Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
vrijdag 2 december 2011 om 23:01
Marielle: fijn dat je dit topic ontdekt hebt. Want jij ben er ook eentje van! Kan nu zelf niet veel schrijven, heb drukke dag gehad. Maar wilde laten weten dat je, ondanks je ellende, je verhaal mooi hebt opgeschreven. Vond het ook een mooie zin, die ik nu maar als citaat ga zien: "Ga niet de wijze boodschap van God verkondigen, terwijl je niet weet hoe powervvrouwen in elkaar steken."
Moonlight: weet natuurlijk niet wat er momenteel speelt, maar denk goed aan jezelf en pas goed óp jezelf!
En nog even aan Mamzelle: ik zag dat je net weer schreef op een ander topic. We waren het op dat topic op een bepaald moment niet helemaal eens met elkaar. Ik meen dat jij dat toen was met die andere persoon die er nu nog regelmatig schrijft. Maar zoals jij ook al opmerkte raakt ook zij geërgerd uiteindelijk. Ze doet er alleen qua tijdslijn iets langer over, omdat het schrijftempo er nu een stuk lager ligt. Vooral ook omdat ze een tijdlang de enige is geweest die er nog schreef.
Maar wellicht dat jij nu ook beter mijn redenen (en die van anderen destijds) begrijpt, dus van het stoppen met dat topic en de wijzen van reageren. Het ging namelijk aan mij vreten, ik ergerde me, had mijn terechte en/of onterechte bedenkingen bij zijn gedrag.
En omdat ik in dit powertopic een beetje jouw verhaal heb kunnen lezen, en heb kunnen lezen over het afstand moeten nemen van zaken of mensen hier die al wél op een goed en omhooggaand pad zitten, omdat je er niet altijd de energie voor hebt en die liever in jezelf wilt steken, hoop ik dat je je energie nu niet gaat verliezen in iets wat (digitaal althans) niet te redden is.
Hmm, heel verhaal geworden, terwijl ik dacht dat ik het in twee zinnen kon uitleggen. Hoop dat je snapt wat ik bedoel. Want ik vind je waardevol, zowel daar als hier, maar híer vooral voor VELEN. Dáár voor... tja, voor wie momenteel? Ik zie je dus liever hier.
Moonlight: weet natuurlijk niet wat er momenteel speelt, maar denk goed aan jezelf en pas goed óp jezelf!
En nog even aan Mamzelle: ik zag dat je net weer schreef op een ander topic. We waren het op dat topic op een bepaald moment niet helemaal eens met elkaar. Ik meen dat jij dat toen was met die andere persoon die er nu nog regelmatig schrijft. Maar zoals jij ook al opmerkte raakt ook zij geërgerd uiteindelijk. Ze doet er alleen qua tijdslijn iets langer over, omdat het schrijftempo er nu een stuk lager ligt. Vooral ook omdat ze een tijdlang de enige is geweest die er nog schreef.
Maar wellicht dat jij nu ook beter mijn redenen (en die van anderen destijds) begrijpt, dus van het stoppen met dat topic en de wijzen van reageren. Het ging namelijk aan mij vreten, ik ergerde me, had mijn terechte en/of onterechte bedenkingen bij zijn gedrag.
En omdat ik in dit powertopic een beetje jouw verhaal heb kunnen lezen, en heb kunnen lezen over het afstand moeten nemen van zaken of mensen hier die al wél op een goed en omhooggaand pad zitten, omdat je er niet altijd de energie voor hebt en die liever in jezelf wilt steken, hoop ik dat je je energie nu niet gaat verliezen in iets wat (digitaal althans) niet te redden is.
Hmm, heel verhaal geworden, terwijl ik dacht dat ik het in twee zinnen kon uitleggen. Hoop dat je snapt wat ik bedoel. Want ik vind je waardevol, zowel daar als hier, maar híer vooral voor VELEN. Dáár voor... tja, voor wie momenteel? Ik zie je dus liever hier.
zaterdag 3 december 2011 om 10:05
Mogge allemaal.
Marielle, ik snap dat je je opwindt over Math, maar je kan je de moeite besparen, hij is verdwenen van dit forum, volgens mij heeft hij zelfs een ban gekregen. En welkom hier!
Mamzelle, je hebt een hoop gedaan gisteren, maar was er ook iets bij wat niet nuttig voor anderen was maar wel lief voor jezelf? Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat, en of je dit weekend wel iets voor jezelf kan doen, want dat mag, en sterker nog, je gaat je er vast beter van voelen! Dat had ik wel gisteren, tijdens het kadootjes kopen (het werden er meer) heb ik mezelf getrakteerd op hele lekkere thee en een mooie grote porseleinen theebeker. En daar ben ik erg blij mee.
Dat ik mijn vrienden laat drinken en blowen bij mij thuis vind ik zelf niet meer dan gastvrij, en ook wel een teken van kracht van mezelf. De leiding van de vervolggroep vindt echter dat ik daarmee ook weer de lat voor mezelf te hoog leg en dat dit de kans op terugvallen kan vergroten, en ze vinden dus dat ik daarmee voor mezelf een risicosituatie schep. Toen ik met dat geurige glaasje bier naar de gootsteen liep begreep ik wat beter wat ze bedoelden en ik ga daar nog eens over nadenken, of ik dat wel wil voortaan.
Nou, het weekend is weer begonnen, weekends vind ik om verschillende redenen moeilijk en het vereist dus meer kracht om me goed te blijven voelen, maar die kracht heb ik nu geloof ik wel.
Ik hoop dat jullie allemaal een powerful weekend hebben!
Marielle, ik snap dat je je opwindt over Math, maar je kan je de moeite besparen, hij is verdwenen van dit forum, volgens mij heeft hij zelfs een ban gekregen. En welkom hier!
Mamzelle, je hebt een hoop gedaan gisteren, maar was er ook iets bij wat niet nuttig voor anderen was maar wel lief voor jezelf? Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat, en of je dit weekend wel iets voor jezelf kan doen, want dat mag, en sterker nog, je gaat je er vast beter van voelen! Dat had ik wel gisteren, tijdens het kadootjes kopen (het werden er meer) heb ik mezelf getrakteerd op hele lekkere thee en een mooie grote porseleinen theebeker. En daar ben ik erg blij mee.
Dat ik mijn vrienden laat drinken en blowen bij mij thuis vind ik zelf niet meer dan gastvrij, en ook wel een teken van kracht van mezelf. De leiding van de vervolggroep vindt echter dat ik daarmee ook weer de lat voor mezelf te hoog leg en dat dit de kans op terugvallen kan vergroten, en ze vinden dus dat ik daarmee voor mezelf een risicosituatie schep. Toen ik met dat geurige glaasje bier naar de gootsteen liep begreep ik wat beter wat ze bedoelden en ik ga daar nog eens over nadenken, of ik dat wel wil voortaan.
Nou, het weekend is weer begonnen, weekends vind ik om verschillende redenen moeilijk en het vereist dus meer kracht om me goed te blijven voelen, maar die kracht heb ik nu geloof ik wel.
Ik hoop dat jullie allemaal een powerful weekend hebben!
zaterdag 3 december 2011 om 13:48
Molly, ik snap je wel en ik snapte je toen ook. Hij is nu in elk geval in de handen van professionals en ik hoop dat die volhouden, voor hem dan. Ik ben superwijs met mijn energie, zeker sinds de laatste maanden, maar ook voor die tijd had ik al gemerkt dat ik me kan verliezen in topics en dat daar een forum niet voor bedoeld is. Reden dus waarom ik op dit topic mezelf ook afscherm van teveel betrokkenheid. Ik merk dat ik soms energie heb om op mensen als Niek te schrijven, en soms ook niet. Ik reageer bepaald niet op elk verdrietig verhaal op het forum, ben wat dat betreft erg forummoe en wil hier gewoon voor mijn plezier komen. Met soms dus een verdwaald wijs woord of een steuntje in de rug.
Pas jij ook goed op jezelf?
