen bij me. (ja anderen ook... maar de buitenbeentjes ook zegmaar) En ik moet er echt op letten tegenwoordig dat ik niet automatisch mee ga in een soort van ze-vindt-me-aardig-dus-we-spreken-nog-eens-af- flow.
Enige tijd geleden was er een jonge vrouw die ik vermoedelijk eenmalig zou zien. Misschien ook vaker, dat wisten we nog niet, het ging om een activiteit die misschien nog eens herhaald zou worden.
Anyway, ze wilde haar verhaal over haar eetstoornis kwijt bij mij. En ik WILDE HET NIET HOREN. Heel hard, maar ik was daar voor mijn ontspanning, ik weet dat ik het met zulke dingen even duurt voordat ik het weer kwijt ben. Ik wilde het niet.
Dus ik heb ook geen openingen gegeven voor dat gesprek. Voor mezelf is dat dan beter maar het voelt ook een beetje hard.
Heb ook vanuit mijn Christelijke opvoeding meegekregen om klaar te staan voor de medemensch. Maar wat als je vaak mensen ontmoet die je misschien maar een paar keer zult zien?
Ik moet er bij forummers ook op letten. Soms heeft iemand het moeilijk en dan wil ik al bijna aanbieden: Ik kan wel dit of ik kan wel dat voor je betekenen.
Maar ben heel streng naar mezelf... niet te snel aan beginnen. Je kunt er een dagtaak van maken om forummers te helpen maar dan is het leed nog niet weg...
(zo nog ff verder, ben weer op dreef, haha)
[...]
Ik herken het wel..
Ow dat zal wel pijnlijk geweest zijn.
Ik heb iets waardoor mensen met problemen zich op hun gemak voelen bij me. (ja anderen ook... maar de buitenbeentjes ook zegmaar) En ik moet er echt op letten tegenwoordig dat ik niet automatisch mee ga in een soort van ze-vindt-me-aardig-dus-we-spreken-nog-eens-af- flow.
Enige tijd geleden was er een jonge vrouw die ik vermoedelijk eenmalig zou zien. Misschien ook vaker, dat wisten we nog niet, het ging om een activiteit die misschien nog eens herhaald zou worden.
Anyway, ze wilde haar verhaal over haar eetstoornis kwijt bij mij. En ik WILDE HET NIET HOREN. Heel hard, maar ik was daar voor mijn ontspanning, ik weet dat ik het met zulke dingen even duurt voordat ik het weer kwijt ben. Ik wilde het niet.
Dus ik heb ook geen openingen gegeven voor dat gesprek. Voor mezelf is dat dan beter maar het voelt ook een beetje hard.
Heb ook vanuit mijn Christelijke opvoeding meegekregen om klaar te staan voor de medemensch. Maar wat als je vaak mensen ontmoet die je misschien maar een paar keer zult zien?
Ik moet er bij forummers ook op letten. Soms heeft iemand het moeilijk en dan wil ik al bijna aanbieden: Ik kan wel dit of ik kan wel dat voor je betekenen.
Maar ben heel streng naar mezelf... niet te snel aan beginnen. Je kunt er een dagtaak van maken om forummers te helpen maar dan is het leed nog niet weg...
(zo nog ff verder, ben weer op dreef, haha)
zondag 23 oktober 2011 om 23:47
Gisteren ben ik met mensen weg geweest die mogelijk wel vrienden zouden kunnen worden. Er was een klik!!!
Wil er niet te veel over zeggen maar het was een meeting van een ander forum. En er is een gemeenschappelijke deler.
Mijn eerste meeting en voor de meeste anderen ook, en het was leuk!
Vandaag heb ik initiatief genomen om nog eens af te spreken en gezegd dat we maar snel een datum moeten prikken.
Sta er zelf van te kijken want met mijn vriendinnen hier ben ik altijd terughoudend. Zo van: Ik kijk tegen die tijd wel, ik weet niet hoe mijn weekend er dan uit zie, weet niet of ik energie heb, etc. Ik moet ook altijd even 'opladen' voor ik heen ga, en ook nadat ik thuisgekomen ben. Dus altijd wat ruimte omheen plannen.
Met mijn nieuwe kennissen was het zo leuk dat ik me niet zo druk maak over 'moe zijn'.
Wil er niet te veel over zeggen maar het was een meeting van een ander forum. En er is een gemeenschappelijke deler.
Mijn eerste meeting en voor de meeste anderen ook, en het was leuk!
Vandaag heb ik initiatief genomen om nog eens af te spreken en gezegd dat we maar snel een datum moeten prikken.
Sta er zelf van te kijken want met mijn vriendinnen hier ben ik altijd terughoudend. Zo van: Ik kijk tegen die tijd wel, ik weet niet hoe mijn weekend er dan uit zie, weet niet of ik energie heb, etc. Ik moet ook altijd even 'opladen' voor ik heen ga, en ook nadat ik thuisgekomen ben. Dus altijd wat ruimte omheen plannen.
Met mijn nieuwe kennissen was het zo leuk dat ik me niet zo druk maak over 'moe zijn'.
maandag 24 oktober 2011 om 19:22
quote:Moonlight82 schreef op 23 oktober 2011 @ 23:42:
[...]
Ik heb iets waardoor mensen met problemen zich op hun gemak voelen bij me. (ja anderen ook... maar de buitenbeentjes ook zegmaar) En ik moet er echt op letten tegenwoordig dat ik niet automatisch mee ga in een soort van ze-vindt-me-aardig-dus-we-spreken-nog-eens-af- flow.
