Psyche
alle pijlers
strijd
maandag 6 juni 2011 om 13:28
Ziek wordt ik ervan.
Hoe ga je om met ouders die altijd maar weer de strijd met hun kinderen aan moeten gaan. Ze doen alles beter, hebben alles mooier en als je je dan genoodzaakt voelt wat meer afstand te nemen, omdat je het gevoel hebt dat ze in de ouder-kind relatie alleen zchzelf zien staan dan worden ze ineens zielig en vragen ze zich af of ze wat verkeerd gezegd hebben.
Ik vind het om te janken. Je kunt geen kant op, je wilt ze niet kwetsen door te zeggen wat er werkelijk aan de hand is, maar ondertussen vreet het aan je en eigenlijk zou je het moeten vertellen, want je loopt bijna over van frustratie.
Echt schuldig voel ik me niet ,maar wel naar dat je gewoon niet begrepen wordt en dat het zo moeilijk is om gezegd te krijgen wat je nu eigenlijk wilt van de relatie.
Hoe los je dit op. Zijn hier mensen die de situatie herkennen?
Hoe ga je om met ouders die altijd maar weer de strijd met hun kinderen aan moeten gaan. Ze doen alles beter, hebben alles mooier en als je je dan genoodzaakt voelt wat meer afstand te nemen, omdat je het gevoel hebt dat ze in de ouder-kind relatie alleen zchzelf zien staan dan worden ze ineens zielig en vragen ze zich af of ze wat verkeerd gezegd hebben.
Ik vind het om te janken. Je kunt geen kant op, je wilt ze niet kwetsen door te zeggen wat er werkelijk aan de hand is, maar ondertussen vreet het aan je en eigenlijk zou je het moeten vertellen, want je loopt bijna over van frustratie.
Echt schuldig voel ik me niet ,maar wel naar dat je gewoon niet begrepen wordt en dat het zo moeilijk is om gezegd te krijgen wat je nu eigenlijk wilt van de relatie.
Hoe los je dit op. Zijn hier mensen die de situatie herkennen?
odi et amo
maandag 6 juni 2011 om 13:33
maandag 6 juni 2011 om 13:36
Nou gewoon zeggen wat er eigenlijk aan de hand is dus.
Lijkt me wel zo eerlijk. Nu weten je ouders waarschijnlijk oprecht niet wat ze 'verkeerd' doen. Geef ze op zijn minst de kans om je verhaal aan te horen en er al dan niet iets mee te doen.
Ik snap echt oprecht niet dat mensen niet durven te zeggen wat ze dwars zit. Als je dat netjes doet en bij jezelf houdt en dus niet gaat beschuldigen, dan lijkt me daar niks mis mee.
Jezet in dit geval echt jezelf klem.
Lijkt me wel zo eerlijk. Nu weten je ouders waarschijnlijk oprecht niet wat ze 'verkeerd' doen. Geef ze op zijn minst de kans om je verhaal aan te horen en er al dan niet iets mee te doen.
Ik snap echt oprecht niet dat mensen niet durven te zeggen wat ze dwars zit. Als je dat netjes doet en bij jezelf houdt en dus niet gaat beschuldigen, dan lijkt me daar niks mis mee.
Jezet in dit geval echt jezelf klem.
maandag 6 juni 2011 om 13:54
Ja, Gwendolyn dat is ook wat er nu gebeurt, maar zoals luna ook al schrijft, ze zijn niet veranderen. Ze hebben een bepaalde kijk op het leven die mijlenver bij mij vandaan staat. Ik wil geen ruzie alleen afstand. Als ik zeg wat ik er precies van vind dan is het toch geen waar en krijg je zo'n raar welles - nietes spel.
odi et amo
maandag 6 juni 2011 om 14:00
Is een brief schrijven een optie? Ten eerste kun je heel goed bedenken hoe je het formuleert, zo, dat je het echt bij jezelf houdt. Ten tweede is de kans dat er een welles-nietes-spelletje ontstaat een stuk kleiner! Je ouders hebben dan ook de tijd om na te denken over hun reactie en hebben wellicht minder het idee dat ze zich moeten verdedigen.
Sterkte trouwens, lijkt me heel lastig!
Sterkte trouwens, lijkt me heel lastig!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
maandag 6 juni 2011 om 14:19