Boomschors, sterkte in je weekend. Goed dat je aanvoelt dat je kwetsbaar bent en dat je ervoor kunt kiezen om die kwetsbaarheid te ontlopen. Al zijn deze drugs zo algemeen verkrijgbaar dat ze moeilijk te ontlopen zijn, dat is dan ook weer een factor om te overwegen. Als het je lukt om deze in je huis te verdragen zonder ze te pakken, zul je ook niet snel overvallen worden door drang als je langs een koffieshop loopt of op een feest komt.
Jij kiest, en je kiest goed tot nu toe.
Ik heb nog geen dingen voor mezelf gedaan, dan slapen of iets snoepen. Gaat er dit weekend ook niet van komen. Zou maandag wel zin hebben in een saunabezoek maar weet niet of mijn agenda dit toelaat. Gek genoeg is dan even naar het graf gaan, ook al was het bij elkaar maar een kwartiertje, iets voor mezelf doen. Mijn tranen laten stromen die hoog zitten. Ik mis hem. Was me daar eerder niet heel erg van bewust. Een man zoals jouw ex was, en toch mis ik hem.
Pas jij ook goed op jezelf?
Boomschors, sterkte in je weekend. Goed dat je aanvoelt dat je kwetsbaar bent en dat je ervoor kunt kiezen om die kwetsbaarheid te ontlopen. Al zijn deze drugs zo algemeen verkrijgbaar dat ze moeilijk te ontlopen zijn, dat is dan ook weer een factor om te overwegen. Als het je lukt om deze in je huis te verdragen zonder ze te pakken, zul je ook niet snel overvallen worden door drang als je langs een koffieshop loopt of op een feest komt.
Jij kiest, en je kiest goed tot nu toe.
Ik heb nog geen dingen voor mezelf gedaan, dan slapen of iets snoepen. Gaat er dit weekend ook niet van komen. Zou maandag wel zin hebben in een saunabezoek maar weet niet of mijn agenda dit toelaat. Gek genoeg is dan even naar het graf gaan, ook al was het bij elkaar maar een kwartiertje, iets voor mezelf doen. Mijn tranen laten stromen die hoog zitten. Ik mis hem. Was me daar eerder niet heel erg van bewust. Een man zoals jouw ex was, en toch mis ik hem.
zondag 4 december 2011 om 11:06
Goeiemorgen! Ik hoop dat iedereen een goed weekend heeft. Mijn weekend verloopt beter dan verwacht. Weekends zijn bij uitstek momenten waarin ik overspoeld word door herinneringen, maar die beperken zich dit weekend tot dromen. Gisteren was eigenlijk een leuke dag, ik kreeg heel onverwacht van iemand een geweldig sinterklaaskadootje. Vandaag lijkt ook een goeie dag te gaan worden, ik heb met een van mijn beste vriendinnen afgesproken
Mamzelle, aan de ene kant vind ik het triest dat je aan het graf van je ex staan ziet als een moment voor jezelf, aan de andere kant begrijp ik het wel en kan ik er het positieve van in zien. Elke vergoten traan is er weer een richting genezing, zo zie ik dat, en als dat voor jou ook zo is dan is dat zeker iets voor jezelf doen. Maar toch hoop ik dat je morgen een plekje in je agenda vindt (of zelfs kan maken!) voor een saunabezoek.
En ik vind het helemaal niet raar dat je verdriet om hem hebt, al was hij een nare man (ik heb het idee dat hij nog erger was dan mijn ex). Niemand is alleen maar rot, en goeie herinneringen blijven nou eenmaal langer hangen dan nare herinneringen, dat is een soort zelfbescherming volgens mij. Ik ben nog steeds blij dat ik de moed heb gevonden om na zoveel jaren mijn relatie te verbreken, en als ik er aan denk dat ik er nu nog in zou zitten dan lopen de kouwe rillingen me over mijn rug, maar ook ik mis mijn ex nog af en toe.
Nou, ik hoop dat jij ook een goeie zondag hebt en hopelijk een saunaatje morgen!!
Mamzelle, aan de ene kant vind ik het triest dat je aan het graf van je ex staan ziet als een moment voor jezelf, aan de andere kant begrijp ik het wel en kan ik er het positieve van in zien. Elke vergoten traan is er weer een richting genezing, zo zie ik dat, en als dat voor jou ook zo is dan is dat zeker iets voor jezelf doen. Maar toch hoop ik dat je morgen een plekje in je agenda vindt (of zelfs kan maken!) voor een saunabezoek.
En ik vind het helemaal niet raar dat je verdriet om hem hebt, al was hij een nare man (ik heb het idee dat hij nog erger was dan mijn ex). Niemand is alleen maar rot, en goeie herinneringen blijven nou eenmaal langer hangen dan nare herinneringen, dat is een soort zelfbescherming volgens mij. Ik ben nog steeds blij dat ik de moed heb gevonden om na zoveel jaren mijn relatie te verbreken, en als ik er aan denk dat ik er nu nog in zou zitten dan lopen de kouwe rillingen me over mijn rug, maar ook ik mis mijn ex nog af en toe.
Nou, ik hoop dat jij ook een goeie zondag hebt en hopelijk een saunaatje morgen!!
zondag 4 december 2011 om 12:52
Hoi Boomschors,
Fijn om te lezen dat je weekend lekker loopt.
Ik heb vandaag beslist geen tijd voor mezelf, mijn moeder komt en dat is op zijn zachtst gezegd een apart mens. Zeg maar niet iemand die me uit zichzelf in de armen neemt om eens even uit te huilen over mijn ex. Die man heeft haar dochter pijn gedaan en daar kan zij niet voorbij, begrijp dat wel, maar goed, ik zou ook wel eens gewoon kind willen zijn. Heb dus zelf vanochtend overtollige tranen eruit gejankt terwijl ik even alleen was.
Ja, hij was op vele fronten een nare man. Als ik ga nadenken zijn er maar weinig momenten waarop hij er echt voor mij was, en zelfs dan maar kort. Het trieste is dat hij desondanks degene is die het dichtst bij me is gekomen, het meest van mij heeft gezien en voor mij heeft gedaan, in mijn leven. Hij heeft mij in zekere zin heel gemaakt, of in elk geval de kans gegeven tot in heel te groeien. In mijn dromen heb ik, en in het echt had ik, veel ruimte totdat hij die beperkte. Sowieso the story of my life (ook thuis had ik ruimte zolang op bepaalde onvoorspelbare grenzen lette). Ik huil niet alleen om hem, maar ook om mij, en om wat we samen hadden. Er zal nooit meer iemand samen met mij zo betrokken zijn om deze kinderen als wij beiden, zij het ieder op een andere manier, waren.
Fijn om te lezen dat je weekend lekker loopt.
Ik heb vandaag beslist geen tijd voor mezelf, mijn moeder komt en dat is op zijn zachtst gezegd een apart mens. Zeg maar niet iemand die me uit zichzelf in de armen neemt om eens even uit te huilen over mijn ex. Die man heeft haar dochter pijn gedaan en daar kan zij niet voorbij, begrijp dat wel, maar goed, ik zou ook wel eens gewoon kind willen zijn. Heb dus zelf vanochtend overtollige tranen eruit gejankt terwijl ik even alleen was.
Ja, hij was op vele fronten een nare man. Als ik ga nadenken zijn er maar weinig momenten waarop hij er echt voor mij was, en zelfs dan maar kort. Het trieste is dat hij desondanks degene is die het dichtst bij me is gekomen, het meest van mij heeft gezien en voor mij heeft gedaan, in mijn leven. Hij heeft mij in zekere zin heel gemaakt, of in elk geval de kans gegeven tot in heel te groeien. In mijn dromen heb ik, en in het echt had ik, veel ruimte totdat hij die beperkte. Sowieso the story of my life (ook thuis had ik ruimte zolang op bepaalde onvoorspelbare grenzen lette). Ik huil niet alleen om hem, maar ook om mij, en om wat we samen hadden. Er zal nooit meer iemand samen met mij zo betrokken zijn om deze kinderen als wij beiden, zij het ieder op een andere manier, waren.
zondag 4 december 2011 om 19:36
quote:mamzelle schreef op 04 december 2011 @ 12:52:
Ja, hij was op vele fronten een nare man. Als ik ga nadenken zijn er maar weinig momenten waarop hij er echt voor mij was, en zelfs dan maar kort. Het trieste is dat hij desondanks degene is die het dichtst bij me is gekomen, het meest van mij heeft gezien en voor mij heeft gedaan, in mijn leven. Hij heeft mij in zekere zin heel gemaakt, of in elk geval de kans gegeven tot in heel te groeien. In mijn dromen heb ik, en in het echt had ik, veel ruimte totdat hij die beperkte. Sowieso the story of my life (ook thuis had ik ruimte zolang op bepaalde onvoorspelbare grenzen lette). Ik huil niet alleen om hem, maar ook om mij, en om wat we samen hadden. Er zal nooit meer iemand samen met mij zo betrokken zijn om deze kinderen als wij beiden, zij het ieder op een andere manier, waren.Zo mooi en invoelbaar geschreven... voor jou.