Zoiets soortgelijks heb ik ook, maar bij mij is het meer zo dat het er niet om gaat of ze me aardig vinden of niet maar dat ik ervoor wil zorgen, ze wil helpen. En dat schijn ik, zelfs nu ik m'n handen meer dan vol heb aan mezelf, maar niet af te kunnen leren. Dat had ik in extreme mate bij mijn ex, 20 jaar lang alles van mezelf gegeven (alhoewel hij daar anders over denkt) in de hoop hem gelukkig te maken (ja, ik weet het, stom... ik heb alle preken al gehad en begrepen) totdat ik er zelf aan onderdoor ging, en dat heb ik nu ook weer bij de detoxgroep. Daarvan heb ik dus vandaag afscheid genomen, omdat ik de vervolggroep ga doen, en ik wist van te voren dat ik dat moeilijk zou vinden, maar ik loop al de hele dag tegen m'n tranen te vechten (maar nu laat ik ze gewoon maar stromen, make up er af gehaald) omdat ik het zo moeilijk vond om bepaalde mensen, waar ik echt een band mee op had gebouwd, los te moeten laten. Het liefste zou ik die mensen ,,, tsja ik weet niet ... liefdevol door elkaar willen schudden tot het kwartje bij hen net zo hard valt als het bij mij is gevallen, dat je maar één leven hebt en dat je daar zuinig op moet zijn, en dat ze moeten STOPPEN maar dat kan natuurlijk niet, iedereen is voor zichzelf verantwoordelijk en ik ben geen fucking Florence Nightingale. Maar toch. Het grijpt me zo ontzettend aan dat ik helemaal het patroon herken dat ik bij mijn ex had (maar dan minder extreem gelukkig). Zielepietjes van de hele wereld, verenigt u en kom bij Boomschors. Voer voor mijn therapeute dus. Zucht.
En verder is het deze week een jaar geleden dat ik mijn relatie verbrak en dat speelt allemaal ook erg in mijn hoofd nu, alle (nare) herinneringen. Veel akelige dromen. Ik kan niet eens blij zijn met alles wat ik in het afgelopen jaar voor elkaar heb gekregen en weer heb opgebouwd. Blegggh.
En ik heb een paar weken geleden een ander slot op de deur laten zetten omdat ik een vaag gevoel had dat mijn ex in mijn huis was geweest toen ik er niet was, en daar heb ik dit weekend dus echt bewijs van gekregen. Nu kan dat dus gelukkig niet meer gebeuren omdat het slot is vervangen maar elke keer als ik buiten sleutels in de buurt van mijn voordeur hoor krijg ik hartkloppingen.
Nou ja, sorry dat dit zo'n egopost is geworden maar ik voel me echt ontzettend kut. Oh ja, ik moet morgen ongesteld worden, ook dat nog.
Om nog even op een positieve noot te eindigen, want daar is dit topic tenslotte voor bedoeld, ik ga er helemaal van uit dat als ik morgen wakker word deze rotbui als sneeuw voor de zon is verdwenen en ik vol goede moed aan de vervolggroep ga beginnen, ik kom tenslotte zelf op de eerste plaats. Ik was ook een zielepietje, en heb mezelf inmiddels weten op te werken tot een nuchter en sterk pietje. Dat kreeg ik nog mee van de groepsleiding, dat ik zoveel kracht in me heb, en dat is ook zo. Alleen nú even niet!
[...]
Ik heb iets waardoor mensen met problemen zich op hun gemak voelen bij me. (ja anderen ook... maar de buitenbeentjes ook zegmaar) En ik moet er echt op letten tegenwoordig dat ik niet automatisch mee ga in een soort van ze-vindt-me-aardig-dus-we-spreken-nog-eens-af- flow.
Zoiets soortgelijks heb ik ook, maar bij mij is het meer zo dat het er niet om gaat of ze me aardig vinden of niet maar dat ik ervoor wil zorgen, ze wil helpen. En dat schijn ik, zelfs nu ik m'n handen meer dan vol heb aan mezelf, maar niet af te kunnen leren. Dat had ik in extreme mate bij mijn ex, 20 jaar lang alles van mezelf gegeven (alhoewel hij daar anders over denkt) in de hoop hem gelukkig te maken (ja, ik weet het, stom... ik heb alle preken al gehad en begrepen) totdat ik er zelf aan onderdoor ging, en dat heb ik nu ook weer bij de detoxgroep. Daarvan heb ik dus vandaag afscheid genomen, omdat ik de vervolggroep ga doen, en ik wist van te voren dat ik dat moeilijk zou vinden, maar ik loop al de hele dag tegen m'n tranen te vechten (maar nu laat ik ze gewoon maar stromen, make up er af gehaald) omdat ik het zo moeilijk vond om bepaalde mensen, waar ik echt een band mee op had gebouwd, los te moeten laten. Het liefste zou ik die mensen ,,, tsja ik weet niet ... liefdevol door elkaar willen schudden tot het kwartje bij hen net zo hard valt als het bij mij is gevallen, dat je maar één leven hebt en dat je daar zuinig op moet zijn, en dat ze moeten STOPPEN maar dat kan natuurlijk niet, iedereen is voor zichzelf verantwoordelijk en ik ben geen fucking Florence Nightingale. Maar toch. Het grijpt me zo ontzettend aan dat ik helemaal het patroon herken dat ik bij mijn ex had (maar dan minder extreem gelukkig). Zielepietjes van de hele wereld, verenigt u en kom bij Boomschors. Voer voor mijn therapeute dus. Zucht.
