Rouw om huisdieren

Beste forummers,

Ik weet niet of dit in de juiste pijler staat, maar weet anders niet waar dit thuis hoort.

Ik had tot voor kort 3 katten, Pluiz, Snoetje en Dotje. Ik ben Pluiz en Snoetje binnen 24 uur kwijt geraakt. Bij Pluiz zag ik het aankomen, hij had verschillende ziektes die behandelen erg ingewikkeld maakten en hij werd maar niet beter. Dus ik had samen met de dierenarts besloten om hem de lijdensweg te besparen en met veel pijn in mijn hart euthanasie ingepland. De optie om hem nog te behandelen met een ander middel was er wel, maar de kans van slagen was erg klein.

De dag voor de geplande euthanasie werd Snoetje ineens erg ziek en ben ik met spoed naar de dierenarts gegaan. Helaas te laat, haar hart en longen hadden het bijna begeven. Er was nog een optie om haar naar een gespecialiseerde kliniek te sturen, maar of ze dat zou halen was maar de vraag. Als ze het al zou redden zou ze de rest van haar leven medicijnen moeten krijgen. Snoetje is totaal niet te dwingen als het op medicijnen aankomt, dus dit zou iedere dag strijd gaan betekenen.

Dus koos ik voor euthanasie ter plekke. Haar zo laten sterven was geen optie.

De volgende dag werd Pluiz ingeslapen.

En nu... leegte.
Ik blijf maar malen, wat als ik toch had gekozen voor behandelen? Was ik niet te vroeg met mijn beslissing voor euthanasie? Had ik dit kunnen voorkomen? Heb ik wel goed voor ze gezorgd? Is dit allemaal mijn schuld?

En Dotje, ze snapt er niks van en ze gedraagt zich anders. Ze eet nog wel goed, maar ik vertrouw het niet. Ik heb dus maar weer een afspraak ingepland bij de dierenarts. Ik ben nu al nerveus dat ze toch ook ziek blijkt te zijn.

Ik weet niet hoe ik om moet gaan met dit verlies, ze waren mijn baby's.

Ik wilde dit even van me afschrijven.
Hopelijk krijg ik geen reacties als "het zijn maar katten" en dat ik me aanstel. Heeft iemand misschien goed advies? Of ben ik een slecht mens dat beter geen huisdieren kan hebben?

Pluiz en Snoetje zijn 17 en 19 geworden. Dotje is 18.

Bedankt voor het lezen.