*sluipt hier weer weg*
Ja, hij was op vele fronten een nare man. Als ik ga nadenken zijn er maar weinig momenten waarop hij er echt voor mij was, en zelfs dan maar kort. Het trieste is dat hij desondanks degene is die het dichtst bij me is gekomen, het meest van mij heeft gezien en voor mij heeft gedaan, in mijn leven. Hij heeft mij in zekere zin heel gemaakt, of in elk geval de kans gegeven tot in heel te groeien. In mijn dromen heb ik, en in het echt had ik, veel ruimte totdat hij die beperkte. Sowieso the story of my life (ook thuis had ik ruimte zolang op bepaalde onvoorspelbare grenzen lette). Ik huil niet alleen om hem, maar ook om mij, en om wat we samen hadden. Er zal nooit meer iemand samen met mij zo betrokken zijn om deze kinderen als wij beiden, zij het ieder op een andere manier, waren.Zo mooi en invoelbaar geschreven... voor jou.
*sluipt hier weer weg*
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 6 december 2011 om 11:13
Hoi Mamzelle. Heb je gisteren nog tijd kunnen vrijmaken om naar de sauna te gaan? Ik hoop het. En hoe gaat het vandaag met je?
Wat je schreef over je moeder lijkt heel erg veel op hoe ik mijn moeder zie. Ik kan dat nu beter accepteren, maar het blijft een feit dat zij het nodig heeft om zichzelf in het middelpunt van de aandacht te zetten en altijd erger last heeft van iets dan ik. Als ik iets vertel over hoe ik me voel word ik vaak midden in een zin afgekapt waarna er een heel verhaal volgt over hoe moeilijk zij het in haar leven heeft (gehad) en wat een fantastisch mens zij desondanks is omdat ze altijd klaar staat voor andere mensen (dat vind ik dus erg meevallen). Zij vindt zichzelf de koningin der empathie terwijl ik van mening ben dat zij nooit voorbij zichzelf kan kijken, alles ziet als in hoe het haar beinvloedt. Beetje moeilijk uit te leggen. Daarom vertel ik haar dus niet meer zoveel. Dat van die onzichbare grenzen herken ik ook heel erg. Toen ik kind was kon ik zo maar over een onzichtbare grens gaan waarop mijn moeder hysterisch of erg verdrietig of erg boos werd. Op een gegeven moment gum je jezelf maar uit, dat is het veiligste, dan kan je ook niks meer verkeerd doen. En nu verwacht ik eigenlijk niks meer van haar.
Denk jij niet ook dat dat er toe heeft bijgedragen dat je een relatie kreeg met een man zoals je ex? Het is mij duidelijk geworden dat ik mijn gedrag t.a.v. mijn moeder echt compleet herhaald heb naar mijn ex toe, waarschijnlijk omdat ik niet anders gewend was. Inclusief onzichtbare grenzen. Ik vergeleek mijn relatie wel eens met een mijnenveld: alles leek rustig, geen vuiltje aan de lucht en dan opeens ontplofte de hele boel. Net als bij mijn moeder.
Ik vind het wel heel mooi hoe je over je ex schrijft. Over hoe hij je heel heeft gemaakt en over hoe betrokken jullie waren bij de kinderen. Maar dat maakt het verdriet natuurlijk ook veel moeilijker te verwerken (misschien juist deze maand, met al het kaarslicht en gezellig samenzijn en zo).
Ik kan mijn ex echt niet zo zien, en ik denk ook niet dat dat ooit nog gaat komen (we hadden geen kinderen, dat scheelt wellicht). Hij is absoluut degene die het dichtst bij me is gekomen en die me het beste kende van wie ook, maar bij mij heeft dat niet geleid tot heel zijn. Ik denk eigenlijk dat de combinatie van wie ik was en mijn ideeen over hoe liefde werkte (niet onvoorwaardelijk) en het gewend zijn aan leven in een mijnenveld, en wie hij was, met al zijn complexen en zijn zeer egoistische karakter, een prima voedingsbodem was voor mijn langzame destructie. Overigens denk ik wel dat hij, op zijn eigen manier, erg veel van me heeft gehouden, en ik heb ook ontzettend veel (en soms denk ik dat ik dat nog steeds doe en dat dat nooit zal overgaan) van hem gehouden, daarom heb ik het zo lang vol gehouden. Ik wilde hem zo ontzettend graag gelukkig maken, en ik heb nooit begrepen dat dat eigenlijk helemaal niet kan, dat ieder mens zelf verantwoordelijk is voor zijn leven en dat het geen zin heeft om je geluk van iemand anders af te laten hangen. Hij zei het vaak letterlijk: jij gaat er voor zorgen dat ik gelukkig word. En het lukte maar niet, en het duurde maar, ik voelde steeds meer druk op me en er gingen jaren en jaren overheen en het enige wat er gebeurde was dat ik ook erg ongelukkig werd.
Het afgelopen jaar is mijn beeld van hoe relaties dienen te werken en mensen in elkaar zitten danig overhoop gegooid, en met die stukjes ben ik een nieuw leven voor mezelf aan het opbouwen. Met vallen en opstaan. Sinds vorige week lukt het me weer om op te staan, gelukkig.
Een hele dikke knuffel van mij
Wat je schreef over je moeder lijkt heel erg veel op hoe ik mijn moeder zie. Ik kan dat nu beter accepteren, maar het blijft een feit dat zij het nodig heeft om zichzelf in het middelpunt van de aandacht te zetten en altijd erger last heeft van iets dan ik. Als ik iets vertel over hoe ik me voel word ik vaak midden in een zin afgekapt waarna er een heel verhaal volgt over hoe moeilijk zij het in haar leven heeft (gehad) en wat een fantastisch mens zij desondanks is omdat ze altijd klaar staat voor andere mensen (dat vind ik dus erg meevallen). Zij vindt zichzelf de koningin der empathie terwijl ik van mening ben dat zij nooit voorbij zichzelf kan kijken, alles ziet als in hoe het haar beinvloedt. Beetje moeilijk uit te leggen. Daarom vertel ik haar dus niet meer zoveel. Dat van die onzichbare grenzen herken ik ook heel erg. Toen ik kind was kon ik zo maar over een onzichtbare grens gaan waarop mijn moeder hysterisch of erg verdrietig of erg boos werd. Op een gegeven moment gum je jezelf maar uit, dat is het veiligste, dan kan je ook niks meer verkeerd doen. En nu verwacht ik eigenlijk niks meer van haar.
Denk jij niet ook dat dat er toe heeft bijgedragen dat je een relatie kreeg met een man zoals je ex? Het is mij duidelijk geworden dat ik mijn gedrag t.a.v. mijn moeder echt compleet herhaald heb naar mijn ex toe, waarschijnlijk omdat ik niet anders gewend was. Inclusief onzichtbare grenzen. Ik vergeleek mijn relatie wel eens met een mijnenveld: alles leek rustig, geen vuiltje aan de lucht en dan opeens ontplofte de hele boel. Net als bij mijn moeder.
Ik vind het wel heel mooi hoe je over je ex schrijft. Over hoe hij je heel heeft gemaakt en over hoe betrokken jullie waren bij de kinderen. Maar dat maakt het verdriet natuurlijk ook veel moeilijker te verwerken (misschien juist deze maand, met al het kaarslicht en gezellig samenzijn en zo).