En verder is het deze week een jaar geleden dat ik mijn relatie verbrak en dat speelt allemaal ook erg in mijn hoofd nu, alle (nare) herinneringen. Veel akelige dromen. Ik kan niet eens blij zijn met alles wat ik in het afgelopen jaar voor elkaar heb gekregen en weer heb opgebouwd. Blegggh.
En ik heb een paar weken geleden een ander slot op de deur laten zetten omdat ik een vaag gevoel had dat mijn ex in mijn huis was geweest toen ik er niet was, en daar heb ik dit weekend dus echt bewijs van gekregen. Nu kan dat dus gelukkig niet meer gebeuren omdat het slot is vervangen maar elke keer als ik buiten sleutels in de buurt van mijn voordeur hoor krijg ik hartkloppingen.
Nou ja, sorry dat dit zo'n egopost is geworden maar ik voel me echt ontzettend kut. Oh ja, ik moet morgen ongesteld worden, ook dat nog.
Om nog even op een positieve noot te eindigen, want daar is dit topic tenslotte voor bedoeld, ik ga er helemaal van uit dat als ik morgen wakker word deze rotbui als sneeuw voor de zon is verdwenen en ik vol goede moed aan de vervolggroep ga beginnen, ik kom tenslotte zelf op de eerste plaats. Ik was ook een zielepietje, en heb mezelf inmiddels weten op te werken tot een nuchter en sterk pietje. Dat kreeg ik nog mee van de groepsleiding, dat ik zoveel kracht in me heb, en dat is ook zo. Alleen nú even niet!
dinsdag 25 oktober 2011 om 12:51
Boomschors, egoposts mogen hier!
Weet je, soms kan het ook liggen aan de mensen die je om je heen verzameld hebt.
Het groepje dat ik nu heb (ja de twijfel-vriendinnen dus... sorry) staat vrij positief in het leven. Ze hebben niet zo veel problemen. Nou ja, ze hebben ze wel maar ze zeuren niet. Bij de één is een ouder overleden paar jaar geleden, bij de ander zorgt de broer voor problemen in de familie, met de mannen gaat het niet altijd zoals het moet (of het ontbreken van de mannen eigenlijk). Maar het zijn geen zeurpieten. Niet dat je per definitie een zeurpiet bent als je het er over hebt. Maar we kunnen er over praten zonder dat ze zielig worden, zonder dat ze energie van me weg zuigen.
En dat is een groot verschil met sommige mensen die snel in de slachtofferrol gaan zitten.
Ik heb lang de positie gehad dat meisjes die er een beetje buiten vielen, naar mij toe trokken. Want ik KON ze niet afwijzen.
Toen ik ging studeren werd ik ineens 'uitgekozen' door niet de buitenbeetjes, maar juist de gekke wilde meiden. (Ja ik liet me altijd uitkiezen, koos nooit zelf vrienden)
Goh soms wil ik aan een ander schrijven en het wordt altijd weer een egopost
Wat eng van je ex. Heeft hij de sleutels nooit teruggegeven? Of kennelijk een exemplaar laten namaken?
Lijkt me moeilijk om na zoveel jaar los te komen van iemand. Ik kan het me zelf niet eens voorstellen, heb die ervaring niet.
Ik hoop dat je ook wat mensen in je omgeving hebt/ krijgt bij wie de balans goed is. Die niet alleen energie kosten maar jou ook iets teruggeven. En dat is misschien voor jou best moeilijk om dat patroon te veranderen.
Ik hoop ook dat je wakker bent geworden met een zonnetje (hier is ie ver te zoeken, letterlijk dan) en dat de bui weer over is.
Weet je, soms kan het ook liggen aan de mensen die je om je heen verzameld hebt.
Het groepje dat ik nu heb (ja de twijfel-vriendinnen dus... sorry) staat vrij positief in het leven. Ze hebben niet zo veel problemen. Nou ja, ze hebben ze wel maar ze zeuren niet. Bij de één is een ouder overleden paar jaar geleden, bij de ander zorgt de broer voor problemen in de familie, met de mannen gaat het niet altijd zoals het moet (of het ontbreken van de mannen eigenlijk). Maar het zijn geen zeurpieten. Niet dat je per definitie een zeurpiet bent als je het er over hebt. Maar we kunnen er over praten zonder dat ze zielig worden, zonder dat ze energie van me weg zuigen.
En dat is een groot verschil met sommige mensen die snel in de slachtofferrol gaan zitten.
Ik heb lang de positie gehad dat meisjes die er een beetje buiten vielen, naar mij toe trokken. Want ik KON ze niet afwijzen.
Toen ik ging studeren werd ik ineens 'uitgekozen' door niet de buitenbeetjes, maar juist de gekke wilde meiden. (Ja ik liet me altijd uitkiezen, koos nooit zelf vrienden)
Goh soms wil ik aan een ander schrijven en het wordt altijd weer een egopost
Wat eng van je ex. Heeft hij de sleutels nooit teruggegeven? Of kennelijk een exemplaar laten namaken?
Lijkt me moeilijk om na zoveel jaar los te komen van iemand. Ik kan het me zelf niet eens voorstellen, heb die ervaring niet.
Ik hoop dat je ook wat mensen in je omgeving hebt/ krijgt bij wie de balans goed is. Die niet alleen energie kosten maar jou ook iets teruggeven. En dat is misschien voor jou best moeilijk om dat patroon te veranderen.
