Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
zaterdag 26 november 2011 om 18:20
zaterdag 26 november 2011 om 19:56
Lees ik eventjes een paar uurtjes niet op dit topic en hup een heleboel reacties erbij .
Leuk dat je weer hier mee schrijft Molly en de anderen.
@Molly, Mijn buurman bedoeld het ook zeker goed.. het is alleen voor mijzelf een kwetsbaar punt en dan komt zo'n mening hard aan.
Vandaag zei die dat ik hem moest vragen voor hulp als ik weer zulke zware spullen moest tillen.
Had nu grote zakken kattenbakvulling naar boven gedragen, hij schatte alles op een 70 kilo en vond hij echt te veel voor mij.
Het is dus echt zeker weten een schat van een buurman, tis gewoon superjammer dat ie een vriendin heeft.
Samen op stap gaan ziet hij daarom ook niet zitten, hij gaf toen met die opmerking meteen aan dat hij mij hier niet mee kan helpen..
Hebben ook nu weer gepraat over beide katertjes.
Intussen probeer ik zelf mijn dingen te doen, maar alles alleen doen is lang zo makkelijk niet.
Enne thanks voor je compliment, als ik kijk naar wat ik doe zie ik ook dat ik veel verder sta al dan ik zelf denk te zien.. volgens mijn moeder komt dat door mijn eigen onzekerheid.
@Moonlight, ik heb van de GGZ ook een spv begeleidster aangewezen gekregen alleen omdat het alles bij elkaar een jaar geduurd heeft heb ik het weer afgezegd.
Ik zag niet waar ze mij nu mee kon helpen, heb een maand bedenktijd gehad en daarna definitief mijn GGZdossier voor nu laten sluiten.
Leuk dat je weer hier mee schrijft Molly en de anderen.
@Molly, Mijn buurman bedoeld het ook zeker goed.. het is alleen voor mijzelf een kwetsbaar punt en dan komt zo'n mening hard aan.
Vandaag zei die dat ik hem moest vragen voor hulp als ik weer zulke zware spullen moest tillen.
Had nu grote zakken kattenbakvulling naar boven gedragen, hij schatte alles op een 70 kilo en vond hij echt te veel voor mij.
Het is dus echt zeker weten een schat van een buurman, tis gewoon superjammer dat ie een vriendin heeft.
Samen op stap gaan ziet hij daarom ook niet zitten, hij gaf toen met die opmerking meteen aan dat hij mij hier niet mee kan helpen..
Hebben ook nu weer gepraat over beide katertjes.
Intussen probeer ik zelf mijn dingen te doen, maar alles alleen doen is lang zo makkelijk niet.
Enne thanks voor je compliment, als ik kijk naar wat ik doe zie ik ook dat ik veel verder sta al dan ik zelf denk te zien.. volgens mijn moeder komt dat door mijn eigen onzekerheid.
@Moonlight, ik heb van de GGZ ook een spv begeleidster aangewezen gekregen alleen omdat het alles bij elkaar een jaar geduurd heeft heb ik het weer afgezegd.
Ik zag niet waar ze mij nu mee kon helpen, heb een maand bedenktijd gehad en daarna definitief mijn GGZdossier voor nu laten sluiten.
zaterdag 26 november 2011 om 20:38
Bedankt voor jullie berichten.
Noa, jammer dat je er niks aan gehad hebt. Tja ik loop er soms een beetje tegenaan dat er weinig diepgang in zit. Je kijkt wel waar je tegenaan loopt, maar niet naar diepere oorzaken.
Soms hoeft dat ook niet, maar soms is het voor de lange termijn wel nodig.
Molly bedankt voor je post. Ik hoop er later op terug te komen.
Moet vanavond nog weg. Niet zoveel zin maar misschien wordt het leuk.
Normaal doe ik niet aan sociale verplichtingen waar ik geen zin in heb (dan ga ik gewoon niet) maar ik weet dat dit wel erg op prijs gesteld wordt.
(kan even niet zeggen wat, wegens herkenbaarheid)
Noa, jammer dat je er niks aan gehad hebt. Tja ik loop er soms een beetje tegenaan dat er weinig diepgang in zit. Je kijkt wel waar je tegenaan loopt, maar niet naar diepere oorzaken.
Soms hoeft dat ook niet, maar soms is het voor de lange termijn wel nodig.
Molly bedankt voor je post. Ik hoop er later op terug te komen.
Moet vanavond nog weg. Niet zoveel zin maar misschien wordt het leuk.
Normaal doe ik niet aan sociale verplichtingen waar ik geen zin in heb (dan ga ik gewoon niet) maar ik weet dat dit wel erg op prijs gesteld wordt.
(kan even niet zeggen wat, wegens herkenbaarheid)
maandag 28 november 2011 om 10:19
Ik weet weer waarom ik geen powervrouw wil zijn: ik kan niet zinnig reageren op zoveel verschillende problemen. Heb mijn energie zelf keihard nodig Maar hoop dat ik hier af en toe een woordje mag schrijven aan Boomschors.
Boomschors, ik hoop dat het van je af schrijven inderdaad oplucht. Want het is makkelijk om te lezen, en een knuffel, virtueel, te geven, maar het is heel wat waar je aan staat. Ik hoop dat je tevreden bent met je zelfinzicht, want dat is de basis van waaruit je jezelf verder kunt helpen. Het is nu dus zaak om oplossingen te vinden die net zo bevrijdend voelen als de verdovende middelen dat deden. (ik had zelf net een levende knuffel op schoot.. kon er alleen niet mee typen dus die is weer weg).
Hoe dicht sta je bij degene die je zou willen helpen/redden? Is het iemand waarbij je de problematiek herkent en je denkt dat diegene er 'gemakkelijk' mee zou kunnen leren omgaan? In dat laatste geval: is dat wel zo? Diegene is niet jij en ook jij hebt het moeilijk nu. Heb je verdriet om dat je diegene niet kunt helpen zelfs al zou je er wel de energie voor hebben?
Nou ja, ik kan wel een eind schrijven, maar eigenlijk heb je het zelf al opgeschreven. Wat ik denk dat je nodig hebt, is dat je niet alleen voor jezelf hoeft te zorgen, elke dag opnieuw. Dat je je gevoelens uit kunt spreken, dat er iemand bij je is als je erom moet huilen. Wat ik zelf terzake heb gedaan is dat stuk bij mijn ggz hulpverleenster vandaan halen. En dan is het ook niet leuk als zij ziek is terwijl ik het liefste een deuntje bij haar zou willen doen, maar het is op dit moment haalbaar om te wachten tot de volgende sessie. Of haalbaar om dan toch maar een vriendin te bellen die ik tenslotte zo min mogelijk probeer te belasten. Of haalbaar om straks maar een eind te gaan fietsen met tranen in mijn ogen om iets in een brievenbus te stoppen wat ik beloofd had.
Mijn therapeute stond ervoor open, zoveel contact als nodig. Dagelijks is dan niet haalbaar, maar bijvoorbeeld wekelijks zou in een situatie als de jouwe hopelijk wel haalbaar moeten zijn. Ze kan je ook helpen om in de vervolggroep te dúrven je triggers/zorgen te bespreken, om te erkennen dat sterk zijn soms ook betekent: toegeven dat je het niet alleen kunt.
Hulp vragen is zorgen voor jezelf. Zou je dat alstjeblieft willen doen als het nu, twee dagen later, nog steeds zo rot voelt?
Boomschors, ik hoop dat het van je af schrijven inderdaad oplucht. Want het is makkelijk om te lezen, en een knuffel, virtueel, te geven, maar het is heel wat waar je aan staat. Ik hoop dat je tevreden bent met je zelfinzicht, want dat is de basis van waaruit je jezelf verder kunt helpen. Het is nu dus zaak om oplossingen te vinden die net zo bevrijdend voelen als de verdovende middelen dat deden. (ik had zelf net een levende knuffel op schoot.. kon er alleen niet mee typen dus die is weer weg).