Ik kan mijn ex echt niet zo zien, en ik denk ook niet dat dat ooit nog gaat komen (we hadden geen kinderen, dat scheelt wellicht). Hij is absoluut degene die het dichtst bij me is gekomen en die me het beste kende van wie ook, maar bij mij heeft dat niet geleid tot heel zijn. Ik denk eigenlijk dat de combinatie van wie ik was en mijn ideeen over hoe liefde werkte (niet onvoorwaardelijk) en het gewend zijn aan leven in een mijnenveld, en wie hij was, met al zijn complexen en zijn zeer egoistische karakter, een prima voedingsbodem was voor mijn langzame destructie. Overigens denk ik wel dat hij, op zijn eigen manier, erg veel van me heeft gehouden, en ik heb ook ontzettend veel (en soms denk ik dat ik dat nog steeds doe en dat dat nooit zal overgaan) van hem gehouden, daarom heb ik het zo lang vol gehouden. Ik wilde hem zo ontzettend graag gelukkig maken, en ik heb nooit begrepen dat dat eigenlijk helemaal niet kan, dat ieder mens zelf verantwoordelijk is voor zijn leven en dat het geen zin heeft om je geluk van iemand anders af te laten hangen. Hij zei het vaak letterlijk: jij gaat er voor zorgen dat ik gelukkig word. En het lukte maar niet, en het duurde maar, ik voelde steeds meer druk op me en er gingen jaren en jaren overheen en het enige wat er gebeurde was dat ik ook erg ongelukkig werd.
Het afgelopen jaar is mijn beeld van hoe relaties dienen te werken en mensen in elkaar zitten danig overhoop gegooid, en met die stukjes ben ik een nieuw leven voor mezelf aan het opbouwen. Met vallen en opstaan. Sinds vorige week lukt het me weer om op te staan, gelukkig.
Een hele dikke knuffel van mij
dinsdag 6 december 2011 om 13:12
Hoi Boomschors,
Ik merk dat ik wat tijd nodig heb om op je post in te gaan. Dat het niet een ratelverhaal wordt, maar de belangrijkste punten even aangekaart.
Ben gisteren niet naar de sauna gegaan maar wordt morgen wel teruggebeld om een afspraak te maken voor een dagpas (sportclub met sauna). Het zit dus nog in de pijplijn voor december.
Ik wens je kracht vandaag, en hopelijk ook zon, net als hier.
Ik merk dat ik wat tijd nodig heb om op je post in te gaan. Dat het niet een ratelverhaal wordt, maar de belangrijkste punten even aangekaart.
Ben gisteren niet naar de sauna gegaan maar wordt morgen wel teruggebeld om een afspraak te maken voor een dagpas (sportclub met sauna). Het zit dus nog in de pijplijn voor december.
Ik wens je kracht vandaag, en hopelijk ook zon, net als hier.
dinsdag 6 december 2011 om 19:52
Ha mamzelle, ik ben blij dat je deze maand toch nog tijd voor jezelf kan vrijmaken om naar de sauna te gaan. En maak je geen zorgen over al dan niet snel antwoorden, je bent hier vooral voor jezelf, het is niet mijn bedoeling om druk op je te leggen op dit forum. Voel je niet verplicht om antwoord te geven als je dat niet kan of wil. Het lucht me gewoon nog steeds op en het zet de dingen op een rijtje als ik af en toe een beetje tegen je aan klets.
Zonneschijn hebben we hier nauwelijks gehad vandaag, wel indrukwekkende wolkenluchten en zo nu en dan een hagel- of regenbui. En heel veel wind.
Bedankt voor het mij kracht toewensen (en ik wens jou hetzelfde)! Dat kan ik vandaag wel weer gebruiken. Niets zo veranderlijk als een Boomschors. Ik stond vandaag opeens oog in oog met diegene waar ik nou al een paar bladzijdes over dooremmer, en waarover mijn gevoelens net weer wat tot rust begonnen te komen. Pfff.
Gelukkig ging het een stuk beter met hem, hij had zichzelf onder handen genomen dus dat mechanisme van voor hem willen zorgen (wat er bij mij zo ingesleten is dat het een tweede natuur is geworden) trad niet in werking. Wat overbleef was het gevoel dat ik misschien een doodordinaire crush heb opgelopen. Waar ik niks mee ga doen omdat hij een vriendin heeft en dat vind ik absoluut niet kunnen, maar zelfs al was dat niet zo dan nog steeds niet, omdat ik niet van plan ben om OOIT nog een relatie te beginnen. Als ik klaar ben met het reconstrueren van mijn leven ben ik niet van plan om dat ooit nog met iemand te gaan delen. Dan is het van mij en van mij alleen. Bovendien kan ik er niet op vertrouwen ooit zo gezond in mijn vel te zitten dat ik een 'normale' relatie aan kan.
Dus ik probeer het maar van de positieve kant te bekijken: dit schept gevoelsmatig weer meer afstand tussen mij en mijn ex, en dat vind ik erg fijn. En die kotsende vlinders vanbinnen gaan vanzelf wel weer weg.
Zonneschijn hebben we hier nauwelijks gehad vandaag, wel indrukwekkende wolkenluchten en zo nu en dan een hagel- of regenbui. En heel veel wind.
Bedankt voor het mij kracht toewensen (en ik wens jou hetzelfde)! Dat kan ik vandaag wel weer gebruiken. Niets zo veranderlijk als een Boomschors. Ik stond vandaag opeens oog in oog met diegene waar ik nou al een paar bladzijdes over dooremmer, en waarover mijn gevoelens net weer wat tot rust begonnen te komen. Pfff.
Gelukkig ging het een stuk beter met hem, hij had zichzelf onder handen genomen dus dat mechanisme van voor hem willen zorgen (wat er bij mij zo ingesleten is dat het een tweede natuur is geworden) trad niet in werking. Wat overbleef was het gevoel dat ik misschien een doodordinaire crush heb opgelopen. Waar ik niks mee ga doen omdat hij een vriendin heeft en dat vind ik absoluut niet kunnen, maar zelfs al was dat niet zo dan nog steeds niet, omdat ik niet van plan ben om OOIT nog een relatie te beginnen. Als ik klaar ben met het reconstrueren van mijn leven ben ik niet van plan om dat ooit nog met iemand te gaan delen. Dan is het van mij en van mij alleen. Bovendien kan ik er niet op vertrouwen ooit zo gezond in mijn vel te zitten dat ik een 'normale' relatie aan kan.
Dus ik probeer het maar van de positieve kant te bekijken: dit schept gevoelsmatig weer meer afstand tussen mij en mijn ex, en dat vind ik erg fijn. En die kotsende vlinders vanbinnen gaan vanzelf wel weer weg.
dinsdag 6 december 2011 om 22:09
Vlinders gaan inderdaad vanzelf weg (twee keer ervaring mee) en het is ondertussen leuk om er even van te genieten. Ik word reuze onzeker in de buurt van een man die ik leuk vind (de laatste keer dat ik hoteldebotel werd bleek een homo) en dat soort gevoelens wil ik alleen aangaan voor iemand die flink de moeite waard is (dus heel aardig, met inlevingsgevoel, zo'n beetje zoals een normale relatie hoort te zijn). Dan nog denk ik dat er heel wat moet gebeuren voordat ik mijn huis opgeef. Juist het niet kúnnen vluchten vanwege gebrek aan huisvesting heeft me in de tijd met ex veel pijn gedaan.
Ooit een relatie zou me wel wat lijken, maar mijn relatie is nu meer dan vijf jaar geleden uitgegaan en ik heb nog steeds niet eens een scharrel gehad. Ooit duurt dus erg lang. En daar kan ik prima mee leven.
Ooit een relatie zou me wel wat lijken, maar mijn relatie is nu meer dan vijf jaar geleden uitgegaan en ik heb nog steeds niet eens een scharrel gehad. Ooit duurt dus erg lang. En daar kan ik prima mee leven.
woensdag 7 december 2011 om 11:52
Dat lijkt me een heel goed plan, om je eigen woonruimte aan te blijven houden zelfs al zou je ooit weer eens een lieve man tegen komen. Dan sta je toch een stuk sterker, en dat is ook wat ik van plan ben, mocht het ooit weer eens zover komen (je weet maar nooit).
