Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
dinsdag 18 oktober 2011 om 09:08
dinsdag 18 oktober 2011 om 11:20
Goedemorgen!
Deze powervrouw moet nog even op gang komen. Ik ben er nog niet uit wat ik ga doen vandaag: Leuke dingen, nuttige dingen of wat anders.
Ik was me een beetje aan het inlezen hier (maar hallo, het zijn al 16 pagina's!)
Klein beetje meegekregen van wat dingen. Mijn criterium is meestal dat als ik na het uitzetten van de computer nog lang bezig ben met dat wat op het forum speelt, dat het niet goed gaat. Ik ben al een paar keer gestopt met een (langlopend) topic, ben ook wel eens zomaar vertrokken uit een topic dat ik zelf geopend had. Maar ik weet dat discussies mij veel energie kosten, weinig energie opleveren.
Soms voel ik me laf daardoor, maar een echt goede oplossing is er dan niet.
En vorige week ben ik dus met een heel forum gestopt nadat de tranen me over de wangen liepen bij een bericht.
Maar wat ik zeggen wil: Doe een deur dicht en zet een raam open. Ofzo.
Deze powervrouw moet nog even op gang komen. Ik ben er nog niet uit wat ik ga doen vandaag: Leuke dingen, nuttige dingen of wat anders.
Ik was me een beetje aan het inlezen hier (maar hallo, het zijn al 16 pagina's!)
Klein beetje meegekregen van wat dingen. Mijn criterium is meestal dat als ik na het uitzetten van de computer nog lang bezig ben met dat wat op het forum speelt, dat het niet goed gaat. Ik ben al een paar keer gestopt met een (langlopend) topic, ben ook wel eens zomaar vertrokken uit een topic dat ik zelf geopend had. Maar ik weet dat discussies mij veel energie kosten, weinig energie opleveren.
Soms voel ik me laf daardoor, maar een echt goede oplossing is er dan niet.
En vorige week ben ik dus met een heel forum gestopt nadat de tranen me over de wangen liepen bij een bericht.
Maar wat ik zeggen wil: Doe een deur dicht en zet een raam open. Ofzo.
dinsdag 18 oktober 2011 om 11:35
Nog even iets heel anders, waar ik gisteren een beetje mee bezig was.
Bij de Wereld draait door hadden ze een filmpje gemaakt, gebaseerd op een commercial van Apple. Het ging over mensen die dwars waren en (mede) daardoor iets bereikt hadden.
Het zette me aan het denken. Ik ben niet dwars. Ik probeer me aan te passen, zoveel mogelijk, aan mijn omgeving. Probeer me te voegen in wat mensen van me verwachten. Het zal niet snel gebeuren dat iemand aan het einde van een bijeenkomst zegt: Tjee die Moon wat een vervelend mens is dat.
Tegelijk heb ik soms het idee mijn ei niet kwijt te kunnen. Omdat ik eerst kijk: kan ik mijn ei hier kwijt, vinden ze me dan nog aardig? En indien niet: Dan houd ik mijn mond.
En ik dacht: Zou het niet lekker zijn om wel dwars te zijn, soms? (Het werd thuis ook niet gewaardeerd hoor, ik was lief als ik gehoorzaam was)
Mijn haar paars verven terwijl dat niet in de mode is, joekels van hakken aantrekken terwijl ik al best lang ben, korte dingetjes gaan dragen in de winter omdat ik mijn benen wil showen.
Misschien moet ik eens stoppen met me aanpassen. Misschien moet ik dwars worden
Is ook wel ontopic toch, voor een powervrouw
Bij de Wereld draait door hadden ze een filmpje gemaakt, gebaseerd op een commercial van Apple. Het ging over mensen die dwars waren en (mede) daardoor iets bereikt hadden.
Het zette me aan het denken. Ik ben niet dwars. Ik probeer me aan te passen, zoveel mogelijk, aan mijn omgeving. Probeer me te voegen in wat mensen van me verwachten. Het zal niet snel gebeuren dat iemand aan het einde van een bijeenkomst zegt: Tjee die Moon wat een vervelend mens is dat.
Tegelijk heb ik soms het idee mijn ei niet kwijt te kunnen. Omdat ik eerst kijk: kan ik mijn ei hier kwijt, vinden ze me dan nog aardig? En indien niet: Dan houd ik mijn mond.
En ik dacht: Zou het niet lekker zijn om wel dwars te zijn, soms? (Het werd thuis ook niet gewaardeerd hoor, ik was lief als ik gehoorzaam was)
Mijn haar paars verven terwijl dat niet in de mode is, joekels van hakken aantrekken terwijl ik al best lang ben, korte dingetjes gaan dragen in de winter omdat ik mijn benen wil showen.
Misschien moet ik eens stoppen met me aanpassen. Misschien moet ik dwars worden
Is ook wel ontopic toch, voor een powervrouw
dinsdag 18 oktober 2011 om 13:53
Het kan soms zo lekker zijn om expres dwars te zijn! In een vergadering op het werk gooi ik er weleens een opmerking in, waardoor hele leuke discussies of ideetjes ontstaan. In het verleden heb ik mijn haren roze geverfd, en daarna een keer blauw...heerlijk vond ik dat!
Qua kleding doe ik dat ook weleens, combinaties maken die ik anders niet snel zou aantrekken. Misschien ben ik van nature wel dwars
Ook met mijn kinderen doe ik dat weleens, als anderen angstvallig binnenblijven bij regen, trekken wij expres de laarzen aan, en oude kleren, en gaan op straat heel hard in de plassen springen. Dat levert opzijgeschoven gordijntjes op, en vervolgens nog meer kinderen met laarsjes aan met meewarig kijkende ouders in de deuropening...super!