Hoe dicht sta je bij degene die je zou willen helpen/redden? Is het iemand waarbij je de problematiek herkent en je denkt dat diegene er 'gemakkelijk' mee zou kunnen leren omgaan? In dat laatste geval: is dat wel zo? Diegene is niet jij en ook jij hebt het moeilijk nu. Heb je verdriet om dat je diegene niet kunt helpen zelfs al zou je er wel de energie voor hebben?
Nou ja, ik kan wel een eind schrijven, maar eigenlijk heb je het zelf al opgeschreven. Wat ik denk dat je nodig hebt, is dat je niet alleen voor jezelf hoeft te zorgen, elke dag opnieuw. Dat je je gevoelens uit kunt spreken, dat er iemand bij je is als je erom moet huilen. Wat ik zelf terzake heb gedaan is dat stuk bij mijn ggz hulpverleenster vandaan halen. En dan is het ook niet leuk als zij ziek is terwijl ik het liefste een deuntje bij haar zou willen doen, maar het is op dit moment haalbaar om te wachten tot de volgende sessie. Of haalbaar om dan toch maar een vriendin te bellen die ik tenslotte zo min mogelijk probeer te belasten. Of haalbaar om straks maar een eind te gaan fietsen met tranen in mijn ogen om iets in een brievenbus te stoppen wat ik beloofd had.
Mijn therapeute stond ervoor open, zoveel contact als nodig. Dagelijks is dan niet haalbaar, maar bijvoorbeeld wekelijks zou in een situatie als de jouwe hopelijk wel haalbaar moeten zijn. Ze kan je ook helpen om in de vervolggroep te dúrven je triggers/zorgen te bespreken, om te erkennen dat sterk zijn soms ook betekent: toegeven dat je het niet alleen kunt.
Hulp vragen is zorgen voor jezelf. Zou je dat alstjeblieft willen doen als het nu, twee dagen later, nog steeds zo rot voelt?
maandag 28 november 2011 om 13:11
Heb zelf de stoute schoenen aangetrokken en een vriendin gebeld om daar koffie te drinken. Ik merkte bij de laatste post dat mijn verdriet wel erg hoog zat. Het is natuurlijk niet weg, maar voel me een stukje minder alleen.
Onderweg vroeg ik me af of degene waar je nu geen contact mee hebt jouw houvast was, Boomschors? En je hem daarom zo mist terwijl je verstandelijk weet dat je niet bij hem of haar kan zijn?
Bij co dependence is het heel belangrijk om na te gaan welk stuk bij de ander hoort en welk stuk bij jou. Het is dus niet zo dat je geen hulp mag vragen als je niets geeft. Jij bepaalt de grens van wat jij kunt geven, hij/zij bepaalt de grens van wat hij/zij kan geven. Sommige mensen zijn beter in het grens aangeven dan anderen en juist die mensen lijken minder last (en meer gemak) te hebben van codependence. Het lijkt erop dat jij niet diegene bent die gemak heeft van deze codependence. Probeer eerlijk bij jezelf na te gaan of de ander niet parasiteert op jou omdat jij niet in staat bent je grens hard te maken (je denkt dat je zoveel vraagt dat je je grens wel zwak moet maken).
Lastig probleem en overigens volkomen boerenjongenspsychiatrie (er moet een beter woord zijn), ik heb wel in een codependence gezeten maar heb me nooit terzake ingelezen op wat er aan therapieaanbod is.
Sterkte voor de komende tijd.
En een zwaai naar de anderen, een knuffel voor zover nodig.
Onderweg vroeg ik me af of degene waar je nu geen contact mee hebt jouw houvast was, Boomschors? En je hem daarom zo mist terwijl je verstandelijk weet dat je niet bij hem of haar kan zijn?
Bij co dependence is het heel belangrijk om na te gaan welk stuk bij de ander hoort en welk stuk bij jou. Het is dus niet zo dat je geen hulp mag vragen als je niets geeft. Jij bepaalt de grens van wat jij kunt geven, hij/zij bepaalt de grens van wat hij/zij kan geven. Sommige mensen zijn beter in het grens aangeven dan anderen en juist die mensen lijken minder last (en meer gemak) te hebben van codependence. Het lijkt erop dat jij niet diegene bent die gemak heeft van deze codependence. Probeer eerlijk bij jezelf na te gaan of de ander niet parasiteert op jou omdat jij niet in staat bent je grens hard te maken (je denkt dat je zoveel vraagt dat je je grens wel zwak moet maken).
Lastig probleem en overigens volkomen boerenjongenspsychiatrie (er moet een beter woord zijn), ik heb wel in een codependence gezeten maar heb me nooit terzake ingelezen op wat er aan therapieaanbod is.
Sterkte voor de komende tijd.
En een zwaai naar de anderen, een knuffel voor zover nodig.
maandag 28 november 2011 om 14:11
Mamzelle, even speciaal voor jou: het geeft niet dat je enkel op Boomschors reageert hoor. Gaat er om dat iemand er iets aan heeft. En uit de teksten die aan een ander gericht zijn, kunnen anderen ook weer tips of steun halen.
Wat ellendig dat jouw verdriet nu omhoog komt. Of misschien is het juist wel goed, want dat betekent dat het er toch al zat. En dan kan het er beter maar uitkomen, anders gaat het zitten broeden en vindt het op een andere manier een uitweg.
Ook voor jou geldt wellicht het stukje: wat heb heb je er zelf aan? Als je op een gezonde manier iets aan een ander geeft, dan voedt het je eigen wezen ook.
Het afhankelijk zijn van Boomschors richting die vriend, zie ik als vlucht. Als een mens of dier in een gevaarlijke situatie zit, dan kan hij drie dingen doen: vechten, vluchten of bevriezen (fight, flight or freeze). Naar een ongezond (iets of) iemand toetrekken omdat je jezelf ellendig voelt, in gevaar voelt als het ware, is een reactie op een gevoel. Boompje, je vlucht dus in óf ongezonde middelen óf ongezonde mensen. Dat je je daarmee op nog gevaarlijker pad begeeft, kun je dan niet zien.
Je bent dan uit het ene 'gevaar' (jezelf rot voelen), maar je komt daarmee in het andere gevaar. Vluchten is alleen goed als je je daarmee veiliger stelt. En dat is nu niet het geval.
Dit is mijn visie erop. En eigenlijk hangt dat samen met codependent zijn. Je bent afhankelijk van iets/iemand en je reageert daar op door een bepaalde actie.
@Noa: Je schrijft "als ik kijk naar wat ik doe, zie ik ook dat ik veel verder sta al dan ik zelf denk te zien. volgens mijn moeder komt dat door mijn eigen onzekerheid."
Misschien moet je je avatar veranderen, dat brilletje kleurt de wereld voor jou te somber. Een roze bril (letterlijk bedoel ik), geeft werkelijk een mooiere en meer kleurrijke wereld. Probeer maar 's. En je moeder heeft denk ik wel gelijk. Het is onzekerheid waardoor je een vertekend beeld hebt van je eigen kunnen. En er zit zó veel in ons, dus ook in jou Noa. Het komt er alleen niet altijd goed uit soms. Maar wat er zit, kan echt wel ontplooien. Als je het eerst maar leert zien.
@Moon: is het toch nog leuk geweest eergisteravond? En hoe voelt je hoofd nu?
Wat ellendig dat jouw verdriet nu omhoog komt. Of misschien is het juist wel goed, want dat betekent dat het er toch al zat. En dan kan het er beter maar uitkomen, anders gaat het zitten broeden en vindt het op een andere manier een uitweg.
Ook voor jou geldt wellicht het stukje: wat heb heb je er zelf aan? Als je op een gezonde manier iets aan een ander geeft, dan voedt het je eigen wezen ook.
