Psyche
alle pijlers
Steun van je ouders
woensdag 18 januari 2012 om 21:38
Ik weet niet zo goed of ik op het juiste forum zit maar ik probeer het gewoon.
Ik ben opgegroeid in een klein dorp en altijd al wilde ik in de stad wonen. Mijn ouders snapten niet waarom ik op mezelf wilde wonen en vonden het zonde van het geld. Ik wilde graag op eigen benen staan en heb doorgezet en woon nu 7 jaar op mezelf (waar ze trots op zijn).
Sinds 2 jaar woon ik met mijn vriend samen en binnenkort gaan we verhuizen omdat we liever centraler willen wonen (in de stad).
Mijn ouders snappen dat wel maar snappen niet dat dat betekent dat je over het algemeen ruimte gaat inleveren. We gaan er behoorlijk op achteruit maar mijn vriend en ik staan hier volledig achter, gezien we de helft van de ruimte toch niet gebruiken.
Nu heb ik mijn ouders alles verteld over het appartement maar ze snappen totaal niet dat we het gaan doen. Ze vinden het te klein en zien overal beren op de weg, tot grote frustratie van mij. Ik krijg smsjes van: zou je het wel doen, het is zo klein! Zou je het wel doen, je kan je fiets niet kwijt! En dit op basis van 4 foto's en ze vergeten dan maar even wat ik aan de telefoon erover heb gezegd.
Ik vind het zwaar frustrerend en snap hen enigszins wel, maar kunnen ze niet gewoon een keer blij voor me zijn?! En een keer positief zijn met iets waar wij achter staan (ook al vinden ze het misschien niets)? Ik heb mijn moeder ook gezegd dat het onze keus is en dat we erachter staan, maar vind het goed kut dat het zo weer gaat. De ouders van mijn vriend en de rest van mijn omgeving zijn juist blij, waarom zij nou weer niet, het geeft me een kut gevoel!!!
Ze vragen zich dan af waarom ik nooit wat vertel, nou hierom dus, ze snappen veel van mijn keuzes niet of keuren het af en dat heb ik al vaker geprobeerd uit te leggen maar schijnbaar helpt dat niet...Over het algemeen trekken ze altijd wel weer bij en daar ben ik ook blij om, maar in het moment zelf voel ik weinig steun helaas.
ggrrr!
Ben blij dat het eruit is!
Ik ben opgegroeid in een klein dorp en altijd al wilde ik in de stad wonen. Mijn ouders snapten niet waarom ik op mezelf wilde wonen en vonden het zonde van het geld. Ik wilde graag op eigen benen staan en heb doorgezet en woon nu 7 jaar op mezelf (waar ze trots op zijn).
Sinds 2 jaar woon ik met mijn vriend samen en binnenkort gaan we verhuizen omdat we liever centraler willen wonen (in de stad).
Mijn ouders snappen dat wel maar snappen niet dat dat betekent dat je over het algemeen ruimte gaat inleveren. We gaan er behoorlijk op achteruit maar mijn vriend en ik staan hier volledig achter, gezien we de helft van de ruimte toch niet gebruiken.
Nu heb ik mijn ouders alles verteld over het appartement maar ze snappen totaal niet dat we het gaan doen. Ze vinden het te klein en zien overal beren op de weg, tot grote frustratie van mij. Ik krijg smsjes van: zou je het wel doen, het is zo klein! Zou je het wel doen, je kan je fiets niet kwijt! En dit op basis van 4 foto's en ze vergeten dan maar even wat ik aan de telefoon erover heb gezegd.
Ik vind het zwaar frustrerend en snap hen enigszins wel, maar kunnen ze niet gewoon een keer blij voor me zijn?! En een keer positief zijn met iets waar wij achter staan (ook al vinden ze het misschien niets)? Ik heb mijn moeder ook gezegd dat het onze keus is en dat we erachter staan, maar vind het goed kut dat het zo weer gaat. De ouders van mijn vriend en de rest van mijn omgeving zijn juist blij, waarom zij nou weer niet, het geeft me een kut gevoel!!!
Ze vragen zich dan af waarom ik nooit wat vertel, nou hierom dus, ze snappen veel van mijn keuzes niet of keuren het af en dat heb ik al vaker geprobeerd uit te leggen maar schijnbaar helpt dat niet...Over het algemeen trekken ze altijd wel weer bij en daar ben ik ook blij om, maar in het moment zelf voel ik weinig steun helaas.
ggrrr!
Ben blij dat het eruit is!
donderdag 19 januari 2012 om 19:00
quote:elninjoo schreef op 19 januari 2012 @ 08:10:
Je kunt nauwelijks met goed fatsoen op bezoek komen bij iemand die in de binnenstad woont. Nergens kun je je auto kwijt, of het kost je 'n klein kapitaal. Buiten het risico wat je loopt dat je auto vernielt wordt. Doorgaans heeft men in het stadscentrum geen tuin en met 'n beetje pech niet eens 'n fatsoenlijk balkon, laat staan 'n balkon met privacy.
Het is gewoon niet leuk als mensen waar je graag regelmatig mee om wil gaan op 'n kutplek wonen.
ik woon op zo'n kutplek! Duur om te parkeren voor bezoekers: check, weinig parkeerplekken: check, klein balkon zonder privacy: check, binnenstad: check.
Gelukkig vindt niet iedereen het fantastisch om hier te wonen, anders was het helemaal onbetaalbaar en kon ik niet 2 maar 6 straten verderop parkeren. Maar nu ik ga verhuizen naar suburbia merk ik dat mensen daar liever op bezoek komen dan waar ik nu woon. Moet ik ook nog mijn huis schoon gaan houden voor bezoek .
Je kunt nauwelijks met goed fatsoen op bezoek komen bij iemand die in de binnenstad woont. Nergens kun je je auto kwijt, of het kost je 'n klein kapitaal. Buiten het risico wat je loopt dat je auto vernielt wordt. Doorgaans heeft men in het stadscentrum geen tuin en met 'n beetje pech niet eens 'n fatsoenlijk balkon, laat staan 'n balkon met privacy.
Het is gewoon niet leuk als mensen waar je graag regelmatig mee om wil gaan op 'n kutplek wonen.
ik woon op zo'n kutplek! Duur om te parkeren voor bezoekers: check, weinig parkeerplekken: check, klein balkon zonder privacy: check, binnenstad: check.
Gelukkig vindt niet iedereen het fantastisch om hier te wonen, anders was het helemaal onbetaalbaar en kon ik niet 2 maar 6 straten verderop parkeren. Maar nu ik ga verhuizen naar suburbia merk ik dat mensen daar liever op bezoek komen dan waar ik nu woon. Moet ik ook nog mijn huis schoon gaan houden voor bezoek .