Ik hoop ook dat je wakker bent geworden met een zonnetje (hier is ie ver te zoeken, letterlijk dan) en dat de bui weer over is.
dinsdag 25 oktober 2011 om 14:12
Een goede vriendin van mij is trouwens zwanger. Ik hoorde het gisteren van mijn ouders, die het via via via van haar fam hadden.
Ik denk dat ik me er anders onder gevoeld had als het van haar zelf was gekomen (iets blijer).
Heb nu vooral het gevoel dat ik niet opschiet met mijn leven. We gingen lange tijd gelijk op, zij en ik, tot ons eindexamen.
Zij heeft inmiddels een carriere, man, huis en is nu dus zwanger. En ik gun het haar absoluut, ze heeft er keihard voor gewerkt en is nog steeds dezelfde leuke lieve R gebleven.
Het is voor mij alleen een beetje een wake-up moment. Dat ik kan blijven leven zoals ik nu leef (beetje kabbelend) maar dan mogelijk over een paar jaar nog zonder relatie zit, zonder baan, zonder kinderen.
Er moet een beetje actie gaan komen.
Lange tijd waren er 'obstakels', voornamelijk in de vorm van depressies. Nu zijn die obstakels veel minder aanwezig en kan ik eigenlijk de rem er wel een keer af gooien. Maar dat is soms moeilijk.
Ik denk dat ik me er anders onder gevoeld had als het van haar zelf was gekomen (iets blijer).
Heb nu vooral het gevoel dat ik niet opschiet met mijn leven. We gingen lange tijd gelijk op, zij en ik, tot ons eindexamen.
Zij heeft inmiddels een carriere, man, huis en is nu dus zwanger. En ik gun het haar absoluut, ze heeft er keihard voor gewerkt en is nog steeds dezelfde leuke lieve R gebleven.
Het is voor mij alleen een beetje een wake-up moment. Dat ik kan blijven leven zoals ik nu leef (beetje kabbelend) maar dan mogelijk over een paar jaar nog zonder relatie zit, zonder baan, zonder kinderen.
Er moet een beetje actie gaan komen.
Lange tijd waren er 'obstakels', voornamelijk in de vorm van depressies. Nu zijn die obstakels veel minder aanwezig en kan ik eigenlijk de rem er wel een keer af gooien. Maar dat is soms moeilijk.
donderdag 27 oktober 2011 om 20:42
donderdag 27 oktober 2011 om 20:49
Vervelend Sammie, dat je je zo voelt. Hopelijk morgen beter.
Ik ben vandaag de boel op een rijtje aan het zetten na een gesprek van gisteren.
Ik merk dat ik met mijn behandelaar van GGZ (SPV) op bepaalde punten niet verder kom. En dat hij zelfs licht op mijn zenuwen gaat werken.
Gisteren kwam even ter sprake dat ik gevoelig ben voor de stemming van andere mensen. Hij vind dat heel opmerkelijk, en vraagt dan aan mij: Hoe kan dat dan?
Tja ik zou er eigenlijk bij gebaat zijn dat een behandelaar mij juist vertelt hoe ik daar mee om moet gaan (ik ben heus de enige niet)
En zo nog 20 dingen. Heb al het adres van een psychotherapeut, waar een bekende van mij 'loopt'. Moet alleen nog kijken hoe ik dat moet regelen.
Ik ben vandaag de boel op een rijtje aan het zetten na een gesprek van gisteren.
Ik merk dat ik met mijn behandelaar van GGZ (SPV) op bepaalde punten niet verder kom. En dat hij zelfs licht op mijn zenuwen gaat werken.
Gisteren kwam even ter sprake dat ik gevoelig ben voor de stemming van andere mensen. Hij vind dat heel opmerkelijk, en vraagt dan aan mij: Hoe kan dat dan?
Tja ik zou er eigenlijk bij gebaat zijn dat een behandelaar mij juist vertelt hoe ik daar mee om moet gaan (ik ben heus de enige niet)
En zo nog 20 dingen. Heb al het adres van een psychotherapeut, waar een bekende van mij 'loopt'. Moet alleen nog kijken hoe ik dat moet regelen.
donderdag 27 oktober 2011 om 21:10
Dank je. Ik heb al vijf jaar gesprekken met hem en op een aantal punten heeft het wel geholpen. Voordeel is ook dat ik zo vaak heen kan als ik wil en zelf niet hoef te betalen.
Maar hij bagetelliseert ook dingen. Als ik zeg dat mijn huis een troep is, zegt hij: Dat kan ik me niet voorstellen. Hij denkt dat ik iemand ben die ontevreden is als er 1 boek scheef staat bij wijze van spreken.
En meer van zulke dingen.
Maar hij bagetelliseert ook dingen. Als ik zeg dat mijn huis een troep is, zegt hij: Dat kan ik me niet voorstellen. Hij denkt dat ik iemand ben die ontevreden is als er 1 boek scheef staat bij wijze van spreken.
En meer van zulke dingen.
donderdag 27 oktober 2011 om 21:46
Heb even bijgelezen en ga flink bijschrijven hoor! Dus bereid je voor op een lange post.
@Sterrenmix: eindelijk ook hier!
@Noa: beetje late reactie, maar de ergernismodus was weg in ieder geval, dank je. Maar intussen is ie ook weer even terug. Gaat even wat minder met me: moeder in ziekenhuis geweest, daar extra druk mee (vooral heel trubbelig zeg maar), gedoe met de huisarts, ergernis hier op het forum door misverstanden, meer pijn, ach... van alles eigenlijk. Kan nu ook weer wel wat zonnigs gebruiken eerlijk gezegd.