Qua kleding doe ik dat ook weleens, combinaties maken die ik anders niet snel zou aantrekken. Misschien ben ik van nature wel dwars
Ook met mijn kinderen doe ik dat weleens, als anderen angstvallig binnenblijven bij regen, trekken wij expres de laarzen aan, en oude kleren, en gaan op straat heel hard in de plassen springen. Dat levert opzijgeschoven gordijntjes op, en vervolgens nog meer kinderen met laarsjes aan met meewarig kijkende ouders in de deuropening...super!
dinsdag 18 oktober 2011 om 13:58
Heerlijk Bellybutton!
Ik heb bij vergaderingen wel eens dat ik ideeën spui (dus niet dwars) en dat ze al zitten te kijken van: Dat kan helemaal niet.
Dat zijn dan dingen die best kunnen maar voor sommigen te moeilijk zijn.
Als ik ook nog eens dwars ga doen dan weten ze helemaal niet meer hoe ze het hebben
Ik heb bij vergaderingen wel eens dat ik ideeën spui (dus niet dwars) en dat ze al zitten te kijken van: Dat kan helemaal niet.
Dat zijn dan dingen die best kunnen maar voor sommigen te moeilijk zijn.
Als ik ook nog eens dwars ga doen dan weten ze helemaal niet meer hoe ze het hebben
dinsdag 18 oktober 2011 om 14:04
LaRouge: gefeliciteerd met je oma-worden!
En wat geweldig dat je erbij kon zijn en dat je het zó goed gedaan hebt!
Je kunt niet overal op reageren en dat geeft niet hoor. Je zou er een dagtaak aan hebben. Maar wel fijn dat je iets aan mijn posting gehad heb. Overigens 'herkende' ik je later pas en zag ik dat ik je in een ander topic ook al eens had mogen lezen. Dus grappig dat je nu ook weer zegt dat het toch wel aankomt, als iemand er maar klaar voor is. Mooi gezegd.
(hmm, warrig stukje hierboven, maar je begrijpt me wellicht wel)
Hoe dan ook, doe het rustig aan, geniet lekker van je kleindochter en we zien wel wanneer je weer verschijnt, met welke tekst dan ook!
En wat geweldig dat je erbij kon zijn en dat je het zó goed gedaan hebt!
Je kunt niet overal op reageren en dat geeft niet hoor. Je zou er een dagtaak aan hebben. Maar wel fijn dat je iets aan mijn posting gehad heb. Overigens 'herkende' ik je later pas en zag ik dat ik je in een ander topic ook al eens had mogen lezen. Dus grappig dat je nu ook weer zegt dat het toch wel aankomt, als iemand er maar klaar voor is. Mooi gezegd.
(hmm, warrig stukje hierboven, maar je begrijpt me wellicht wel)
Hoe dan ook, doe het rustig aan, geniet lekker van je kleindochter en we zien wel wanneer je weer verschijnt, met welke tekst dan ook!
dinsdag 18 oktober 2011 om 14:33
@Moonlight: ik ga even in stukjes reageren, voor het overzicht (voor mezelf).
Als eerste: topics kunnen heftig aankomen inderdaad, en je kunt er mee blijven zitten. Heb dat soms ook wel eens, dat ik nog ergens aan loop te denken. In ieder geval hoop ik dat dít topic niet een topic zal zijn waar je last van zult krijgen. Het zal je hooguit tot nadenken brengen waardoor er bvb. emoties los kunnen komen, maar dat is alleen maar om er uiteindelijk beter van te worden. Dit topic is geenszins bedoeld om te discussiëren. Ik hoop dat we er met z'n allen voor waken dat dit niet zal gebeuren.
Misschien is het inderdaad goed dat je op dat andere forum gestopt bent, zodoende heb je meer tijd voor jezelf én voor een forum/topic wat je wellicht meer (positiefs) brengt.
Dan over het dwarsliggen. Ik vind dwarsliggen, eigengereid zijn, een goede eigenschap. MITS het voortkomt uit puurheid. Dus niet dwars zijn om het dwars zijn, maar dwars zijn omdat het in je zit.
Ik heb in een cliëntenraad (van de Sociale Dienst) gezeten. En oh, wat een kritiek heb ik daar tijdens vergaderingen over me heen gekregen en wat hebben ze vaak gezegd dat ik te fel was, te moeilijk, te tegendraads, en noem maar op (overigens is dat niet de enige plek waar ze zo over me denken/dachten). Omdat ik het idee had dat ik mezelf en mijn ideeën daar té vaak moest verdedigen en omdat dit mij té veel energie kostte, ben ik er onlangs mee gestopt. Ik had geschreven dat ik het idee had dat ik niets meer kon bijdragen aan de cliëntenraad (en waar de cr voor staat) en heb opgezegd.
Ik hoorde een tijdje niets, maar vorige week kreeg ik een kaartje in de bus met de tekst: "Bedankt voor je inzet en inbreng in onze vergaderingen. Je hebt wel degelijk goed werk verricht door ons te tonen wat het betekent om onvrijwillig van een uitkering te moeten leven en wat een mens moet doormaken elke keer weer opnieuw. Jammer dat je er mee stopt!..." (kreeg ook nog een cadeaubon van 15 Euro)
En toen kreeg ik ook nog een brief van de directeur zelf: "Je hebt in de vergaderingen bijgedragen aan stevige discussies over (beleids)stukken van de Sociale Dienst die soms vervelende consequenties hadden voor mensen met een laag inkomen. Die inzet liet jouw enorme betrokkenheid zien en de wil om voor de doelgroep op te komen."
Dit deel ik ten eerste graag omdat ik er uiteraard trots op ben. En ten tweede om aan jou Moon (en anderen) te laten zien dat dwars zijn vanuit jezelf, vanuit je visie en vanuit je hart, toch heel goed over kan komen. Zolang het zuiver is en je bent jezelf, kan dwars zijn veel opleveren, het kan iets doen veranderen, hoe klein misschien ook.