Die vlinders hebben me wel een half slapeloze nacht bezorgd, maar mijn therapeute vond het eigenlijk wel positief dat ik dat soort gevoelens heb, volgens haar is het een teken dat mijn depressie weer een stukje is opgeklaard, want dat er weer ruimte in mijn hoofd is voor dat soort dingen. En zelf vind ik dat ook, ik vind het eigenlijk wel leuk, vooral omdat ik er niks mee ga doen. Dat geeft me een fijn en veilig gevoel.
Ik hoop dat je een goeie dag hebt vandaag!!
Die vlinders hebben me wel een half slapeloze nacht bezorgd, maar mijn therapeute vond het eigenlijk wel positief dat ik dat soort gevoelens heb, volgens haar is het een teken dat mijn depressie weer een stukje is opgeklaard, want dat er weer ruimte in mijn hoofd is voor dat soort dingen. En zelf vind ik dat ook, ik vind het eigenlijk wel leuk, vooral omdat ik er niks mee ga doen. Dat geeft me een fijn en veilig gevoel.
Ik hoop dat je een goeie dag hebt vandaag!!
woensdag 7 december 2011 om 15:06
Vandaag eigenlijk een regeldag: de schoonmaakster heeft de kinderkamer schoongemaakt en ik grofvuil weggezet en de tuin wat aan kant gebracht (er moet nog veel meer). Daarna een gesprek over mijn jongste zoon op school. En nu even forum en dan vlug aan de studie. Ben in elk geval tevreden over wat ik gedaan heb tot nu toe
Hoop dat de man je niet lastig valt verder, dan kan de crush leuk blijven.
Heb je al gelegenheid gehad om wat dieper op je triggers in te gaan in de groep?
Hoop dat de man je niet lastig valt verder, dan kan de crush leuk blijven.
Heb je al gelegenheid gehad om wat dieper op je triggers in te gaan in de groep?
woensdag 7 december 2011 om 22:10
Blij te horen dat je tevreden bent over je dag! Wat voor studie volg je trouwens (als dit te herkenbaar is hoef je natuurlijk niet te antwoorden). En ik hoop dat het gesprek op de school van je jongste zoon meeviel.
Ik heb zelf niet echt een productieve dag gehad, maar ben wel naar therapie geweest, heb een lang telefoongesprek met een vriendin met liefdesproblemen gevoerd en heb voor het eerst in een week weer eens gekookt. En het was erg lekker!
Ik ben dieper ingegaan op mijn triggers in de groep, maar ik vond dat wel moeilijk. Misschien komt het omdat alle andere groepsleden mannen zijn, maar ze leggen de oorzaken erg buiten zichzelf. Sociale druk, langs de slijterij of coffeeshop lopen, op vakantie gaan, dat zijn meer hun triggers (al vraag ik me af of ze zichzelf niet een beetje voor de gek houden, niemand die gelukkig is wordt verslaafd volgens mij). Toen ik het had over mijn gevoelens, die dus voor mij triggers zijn, kwam er verbaal niet echt veel respons op, en dat begrijp ik ook wel. Mensen (mannen?) kunnen daar waarschijnlijk niks mee. Maar nonverbaal kreeg ik wel veel steun in de weken daarna. Een lieve en bemoedigende glimlach van de een, een schouderklop en een "gaattie?" van een ander, een lief grapje van de stillerik van de groep, opmerkingen in de trant van dat ik het zo goed doe en zo sterk ben. En dat doet me zo goed weet je!
Ach ja, die crush... ik probeer het inderdaad leuk en afstandelijk te houden, want er zitten alleen maar haken en ogen aan. In mijn dromen laat hij me in ieder geval niet met rust. En het is mijn eerste crush sinds mijn ex, dus in meer dan 20 jaar! Binnenkort zie ik hem weer ergens, en daar verheug ik me eigenlijk best wel op.
Ik heb zelf niet echt een productieve dag gehad, maar ben wel naar therapie geweest, heb een lang telefoongesprek met een vriendin met liefdesproblemen gevoerd en heb voor het eerst in een week weer eens gekookt. En het was erg lekker!
Ik ben dieper ingegaan op mijn triggers in de groep, maar ik vond dat wel moeilijk. Misschien komt het omdat alle andere groepsleden mannen zijn, maar ze leggen de oorzaken erg buiten zichzelf. Sociale druk, langs de slijterij of coffeeshop lopen, op vakantie gaan, dat zijn meer hun triggers (al vraag ik me af of ze zichzelf niet een beetje voor de gek houden, niemand die gelukkig is wordt verslaafd volgens mij). Toen ik het had over mijn gevoelens, die dus voor mij triggers zijn, kwam er verbaal niet echt veel respons op, en dat begrijp ik ook wel. Mensen (mannen?) kunnen daar waarschijnlijk niks mee. Maar nonverbaal kreeg ik wel veel steun in de weken daarna. Een lieve en bemoedigende glimlach van de een, een schouderklop en een "gaattie?" van een ander, een lief grapje van de stillerik van de groep, opmerkingen in de trant van dat ik het zo goed doe en zo sterk ben. En dat doet me zo goed weet je!
Ach ja, die crush... ik probeer het inderdaad leuk en afstandelijk te houden, want er zitten alleen maar haken en ogen aan. In mijn dromen laat hij me in ieder geval niet met rust. En het is mijn eerste crush sinds mijn ex, dus in meer dan 20 jaar! Binnenkort zie ik hem weer ergens, en daar verheug ik me eigenlijk best wel op.
donderdag 8 december 2011 om 11:26
Kan me voorstellen dat het in een groep mannen moeilijk is om over interne triggers te praten. Jammer. Heeft de begeleider van de groep hier niet een antwoord op voor je, of je therapeute? Feit is dat het belangrijk is dat je je gehoord voelt, en liefst op een empatische manier. Al vind ik het ook weer heel lief van ze hoe ze zich wél uiten.
Ik studeer recht aan de Open Universiteit. Stukje investering in mijn toekomst maar het is ook razend interessant, een soort hobby zeg maar. Het is jammer dat ik ook nog dingen uit mijn hoofd moet leren, maar goed, de grote lijnen worden zichtbaar na een stuk of zeven gehaalde modules.
Mijn ex is ook springlevend in mijn dromen, en dan met name de beklemmende, onvoorspelbare kant van hem, en de agressie, het willen beheersen van mijn leven, tegenover dat ik totaal geen invloed heb op het zijne. Verslaving is één ding, maar acting out daar bovenop is een dikke vette ellende binnen een relatie. Vannacht heb ik (denk ik) gedroomd over wat hem voor mij aantrekkelijk maakte. Eigenlijk heel basaal: ik vond hem een lekker ding, en ik zou graag schuilen bij hem. Dat eerste was verkrijgbaar (op zijn termen, dat wel), dat tweede alleen als het heel hard nodig was (en wederom op zijn termen).
Toen mijn laatste crush in mijn dromen kwam deed 'ie precies de dingen die ik leuk zou vinden. Een man op bestelling zeg maar. En die bestaan niet, he? Dus ik ben er ook nog lang niet uit wat een relatie kan betekenen voor mij en wat ik kan betekenen in een relatie.
Het gesprek over Muis was niet geruststellend, maar er zijn wel veel mensen die mee nadenken over wat hij nodig zal hebben om 'normaal' te functioneren. Als eerste: medicatie. Dat project gaat maandag lopen en dat is natuurlijk heel eng, je kind 'drogeren'.
Vandaag een gesprek over Oudste. Ook over hem heb ik zorgen, die vooralsnog niet gedeeld worden door het GGZ. Nu even ruggespraak houden met andere betrokkenen over wat er voor aanbod voor hem zou kunnen zijn.
En dan weer aan de studie.
Ik studeer recht aan de Open Universiteit. Stukje investering in mijn toekomst maar het is ook razend interessant, een soort hobby zeg maar. Het is jammer dat ik ook nog dingen uit mijn hoofd moet leren, maar goed, de grote lijnen worden zichtbaar na een stuk of zeven gehaalde modules.