@Boom: morgen vier weken!!! Hoe gaat het tot nu toe? En in de nieuwe groep, of was je nog niet gestart?
Ik zag je over de tattoo van Sammie schrijven: "Balen dat het pijn deed, (maar je kan 't ook zien dat dat 't extra waardevol maakt) (ik probeer tegenwoordig alles in een positief licht te zien)"
Dat probeer ik ook altijd: ik wil vooral ook veel symboliek zien in alles. Zoals bij dit: dat het pijn doet komt omdat je situatie voor dit alles ook pijnlijk was. Uiteraard ook de plaats op je lichaam, maar dat vergeet ik nu even.
En jij had vorige week een off-day las ik (sorry dat ik dat niet gezien heb toen). Maar wat goed dat je er zo mee omgegaan bent! En hoewel er zich veel dingen opstapelden, heb je het niet op de oude manier bestreden. Goed van je!
Je schreef nog je wat dingen m.b.t. je ex en bepaalde dingen die je toen deed en voelde, wat stom was. Ik vind het mooi om te lezen dat je dergelijke ervaringen in je detoxgroep weer tegenkwam. Dit was nodig denk ik dan, om je weer je 'lesje' te laten oefenen, net zolang totdat je niet meer in diezelfde valkuilen trapt. Dus je krijgt je lessen keer op keer, steeds opnieuw, net zolang totdat je ze snapt.
Hoe gaat het verder met je deze week m.b.t. je ex (relatie jaar over), de sloten en je gevoel daarbij (wat akelig zeg, dat ie in je huis is geweest).
En wat je hier zegt "Het liefste zou ik die mensen liefdevol door elkaar willen schudden tot het kwartje valt" Dit is wat in 'ons' andere topic ook het geval was, tenminste, zo ervaar ik dat.
Hoe dan ook, precies wat je peut (tegen piet) zegt: je hebt zoveel kracht in je, alleen toen even niet. Hoop nu weer wel.
@Sammie: Hoe bevalt je tattoo, wat zijn de reacties? En bovenal: hoe voel het voor jou? Is het inmiddels helemaal genezen?
En hoe komt het dat je je geen powervrouw voelt vandaag? Is alcohol trouwens niet slecht in combinatie met een slaappil? Het licht moet morgen gewoon weer aan gaan hè!
Wat jij, Moon en ik gemeen heb: in je uppie, zonder kinderen, koud op de bank, noem maar op. Herkenbaar, dat gevoel soms. Zeker als het zich even opdringt aan je, zoals bij Moon en haar zwangere vriendin. Vriendin van mij is binnenkort uitgerekend van haar eerste kind. Dus ik voel me de afgelopen tijd ook niet zo prettig onder dat alles.
Is dat hetgene waardoor jij je nu ook geen powervrouw door voelt misschien?
@Moon: Herkenbaar wat je schrijft over je nieuwe kennissen: "Ik kijk tegen die tijd wel, ik weet niet hoe mijn weekend er dan uit zie, weet niet of ik energie heb, etc. Ik moet ook altijd even 'opladen' voor ik heen ga, en ook nadat ik thuisgekomen ben. Dus altijd wat ruimte omheen plannen. Met mijn nieuwe kennissen was het zo leuk dat ik me niet zo druk maak over 'moe zijn'."
Heb dat momenteel ook met een nieuwe vriendin. Kende haar al wel (aangetrouwde familie), maar had geen contact verder. En dat is nu wel aan het tot stand komen. Heel leuk dus en kijk echt uit naar de volgende afspraak. En dat heb ik dus ook al gepland, zonder eromheen te kijken.
Zouden we dat zo voelen omdat nieuwe mensen sowieso nieuwe energie geven?
En wat goed van je, dat je iemand op afstand hebt gehouden, omdat je voelde dat zij jou geen goed zou doen! voor jou hoor! Want je kunt je dan schuldig voelen e.d., maar dat gevoel is altijd stukken beter dan het gevoel wanneer je met zo iemand opgescheept blijkt te zitten.
Je schrijft "Maar wat als je vaak mensen ontmoet die je misschien maar een paar keer zult zien?" Luisteren naar het probleem, begrijpend knikken (wel vanuit je hart), het beste wensen en weer verder gaan. Zoiets als 'het ene oor in en het andere uit', ook al bedoel je het op dat moment goed. Dat probeer ik zelf ook altijd.
Nog even over dit: "Er moet een beetje actie gaan komen." Wat heb je daarbij in gedachten, behalve je boodschappen? Vind je dat je zelf iets niet goed doet, dat er meer ín je zit dan je er nu uithaalt? Is het alleen je rem er afhalen? En wat wil je daarna dan gaan doen? Kun je het concreet maken voor jezelf, want dat is van belang denk ik.
En aan iedereen, omdat ik het zoveel zie hier: egoposts mogen vóóral! We kunnen het zien als dagboek, met mogelijkheden tot reageren. Dus je hoeft niet alleen maar positief te zijn vind ik. Ratel maar raak, klets maar raak, l*l maar raak, als je er maar van af bent!
en een voor jullie meiden!
@Sterrenmix: eindelijk ook hier!
@Noa: beetje late reactie, maar de ergernismodus was weg in ieder geval, dank je. Maar intussen is ie ook weer even terug. Gaat even wat minder met me: moeder in ziekenhuis geweest, daar extra druk mee (vooral heel trubbelig zeg maar), gedoe met de huisarts, ergernis hier op het forum door misverstanden, meer pijn, ach... van alles eigenlijk. Kan nu ook weer wel wat zonnigs gebruiken eerlijk gezegd.