Maar dwars zijn om het dwars wíllen zijn, vind ik zelf niet zo'n goed idee. Als je iets gaat doen wat eigenlijk niet bij je past, waar je je zelf ook ongemakkelijk bij voelt, dan bereik je niets. Maar ik heb zo'n idee Moon, dat als jij JEZELF wordt en dat naar buiten laat zien (zonder 'gekke' dingen als paars haar), jij in andermans ogen opeens heel dwars over kan komen. Terwijl je gewoon je echte zélf bent! Jezelf zijn is genoeg, daar is al heel veel lef voor nodig. Het lijkt veel makkelijker om iemand anders te zijn, maar dat kost eigenlijk alleen maar energie. Er is niets makkelijker dan jezelf zijn, al kost dat in eerste instantie veel moed en moeite omdat je het niet gewend bent. Maar uiteindelijk geeft dát het meeste energie en voldoening.
Ik wil dit stukje van jou eens aanhalen: "Ik ben niet dwars. Ik probeer me aan te passen aan mijn omgeving. Probeer me te voegen in wat mensen van me verwachten."
Er staat eigenlijk: 'Ik DOE niet dwars'. Je doet immers wat anderen van je verlangen. Maar wellicht BEN je het wel, zoals ik hierboven al schreef. Je zegt "Tegelijk heb ik soms het idee mijn ei niet kwijt te kunnen. Omdat ik eerst kijk: kan ik mijn ei hier kwijt, vinden ze me dan nog aardig? En indien niet: Dan houd ik mijn mond." Je bent dus niet jezelf. Wat zou er gebeuren als je wél jezelf zou zijn? Als je daarnaar ging leven? Probeer het gewoon eens, op kleine schaal. Doe iets wat ze niet verwachten, maar wat wel de échte Moon is. Je krijgt verwonderde reacties waarschijnlijk, de andere partij weet niet wat ze ermee aan moeten, ze worden er ongemakkelijk onder. Maar laat je niet uit het veld slaan, hou vol! Zolang jij je pure zelf bent, kun je nooit fout doen. Je bent immers zoals je geboren bent, níet zoals je gemaakt bent.
Ook dát maakt in mijn ogen powervrouw!
En, ben je er al uit wat je vandaag gaat doen? Misschien het aangename met het nuttige combineren?
Als eerste: topics kunnen heftig aankomen inderdaad, en je kunt er mee blijven zitten. Heb dat soms ook wel eens, dat ik nog ergens aan loop te denken. In ieder geval hoop ik dat dít topic niet een topic zal zijn waar je last van zult krijgen. Het zal je hooguit tot nadenken brengen waardoor er bvb. emoties los kunnen komen, maar dat is alleen maar om er uiteindelijk beter van te worden. Dit topic is geenszins bedoeld om te discussiëren. Ik hoop dat we er met z'n allen voor waken dat dit niet zal gebeuren.
Misschien is het inderdaad goed dat je op dat andere forum gestopt bent, zodoende heb je meer tijd voor jezelf én voor een forum/topic wat je wellicht meer (positiefs) brengt.
Dan over het dwarsliggen. Ik vind dwarsliggen, eigengereid zijn, een goede eigenschap. MITS het voortkomt uit puurheid. Dus niet dwars zijn om het dwars zijn, maar dwars zijn omdat het in je zit.
Ik heb in een cliëntenraad (van de Sociale Dienst) gezeten. En oh, wat een kritiek heb ik daar tijdens vergaderingen over me heen gekregen en wat hebben ze vaak gezegd dat ik te fel was, te moeilijk, te tegendraads, en noem maar op (overigens is dat niet de enige plek waar ze zo over me denken/dachten). Omdat ik het idee had dat ik mezelf en mijn ideeën daar té vaak moest verdedigen en omdat dit mij té veel energie kostte, ben ik er onlangs mee gestopt. Ik had geschreven dat ik het idee had dat ik niets meer kon bijdragen aan de cliëntenraad (en waar de cr voor staat) en heb opgezegd.
Ik hoorde een tijdje niets, maar vorige week kreeg ik een kaartje in de bus met de tekst: "Bedankt voor je inzet en inbreng in onze vergaderingen. Je hebt wel degelijk goed werk verricht door ons te tonen wat het betekent om onvrijwillig van een uitkering te moeten leven en wat een mens moet doormaken elke keer weer opnieuw. Jammer dat je er mee stopt!..." (kreeg ook nog een cadeaubon van 15 Euro)
En toen kreeg ik ook nog een brief van de directeur zelf: "Je hebt in de vergaderingen bijgedragen aan stevige discussies over (beleids)stukken van de Sociale Dienst die soms vervelende consequenties hadden voor mensen met een laag inkomen. Die inzet liet jouw enorme betrokkenheid zien en de wil om voor de doelgroep op te komen."
Dit deel ik ten eerste graag omdat ik er uiteraard trots op ben. En ten tweede om aan jou Moon (en anderen) te laten zien dat dwars zijn vanuit jezelf, vanuit je visie en vanuit je hart, toch heel goed over kan komen. Zolang het zuiver is en je bent jezelf, kan dwars zijn veel opleveren, het kan iets doen veranderen, hoe klein misschien ook.