Mijn ex is ook springlevend in mijn dromen, en dan met name de beklemmende, onvoorspelbare kant van hem, en de agressie, het willen beheersen van mijn leven, tegenover dat ik totaal geen invloed heb op het zijne. Verslaving is één ding, maar acting out daar bovenop is een dikke vette ellende binnen een relatie. Vannacht heb ik (denk ik) gedroomd over wat hem voor mij aantrekkelijk maakte. Eigenlijk heel basaal: ik vond hem een lekker ding, en ik zou graag schuilen bij hem. Dat eerste was verkrijgbaar (op zijn termen, dat wel), dat tweede alleen als het heel hard nodig was (en wederom op zijn termen).
Toen mijn laatste crush in mijn dromen kwam deed 'ie precies de dingen die ik leuk zou vinden. Een man op bestelling zeg maar. En die bestaan niet, he? Dus ik ben er ook nog lang niet uit wat een relatie kan betekenen voor mij en wat ik kan betekenen in een relatie.
Het gesprek over Muis was niet geruststellend, maar er zijn wel veel mensen die mee nadenken over wat hij nodig zal hebben om 'normaal' te functioneren. Als eerste: medicatie. Dat project gaat maandag lopen en dat is natuurlijk heel eng, je kind 'drogeren'.
Vandaag een gesprek over Oudste. Ook over hem heb ik zorgen, die vooralsnog niet gedeeld worden door het GGZ. Nu even ruggespraak houden met andere betrokkenen over wat er voor aanbod voor hem zou kunnen zijn.
En dan weer aan de studie.
donderdag 8 december 2011 om 20:53
Ha Mamzelle!
Wat heb jij ongelofelijk veel aan je hoofd. En wat goed dat je je dan toch op een studie (en dan recht!) kan concentreren (maar dat kan natuurlijk ook een soort 'afleiding' zijn, even iets anders aan je hoofd, net als dit forum). Jij moet wel een hele sterke vrouw zijn (niet mijn bedoeling om te slijmen). En ik denk dat je met die studie in de toekomst wat kan betekenen voor mishandelde vrouwen.
Medicatie voor je kind is niet niks inderdaad, maar ik denk dat je alle voors en tegens hebt afgewogen en er goed over hebt nagedacht. Ik heb vroeger jaren met kinderen gewerkt en heb gezien dat Ritalin (weet natuurlijk niet of het daarover gaat, maar dat is de enige medicatie waar ik toen mee te maken had) kinderen zeker een beter 'evenwicht' kan geven. Ik kan me nog goed een jongetje herinneren waarbij het echt een positief effect had. Heel veel sterkte met je kids.
Mijn concentratie begint langzaam terug te komen. Ik kan nu bijvoorbeeld weer boeken lezen, daar ben ik al erg blij mee, heb dat lang niet gekund.
Dromen over mijn ex ... brrrr. Gelukkig is het al een paar weken geleden dat ik voor het laatst over hem heb gedroomd. Ik kon de thema's ook herkennen, en die verschoven steeds. Het laatste thema was niet weg kunnen komen, uit allerlei situaties.
'Op zijn termen' wat is dat herkenbaar... Alles ging bij ons op zijn termen, en op het laatst was ik daar zo goed op ingespeeld dat het eng was hoe goed ik mezelf kon uitgummen, en nog steeds maakte ik 'fouten' en explodeerde de boel. Oh, wat ben ik blij dat dat over is en dat ik toch weg ben gekomen. Word gewoon een beetje draaierig van binnen als ik er aan denk nu, dus gauw over op iets anders.
Sorry trouwens als ik een beetje onsamenhangend overkom en niet uit mijn woorden kom, ik kom net uit het filmhuis en heb daar een heftige film gezien die zo'n indruk op me heeft gemaakt (We need to talk about Kevin) dat mijn hoofd er vol van zit. Toen ik net uit het filmhuis kwam kon ik geen woord uitbrengen, zo'n impact had die film. Visueel, emotioneel ... wow. Eigenlijk zou ik 'm nog een keer willen zien, zo'n film is het. Op weg naar huis liep ik even langs een eettentje om wat te eten te halen en ik voelde me daar net alsof ik op een andere planeet was. Het zou me verbazen als Tilda Swinton hier geen Oscarnominatie voor krijgt.
Wat betreft de vervolggroep: ik modder daar inderdaad een beetje aan met mijn gevoelens. Ik heb het wel eens ter sprake gebracht, dat ik dat moeilijk vind en toen zei de (mannelijke) groepsleiding dat het ook geen therapiegroep is, dat het meer gaat om omgaan met trek en zo. Maar die trek wordt bij mij dus getriggerd door emoties. Naast de enige vrouw ben ik ook de enige met een depressie en ptss, en de enige die in therapie is, dat voelt wel een beetje alleen. Ik heb het erover gehad met mijn therapeute, en die adviseerde mij dat gewoon allemaal open te vertellen, maar dat durf ik na die opmerking van de groepsleiding over dat het geen therapiegroep is niet meer. Dus ik begin me wel steeds meer een vreemde eend in de bijt te voelen. Maar ik denk niet dat het risico op terugvallen daardoor groter wordt, daar voel ik me heel sterk in staan. En ik zal de groep ook zeker af maken, al is het alleen maar vanwege mijn eigen gevoel er alles aan gedaan te hebben om een terugval te voorkomen. En omdat ik altijd alles af maak waar ik aan begin. Er loopt nog een parallelle vervolggroep waar ook maar één vrouw in zit, die daar ook een beetje van baalt, maar vanwege het groepsproces is schuiven niet mogelijk (hebben we al geïnformeerd).
Zo, en dan ga ik me nu ontspannen. Nagels lakken denk ik.
Ik hoop dat je studie lekker is opgeschoten vandaag!
Wat heb jij ongelofelijk veel aan je hoofd. En wat goed dat je je dan toch op een studie (en dan recht!) kan concentreren (maar dat kan natuurlijk ook een soort 'afleiding' zijn, even iets anders aan je hoofd, net als dit forum). Jij moet wel een hele sterke vrouw zijn (niet mijn bedoeling om te slijmen). En ik denk dat je met die studie in de toekomst wat kan betekenen voor mishandelde vrouwen.
Medicatie voor je kind is niet niks inderdaad, maar ik denk dat je alle voors en tegens hebt afgewogen en er goed over hebt nagedacht. Ik heb vroeger jaren met kinderen gewerkt en heb gezien dat Ritalin (weet natuurlijk niet of het daarover gaat, maar dat is de enige medicatie waar ik toen mee te maken had) kinderen zeker een beter 'evenwicht' kan geven. Ik kan me nog goed een jongetje herinneren waarbij het echt een positief effect had. Heel veel sterkte met je kids.
Mijn concentratie begint langzaam terug te komen. Ik kan nu bijvoorbeeld weer boeken lezen, daar ben ik al erg blij mee, heb dat lang niet gekund.
Dromen over mijn ex ... brrrr. Gelukkig is het al een paar weken geleden dat ik voor het laatst over hem heb gedroomd. Ik kon de thema's ook herkennen, en die verschoven steeds. Het laatste thema was niet weg kunnen komen, uit allerlei situaties.
'Op zijn termen' wat is dat herkenbaar... Alles ging bij ons op zijn termen, en op het laatst was ik daar zo goed op ingespeeld dat het eng was hoe goed ik mezelf kon uitgummen, en nog steeds maakte ik 'fouten' en explodeerde de boel. Oh, wat ben ik blij dat dat over is en dat ik toch weg ben gekomen. Word gewoon een beetje draaierig van binnen als ik er aan denk nu, dus gauw over op iets anders.
Sorry trouwens als ik een beetje onsamenhangend overkom en niet uit mijn woorden kom, ik kom net uit het filmhuis en heb daar een heftige film gezien die zo'n indruk op me heeft gemaakt (We need to talk about Kevin) dat mijn hoofd er vol van zit. Toen ik net uit het filmhuis kwam kon ik geen woord uitbrengen, zo'n impact had die film. Visueel, emotioneel ... wow. Eigenlijk zou ik 'm nog een keer willen zien, zo'n film is het. Op weg naar huis liep ik even langs een eettentje om wat te eten te halen en ik voelde me daar net alsof ik op een andere planeet was. Het zou me verbazen als Tilda Swinton hier geen Oscarnominatie voor krijgt.