@Boom: morgen vier weken!!! Hoe gaat het tot nu toe? En in de nieuwe groep, of was je nog niet gestart?
Ik zag je over de tattoo van Sammie schrijven: "Balen dat het pijn deed, (maar je kan 't ook zien dat dat 't extra waardevol maakt) (ik probeer tegenwoordig alles in een positief licht te zien)"
Dat probeer ik ook altijd: ik wil vooral ook veel symboliek zien in alles. Zoals bij dit: dat het pijn doet komt omdat je situatie voor dit alles ook pijnlijk was. Uiteraard ook de plaats op je lichaam, maar dat vergeet ik nu even.
En jij had vorige week een off-day las ik (sorry dat ik dat niet gezien heb toen). Maar wat goed dat je er zo mee omgegaan bent! En hoewel er zich veel dingen opstapelden, heb je het niet op de oude manier bestreden. Goed van je!
Je schreef nog je wat dingen m.b.t. je ex en bepaalde dingen die je toen deed en voelde, wat stom was. Ik vind het mooi om te lezen dat je dergelijke ervaringen in je detoxgroep weer tegenkwam. Dit was nodig denk ik dan, om je weer je 'lesje' te laten oefenen, net zolang totdat je niet meer in diezelfde valkuilen trapt. Dus je krijgt je lessen keer op keer, steeds opnieuw, net zolang totdat je ze snapt.
Hoe gaat het verder met je deze week m.b.t. je ex (relatie jaar over), de sloten en je gevoel daarbij (wat akelig zeg, dat ie in je huis is geweest).
En wat je hier zegt "Het liefste zou ik die mensen liefdevol door elkaar willen schudden tot het kwartje valt" Dit is wat in 'ons' andere topic ook het geval was, tenminste, zo ervaar ik dat.
Hoe dan ook, precies wat je peut (tegen piet) zegt: je hebt zoveel kracht in je, alleen toen even niet. Hoop nu weer wel.
@Sammie: Hoe bevalt je tattoo, wat zijn de reacties? En bovenal: hoe voel het voor jou? Is het inmiddels helemaal genezen?
En hoe komt het dat je je geen powervrouw voelt vandaag? Is alcohol trouwens niet slecht in combinatie met een slaappil? Het licht moet morgen gewoon weer aan gaan hè!
Wat jij, Moon en ik gemeen heb: in je uppie, zonder kinderen, koud op de bank, noem maar op. Herkenbaar, dat gevoel soms. Zeker als het zich even opdringt aan je, zoals bij Moon en haar zwangere vriendin. Vriendin van mij is binnenkort uitgerekend van haar eerste kind. Dus ik voel me de afgelopen tijd ook niet zo prettig onder dat alles.
Is dat hetgene waardoor jij je nu ook geen powervrouw door voelt misschien?
@Moon: Herkenbaar wat je schrijft over je nieuwe kennissen: "Ik kijk tegen die tijd wel, ik weet niet hoe mijn weekend er dan uit zie, weet niet of ik energie heb, etc. Ik moet ook altijd even 'opladen' voor ik heen ga, en ook nadat ik thuisgekomen ben. Dus altijd wat ruimte omheen plannen. Met mijn nieuwe kennissen was het zo leuk dat ik me niet zo druk maak over 'moe zijn'."
Heb dat momenteel ook met een nieuwe vriendin. Kende haar al wel (aangetrouwde familie), maar had geen contact verder. En dat is nu wel aan het tot stand komen. Heel leuk dus en kijk echt uit naar de volgende afspraak. En dat heb ik dus ook al gepland, zonder eromheen te kijken.
Zouden we dat zo voelen omdat nieuwe mensen sowieso nieuwe energie geven?
En wat goed van je, dat je iemand op afstand hebt gehouden, omdat je voelde dat zij jou geen goed zou doen! voor jou hoor! Want je kunt je dan schuldig voelen e.d., maar dat gevoel is altijd stukken beter dan het gevoel wanneer je met zo iemand opgescheept blijkt te zitten.
Je schrijft "Maar wat als je vaak mensen ontmoet die je misschien maar een paar keer zult zien?" Luisteren naar het probleem, begrijpend knikken (wel vanuit je hart), het beste wensen en weer verder gaan. Zoiets als 'het ene oor in en het andere uit', ook al bedoel je het op dat moment goed. Dat probeer ik zelf ook altijd.
Nog even over dit: "Er moet een beetje actie gaan komen." Wat heb je daarbij in gedachten, behalve je boodschappen? Vind je dat je zelf iets niet goed doet, dat er meer ín je zit dan je er nu uithaalt? Is het alleen je rem er afhalen? En wat wil je daarna dan gaan doen? Kun je het concreet maken voor jezelf, want dat is van belang denk ik.
En aan iedereen, omdat ik het zoveel zie hier: egoposts mogen vóóral! We kunnen het zien als dagboek, met mogelijkheden tot reageren. Dus je hoeft niet alleen maar positief te zijn vind ik. Ratel maar raak, klets maar raak, l*l maar raak, als je er maar van af bent!
en een voor jullie meiden!
donderdag 27 oktober 2011 om 21:52
@Moon: nog even over je ergernis voor je behandelaar: mijn mening is, niet blijven als het niet (meer) klikt, dan herstel je niet goed. Dat blokkeert alleen maar.