Maar dwars zijn om het dwars wíllen zijn, vind ik zelf niet zo'n goed idee. Als je iets gaat doen wat eigenlijk niet bij je past, waar je je zelf ook ongemakkelijk bij voelt, dan bereik je niets. Maar ik heb zo'n idee Moon, dat als jij JEZELF wordt en dat naar buiten laat zien (zonder 'gekke' dingen als paars haar), jij in andermans ogen opeens heel dwars over kan komen. Terwijl je gewoon je echte zélf bent! Jezelf zijn is genoeg, daar is al heel veel lef voor nodig. Het lijkt veel makkelijker om iemand anders te zijn, maar dat kost eigenlijk alleen maar energie. Er is niets makkelijker dan jezelf zijn, al kost dat in eerste instantie veel moed en moeite omdat je het niet gewend bent. Maar uiteindelijk geeft dát het meeste energie en voldoening.
Ik wil dit stukje van jou eens aanhalen: "Ik ben niet dwars. Ik probeer me aan te passen aan mijn omgeving. Probeer me te voegen in wat mensen van me verwachten."
Er staat eigenlijk: 'Ik DOE niet dwars'. Je doet immers wat anderen van je verlangen. Maar wellicht BEN je het wel, zoals ik hierboven al schreef. Je zegt "Tegelijk heb ik soms het idee mijn ei niet kwijt te kunnen. Omdat ik eerst kijk: kan ik mijn ei hier kwijt, vinden ze me dan nog aardig? En indien niet: Dan houd ik mijn mond." Je bent dus niet jezelf. Wat zou er gebeuren als je wél jezelf zou zijn? Als je daarnaar ging leven? Probeer het gewoon eens, op kleine schaal. Doe iets wat ze niet verwachten, maar wat wel de échte Moon is. Je krijgt verwonderde reacties waarschijnlijk, de andere partij weet niet wat ze ermee aan moeten, ze worden er ongemakkelijk onder. Maar laat je niet uit het veld slaan, hou vol! Zolang jij je pure zelf bent, kun je nooit fout doen. Je bent immers zoals je geboren bent, níet zoals je gemaakt bent.
Ook dát maakt in mijn ogen powervrouw!
En, ben je er al uit wat je vandaag gaat doen? Misschien het aangename met het nuttige combineren?
dinsdag 18 oktober 2011 om 19:30
Ik zie nu pas je reactie.
Ik ben wel van mening dat het vaak nodig is je wel aan te passen. Stel je zit in een commissie en plan A, B, C en D liggen op tafel. Niemand is voor plan A, behalve jij. Dan kun je continu bezig blijven plan A te verdedigen, ook al is het al besproken en is al duidelijk dat dat het niet gaat worden.
Je kunt ook besluiten te kijken wat je voor plan B, C en D kunt betekenen.
Ik vind niet dat je daarmee niet meer jezelf bent. Je past je alleen aan.
En sociaal gezien: Ik (29) zit in een commissie met allemaal 40+ ers. Als we dan een beetje zitten te praten over van alles en nog wat, ga ik niet allerlei verhalen ophangen over uitgaan, festivals en weet ik veel wat, terwijl dat hun helemaal niks zegt. Dan praat ik over gemeenschappelijke onderwerpen.
Ik ben iig van mening dat je inhouden iets anders is dan niet jezelf zijn.
Ik denk vaak ook iets sneller en iets verder vooruit dan andere mensen. Dan kan ik wel alles gaan opnoemen wat ik al bedacht heb, ik kan ook besluiten anderen ruimte te geven om te zeggen wat zij willen. Ook al heb ik dat zelf een half uur eerder al bedacht.
Ik ben wel van mening dat het vaak nodig is je wel aan te passen. Stel je zit in een commissie en plan A, B, C en D liggen op tafel. Niemand is voor plan A, behalve jij. Dan kun je continu bezig blijven plan A te verdedigen, ook al is het al besproken en is al duidelijk dat dat het niet gaat worden.
Je kunt ook besluiten te kijken wat je voor plan B, C en D kunt betekenen.
Ik vind niet dat je daarmee niet meer jezelf bent. Je past je alleen aan.
En sociaal gezien: Ik (29) zit in een commissie met allemaal 40+ ers. Als we dan een beetje zitten te praten over van alles en nog wat, ga ik niet allerlei verhalen ophangen over uitgaan, festivals en weet ik veel wat, terwijl dat hun helemaal niks zegt. Dan praat ik over gemeenschappelijke onderwerpen.
Ik ben iig van mening dat je inhouden iets anders is dan niet jezelf zijn.
Ik denk vaak ook iets sneller en iets verder vooruit dan andere mensen. Dan kan ik wel alles gaan opnoemen wat ik al bedacht heb, ik kan ook besluiten anderen ruimte te geven om te zeggen wat zij willen. Ook al heb ik dat zelf een half uur eerder al bedacht.
dinsdag 18 oktober 2011 om 23:17
quote:Moonlight82 schreef op 18 oktober 2011 @ 19:30:
Ik zie nu pas je reactie.
Ik ben wel van mening dat het vaak nodig is je wel aan te passen. Stel je zit in een commissie en plan A, B, C en D liggen op tafel. Niemand is voor plan A, behalve jij. Dan kun je continu bezig blijven plan A te verdedigen, ook al is het al besproken en is al duidelijk dat dat het niet gaat worden.
Je kunt ook besluiten te kijken wat je voor plan B, C en D kunt betekenen.
Ik vind niet dat je daarmee niet meer jezelf bent. Je past je alleen aan.
En sociaal gezien: Ik (29) zit in een commissie met allemaal 40+ ers. Als we dan een beetje zitten te praten over van alles en nog wat, ga ik niet allerlei verhalen ophangen over uitgaan, festivals en weet ik veel wat, terwijl dat hun helemaal niks zegt. Dan praat ik over gemeenschappelijke onderwerpen.
Ik ben iig van mening dat je inhouden iets anders is dan niet jezelf zijn.