Het afhankelijk zijn van Boomschors richting die vriend, zie ik als vlucht. Als een mens of dier in een gevaarlijke situatie zit, dan kan hij drie dingen doen: vechten, vluchten of bevriezen (fight, flight or freeze). Naar een ongezond (iets of) iemand toetrekken omdat je jezelf ellendig voelt, in gevaar voelt als het ware, is een reactie op een gevoel. Boompje, je vlucht dus in óf ongezonde middelen óf ongezonde mensen. Dat je je daarmee op nog gevaarlijker pad begeeft, kun je dan niet zien.
Je bent dan uit het ene 'gevaar' (jezelf rot voelen), maar je komt daarmee in het andere gevaar. Vluchten is alleen goed als je je daarmee veiliger stelt. En dat is nu niet het geval.
Dit is mijn visie erop. En eigenlijk hangt dat samen met codependent zijn. Je bent afhankelijk van iets/iemand en je reageert daar op door een bepaalde actie.
@Noa: Je schrijft "als ik kijk naar wat ik doe, zie ik ook dat ik veel verder sta al dan ik zelf denk te zien. volgens mijn moeder komt dat door mijn eigen onzekerheid."
Misschien moet je je avatar veranderen, dat brilletje kleurt de wereld voor jou te somber. Een roze bril (letterlijk bedoel ik), geeft werkelijk een mooiere en meer kleurrijke wereld. Probeer maar 's. En je moeder heeft denk ik wel gelijk. Het is onzekerheid waardoor je een vertekend beeld hebt van je eigen kunnen. En er zit zó veel in ons, dus ook in jou Noa. Het komt er alleen niet altijd goed uit soms. Maar wat er zit, kan echt wel ontplooien. Als je het eerst maar leert zien.
@Moon: is het toch nog leuk geweest eergisteravond? En hoe voelt je hoofd nu?
maandag 28 november 2011 om 22:58
Molly, ik had vandaag een afspraak met mijn hulpverleenster, en die werd afgezegd wegens ziekte. Dat verdriet (rouw) had ik voor die afspraak op de agenda staan. En nog wel wat. Wat me triggerde was dat ik Boomschors een advies gaf dat ik zelf niet opvolgde. En nu weet ik wel dat ik niet ieder moment die vriendin, of iemand anders, kan bellen en zomaar op de stoep staan met een jankhoofd, maar soms kan het wel. Ben ik blij om. Gun ik Boomschors ook trouwens, zo iemand, en dan het liefst iemand waarbij ze wel wat vaker op de stoep kan staan in deze tijden.
Het nadeel van een forum is dat je (ik) bemoedigende woorden kan posten, maar dat je diegene ook weer kunt 'vergeten' zolang het forum uit is en de rest van je leven je opslokt. Met een echte vriendin zal dat minder zijn (al kan mijn leven er soms zo hectisch uitzien dat ik alles vergeet)
Het nadeel van een forum is dat je (ik) bemoedigende woorden kan posten, maar dat je diegene ook weer kunt 'vergeten' zolang het forum uit is en de rest van je leven je opslokt. Met een echte vriendin zal dat minder zijn (al kan mijn leven er soms zo hectisch uitzien dat ik alles vergeet)
dinsdag 29 november 2011 om 11:26
@mamzelle ik heb toevallig gisteren een blog over codependency op mijn site gezet http://truecolorscoaching.wordpress.com/
anoniem_139342 wijzigde dit bericht op 29-11-2011 11:27
Reden: naam fout gespeld
Reden: naam fout gespeld
% gewijzigd
dinsdag 29 november 2011 om 19:49
Mamzelle, ik waardeer het echt ontzettend dat je me af en toe een hart onder de riem wil steken / advies wil geven. Volgens mij heb jij het veel zwaarder dan ik. Ik heb je posts eerder al gelezen maar kon gewoon nog niet reageren omdat ik steeds vol schoot als ik iets wilde schrijven. Ik voel me zelf totaal geen powervrouw momenteel en heb het gevoel dat ik niks te geven heb, waardeer het dus des te meer als ik iets krijg.
Momenteel lucht schrijven dus niet echt op (maar is wel goed, denk ik, om alles op een rijtje te krijgen) en het rare is dat mijn zelfinzicht me momenteel ook niet helpt. Volgens mij weet ik precies welke mechanismes zich van binnen bij mij afspelen, maar daarmee krijg ik het gevoel niet verbeterd. Ik heb dus nog geen oplossing gevonden om me beter te voelen. Alle dingen waar ik me tot voor kort beter van ging voelen werken nu niet meer (en dan heb ik het niet over verdovende middelen, maar over bijvoorbeeld het thuis gezellig maken, wandelen, met mensen afspreken). Daardoor voel ik me eenzaam.
Die persoon die ik zou willen redden staat niet eens zo dicht bij me, en nu ik het contact verbroken heb helemaal niet meer. En ik denk ook niet dat hij makkelijk te redden is, en ik weet dat ik dat al helemaal niet kan. Deze persoon heeft mensen die veel dichter bij hem staan, die hem al niet kunnen helpen. Uiteindelijk kan iedereen alleen zichzelf helpen, denk ik. En deze persoon zit in al een hulpverleningstraject. Het was dus niet mijn houvast, maar wel iemand waarin ik veel van mezelf herkende en die mij erg graag mocht. Het is denk ik weer zo'n oud mechanisme dat ik ook teruglas in dat artikel over co-dependancy en op het blog van sandratruecolors: ik verwar willen helpen met houden van, en zodra iemand aangeeft mij aardig te vinden treedt dit mechanisme (en verschillende andere) automatisch in werking. Molly, er ontstaat dan automatisch een soort afhankelijkheid van mijn kant, dat heb je helemaal goed. Dat heb ik altijd al gedaan, wegvluchten in ongezonde personen, dat begon al met mijn moeder toen ik heel klein was, en heeft zich werkelijk in alle relaties die ik tot nu toe heb gehad, herhaald. Omdat ik daar mijn gevoel van eigenwaarde uit haal. Omdat ik denk dat mensen dan van me houden. En terwijl ik dit typ weet ik hoe verknipt dat klinkt. Maar ik heb nooit anders gekend. En ondanks het feit dat ik dit nu weet en begrijp heeft het toch weer een forse terugval in mijn depressie getriggerd. Terwijl ik zo goed bezig was om voor mezelf te zorgen, en dat ook zo goed voelde. Toch word je weer plotseling ineens terug gefloten en kan je voor je gevoel weer helemaal overnieuw beginnen.
Ik heb wekelijks contact met mijn therapeute, zou er morgen heen gaan, maar de afspraak werd afgebeld, wegens ziekte van haar. Ik zat er naartoe te leven dus dat kwam als een klap. Wat wel fijn is is dat het secretariaat doorgaf dat ze had aangeboden me morgen te bellen, ondanks dat ze ziek is, ik heb dus aangegeven dat ik dat fijn zou vinden. Dat is ook goed voor mezelf zorgen, al voel ik me er een beetje schuldig over, maar goed, ze bood het zelf aan, ik weet dat ze zich zorgen over me maakt. En ik weet ook dat als het nodig is dat er dan geregeld kan worden (maar dat schijnt nogal een regelgedoe te zijn dus daar ben ik nog niet op ingegaan) dat ik dan een telefoonnummer kan krijgen dat ik 24 uur per dag kan bellen. Zover hoop ik niet te komen. Tijdens mijn terugval van een paar weken geleden had ik suicidale gedachtes, wat dat betreft is dit een minder diepe val.
Ik heb een paar vriendinnen die ik altijd kan bellen, maar waar ik niet zo 1-2-3 heen kan omdat ze ergens anders wonen, met de trein ongeveer 40 minuten. Ze doen hun best voor me, komen regelmatig langs, maar zelfs daar voel ik me momenteel niet zo goed bij. Ik kan er erg naar uitkijken als er iemand langs komt of als ik iets met iemand heb afgesproken maar als ik dan samen met iemand ben wil ik eigenlijk weer alleen zijn, terwijl ik weet dat ik me daar ook weer niet beter van ga voelen. Alleen bij mijn beste vriendin (die morgen komt) voelt het beter, maar die heeft natuurlijk ook haar eigen leven.