Wat betreft de vervolggroep: ik modder daar inderdaad een beetje aan met mijn gevoelens. Ik heb het wel eens ter sprake gebracht, dat ik dat moeilijk vind en toen zei de (mannelijke) groepsleiding dat het ook geen therapiegroep is, dat het meer gaat om omgaan met trek en zo. Maar die trek wordt bij mij dus getriggerd door emoties. Naast de enige vrouw ben ik ook de enige met een depressie en ptss, en de enige die in therapie is, dat voelt wel een beetje alleen. Ik heb het erover gehad met mijn therapeute, en die adviseerde mij dat gewoon allemaal open te vertellen, maar dat durf ik na die opmerking van de groepsleiding over dat het geen therapiegroep is niet meer. Dus ik begin me wel steeds meer een vreemde eend in de bijt te voelen. Maar ik denk niet dat het risico op terugvallen daardoor groter wordt, daar voel ik me heel sterk in staan. En ik zal de groep ook zeker af maken, al is het alleen maar vanwege mijn eigen gevoel er alles aan gedaan te hebben om een terugval te voorkomen. En omdat ik altijd alles af maak waar ik aan begin. Er loopt nog een parallelle vervolggroep waar ook maar één vrouw in zit, die daar ook een beetje van baalt, maar vanwege het groepsproces is schuiven niet mogelijk (hebben we al geïnformeerd).
Zo, en dan ga ik me nu ontspannen. Nagels lakken denk ik.
Ik hoop dat je studie lekker is opgeschoten vandaag!
vrijdag 9 december 2011 om 10:23
Heel apart dat er zo weinig aandacht is voor 'therapie', ik denk dat er heel wat verslaafden zijn die niet alleen maar met trek hebben te dealen maar zeker ook met interne triggers. Ben benieuwd wat het aanbod van de instelling is na je vervolggroep, of de verslaving dan ineens maar afgelopen moet zijn. Dacht dat redelijk bekend was dat dit een levenslang proces is. Je kunt natuurlijk wel tegen de begeleider van de groep zeggen dat je wat dit betreft het gevoel hebt dat je niet geholpen wordt, en dat je dus veel op eigen kracht moet doen, en of dat wel de bedoeling is.
Voor de rest neem ik je complimenten dankbaar in ontvangst (vanochtend was ik helemaal niet zo tevreden over mezelf omdat ik én mezelf én Muis niet op gang kreeg). En ga ik hard aan de studie. Nog één dagje, morgen zal ik wel uitgemolken zijn na het examen, en daarna even rust.
Fijn weekend alvast.
Voor de rest neem ik je complimenten dankbaar in ontvangst (vanochtend was ik helemaal niet zo tevreden over mezelf omdat ik én mezelf én Muis niet op gang kreeg). En ga ik hard aan de studie. Nog één dagje, morgen zal ik wel uitgemolken zijn na het examen, en daarna even rust.
Fijn weekend alvast.
zaterdag 10 december 2011 om 00:14
Ik heb een paar dagen niet gelezen hier (zat zelf even te vol). Maar nu lees ik bij Mamzelle iets over een examen morgen. En ik wilde je daar succes mee wensen! Weet alleen even niet waarvoor, maar toch... zet 'm op!
Wat therapie na afkicken betreft (ook hierover verder niet gelezen dan de laatste posting): heb een goede vriend die vorig jaar naar Castle Craig is geweest in Schotland. Toen hij na 5 maanden clean terugkwam had hij alleen lotgenoten-groepsgesprekken. En één keer per week een 1 op 1 gesprek met zijn 'therapeut'.... ook een ex-verslaafde die er zelf ternauwernood van af was.
2 maandjes clean geweest en een flinke terugval gehad. En intussen wéér naar Schotland geweest. Hij is net terug en heeft, GELUKKIG en op aandringen van mij, wel professionele nazorg nu. Nog steeds heel weinig, maar het is iets.
Waardeloos dat de overheid zoveel doet en vergoedt om iemand clean te KRIJGEN, maar niet om hem zo te HOUDEN.
Even voor jullie allemaal hier (Boomschors, Mamzelle, Bliksem, Marielle en Moonlight).
Wat therapie na afkicken betreft (ook hierover verder niet gelezen dan de laatste posting): heb een goede vriend die vorig jaar naar Castle Craig is geweest in Schotland. Toen hij na 5 maanden clean terugkwam had hij alleen lotgenoten-groepsgesprekken. En één keer per week een 1 op 1 gesprek met zijn 'therapeut'.... ook een ex-verslaafde die er zelf ternauwernood van af was.
2 maandjes clean geweest en een flinke terugval gehad. En intussen wéér naar Schotland geweest. Hij is net terug en heeft, GELUKKIG en op aandringen van mij, wel professionele nazorg nu. Nog steeds heel weinig, maar het is iets.
Waardeloos dat de overheid zoveel doet en vergoedt om iemand clean te KRIJGEN, maar niet om hem zo te HOUDEN.
Even voor jullie allemaal hier (Boomschors, Mamzelle, Bliksem, Marielle en Moonlight).
zaterdag 10 december 2011 om 17:02
@Molly: Er zijn hier een paar forummers enorm te spreken over het Minnesota model, dat in Castle Craig wordt toegepast. Misschien is de nazorggroep hier in NL te klein? Ik weet dat er in Amsterdam ook via het Minnesota model wordt gewerkt, misschien kan jouw vriend daar terecht voor een lotgenotengroep?
Van die forummers begreep ik dat het meestvoorkomende aanbod in NL nauwelijks effectief was/is. Ik ben het met je eens en krijg ook de indruk uit de posts van Boomschors dat er veel meer werk gemaakt wordt van de detox dan van het natraject.
@Boomschors, ik bedacht me gisteren dat jij in feite niets móet, het enige dat je moet is wat je wil, van de middelen afblijven. Ik krijg de indruk dat je dit bij het huidige aanbod grotendeels op eigen kracht moet doen, en dat zou niet de bedoeling moeten zijn als je om hulp vraagt. Je therapeut heeft dus in die zin wel gelijk, dat jij aan de begeleider kunt zeggen dat het huidige aanbod onvoldoende is in de zin dat jij eigenlijk het gevoel hebt dat je alles op eigen kracht moet bereiken, en dat je graag zou willen worden doorverwezen naar een passende therapiegroep. Ik weet natuurlijk niet of je therapeut en de begeleider aan de zelfde instelling verbonden zijn. Ik weet wel dat zowel verslavingszorg als ggz op de hoogte zijn van de comorbiditeit tussen verslavingen en psychiatrie, en er dus ergens een dubbeldiagnoseteam moet rondlopen. Als jij nog niet bij dat dubbeldiagnoseteam zit 'moet' je zorgen dat je daar terecht komt. Het gaat bij jou simpelgezegd niet om trek maar juist om de achterliggende psychiatrische of psychosociale problematiek.
Zorgen dat jij de juiste hulpverlening krijgt, ook al moet je daarvoor een lastige mondige patient zijn, is ook zorgen voor jezelf.
Hoop dat het dit weekend under control is bij jou. Ik heb een zeven gehaald en ben nu moe.
Bedankt voor de succeswensen, Molly.
Van die forummers begreep ik dat het meestvoorkomende aanbod in NL nauwelijks effectief was/is. Ik ben het met je eens en krijg ook de indruk uit de posts van Boomschors dat er veel meer werk gemaakt wordt van de detox dan van het natraject.
@Boomschors, ik bedacht me gisteren dat jij in feite niets móet, het enige dat je moet is wat je wil, van de middelen afblijven. Ik krijg de indruk dat je dit bij het huidige aanbod grotendeels op eigen kracht moet doen, en dat zou niet de bedoeling moeten zijn als je om hulp vraagt. Je therapeut heeft dus in die zin wel gelijk, dat jij aan de begeleider kunt zeggen dat het huidige aanbod onvoldoende is in de zin dat jij eigenlijk het gevoel hebt dat je alles op eigen kracht moet bereiken, en dat je graag zou willen worden doorverwezen naar een passende therapiegroep. Ik weet natuurlijk niet of je therapeut en de begeleider aan de zelfde instelling verbonden zijn. Ik weet wel dat zowel verslavingszorg als ggz op de hoogte zijn van de comorbiditeit tussen verslavingen en psychiatrie, en er dus ergens een dubbeldiagnoseteam moet rondlopen. Als jij nog niet bij dat dubbeldiagnoseteam zit 'moet' je zorgen dat je daar terecht komt. Het gaat bij jou simpelgezegd niet om trek maar juist om de achterliggende psychiatrische of psychosociale problematiek.