Ik denk vaak ook iets sneller en iets verder vooruit dan andere mensen. Dan kan ik wel alles gaan opnoemen wat ik al bedacht heb, ik kan ook besluiten anderen ruimte te geven om te zeggen wat zij willen. Ook al heb ik dat zelf een half uur eerder al bedacht.Je hebt helemaal gelijk met die voorbeelden die je geeft! Dat is inderdaad ook een manier van dwars kunnen liggen. Maar ik bedoelde het net iets anders. Lukt me nu niet om er uitgebreider op in te gaan, ga zo slapen, maar wellicht dat het me morgen lukt. Of misschien dat iemand anders nog een uitleg kan geven?
Ik zie nu pas je reactie.
Ik ben wel van mening dat het vaak nodig is je wel aan te passen. Stel je zit in een commissie en plan A, B, C en D liggen op tafel. Niemand is voor plan A, behalve jij. Dan kun je continu bezig blijven plan A te verdedigen, ook al is het al besproken en is al duidelijk dat dat het niet gaat worden.
Je kunt ook besluiten te kijken wat je voor plan B, C en D kunt betekenen.
Ik vind niet dat je daarmee niet meer jezelf bent. Je past je alleen aan.
En sociaal gezien: Ik (29) zit in een commissie met allemaal 40+ ers. Als we dan een beetje zitten te praten over van alles en nog wat, ga ik niet allerlei verhalen ophangen over uitgaan, festivals en weet ik veel wat, terwijl dat hun helemaal niks zegt. Dan praat ik over gemeenschappelijke onderwerpen.
Ik ben iig van mening dat je inhouden iets anders is dan niet jezelf zijn.
Ik denk vaak ook iets sneller en iets verder vooruit dan andere mensen. Dan kan ik wel alles gaan opnoemen wat ik al bedacht heb, ik kan ook besluiten anderen ruimte te geven om te zeggen wat zij willen. Ook al heb ik dat zelf een half uur eerder al bedacht.Je hebt helemaal gelijk met die voorbeelden die je geeft! Dat is inderdaad ook een manier van dwars kunnen liggen. Maar ik bedoelde het net iets anders. Lukt me nu niet om er uitgebreider op in te gaan, ga zo slapen, maar wellicht dat het me morgen lukt. Of misschien dat iemand anders nog een uitleg kan geven?
dinsdag 18 oktober 2011 om 23:36
Misschien als ik het nog eens lees dat ik het ook anders zie. (maar niet nu, het is laat )
Het is eigenlijk sinds een paar maanden dat er bij mij een omslag plaatsvindt van 'altijd aanpassen' naar 'niet steeds meer willen aanpassen'. Maar het is lastig want het houdt ook in dat ik twijfel aan sommige vriendschappen. Omdat ik me daarin ook voeg naar hoe de anderen zijn / doen.
Het is eigenlijk sinds een paar maanden dat er bij mij een omslag plaatsvindt van 'altijd aanpassen' naar 'niet steeds meer willen aanpassen'. Maar het is lastig want het houdt ook in dat ik twijfel aan sommige vriendschappen. Omdat ik me daarin ook voeg naar hoe de anderen zijn / doen.
dinsdag 18 oktober 2011 om 23:38
Overigens een kanttekening:
Ik schrijf graag, het werkt voor mij goed om de dingen op een rij te zetten.
Maar ik verwacht niet altijd overal reactie op, en ik verwacht zeker niet dat iedereen gaat reageren op alles wat ik schrijf.
Dus voel je niet bezwaard er langs te scrollen als het zo uitkomt.
Heb zelf ook vaak genoeg dat ik niet de concentratie/inspiratie heb om uitgebreid op anderen te reageren.
Ik schrijf graag, het werkt voor mij goed om de dingen op een rij te zetten.
Maar ik verwacht niet altijd overal reactie op, en ik verwacht zeker niet dat iedereen gaat reageren op alles wat ik schrijf.
Dus voel je niet bezwaard er langs te scrollen als het zo uitkomt.
Heb zelf ook vaak genoeg dat ik niet de concentratie/inspiratie heb om uitgebreid op anderen te reageren.
donderdag 20 oktober 2011 om 14:18
Up!
We waren heel ver weg gezakt.
Vanmiddag tijdens het shoppen een boek van Sonja B. tegengekomen.
Wat zij schrijft of waar het boek overgaat met allerlei levensvragen maakt naar mijn mening wat een powervrouw is.
Link naar het boek op bol.com
Zelf ben ik niet een trouw dagboekschrijftster maarrr ik hou dr wel van om achteraf terug te kunnen lezen hoe het verloop is geweest.
We waren heel ver weg gezakt.
Vanmiddag tijdens het shoppen een boek van Sonja B. tegengekomen.
Wat zij schrijft of waar het boek overgaat met allerlei levensvragen maakt naar mijn mening wat een powervrouw is.
Link naar het boek op bol.com
Zelf ben ik niet een trouw dagboekschrijftster maarrr ik hou dr wel van om achteraf terug te kunnen lezen hoe het verloop is geweest.
donderdag 20 oktober 2011 om 20:36
quote:Moonlight82 schreef op 18 oktober 2011 @ 23:36:
Misschien als ik het nog eens lees dat ik het ook anders zie. (maar niet nu, het is laat )
Het is eigenlijk sinds een paar maanden dat er bij mij een omslag plaatsvindt van 'altijd aanpassen' naar 'niet steeds meer willen aanpassen'. Maar het is lastig want het houdt ook in dat ik twijfel aan sommige vriendschappen. Omdat ik me daarin ook voeg naar hoe de anderen zijn / doen.
Goede ontwikkeling al Moon! Je verandert zelf doro de jaren heen, wat logisch en gezond is. Dus vriendschappen veranderen eveneens.
Oh, en als ik niet wil reageren om welke reden dan ook, dan doe ik dat niet, beloofd!