In de vervolggroep vandaag durfde ik niet echt eerlijk te zijn over mijn triggers en ben ook direct weggegaan na afloop, terwijl ik normaal gesproken nog wat napraat met een ander groepslid. Voelde me emotioneel, en de anderen, inclusief de groepsleiding, zijn allemaal mannen, daar voel ik me dan niet echt op m'n plaats met een huilbui. Ik weet dat als ik hulp vraag aan mijn beste vriendin ik die zal krijgen, ik wil met haar dus ook bespreken dat ik me de laatste tijd eenzaam voel. Op eigen kracht mensen die wat verder van me af staan bellen / mailen (heb veel mensen van me afgestoten, en ik weet dat een aantal van deze mensen best wel weer eens met zou willen afspreken) lukt me niet zo, misschien heeft ze een goed idee. Dus ja, ik ga hulp vragen, want ik probeer nog steeds goed voor mezelf te zorgen. En ik probeer ook te leren grenzen aan te geven. Ik heb gemerkt dat als ik aangeef iets niet te willen, en ik doe daarmee de ander geen pijn, dat dat goed voelt.
Heb vanavond weer eens gekookt en redelijk goed gegeten, en ik heb de afgelopen dagen bijna geen kalmeringsmiddelen en pijnstillers gebruikt. De groepsleiding vindt dat overigens geen probleem, als ik dat wel doe. Ze kennen mijn achtergrond, en ze noemen het mijn zijwieltjes, ik ben aan het leren nuchter te leven en dat gaat met vallen en opstaan. Ik vind het zelf niet zo'n goede zaak, waarop zij dan weer zeggen dat ik de lat veel te hoog leg en veel te streng ben voor mezelf. Maar ik weet nog niet zo goed hoe ik het anders moet doen, streng zijn voor mezelf en moeilijke dingen doen is de manier waarop ik in mijn relatie kon overleven.
Mamzelle (zouden we dezelfde hulpverleenster hebben trouwens? Allebei ziek!) (geintje), ik beloof je dat ik ga zorgen dat er meer mensen in mijn omgeving zijn waar ik bij kan aankloppen als het rot gaat. En ook dat ik dat dan echt zal doen, ook al vind ik het nog zo moeilijk. Want ik denk dat je gelijk hebt, we kunnen niet alles alleen aan. Een hele dikke knuffel van mij voor jou, en voor alle andere powervrouwen hier, die met me meevoelen.
Tis weer een hele lap tekst geworden, excuses daarvoor, nooit gedacht dat ik zo over mezelf door kon lullen. Maar het ordent mijn gedachten ook wel. En het lucht toch ook een beetje op.
Momenteel lucht schrijven dus niet echt op (maar is wel goed, denk ik, om alles op een rijtje te krijgen) en het rare is dat mijn zelfinzicht me momenteel ook niet helpt. Volgens mij weet ik precies welke mechanismes zich van binnen bij mij afspelen, maar daarmee krijg ik het gevoel niet verbeterd. Ik heb dus nog geen oplossing gevonden om me beter te voelen. Alle dingen waar ik me tot voor kort beter van ging voelen werken nu niet meer (en dan heb ik het niet over verdovende middelen, maar over bijvoorbeeld het thuis gezellig maken, wandelen, met mensen afspreken). Daardoor voel ik me eenzaam.
Die persoon die ik zou willen redden staat niet eens zo dicht bij me, en nu ik het contact verbroken heb helemaal niet meer. En ik denk ook niet dat hij makkelijk te redden is, en ik weet dat ik dat al helemaal niet kan. Deze persoon heeft mensen die veel dichter bij hem staan, die hem al niet kunnen helpen. Uiteindelijk kan iedereen alleen zichzelf helpen, denk ik. En deze persoon zit in al een hulpverleningstraject. Het was dus niet mijn houvast, maar wel iemand waarin ik veel van mezelf herkende en die mij erg graag mocht. Het is denk ik weer zo'n oud mechanisme dat ik ook teruglas in dat artikel over co-dependancy en op het blog van sandratruecolors: ik verwar willen helpen met houden van, en zodra iemand aangeeft mij aardig te vinden treedt dit mechanisme (en verschillende andere) automatisch in werking. Molly, er ontstaat dan automatisch een soort afhankelijkheid van mijn kant, dat heb je helemaal goed. Dat heb ik altijd al gedaan, wegvluchten in ongezonde personen, dat begon al met mijn moeder toen ik heel klein was, en heeft zich werkelijk in alle relaties die ik tot nu toe heb gehad, herhaald. Omdat ik daar mijn gevoel van eigenwaarde uit haal. Omdat ik denk dat mensen dan van me houden. En terwijl ik dit typ weet ik hoe verknipt dat klinkt. Maar ik heb nooit anders gekend. En ondanks het feit dat ik dit nu weet en begrijp heeft het toch weer een forse terugval in mijn depressie getriggerd. Terwijl ik zo goed bezig was om voor mezelf te zorgen, en dat ook zo goed voelde. Toch word je weer plotseling ineens terug gefloten en kan je voor je gevoel weer helemaal overnieuw beginnen.
Ik heb wekelijks contact met mijn therapeute, zou er morgen heen gaan, maar de afspraak werd afgebeld, wegens ziekte van haar. Ik zat er naartoe te leven dus dat kwam als een klap. Wat wel fijn is is dat het secretariaat doorgaf dat ze had aangeboden me morgen te bellen, ondanks dat ze ziek is, ik heb dus aangegeven dat ik dat fijn zou vinden. Dat is ook goed voor mezelf zorgen, al voel ik me er een beetje schuldig over, maar goed, ze bood het zelf aan, ik weet dat ze zich zorgen over me maakt. En ik weet ook dat als het nodig is dat er dan geregeld kan worden (maar dat schijnt nogal een regelgedoe te zijn dus daar ben ik nog niet op ingegaan) dat ik dan een telefoonnummer kan krijgen dat ik 24 uur per dag kan bellen. Zover hoop ik niet te komen. Tijdens mijn terugval van een paar weken geleden had ik suicidale gedachtes, wat dat betreft is dit een minder diepe val.
Ik heb een paar vriendinnen die ik altijd kan bellen, maar waar ik niet zo 1-2-3 heen kan omdat ze ergens anders wonen, met de trein ongeveer 40 minuten. Ze doen hun best voor me, komen regelmatig langs, maar zelfs daar voel ik me momenteel niet zo goed bij. Ik kan er erg naar uitkijken als er iemand langs komt of als ik iets met iemand heb afgesproken maar als ik dan samen met iemand ben wil ik eigenlijk weer alleen zijn, terwijl ik weet dat ik me daar ook weer niet beter van ga voelen. Alleen bij mijn beste vriendin (die morgen komt) voelt het beter, maar die heeft natuurlijk ook haar eigen leven.
In de vervolggroep vandaag durfde ik niet echt eerlijk te zijn over mijn triggers en ben ook direct weggegaan na afloop, terwijl ik normaal gesproken nog wat napraat met een ander groepslid. Voelde me emotioneel, en de anderen, inclusief de groepsleiding, zijn allemaal mannen, daar voel ik me dan niet echt op m'n plaats met een huilbui. Ik weet dat als ik hulp vraag aan mijn beste vriendin ik die zal krijgen, ik wil met haar dus ook bespreken dat ik me de laatste tijd eenzaam voel. Op eigen kracht mensen die wat verder van me af staan bellen / mailen (heb veel mensen van me afgestoten, en ik weet dat een aantal van deze mensen best wel weer eens met zou willen afspreken) lukt me niet zo, misschien heeft ze een goed idee. Dus ja, ik ga hulp vragen, want ik probeer nog steeds goed voor mezelf te zorgen. En ik probeer ook te leren grenzen aan te geven. Ik heb gemerkt dat als ik aangeef iets niet te willen, en ik doe daarmee de ander geen pijn, dat dat goed voelt.