Zorgen dat jij de juiste hulpverlening krijgt, ook al moet je daarvoor een lastige mondige patient zijn, is ook zorgen voor jezelf.
Hoop dat het dit weekend under control is bij jou. Ik heb een zeven gehaald en ben nu moe.
Bedankt voor de succeswensen, Molly.
zondag 11 december 2011 om 14:29
Molly, bedankt voor je knuffel en Mamzelle, gefeliciteerd met je 7!
Mijn weekend is redelijk onder controle. Ik heb veel om over na te denken, ook n.a.v. wat jullie geschreven hebben. De vervolggroep loopt nog een maand en dan is mijn traject bij de detoxkliniek afgelopen. Ik ben zelf een beetje bang dat ik dan in een soort gat val en ben van plan om dat te gaan bespreken, ofwel met mijn therapeute (maar dat moet dan wel deze week want daarna is ze een maand afwezig ... slik) of met de groepsleiding (waar ik een beetje tegenop zie gezien die eerdere opmerking, ik merk dat ik mijn gevoelens daar steeds meer verberg). Ik denk dus dat ik het eerst met mijn therapeute ga bespreken deze week, van dat dubbeldiagnoseteam. Ze zijn namelijk aan twee instellingen verbonden die nauw samenwerken, ik heb ook één dossier dat ze allebei kunnen inzien. Bedankt voor de tip, Mamzelle. Ik wil er gewoon alles aan doen om niet terug te vallen. De groepsleiding van de vervolggroep vertelde laatst dat van iedereen die de vervolggroep afmaakt meer dan 80% binnen een jaar weer terugvalt, wat ik nogal deprimerend vond klinken. Nou heb ik wel een erg sterke wil maar ook nog veel waar ik mee worstel.
Mijn weekend is redelijk onder controle. Ik heb veel om over na te denken, ook n.a.v. wat jullie geschreven hebben. De vervolggroep loopt nog een maand en dan is mijn traject bij de detoxkliniek afgelopen. Ik ben zelf een beetje bang dat ik dan in een soort gat val en ben van plan om dat te gaan bespreken, ofwel met mijn therapeute (maar dat moet dan wel deze week want daarna is ze een maand afwezig ... slik) of met de groepsleiding (waar ik een beetje tegenop zie gezien die eerdere opmerking, ik merk dat ik mijn gevoelens daar steeds meer verberg). Ik denk dus dat ik het eerst met mijn therapeute ga bespreken deze week, van dat dubbeldiagnoseteam. Ze zijn namelijk aan twee instellingen verbonden die nauw samenwerken, ik heb ook één dossier dat ze allebei kunnen inzien. Bedankt voor de tip, Mamzelle. Ik wil er gewoon alles aan doen om niet terug te vallen. De groepsleiding van de vervolggroep vertelde laatst dat van iedereen die de vervolggroep afmaakt meer dan 80% binnen een jaar weer terugvalt, wat ik nogal deprimerend vond klinken. Nou heb ik wel een erg sterke wil maar ook nog veel waar ik mee worstel.
maandag 12 december 2011 om 08:51
Boomschors, dat is nogal een heftige score. Nou ja, jij gaat gewoon keihard je best doen om bij die 20 % te horen en er is dus inderdaad werk aan de winkel: je therapeut en toch ook de groepsbegeleiding. Detox zonder vervolgtraject lijkt me rabiate onzin, eerlijk gezegd. En trouwens, bij die 80 % zijn dan vast ook de mensen inbegrepen die alsnog erkennen dat er werk aan de winkel is en zich niet laten overdonderen door de terugval.
Ik moet om een wasmachine vandaag. Maar eerst met Muis naar de ggz. Geen idee hoe hij zich gaat gedragen, hij lijkt er niets mee te kunnen zolang er geen programma is afgesproken of een vaste groep/contactpersoon daar voor hem is. Het zou bij het toedienen van medicatie wel handig zijn als hij zelf ook het één en ander kon verwoorden (hij zit dus met ADHD gedrag maar mogelijk een andere achtergrond van dit gedrag dus ik weet niet of Ritalin hem gaat helpen).
Ik moet om een wasmachine vandaag. Maar eerst met Muis naar de ggz. Geen idee hoe hij zich gaat gedragen, hij lijkt er niets mee te kunnen zolang er geen programma is afgesproken of een vaste groep/contactpersoon daar voor hem is. Het zou bij het toedienen van medicatie wel handig zijn als hij zelf ook het één en ander kon verwoorden (hij zit dus met ADHD gedrag maar mogelijk een andere achtergrond van dit gedrag dus ik weet niet of Ritalin hem gaat helpen).
maandag 12 december 2011 om 15:42
Heel veel succes vandaag Mamzelle. Zoiets als een wasmachine kopen vind ik altijd al vrij stressvol en met je kleine naar de GGZ helemaal. Ik hoop dat ze snel een vaste contactpersoon en programma voor hem kunnen regelen, ik kan me best voorstellen dat hij daar moeite mee heeft. Pas dan kan hij een vertrouwensband gaan opbouwen en kan hij misschien wat makkelijker praten en wordt de achtergrond van zijn gedrag hopelijk duidelijker. Misschien is ritalin dan helemaal niet nodig en dat zou misschien wel heel fijn zijn (voor jullie allebei)!
Ik heb zelf besloten om het in de vervolggroep helemaal open te gaan gooien, hoe ik me voel. Ben inmiddels zo ver dat ik overweeg om met de groep te stoppen omdat ik steeds meer dichtklap daar en in mijn hoofd ga zitten. En dan levert de groep mij niks meer op, en hebben de andere groepsleden ook niks meer aan mij. Zo gemotiveerd als ik was toen de groep net begon, zo stil ben ik nu. Die opmerking van 'dit is geen therapiegroep' belemmert me in het eerlijk zijn over wat er zich allemaal in mijn hoofd afspeelt. Dat ga ik deze week dus bespreken.
Ik heb zelf besloten om het in de vervolggroep helemaal open te gaan gooien, hoe ik me voel. Ben inmiddels zo ver dat ik overweeg om met de groep te stoppen omdat ik steeds meer dichtklap daar en in mijn hoofd ga zitten. En dan levert de groep mij niks meer op, en hebben de andere groepsleden ook niks meer aan mij. Zo gemotiveerd als ik was toen de groep net begon, zo stil ben ik nu. Die opmerking van 'dit is geen therapiegroep' belemmert me in het eerlijk zijn over wat er zich allemaal in mijn hoofd afspeelt. Dat ga ik deze week dus bespreken.
maandag 12 december 2011 om 19:52
Je komt goed voor jezelf op Boomschors, en je geeft de begeleiders zoals je nu van plan bent ook nog de kans om iets voor je te betekenen. Volhouden
Muis gaat aan de risperdal. Hij heeft op zich het gesprek wel goed gedaan (afspraakjes vooraf en een heel benaderbare psychiater) maar vindt het moeilijk om zelfs maar te praten over de dingen die niet goed gaan. En dan zou hij in januari in een groep gaan voor een keer of acht, wat daarna komt weet ik nog niet.
Wasmachine is er nog steeds niet. Al weken niet dus het wordt wel erg dringend inmiddels.
Muis gaat aan de risperdal. Hij heeft op zich het gesprek wel goed gedaan (afspraakjes vooraf en een heel benaderbare psychiater) maar vindt het moeilijk om zelfs maar te praten over de dingen die niet goed gaan. En dan zou hij in januari in een groep gaan voor een keer of acht, wat daarna komt weet ik nog niet.
Wasmachine is er nog steeds niet. Al weken niet dus het wordt wel erg dringend inmiddels.