Misschien als ik het nog eens lees dat ik het ook anders zie. (maar niet nu, het is laat )
Het is eigenlijk sinds een paar maanden dat er bij mij een omslag plaatsvindt van 'altijd aanpassen' naar 'niet steeds meer willen aanpassen'. Maar het is lastig want het houdt ook in dat ik twijfel aan sommige vriendschappen. Omdat ik me daarin ook voeg naar hoe de anderen zijn / doen.
Goede ontwikkeling al Moon! Je verandert zelf doro de jaren heen, wat logisch en gezond is. Dus vriendschappen veranderen eveneens.
Oh, en als ik niet wil reageren om welke reden dan ook, dan doe ik dat niet, beloofd!
donderdag 20 oktober 2011 om 20:39
Ja, maar ik vind het wel moeilijk. Om te bepalen of vrienden nog bij me passen. Ze hebben niks verkeerd gedaan, zijn aardig voor me.
En bovendien heb ik ook niet zo 1,2,3 iemand anders als ik deze vriendschappen laat doodbloeden.
Hebben anderen daar ervaring mee?
(ik weet echt nog niet wat ik zou willen hoor)
En bovendien heb ik ook niet zo 1,2,3 iemand anders als ik deze vriendschappen laat doodbloeden.
Hebben anderen daar ervaring mee?
(ik weet echt nog niet wat ik zou willen hoor)
donderdag 20 oktober 2011 om 20:40
Hé Noa, goed van je, dat uppen. Was inderdaad weggezakt.
Maar ik kan nu ook wel wat power gebruiken, zit in een 'ergernis-modus'. En dat voel ik meteen aan mijn gemoedstoestand.
Dus als iemand even wat power over heeft, dan is het welkom. Zo niet, dan is het morgen wel weer over.
"Wat zij schrijft of waar het boek overgaat met allerlei levensvragen maakt naar mijn mening wat een powervrouw is."
Ik ken het boek niet, maar ben nu wel benieuwd! Zelf heb ik ook niet veel op met Sonja, maar dat wil niet zeggen dat ze niet boeiend kan schrijven. Zo ook met Char (al ben ik daar wel fan van): zij schrijft ook heel zinnig!
Is het trouwens een soort dagboek dan? Ik heb ook zoiets: het vragendagboek. Ik moet eens teruglezen, want ik ben daarin gaan schrijven toen ik me heeeeel slecht voelde. En dat is alweer zo'n 10 jaar geleden, dus er is heel veel veranderd!
Maar ik kan nu ook wel wat power gebruiken, zit in een 'ergernis-modus'. En dat voel ik meteen aan mijn gemoedstoestand.
Dus als iemand even wat power over heeft, dan is het welkom. Zo niet, dan is het morgen wel weer over.
"Wat zij schrijft of waar het boek overgaat met allerlei levensvragen maakt naar mijn mening wat een powervrouw is."
Ik ken het boek niet, maar ben nu wel benieuwd! Zelf heb ik ook niet veel op met Sonja, maar dat wil niet zeggen dat ze niet boeiend kan schrijven. Zo ook met Char (al ben ik daar wel fan van): zij schrijft ook heel zinnig!
Is het trouwens een soort dagboek dan? Ik heb ook zoiets: het vragendagboek. Ik moet eens teruglezen, want ik ben daarin gaan schrijven toen ik me heeeeel slecht voelde. En dat is alweer zo'n 10 jaar geleden, dus er is heel veel veranderd!
donderdag 20 oktober 2011 om 20:49
quote:Moonlight82 schreef op 20 oktober 2011 @ 20:39:
Ja, maar ik vind het wel moeilijk. Om te bepalen of vrienden nog bij me passen. Ze hebben niks verkeerd gedaan, zijn aardig voor me.
En bovendien heb ik ook niet zo 1,2,3 iemand anders als ik deze vriendschappen laat doodbloeden.
Hebben anderen daar ervaring mee?
(ik weet echt nog niet wat ik zou willen hoor)
Ja, heb er ervaring mee. Ooit twee vriendinnen die ik al 25 jaar kende 'achter gelaten'. Ze zaten hemelsbreed van mij vandaan, qua denkwijze, levensstadium, levenservaring en gevoelsleven. Dit leverde irritaties op bij beide partijen. Het bloedde ook wat dood. Toen heb ik voor de (mijn eigen) duidelijkheid de vriendschap via een brie beëindigd, want het was m.i. al lang geen vriendschap te noemen. Dit is niet goed aangekomen bij de andere partijen, maar ja... dat liet alleen maar zien dat het een goede beslissing was. Had nog één vriendin, we kennen elkaar vanaf geboorte, bij wijze van spreken. En die heb ik nog, al is het contact niet intensief. Ook nog een vriendin, ook van vroeger, maar eveneens niet veel contact, wel verjaardagen e.d.
Vooralsnog heb ik verder geen vriendinnen, en dat mis ik soms, maar kan het ook missen ALS KIESPIJN soms. Ik doe het op mijn manier en dat bevalt me prima. Ben overigens sinds kort wel een (beginnend) vriendin rijker, maar dat moet nog groeien.
Ach, ik denk dat het een proces is Moon. Dit kun je niet zomaar bedenken of er gehoor aan geven. En net wat je zegt: ze doen niets verkeerds. Heb je het er wel eens over gehad met die vrienden, dat je het idee hebt dat je zoveel moet aanpassen? Misschien hebben ze het niet in de gaten. Naar aanleiding van hun reactie en gedrag, kun je alsnog gaan bedenken: past dit bij me?
Je moet in ieder geval niet denken: ik heb nog geen nieuwe vriendschappen, dus ik kan deze nog niet afkappen. Dat vind ik wél een verkeerde reden.