En wat betreft het aanvoelen van anderen en de sfeer e.d. Ik ben van mening dat een regulier therapeut over het algemeen hier niet mee weet om te gaan. Heb er al eens over geschreven geloof ik, maar weet niet zeker of het in dit topic was en of ik het überhaupt aan jou schreef. Heb je al eens aan een hypnotherapeut gedacht bvb.? Zo iemand kan op alle vlakken met je werken, die kijkt niet raar op van zaken als gevoeligheden. Die vraagt niet 'hoe iets kan', maar die gaat met je aan het werk over hoe het voelt bij jóu, van binnen.
Hoop dat je er iets aan hebt. Succes met je gevoel volgen hierin. Je weet zelf wat het beste voor jou zelf is.
En wat betreft het aanvoelen van anderen en de sfeer e.d. Ik ben van mening dat een regulier therapeut over het algemeen hier niet mee weet om te gaan. Heb er al eens over geschreven geloof ik, maar weet niet zeker of het in dit topic was en of ik het überhaupt aan jou schreef. Heb je al eens aan een hypnotherapeut gedacht bvb.? Zo iemand kan op alle vlakken met je werken, die kijkt niet raar op van zaken als gevoeligheden. Die vraagt niet 'hoe iets kan', maar die gaat met je aan het werk over hoe het voelt bij jóu, van binnen.
Hoop dat je er iets aan hebt. Succes met je gevoel volgen hierin. Je weet zelf wat het beste voor jou zelf is.
donderdag 27 oktober 2011 om 23:02
Dank je Molly.
Ik zal sowieso wel bij de GGZ blijven, ik heb mijn medicijnen via de psychiater daar. En in crisisgevallen (mocht ik ooit weer helemaal in de war raken) kan ik daar heel snel terecht. Een 'gewoon' therapeut kan dan weer wat minder doen.
Maar ik kan wel kiezen het aantal contactmomenten te verminderen. Daar ben ik vrij in.
Hypnotherapie heb ik ooit gehad maar vlak daarna werd ik opgenomen. Ik kan het nu niet meer zo goed in perspectief zien. Mijn moeder nam het die therapeute wel kwalijk 'dat ze niet zag dat het niet goed ging'. Maarja, hoe zie je het verschil tussen iemand die gewoon blij is of een beginnende manie?
Aangezien egopost mogen ga ik nog even verder.
De SPV heeft nu een bepaald beeld van mij. Koppig, perfectionistisch, faalangst, intelligent, verbaal sterk. Ongeveer. Sommige dingen die ik aankaart begrijpt hij niet of wuift hij weg.
De moeite met orde in mijn huis: Komt omdat ik perfectionistisch ben.
Ik heb heel lang heimwee gehad naar mijn oude woonplaats, ben zelfs terug verhuisd, lukte ook niet, etc. Hij ziet dat als koppig, heeft het nooit begrepen.
Wat hij niet wil zien is dat de mensen daar anders zijn. Oosten van het land: wat rustiger. Ik had daar mijn vrienden. Hier niet.
Anyway: Het is geen kwestie geweest van hier geen vrienden willen maken. Ik leerde genoeg mensen kennen. Maar het klikte niet. Dan kun je dat op koppigheid schuiven. Maar zo zie ik het niet. Ik mis mijn oude stad nog steeds.
Als je op een gegeven moment in een patroon belandt dat alles of onder koppigheid valt, of faalangst, of perfectionisme (etc) .. dan kan het ook zijn dat je niet verder meer gaat komen.
(Ik post even en schrijf dan verder)
Ik zal sowieso wel bij de GGZ blijven, ik heb mijn medicijnen via de psychiater daar. En in crisisgevallen (mocht ik ooit weer helemaal in de war raken) kan ik daar heel snel terecht. Een 'gewoon' therapeut kan dan weer wat minder doen.
Maar ik kan wel kiezen het aantal contactmomenten te verminderen. Daar ben ik vrij in.
Hypnotherapie heb ik ooit gehad maar vlak daarna werd ik opgenomen. Ik kan het nu niet meer zo goed in perspectief zien. Mijn moeder nam het die therapeute wel kwalijk 'dat ze niet zag dat het niet goed ging'. Maarja, hoe zie je het verschil tussen iemand die gewoon blij is of een beginnende manie?
Aangezien egopost mogen ga ik nog even verder.
De SPV heeft nu een bepaald beeld van mij. Koppig, perfectionistisch, faalangst, intelligent, verbaal sterk. Ongeveer. Sommige dingen die ik aankaart begrijpt hij niet of wuift hij weg.
De moeite met orde in mijn huis: Komt omdat ik perfectionistisch ben.
Ik heb heel lang heimwee gehad naar mijn oude woonplaats, ben zelfs terug verhuisd, lukte ook niet, etc. Hij ziet dat als koppig, heeft het nooit begrepen.
Wat hij niet wil zien is dat de mensen daar anders zijn. Oosten van het land: wat rustiger. Ik had daar mijn vrienden. Hier niet.
Anyway: Het is geen kwestie geweest van hier geen vrienden willen maken. Ik leerde genoeg mensen kennen. Maar het klikte niet. Dan kun je dat op koppigheid schuiven. Maar zo zie ik het niet. Ik mis mijn oude stad nog steeds.
Als je op een gegeven moment in een patroon belandt dat alles of onder koppigheid valt, of faalangst, of perfectionisme (etc) .. dan kan het ook zijn dat je niet verder meer gaat komen.
(Ik post even en schrijf dan verder)
donderdag 27 oktober 2011 om 23:11
Ik had het gesprek gisteren goed voorbereid. (met de re-integratiemevrouw en SPVer dus). En dan is het keer op keer tjongejongejonge.
