Psyche
alle pijlers
Sociale angsten... wie nog?
donderdag 11 februari 2016 om 20:24
Hoi lieve lezers
Ik ben een vrouw van 28 jaar die onlangs heel eeg over haar eigen leven is beginnen denken.
Mijn ouders zijn gescheien (door een affaire van mn moeder waarvan ik op de hoogte was) toen ik 13 was en ben van mijn 15 tot 17 zwaar gepest geweest. Op mijn 18de ben ik bij een psycholoog in behandeling gegaan. Ik durfde geen telefoon meer opnemen, niet naar de winkel gaan... ik bleek een sociale fobie te hebben.
Hier hebben we hard aan gewerkt maar dit is nooit volledig weg gaan.
Sinds mijn relatiebreuk 2 maanden geleden is dit weer heel erg. Ik heb een paar goede vrizndinnen maar geen echt grote vriendengroep. Ik durfde nooit echt mee uit te gaan, bleef liever met mijn vriend op mn kamer, onderhield geen vriendschappen omdat ik dacht dat ik ze toch maar verveelde met mijn smsjes of telefoontjes, durfde geen groepssport te gaan uit angst om te falen.
Nu ik er alleen voorsta, zijn deze sociale angsten nog veel erger geworden. Ik voel 1000en ogen op mij gericht! Wat zeggen de mensen dat ik mijn relatie heb verbroken? Hoe gaat de rest reageren als ik iemand nieuw tegenkom? Zou ik niet terug gaan naar mn vriend, naar wat ik kende? Ik heb ansten om te gaan winkelen, om te gaan werken...
Heb zo een angst dat dit mij naar beneden gaat halen. Dat ik er uiteindelijk echt alleen voor kom te staan, geen andere partner ga vinden... en dan na een paar jaar terugkijk op deze relatiebreuk als dz grootste fout van mijn leven.
Mijn ex-vriend had wel een grote vriendengroep, we woonden in een leuke buurt. Om die redenen zou ik alleen al terug willen gaan... om een sociaal vangnet te hebben, aanvaard te worden...
Nog iemand hier ervaringen mee?
Lieve grtjs,
Ik ben een vrouw van 28 jaar die onlangs heel eeg over haar eigen leven is beginnen denken.
Mijn ouders zijn gescheien (door een affaire van mn moeder waarvan ik op de hoogte was) toen ik 13 was en ben van mijn 15 tot 17 zwaar gepest geweest. Op mijn 18de ben ik bij een psycholoog in behandeling gegaan. Ik durfde geen telefoon meer opnemen, niet naar de winkel gaan... ik bleek een sociale fobie te hebben.
Hier hebben we hard aan gewerkt maar dit is nooit volledig weg gaan.
Sinds mijn relatiebreuk 2 maanden geleden is dit weer heel erg. Ik heb een paar goede vrizndinnen maar geen echt grote vriendengroep. Ik durfde nooit echt mee uit te gaan, bleef liever met mijn vriend op mn kamer, onderhield geen vriendschappen omdat ik dacht dat ik ze toch maar verveelde met mijn smsjes of telefoontjes, durfde geen groepssport te gaan uit angst om te falen.
Nu ik er alleen voorsta, zijn deze sociale angsten nog veel erger geworden. Ik voel 1000en ogen op mij gericht! Wat zeggen de mensen dat ik mijn relatie heb verbroken? Hoe gaat de rest reageren als ik iemand nieuw tegenkom? Zou ik niet terug gaan naar mn vriend, naar wat ik kende? Ik heb ansten om te gaan winkelen, om te gaan werken...
Heb zo een angst dat dit mij naar beneden gaat halen. Dat ik er uiteindelijk echt alleen voor kom te staan, geen andere partner ga vinden... en dan na een paar jaar terugkijk op deze relatiebreuk als dz grootste fout van mijn leven.
Mijn ex-vriend had wel een grote vriendengroep, we woonden in een leuke buurt. Om die redenen zou ik alleen al terug willen gaan... om een sociaal vangnet te hebben, aanvaard te worden...
Nog iemand hier ervaringen mee?
Lieve grtjs,
donderdag 11 februari 2016 om 20:27
Je hebt een paar goede vriendinnen en dat is zoveel waard. Waarom zou een 'vriendinnengroep' per see beter zijn?