Ja, maar ik vind het wel moeilijk. Om te bepalen of vrienden nog bij me passen. Ze hebben niks verkeerd gedaan, zijn aardig voor me.
En bovendien heb ik ook niet zo 1,2,3 iemand anders als ik deze vriendschappen laat doodbloeden.
Hebben anderen daar ervaring mee?
(ik weet echt nog niet wat ik zou willen hoor)
Ja, heb er ervaring mee. Ooit twee vriendinnen die ik al 25 jaar kende 'achter gelaten'. Ze zaten hemelsbreed van mij vandaan, qua denkwijze, levensstadium, levenservaring en gevoelsleven. Dit leverde irritaties op bij beide partijen. Het bloedde ook wat dood. Toen heb ik voor de (mijn eigen) duidelijkheid de vriendschap via een brie beëindigd, want het was m.i. al lang geen vriendschap te noemen. Dit is niet goed aangekomen bij de andere partijen, maar ja... dat liet alleen maar zien dat het een goede beslissing was. Had nog één vriendin, we kennen elkaar vanaf geboorte, bij wijze van spreken. En die heb ik nog, al is het contact niet intensief. Ook nog een vriendin, ook van vroeger, maar eveneens niet veel contact, wel verjaardagen e.d.
Vooralsnog heb ik verder geen vriendinnen, en dat mis ik soms, maar kan het ook missen ALS KIESPIJN soms. Ik doe het op mijn manier en dat bevalt me prima. Ben overigens sinds kort wel een (beginnend) vriendin rijker, maar dat moet nog groeien.
Ach, ik denk dat het een proces is Moon. Dit kun je niet zomaar bedenken of er gehoor aan geven. En net wat je zegt: ze doen niets verkeerds. Heb je het er wel eens over gehad met die vrienden, dat je het idee hebt dat je zoveel moet aanpassen? Misschien hebben ze het niet in de gaten. Naar aanleiding van hun reactie en gedrag, kun je alsnog gaan bedenken: past dit bij me?
Je moet in ieder geval niet denken: ik heb nog geen nieuwe vriendschappen, dus ik kan deze nog niet afkappen. Dat vind ik wél een verkeerde reden.
donderdag 20 oktober 2011 om 21:00
zit tussendoor wat anders te doen dus ik reageer in stappen.
Dat laatste vind ik eigenlijk wel een goede reden. Ik heb een tijd gehad dat ik geen vrienden in de buurt had. En dat was heel vervelend. Weten dat koninginnedag eraan komt maar dat je weinig anders kunt doen dan met je ouders over de markt lopen. Of dat oud en nieuw er aan komt en dat je dat bij je ouders op de bank zult doorbrengen.
Dat is wel gebeurd. Ik had wel vrienden maar door verhuizing woonden we 2,5 uur reizen bij elkaar vandaan.
En dan heb ik liever wat 'stapvriendinnen' dan helemaal niets.
(verdere reactie komt nog)
Dat laatste vind ik eigenlijk wel een goede reden. Ik heb een tijd gehad dat ik geen vrienden in de buurt had. En dat was heel vervelend. Weten dat koninginnedag eraan komt maar dat je weinig anders kunt doen dan met je ouders over de markt lopen. Of dat oud en nieuw er aan komt en dat je dat bij je ouders op de bank zult doorbrengen.
Dat is wel gebeurd. Ik had wel vrienden maar door verhuizing woonden we 2,5 uur reizen bij elkaar vandaan.
En dan heb ik liever wat 'stapvriendinnen' dan helemaal niets.
(verdere reactie komt nog)
donderdag 20 oktober 2011 om 21:59
Daar ben ik ook weer even met een update. Alles gaat goed hier! Morgen drie weken gestopt met blowen en nog maar 1x detoxgroep, dan de vervolggroep!
Heb net een potje zitten janken tijdens Bonje met de buren, wat een toestand! En wat zielig voor die katten om zo te moeten leven!
Ik moet bekennen dat ik meteen op de site van het plaatselijke asiel hier heb gekeken. Toevallig vroeg een vriendin vorige week aan mij: 'Zeg Boom, denk je dat je ooit nog eens een nieuwe kat gaat nemen?' Ik heb altijd katten gehad, en meestal waren dit katten waar iets aan mankeerde, en de laatste was zo'n speciaal geval en zo'n ontzettende lieverd dat toen die overleed ik eigenlijk besloot om nooit meer een kat te nemen, omdat ik daar zo vreselijk veel verdriet van heb gehad. Het is nu al jaren geleden maar als ik het over hem heb krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen, zo'n geweldige kat was dat. Hij had zware gedrags- en gezondheidsproblemen, hij woonde bij vrienden van mij die hem niet meer aankonden en toen heb ik hem genomen, en hij was mijn liefste kat ooit.
Dus toen ik net al die zielepootjes zag dacht ik bij mezelf: er zijn nog veel meer schatten van katten met een gebruiksaanwijzing, al die kittens vinden zo een nieuw baasje, maar een volwassen kat, of zelfs een ouwetje...
Aan de andere kant, ik heb momenteel nog m'n handen vol aan mezelf. Maar zag op de site toch een kater (heb altijd katers gehad) die net nieuw was, dus nog niet al te veel informatie, maar hij kan niet bij kinderen en andere huisdieren, hij mag niet naar buiten en hij is helemaal wit, die zijn vaak doof volgens mij. Verder nog geen beschrijving, die volgt nog, stond er. Er gaat toch iets kriebelen. Maar ik moet er echt heel goed over nadenken, geen impulsieve beslissing nemen omdat ik net allemaal zielepietjes op tv heb gezien.
Heb net een potje zitten janken tijdens Bonje met de buren, wat een toestand! En wat zielig voor die katten om zo te moeten leven!