Heb vanavond weer eens gekookt en redelijk goed gegeten, en ik heb de afgelopen dagen bijna geen kalmeringsmiddelen en pijnstillers gebruikt. De groepsleiding vindt dat overigens geen probleem, als ik dat wel doe. Ze kennen mijn achtergrond, en ze noemen het mijn zijwieltjes, ik ben aan het leren nuchter te leven en dat gaat met vallen en opstaan. Ik vind het zelf niet zo'n goede zaak, waarop zij dan weer zeggen dat ik de lat veel te hoog leg en veel te streng ben voor mezelf. Maar ik weet nog niet zo goed hoe ik het anders moet doen, streng zijn voor mezelf en moeilijke dingen doen is de manier waarop ik in mijn relatie kon overleven.
Mamzelle (zouden we dezelfde hulpverleenster hebben trouwens? Allebei ziek!) (geintje), ik beloof je dat ik ga zorgen dat er meer mensen in mijn omgeving zijn waar ik bij kan aankloppen als het rot gaat. En ook dat ik dat dan echt zal doen, ook al vind ik het nog zo moeilijk. Want ik denk dat je gelijk hebt, we kunnen niet alles alleen aan. Een hele dikke knuffel van mij voor jou, en voor alle andere powervrouwen hier, die met me meevoelen.
Tis weer een hele lap tekst geworden, excuses daarvoor, nooit gedacht dat ik zo over mezelf door kon lullen. Maar het ordent mijn gedachten ook wel. En het lucht toch ook een beetje op.
woensdag 30 november 2011 om 18:41
Boomschors, je bent sowieso een powervrouw omdat jij nog midden in het proces zit waar een aantal anderen van ons al afscheid van hebben genomen, en waar ik bijvoorbeeld heel blij om ben, dat ik me zo niet meer voel. Ik heb mezelf destijds niet verdoofd maar kan me nog goed herinneren dat ik het gevoel had dat ik geen kant op kon. Hulpverlening was er niet of leek toch niet te helpen, een mens kan van heel wat minder moedeloos worden.
Jij wordt niet moedeloos, je blijft knokken. En je blijft inderdaad de lat heel hoog leggen. Er bestaan verschillen van meningen over de inzet van kalmeringsmiddelen en pijnstillers, met betrekking tot verslavingsproblematiek, en ik heb te weinig verstand van verslavingsproblematiek om er iets zinnigs over te zeggen, maar ik kan me voorstellen als je gecontroleerd gebruik maakt van zijwieltjes (gecontroleerd omdat ze worden voorgeschreven en je er niet ongelimiteerd gebruik van kunt maken, dus), je iets meer 'ruimte' hebt om aan je herstel te werken. Het is zo te lezen niet alleen de verslaving, maar met name de psychiatrische/psychosociale problemen die je nu heel veel strijd en moeite kosten. Beetje kip en ei gedoe: stel dat jij voorbij deze depressie/eenzaamheid bent, zou je dan nog behoefte hebben aan verslavende middelen?
Als ik jou was zou ik aan de therapeute maar om dat 24 uurs nummer vragen. Jouw 'crises' zijn niet per se de suicidale gedachten, maar juist die eenzaamheid waarin je op dat moment geen kant op kunt. Wat er net voor komt dus. Als de 24 uurs dienst hier niet op van toepassing is, vraag dan hoe je therapeute denkt dat je deze momenten door moet worstelen.
Ik kan me herinneren dat dat in mijn eentje heel eenzaam was. Toen was er geen internet. Nu gelukkig wel, en ben je niet de enige die dat soort gevoelens op het net zet. Je hoeft niet (altijd) nuttig te zijn. Op dit moment ben jij aan de beurt.
Ik weet dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is. Ik vind ook nog steeds dat ik 'nuttig' moet zijn, anders geen knip voor de neus waard ben. En dat idee moet er, in elk geval op een rationeel niveau, uit.
Jij wordt niet moedeloos, je blijft knokken. En je blijft inderdaad de lat heel hoog leggen. Er bestaan verschillen van meningen over de inzet van kalmeringsmiddelen en pijnstillers, met betrekking tot verslavingsproblematiek, en ik heb te weinig verstand van verslavingsproblematiek om er iets zinnigs over te zeggen, maar ik kan me voorstellen als je gecontroleerd gebruik maakt van zijwieltjes (gecontroleerd omdat ze worden voorgeschreven en je er niet ongelimiteerd gebruik van kunt maken, dus), je iets meer 'ruimte' hebt om aan je herstel te werken. Het is zo te lezen niet alleen de verslaving, maar met name de psychiatrische/psychosociale problemen die je nu heel veel strijd en moeite kosten. Beetje kip en ei gedoe: stel dat jij voorbij deze depressie/eenzaamheid bent, zou je dan nog behoefte hebben aan verslavende middelen?
Als ik jou was zou ik aan de therapeute maar om dat 24 uurs nummer vragen. Jouw 'crises' zijn niet per se de suicidale gedachten, maar juist die eenzaamheid waarin je op dat moment geen kant op kunt. Wat er net voor komt dus. Als de 24 uurs dienst hier niet op van toepassing is, vraag dan hoe je therapeute denkt dat je deze momenten door moet worstelen.
Ik kan me herinneren dat dat in mijn eentje heel eenzaam was. Toen was er geen internet. Nu gelukkig wel, en ben je niet de enige die dat soort gevoelens op het net zet. Je hoeft niet (altijd) nuttig te zijn. Op dit moment ben jij aan de beurt.
Ik weet dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is. Ik vind ook nog steeds dat ik 'nuttig' moet zijn, anders geen knip voor de neus waard ben. En dat idee moet er, in elk geval op een rationeel niveau, uit.
woensdag 30 november 2011 om 18:45
En mijn problemen: o, die zijn wel zichtbaar hoor, hier thuis. Ik moet erg oppassen dat ik niet weer een kandidate voor de kinderbescherming wordt, het zorgen valt me op dit moment zwaar.
Maar het forum is voor mij met name ontspanning, en soms ook gewoon zelf het één en ander op een rijtje zetten. Zou me erg afgevlakt voelen als ik alleen maar kon huishaten en verder niets. Ik voel me er goed bij als ik af en toe iets met mijn ervaring kan doen voor iemand anders, dan is die ellende tenminste niet helemaal voor niets geweest (stel je voor zeg, dat ik iets alleen maar voor mezelf zou leren).
Maar het forum is voor mij met name ontspanning, en soms ook gewoon zelf het één en ander op een rijtje zetten. Zou me erg afgevlakt voelen als ik alleen maar kon huishaten en verder niets. Ik voel me er goed bij als ik af en toe iets met mijn ervaring kan doen voor iemand anders, dan is die ellende tenminste niet helemaal voor niets geweest (stel je voor zeg, dat ik iets alleen maar voor mezelf zou leren).
woensdag 30 november 2011 om 20:31
quote:molly74 schreef op 28 november 2011 @ 14:11:
@Noa: Je schrijft "als ik kijk naar wat ik doe, zie ik ook dat ik veel verder sta al dan ik zelf denk te zien. volgens mijn moeder komt dat door mijn eigen onzekerheid."
Misschien moet je je avatar veranderen, dat brilletje kleurt de wereld voor jou te somber. Een roze bril (letterlijk bedoel ik), geeft werkelijk een mooiere en meer kleurrijke wereld. Probeer maar 's. En je moeder heeft denk ik wel gelijk. Het is onzekerheid waardoor je een vertekend beeld hebt van je eigen kunnen. En er zit zó veel in ons, dus ook in jou Noa. Het komt er alleen niet altijd goed uit soms. Maar wat er zit, kan echt wel ontplooien. Als je het eerst maar leert zien.