Als blijkt dat ik een CV mee heb. Als ik zelf zeg dat het nog niet helemaal compleet is. (Niet miepen want het is al heel wat dat ik CV mee heb) Lachen dat ik een lijstje vragen heb. Lachen dat er nog meer vragen komen.
Maar hallo... ik heb WO niveau. Geen diploma's maar ik zou het fijn vinden om een baan te hebben met wat uitdaging. Geen lopende band oid.
Dan is het echt noodzakelijk dat je een CV kunt maken, dat het CV klopt, dat er geen rare fouten in zitten.
Ik vind hem niet realistisch daarin. Hij is in een halleluja-stemming dat ik al jaren vrijwilligerswerk doe. Maar een werkgever zal kritisch zijn en doorvragen: Wat heb ik in de rest van de tijd gedaan, waarom geen betaald werk?
Kijk een beetje positiviteit is leuk. Maar dit slaat door. Dit is niet hoe de echte wereld werkt.
Ik zei dat we ook moeten kijken naar wat voor werk er is, op dit moment. Banen liggen niet voor het oprapen.
Nee, we gaan eerst kijken wat ik wil en nog geen rekening houden met de arbeidsmarkt. Uh.. ja... okay.
En dan vraagt ie of productie iets is, of administratie, of hulpverlening. Ik denk niet zo in die 'vakjes'. Maar het lukt niet om daarover op één lijn te komen.
Nouja ik zou ook een heel betoog kunnen schrijven over de positieve dingen. Maar gisteren ging ik met een raar gevoel weg en dat probeer ik nu te plaatsen.
Wat is er gezegd dat mij zo'n gevoel gaf?
Ik heb wel gegevens van een therapeut waar een bekende van mij behandeld wordt. Wat ik hoorde was positief. En aangezien die bekende niet de makkelijkste is, vind ik het al heel wat dat hij positief is
Dus ik ga eens kijken of ik daarheen kan.
Als blijkt dat ik een CV mee heb. Als ik zelf zeg dat het nog niet helemaal compleet is. (Niet miepen want het is al heel wat dat ik CV mee heb) Lachen dat ik een lijstje vragen heb. Lachen dat er nog meer vragen komen.
Maar hallo... ik heb WO niveau. Geen diploma's maar ik zou het fijn vinden om een baan te hebben met wat uitdaging. Geen lopende band oid.
Dan is het echt noodzakelijk dat je een CV kunt maken, dat het CV klopt, dat er geen rare fouten in zitten.
Ik vind hem niet realistisch daarin. Hij is in een halleluja-stemming dat ik al jaren vrijwilligerswerk doe. Maar een werkgever zal kritisch zijn en doorvragen: Wat heb ik in de rest van de tijd gedaan, waarom geen betaald werk?
Kijk een beetje positiviteit is leuk. Maar dit slaat door. Dit is niet hoe de echte wereld werkt.
Ik zei dat we ook moeten kijken naar wat voor werk er is, op dit moment. Banen liggen niet voor het oprapen.
Nee, we gaan eerst kijken wat ik wil en nog geen rekening houden met de arbeidsmarkt. Uh.. ja... okay.
En dan vraagt ie of productie iets is, of administratie, of hulpverlening. Ik denk niet zo in die 'vakjes'. Maar het lukt niet om daarover op één lijn te komen.
Nouja ik zou ook een heel betoog kunnen schrijven over de positieve dingen. Maar gisteren ging ik met een raar gevoel weg en dat probeer ik nu te plaatsen.
Wat is er gezegd dat mij zo'n gevoel gaf?
Ik heb wel gegevens van een therapeut waar een bekende van mij behandeld wordt. Wat ik hoorde was positief. En aangezien die bekende niet de makkelijkste is, vind ik het al heel wat dat hij positief is
Dus ik ga eens kijken of ik daarheen kan.
vrijdag 28 oktober 2011 om 07:10
@Sammie: Hoe bevalt je tattoo, wat zijn de reacties? En bovenal: hoe voel het voor jou? Is het inmiddels helemaal genezen?
Mij bevalt het goed, sommige reacties zijn negatief. 'Hoe ziet het eruit als je oud bent'.
Ik vind het nog steeds mooi, het is nu aan het genezen, er komen korstjes af en het jeukt.
En hoe komt het dat je je geen powervrouw voelt vandaag? Is alcohol trouwens niet slecht in combinatie met een slaappil? Het licht moet morgen gewoon weer aan gaan hè!
Ja, licht is weer aangegaan, volgens mij issie nooit uitgegaan. Ik heb geen slaappil gepakt en dat heb ik duidelijk gemerkt. Weinig geslapen. Dat komt ook door mijn gesprek met psych, dan slaap ik de nacht erna altijd heel slecht.
Mij bevalt het goed, sommige reacties zijn negatief. 'Hoe ziet het eruit als je oud bent'.
Ik vind het nog steeds mooi, het is nu aan het genezen, er komen korstjes af en het jeukt.
En hoe komt het dat je je geen powervrouw voelt vandaag? Is alcohol trouwens niet slecht in combinatie met een slaappil? Het licht moet morgen gewoon weer aan gaan hè!
Ja, licht is weer aangegaan, volgens mij issie nooit uitgegaan. Ik heb geen slaappil gepakt en dat heb ik duidelijk gemerkt. Weinig geslapen. Dat komt ook door mijn gesprek met psych, dan slaap ik de nacht erna altijd heel slecht.