Ik moet bekennen dat ik meteen op de site van het plaatselijke asiel hier heb gekeken. Toevallig vroeg een vriendin vorige week aan mij: 'Zeg Boom, denk je dat je ooit nog eens een nieuwe kat gaat nemen?' Ik heb altijd katten gehad, en meestal waren dit katten waar iets aan mankeerde, en de laatste was zo'n speciaal geval en zo'n ontzettende lieverd dat toen die overleed ik eigenlijk besloot om nooit meer een kat te nemen, omdat ik daar zo vreselijk veel verdriet van heb gehad. Het is nu al jaren geleden maar als ik het over hem heb krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen, zo'n geweldige kat was dat. Hij had zware gedrags- en gezondheidsproblemen, hij woonde bij vrienden van mij die hem niet meer aankonden en toen heb ik hem genomen, en hij was mijn liefste kat ooit.
Dus toen ik net al die zielepootjes zag dacht ik bij mezelf: er zijn nog veel meer schatten van katten met een gebruiksaanwijzing, al die kittens vinden zo een nieuw baasje, maar een volwassen kat, of zelfs een ouwetje...
Aan de andere kant, ik heb momenteel nog m'n handen vol aan mezelf. Maar zag op de site toch een kater (heb altijd katers gehad) die net nieuw was, dus nog niet al te veel informatie, maar hij kan niet bij kinderen en andere huisdieren, hij mag niet naar buiten en hij is helemaal wit, die zijn vaak doof volgens mij. Verder nog geen beschrijving, die volgt nog, stond er. Er gaat toch iets kriebelen. Maar ik moet er echt heel goed over nadenken, geen impulsieve beslissing nemen omdat ik net allemaal zielepietjes op tv heb gezien.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:29
Wauw Boom, drie weken clean, netjes hoor!
Katten zijn lief, ik heb er zelf ook, je hebt er ook best steun aan. Het lijk soms net alsof ze je begrijpen, maar ze kunnen ook strontvervelend zijn, dan heb ik er ook helemaal geen behoefte aan.
Maar als ze dan weer 's avonds lekker bij je komen liggen en dan zo naar je kijken met die samengetrokken oogjes,
Ik zou wel oppassen dat je niet de grootste zielepiet uit het asiel haalt, dan loop je toch het risico dat je voor veel onverwachte uitgaven komt te zitten. Want zo'n asiel is al lang blij dat Poekie een baasje heeft gevonden en ze zullen dan misschien wat klachten verzwijgen of wat bagatelliseren.
Ik ga vandaag om mijn tattoo, spannend. Ik heb besloten dat ik tussen de bloempjes ook een klein hartje laat zetten voor een speciaal iemand.
Katten zijn lief, ik heb er zelf ook, je hebt er ook best steun aan. Het lijk soms net alsof ze je begrijpen, maar ze kunnen ook strontvervelend zijn, dan heb ik er ook helemaal geen behoefte aan.
Maar als ze dan weer 's avonds lekker bij je komen liggen en dan zo naar je kijken met die samengetrokken oogjes,
Ik zou wel oppassen dat je niet de grootste zielepiet uit het asiel haalt, dan loop je toch het risico dat je voor veel onverwachte uitgaven komt te zitten. Want zo'n asiel is al lang blij dat Poekie een baasje heeft gevonden en ze zullen dan misschien wat klachten verzwijgen of wat bagatelliseren.
Ik ga vandaag om mijn tattoo, spannend. Ik heb besloten dat ik tussen de bloempjes ook een klein hartje laat zetten voor een speciaal iemand.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:09
Dankjewel Sammie!
Ik ben ook best trots op mezelf. Drie weken is voor mij een soort magisch omslagpunt, nu heb ik echt het gevoel dat ik er vanaf ben!
Heel veel succes met je tattoo!!! (Dat was jij toch, als ik het me goed herinner, die de Japanse kersenbloesem ging laten zetten? Lijkt me heel mooi!). Als ik klaar ben met dit hele proces waar ik in zit dan wil ik ter afronding ook een tattoo erbij. Inderdaad spannend!
Ja, ik ken 't, die samengetrokken oogjes, en zo staat die witte asielkat dus ook heel verleidelijk op de foto, als een soort peinzend spookje. Ben een beetje verliefd geloof ik. Maar goed, dit is geen tijd voor impulsieve beslissingen, en ik denk dat het ook een goed idee is als ik eerst mijn huis afmaak (ben mijn leven maar ook mijn huis aan het herorganiseren). En geld voor onverwachte uitgaven heb ik al helemaal niet momenteel. Maar, ik heb toch voor het eerst in jaren weer het gevoel dat er ruimte in mijn hart is voor een andere kat.
Ik ben ook best trots op mezelf. Drie weken is voor mij een soort magisch omslagpunt, nu heb ik echt het gevoel dat ik er vanaf ben!
Heel veel succes met je tattoo!!! (Dat was jij toch, als ik het me goed herinner, die de Japanse kersenbloesem ging laten zetten? Lijkt me heel mooi!). Als ik klaar ben met dit hele proces waar ik in zit dan wil ik ter afronding ook een tattoo erbij. Inderdaad spannend!
Ja, ik ken 't, die samengetrokken oogjes, en zo staat die witte asielkat dus ook heel verleidelijk op de foto, als een soort peinzend spookje. Ben een beetje verliefd geloof ik. Maar goed, dit is geen tijd voor impulsieve beslissingen, en ik denk dat het ook een goed idee is als ik eerst mijn huis afmaak (ben mijn leven maar ook mijn huis aan het herorganiseren). En geld voor onverwachte uitgaven heb ik al helemaal niet momenteel. Maar, ik heb toch voor het eerst in jaren weer het gevoel dat er ruimte in mijn hart is voor een andere kat.