Dat is het voor mij ook echt..
Als ik iets aan mijn onzekerheid kan doen/ga doen dan ben ik ook weer een stapje verder.
Voor nu is het moment van terugkijken op een jaar geleden ook een erg mooi, waardevol moment omdat ik toen een stukje schreef over hoe in de put ik zat door het overspannen zijn.. nu een jaar later ben ik nog niet mijn vrolijke zelf maar wel 100% meer IK geworden dan wat ik was vorig jaar.
Soms zeg ik ook tegen mijn moeder: 'Mam.. volgens mij mag ik best wel een beetje erg trots zijn op situatie dat en dat..'
En dan kan ik zelf ook blij zijn dat ik dat zie en ook vind.
Ik heb me nu opgegeven voor een bedrijfsfeest over 1,5 week, doodeng vind ik dat maar kreeg meteen al een leuke reactie toen ik mijn naam op de lijst schreef.
Zo'n mooie en vooral welkom-reactie was het.. ze was blij dat ik ook meega .
@Noa: Je schrijft "als ik kijk naar wat ik doe, zie ik ook dat ik veel verder sta al dan ik zelf denk te zien. volgens mijn moeder komt dat door mijn eigen onzekerheid."
Misschien moet je je avatar veranderen, dat brilletje kleurt de wereld voor jou te somber. Een roze bril (letterlijk bedoel ik), geeft werkelijk een mooiere en meer kleurrijke wereld. Probeer maar 's. En je moeder heeft denk ik wel gelijk. Het is onzekerheid waardoor je een vertekend beeld hebt van je eigen kunnen. En er zit zó veel in ons, dus ook in jou Noa. Het komt er alleen niet altijd goed uit soms. Maar wat er zit, kan echt wel ontplooien. Als je het eerst maar leert zien.
Dat is het voor mij ook echt..
Als ik iets aan mijn onzekerheid kan doen/ga doen dan ben ik ook weer een stapje verder.
Voor nu is het moment van terugkijken op een jaar geleden ook een erg mooi, waardevol moment omdat ik toen een stukje schreef over hoe in de put ik zat door het overspannen zijn.. nu een jaar later ben ik nog niet mijn vrolijke zelf maar wel 100% meer IK geworden dan wat ik was vorig jaar.
Soms zeg ik ook tegen mijn moeder: 'Mam.. volgens mij mag ik best wel een beetje erg trots zijn op situatie dat en dat..'
En dan kan ik zelf ook blij zijn dat ik dat zie en ook vind.
Ik heb me nu opgegeven voor een bedrijfsfeest over 1,5 week, doodeng vind ik dat maar kreeg meteen al een leuke reactie toen ik mijn naam op de lijst schreef.
Zo'n mooie en vooral welkom-reactie was het.. ze was blij dat ik ook meega .
donderdag 1 december 2011 om 11:50
Ha Mamzelle, ik las net je antwoord in Nieks topic, (kan het niet laten om daar nog steeds mee te lezen in de hoop op een positieve verandering) en ik wil je nogmaals zeggen dat ik je een kei vind. Ondanks je eigen ellende vind je nog de kracht om anderen een hart onder de riem te steken. Ik hoop voor jou dat het weer gauw lente wordt, in je hart en daarbuiten. Je rouw is dus nog heel vers, dat wist ik niet, het lijkt me dat je opnieuw in een heel heftig proces moet zitten nu, en ik hoop dat je het een beetje volhoudt. Nogmaals heel veel sterkte gewenst, en als ik iets terug kan doen voor je, net zoals je dat hier voor mij doet, al is het met een internetdraadje ertussen, dan hoop ik dat je dat laat weten. Ik heb veel aan je posts gehad namelijk. Het helpt me, net als zelf schrijven hier, om de boel wat meer in de goeie volgorde te krijgen in mijn hoofd. Je ervaringen en wat je geleerd hebt heeft dus zeker een functie, maar ik hoop dat je ook zonder die functie op waarde kan schatten hoe ver je bent gekomen en kan inzien dat je het zelf waard bent om er iets mee te doen. Ik hoop dat je goed voor jezelf (en je kinderen) kan blijven zorgen, ondanks alle ellende in je hoofd.
Ik voel me wat beter. Gisteren belde mijn therapeute, ondanks haar ziekte, en ik dacht dat ze alleen maar even zou informeren hoe het met me ging, maar ze heeft een hele therapiesessie per telefoon met me gehouden, en wel een waar ik heel veel aan heb gehad. Het gaf me sowieso een goed gevoel dat ze zo de tijd voor me nam en aangaf dat ze bezorgd is, maar verder wist ze nog een aantal patronen te verklaren. En het helpt, om de patronen te herkennen, het gevoel wordt toch wat hanteerbaarder. Het heeft wel weer nachtmerries getriggerd vannacht, maar ach, het wordt vanzelf weer ochtend, en dromen hebben ook een functie.
Ik blijf inderdaad knokken, ik geef niet op, nooit. Ik ben net een pitbull, en waar ik dat voorheen was in zorgen voor anderen moet ik dat nu zijn in zorgen voor mezelf, en dat is me gisteren weer heel duidelijk geworden, en daar ben ik dan nu weer mee bezig. Ben weer beter gaan eten en heb wat afspraken met vriendinnen gemaakt (en voor een zieke vriendin gezorgd, waardoor ik me nuttig voelde). Toevallig heb ik wat je schrijft over me nuttig moeten voelen en het gevoel niks te mogen ontvangen als ik niks te geven heb gisteren met mijn therapeute besproken en zij heeft me geadviseerd dat te checken bij mijn omgeving, of dat ook echt zo is, in de vervolggroep bijvoorbeeld. Beetje eng, maar ik zal het doen.
En verder in antwoord op je vraag naar de functie van mijn verslavingen: ik weet bijna zeker dat als ik hier uit ben, als ik me dus niet meer depressief voel, dat ik ook geen behoefte meer heb om mezelf te verdoven. Ik denk echter niet dat ik ooit weer een sociale drinker kan worden, ik ben wel verslavingsgevoelig en ik denk ook zeker, gezien mijn familiegeschiedenis (veel alcoholisme), dat ik zo'n verslavingsgen heb. Dat is jammer van dat biertje bij het eten, maar ik ga het risico niet nemen. Ik wil niet terug, ik wil vooruit.
Ik hoop dat je een beetje goeie dag hebt, ik ga er ook weer mijn best voor doen!
Ik voel me wat beter. Gisteren belde mijn therapeute, ondanks haar ziekte, en ik dacht dat ze alleen maar even zou informeren hoe het met me ging, maar ze heeft een hele therapiesessie per telefoon met me gehouden, en wel een waar ik heel veel aan heb gehad. Het gaf me sowieso een goed gevoel dat ze zo de tijd voor me nam en aangaf dat ze bezorgd is, maar verder wist ze nog een aantal patronen te verklaren. En het helpt, om de patronen te herkennen, het gevoel wordt toch wat hanteerbaarder. Het heeft wel weer nachtmerries getriggerd vannacht, maar ach, het wordt vanzelf weer ochtend, en dromen hebben ook een functie.
Ik blijf inderdaad knokken, ik geef niet op, nooit. Ik ben net een pitbull, en waar ik dat voorheen was in zorgen voor anderen moet ik dat nu zijn in zorgen voor mezelf, en dat is me gisteren weer heel duidelijk geworden, en daar ben ik dan nu weer mee bezig. Ben weer beter gaan eten en heb wat afspraken met vriendinnen gemaakt (en voor een zieke vriendin gezorgd, waardoor ik me nuttig voelde). Toevallig heb ik wat je schrijft over me nuttig moeten voelen en het gevoel niks te mogen ontvangen als ik niks te geven heb gisteren met mijn therapeute besproken en zij heeft me geadviseerd dat te checken bij mijn omgeving, of dat ook echt zo is, in de vervolggroep bijvoorbeeld. Beetje eng, maar ik zal het doen.