Ben je nu nog steeds in behandeling met een psycholoog? Dat lijkt me anders wel een goed idee om je over deze moeilijke periode te helpen. Bovendien zeg je nog steeds een sociale fobie te hebben en kan je daarbij ook weer geholpen worden.
Ben je nu nog steeds in behandeling met een psycholoog? Dat lijkt me anders wel een goed idee om je over deze moeilijke periode te helpen. Bovendien zeg je nog steeds een sociale fobie te hebben en kan je daarbij ook weer geholpen worden.
donderdag 11 februari 2016 om 20:33
quote:chentolove schreef op 11 februari 2016 @ 20:27:
Je hebt een paar goede vriendinnen en dat is zoveel waard. Waarom zou een 'vriendinnengroep' per see beter zijn?
Ben je nu nog steeds in behandeling met een psycholoog? Dat lijkt me anders wel een goed idee om je over deze moeilijke periode te helpen. Bovendien zeg je nog steeds een sociale fobie te hebben en kan je daarbij ook weer geholpen worden.
Ik ben inderdaad nog steeds in behandeling.
Mijn vriendinnen zijn ook druk bezig met hun eigen leven (partners, kinderen...) en ben bang hen te 'storen' met mijn problemen...
Je hebt een paar goede vriendinnen en dat is zoveel waard. Waarom zou een 'vriendinnengroep' per see beter zijn?
Ben je nu nog steeds in behandeling met een psycholoog? Dat lijkt me anders wel een goed idee om je over deze moeilijke periode te helpen. Bovendien zeg je nog steeds een sociale fobie te hebben en kan je daarbij ook weer geholpen worden.
Ik ben inderdaad nog steeds in behandeling.
Mijn vriendinnen zijn ook druk bezig met hun eigen leven (partners, kinderen...) en ben bang hen te 'storen' met mijn problemen...
donderdag 11 februari 2016 om 20:43
quote:Lalalalalisa87 schreef op 11 februari 2016 @ 20:33:
[...]
Ik ben inderdaad nog steeds in behandeling.
Mijn vriendinnen zijn ook druk bezig met hun eigen leven (partners, kinderen...) en ben bang hen te 'storen' met mijn problemen...
Gewoon eens lekker met hen afspreken om iets te gaan eten en dan vertellen hoe je je voelt. Het hoeft er niet de hele avond erover te gaan, maar het geeft sowieso steun als je bij hen kwijt kunt waarmee je zit. En vriendinnen hebben daar helemaal geen probleem mee, die zijn blij als ze je kunnen helpen en jij je daardoor gelukkiger voelt hopelijk
Als ik je droevige berichtje lees, zou ik je maar al te graag beter doen voelen. Afkomen naar jou met een grote doos ijs en er een leuke avond van maken.
Ik twijfel er niet aan dat je vriendinnen hetzelfde denken!
[...]
Ik ben inderdaad nog steeds in behandeling.
Mijn vriendinnen zijn ook druk bezig met hun eigen leven (partners, kinderen...) en ben bang hen te 'storen' met mijn problemen...
Gewoon eens lekker met hen afspreken om iets te gaan eten en dan vertellen hoe je je voelt. Het hoeft er niet de hele avond erover te gaan, maar het geeft sowieso steun als je bij hen kwijt kunt waarmee je zit. En vriendinnen hebben daar helemaal geen probleem mee, die zijn blij als ze je kunnen helpen en jij je daardoor gelukkiger voelt hopelijk
Als ik je droevige berichtje lees, zou ik je maar al te graag beter doen voelen. Afkomen naar jou met een grote doos ijs en er een leuke avond van maken.
Ik twijfel er niet aan dat je vriendinnen hetzelfde denken!
donderdag 11 februari 2016 om 22:02
Ik heb echt een sociale angst gehad fobie, ging iedereen uit de weg, vrat mezelf helemaal op. Vol stress. Vicieuze cirkel kwam er niet uit. 6 jaar last van gehad tot van een op andere dag ik er van af was, echt in een maand tijd en ik heb tot op de dag nog steeds geen idee hoe ik hier van af ben gekomen. Eveneens mijn dwangstoornis, al heb ik er wel depressie/overspannenheid bij gekregen, bijzaak.