En verder in antwoord op je vraag naar de functie van mijn verslavingen: ik weet bijna zeker dat als ik hier uit ben, als ik me dus niet meer depressief voel, dat ik ook geen behoefte meer heb om mezelf te verdoven. Ik denk echter niet dat ik ooit weer een sociale drinker kan worden, ik ben wel verslavingsgevoelig en ik denk ook zeker, gezien mijn familiegeschiedenis (veel alcoholisme), dat ik zo'n verslavingsgen heb. Dat is jammer van dat biertje bij het eten, maar ik ga het risico niet nemen. Ik wil niet terug, ik wil vooruit.
Ik hoop dat je een beetje goeie dag hebt, ik ga er ook weer mijn best voor doen!
vrijdag 2 december 2011 om 10:56
Boomschors, misschien dat je me met je laatste regels net dat schopje hebt kunnen geven dat ik nodig heb vandaag.
Wat mij betreft hoef je niet 'nuttig' te zijn voor me. Ik zie iemand achter je letters die aan het knokken is voor een betere toekomst en het lijkt me geweldig als je die ook nog gaat bereiken. Probeer je depressie te zien als een donkere wolk die voorbijtrekt. Dit is wel de rotste tijd van het jaar om stevig in therapie te zijn, iedereen die gevoelig is voor depressies gaat een tandje lager, denk ik zo, en bij jou is een tandje lager een heel enge plek waar je niet wilt zijn.
Vind het fijn dat jouw therapeute door haar actie ook heeft laten weten dat je belangrijk bent voor haar. Waarschijnlijk omdat ze het fijne mens in je ziet dat ik nog niet ken, maar dat er afgaande op je posts zeker moet zijn.
Nu moet je nog knokken voor jezelf (ik ook voor mij trouwens). Ik hoop dat je het moment meemaakt dat je mág knokken voor jezelf, en dat je ook rust mag nemen voor jezelf zonder daar heel bang voor te worden.
Laten we er virtueel samen een mooie dag van maken.
Wat mij betreft hoef je niet 'nuttig' te zijn voor me. Ik zie iemand achter je letters die aan het knokken is voor een betere toekomst en het lijkt me geweldig als je die ook nog gaat bereiken. Probeer je depressie te zien als een donkere wolk die voorbijtrekt. Dit is wel de rotste tijd van het jaar om stevig in therapie te zijn, iedereen die gevoelig is voor depressies gaat een tandje lager, denk ik zo, en bij jou is een tandje lager een heel enge plek waar je niet wilt zijn.
Vind het fijn dat jouw therapeute door haar actie ook heeft laten weten dat je belangrijk bent voor haar. Waarschijnlijk omdat ze het fijne mens in je ziet dat ik nog niet ken, maar dat er afgaande op je posts zeker moet zijn.
Nu moet je nog knokken voor jezelf (ik ook voor mij trouwens). Ik hoop dat je het moment meemaakt dat je mág knokken voor jezelf, en dat je ook rust mag nemen voor jezelf zonder daar heel bang voor te worden.
Laten we er virtueel samen een mooie dag van maken.
vrijdag 2 december 2011 om 12:02
Mamzelle, ik ben blij dat mijn woorden dat effect hebben op jou! Net zoals jouw woorden , en die van mensen in mijn omgeving, deze week ook weer een 'optillend' effect op mij hebben gehad. Dat gaan we doen, er virtueel samen een goeie dag van maken. Ik heb zelf vanochtend de afwas gedaan en momenteel draait er een was (ben helemaal niet huishoudelijk, mijn huis is rommelig, maar volgens vrienden wel erg gezellig, en dat vind ik belangrijker dan dat alles spic en span is, daar heb ik geen fut voor momenteel en dat beschouw ik dus ook niet als goed voor mezelf zorgen, dat komt wel weer).
Vanmiddag ga ik een sinterklaaskadootje kopen voor een vriendin van me die nog niet zo lang in Nederland woont en die helemaal enthousiast is over al het sinterklaasgedoe en helemaal mee wil doen met alle tradities (ze heeft zelfs al iets in mijn schoen gestopt afgelopen weekend, zo lief). Daarna wil ik iets voor mezelf gaan doen, misschien een strandwandeling, als het weer een beetje meewerkt. Ik hoop dat jij ook iets kan doen voor jezelf vandaag, iets dat niet nuttig is voor anderen, maar lief voor jezelf.
Elke dag is weer een nieuwe dag en behalve wanneer we helemaal deep down in de put zitten (want dan gaat er niks, in mijn ervaring) kunnen we elke dag weer opnieuw proberen er een goeie van te maken. Een klein beetje energie of positieve gedachte kan je, al dan niet met behulp van anderen, zelf weer opbouwen, al is het soms een beetje een gevecht (maar ach, we zijn toch powervrouwen?).
Voel me zelf ook weer weer meer powerful. Had gisteren bezoek, en toen het was vertrokken zag ik dat er nog een glas op tafel stond dat half vol bier was (heb de afspraak met vrienden dat ze mogen drinken en blowen in mijn huis, maar dat ze het zelf moeten meenemen en als ze weggaan ook weer mee naar huis moeten nemen of weggooien, maar deze vriendin had daar niet aan gedacht). Heb er even aan geroken, het rook zo lekker, maar niet eens getwijfeld, het direct door de gootsteen gegooid.
En bedankt voor je compliment. Ik krijg vrij vaak vanuit mijn omgeving te horen dat ze me zo'n fijn mens vinden, zelfs mijn therapeute heeft dat al eens gezegd, en ook dat ze me zo ontzettend hard een beter leven gunt, omdat ik dat verdien. Zelf kan ik er nog niet helemaal zo over denken, al kan ik wel zien dat ik geen gemeen, rot, of anderszins slecht mens ben, en dat mijn ex ongelijk had toen hij dat van me vond. Ik moet alleen nog leren beter met mezelf om te gaan, maar daar ben ik hard mee bezig.
Nou, ik ben benieuwd te horen wat jij vandaag voor liefs voor jezelf hebt gedaan!
Vanmiddag ga ik een sinterklaaskadootje kopen voor een vriendin van me die nog niet zo lang in Nederland woont en die helemaal enthousiast is over al het sinterklaasgedoe en helemaal mee wil doen met alle tradities (ze heeft zelfs al iets in mijn schoen gestopt afgelopen weekend, zo lief). Daarna wil ik iets voor mezelf gaan doen, misschien een strandwandeling, als het weer een beetje meewerkt. Ik hoop dat jij ook iets kan doen voor jezelf vandaag, iets dat niet nuttig is voor anderen, maar lief voor jezelf.
Elke dag is weer een nieuwe dag en behalve wanneer we helemaal deep down in de put zitten (want dan gaat er niks, in mijn ervaring) kunnen we elke dag weer opnieuw proberen er een goeie van te maken. Een klein beetje energie of positieve gedachte kan je, al dan niet met behulp van anderen, zelf weer opbouwen, al is het soms een beetje een gevecht (maar ach, we zijn toch powervrouwen?).
Voel me zelf ook weer weer meer powerful. Had gisteren bezoek, en toen het was vertrokken zag ik dat er nog een glas op tafel stond dat half vol bier was (heb de afspraak met vrienden dat ze mogen drinken en blowen in mijn huis, maar dat ze het zelf moeten meenemen en als ze weggaan ook weer mee naar huis moeten nemen of weggooien, maar deze vriendin had daar niet aan gedacht). Heb er even aan geroken, het rook zo lekker, maar niet eens getwijfeld, het direct door de gootsteen gegooid.
En bedankt voor je compliment. Ik krijg vrij vaak vanuit mijn omgeving te horen dat ze me zo'n fijn mens vinden, zelfs mijn therapeute heeft dat al eens gezegd, en ook dat ze me zo ontzettend hard een beter leven gunt, omdat ik dat verdien. Zelf kan ik er nog niet helemaal zo over denken, al kan ik wel zien dat ik geen gemeen, rot, of anderszins slecht mens ben, en dat mijn ex ongelijk had toen hij dat van me vond. Ik moet alleen nog leren beter met mezelf om te gaan, maar daar ben ik hard mee bezig.
Nou, ik ben benieuwd te horen wat jij vandaag voor liefs voor jezelf hebt gedaan!
vrijdag 2 december 2011 om 12:05
Mooi dat hier weer zo veel geschreven wordt.
Ik doe even een stapje terug wat betreft persoonlijke dingen op internet zetten.
Wil er niet teveel over kwijt, maar er is een aanleiding voor, en ik moet er even over nadenken wat ik daar mee doe.
Dus als jullie me hier een tijdje niet zien.... dan is dat het.
Ik doe even een stapje terug wat betreft persoonlijke dingen op internet zetten.
Wil er niet teveel over kwijt, maar er is een aanleiding voor, en ik moet er even over nadenken wat ik daar mee doe.
Dus als jullie me hier een tijdje niet zien.... dan is dat het.
vrijdag 2 december 2011 om 12:18
quote:matth0 schreef op 14 oktober 2011 @ 21:07:
[...]
Niet, in mijn ogen is het ijdelheid.
Vandaag viel voor het eerst mijn oog op dit topic. De titel sprak me wel degelijk aan en niet door ijdelheid zoals Matth0 hier schrijft.
Ben met teruglezen ook nog niet verder gekomen dan deze post omdat het zoveel weerstand bij me oproept.
Schrijf hier al geruime tijd op viva mee. En veel van jullie kennen mijn verhaal. Sinds december vorig jaar heeft mijn leven een heel andere wending gekregen. Ik ben van jezelf in de put praten en komt het ooit nog wel goed, naar wat is het leven mooi en vreselijk kort... Waarom verliezen we onszelf zo vaak in nutteloosheden verzeild.
Ik heb een ellendige jeugd gehad. Van heel klein af aan heb ik voor het gehele gezin gezorgd omdat moeder het geestelijk (drankprobleem) en vader het gezondheidstechnisch niet aan kon. Ik heb een ellendige exrelatie achter de rug, 7 miskramen, een veel te jong overleden vader, een kind met serieuze gezondheidsproblemen en gedragsproblemen, een tijdje zelfs was de relatie die ik nu al jaren heb shit omdat we elkaar niet begrepen, mijn moeder heeft meerdere zelfmoordpogingen gedaan. Kortom mijn verleden is niet leuk! Maar toch heb ik mijzelf weten te maken wat ik nu ben. Ik ben een winnaar! Ik heb alles goed voorelkaar in het leven, nu een goede relatie (met nog steeds dezelfde man, soms moet je niet meteen opgeven), 2 prachtige kinderen, een leuke baan waarin ik mezelf helemaal kan vinden, mooi huis... Maar bovenal ik ben gelukkig!!!
En dat lieve Matth0 heeft niks met ijdelheid te maken, maar met doorzettingsvermogen, inlevingsvermogen, vergevenis en kracht!
Ik ben blij dat mijn leven zo gelopen is, want het heeft mij zoveel geleerd. Het heeft mij zoveel inzichten rijker gemaakt.
Het stuit mij wel enorm tegen de borst dat jij hier deze vrouwen met bijbelteksten om de oren slaat terwijl je zelf niet naar die bijbelteksten handelt.
Ik geloof niet in God, daarvoor is er teveel ellende op de wereld. Ik heb respect voor die mensen die wel in hem geloven. Maar ga niet de wijze boodschap verkondigen terwijl je niet weet hoe de vrouwen hier in elkaar steken.
Van powervrouwen kun je heel veel leren!
[...]
Niet, in mijn ogen is het ijdelheid.
Vandaag viel voor het eerst mijn oog op dit topic. De titel sprak me wel degelijk aan en niet door ijdelheid zoals Matth0 hier schrijft.
Ben met teruglezen ook nog niet verder gekomen dan deze post omdat het zoveel weerstand bij me oproept.
Schrijf hier al geruime tijd op viva mee. En veel van jullie kennen mijn verhaal. Sinds december vorig jaar heeft mijn leven een heel andere wending gekregen. Ik ben van jezelf in de put praten en komt het ooit nog wel goed, naar wat is het leven mooi en vreselijk kort... Waarom verliezen we onszelf zo vaak in nutteloosheden verzeild.
Ik heb een ellendige jeugd gehad. Van heel klein af aan heb ik voor het gehele gezin gezorgd omdat moeder het geestelijk (drankprobleem) en vader het gezondheidstechnisch niet aan kon. Ik heb een ellendige exrelatie achter de rug, 7 miskramen, een veel te jong overleden vader, een kind met serieuze gezondheidsproblemen en gedragsproblemen, een tijdje zelfs was de relatie die ik nu al jaren heb shit omdat we elkaar niet begrepen, mijn moeder heeft meerdere zelfmoordpogingen gedaan. Kortom mijn verleden is niet leuk! Maar toch heb ik mijzelf weten te maken wat ik nu ben. Ik ben een winnaar! Ik heb alles goed voorelkaar in het leven, nu een goede relatie (met nog steeds dezelfde man, soms moet je niet meteen opgeven), 2 prachtige kinderen, een leuke baan waarin ik mezelf helemaal kan vinden, mooi huis... Maar bovenal ik ben gelukkig!!!
En dat lieve Matth0 heeft niks met ijdelheid te maken, maar met doorzettingsvermogen, inlevingsvermogen, vergevenis en kracht!
Ik ben blij dat mijn leven zo gelopen is, want het heeft mij zoveel geleerd. Het heeft mij zoveel inzichten rijker gemaakt.
Het stuit mij wel enorm tegen de borst dat jij hier deze vrouwen met bijbelteksten om de oren slaat terwijl je zelf niet naar die bijbelteksten handelt.
Ik geloof niet in God, daarvoor is er teveel ellende op de wereld. Ik heb respect voor die mensen die wel in hem geloven. Maar ga niet de wijze boodschap verkondigen terwijl je niet weet hoe de vrouwen hier in elkaar steken.
Van powervrouwen kun je heel veel leren!
vrijdag 2 december 2011 om 21:57
Moonlight, ik zal je diepere posts missen. Maar ik snap je (denk ik) wel.
Boomschors, de moet dingen zijn hier blijven liggen. Wel een was opgehangen met frisse tegenzin. Ik heb samen met Oudste aan zijn surprise gewerkt, ben hem vervolgens gaan wegbrengen voor een logeerweekend, heb staan janken bij het graf van mijn ex, heb heel veel sinterklaassnoep bij AH weggehaald (was een goede aanbieding) voor maandag, en ben mijn andere kinderen op gaan halen.
Fijn om te lezen dat je je nu weer krachtig voelt. Hoop dat het ook een tijdje blijft. En ook sterk van je dat je rustig in de buurt van je vrienden kunt zijn ook al blowen en drinken ze.
Boomschors, de moet dingen zijn hier blijven liggen. Wel een was opgehangen met frisse tegenzin. Ik heb samen met Oudste aan zijn surprise gewerkt, ben hem vervolgens gaan wegbrengen voor een logeerweekend, heb staan janken bij het graf van mijn ex, heb heel veel sinterklaassnoep bij AH weggehaald (was een goede aanbieding) voor maandag, en ben mijn andere kinderen op gaan halen.
Fijn om te lezen dat je je nu weer krachtig voelt. Hoop dat het ook een tijdje blijft. En ook sterk van je dat je rustig in de buurt van je vrienden kunt zijn ook al blowen en drinken ze.
