Psyche
alle pijlers
Te open?
vrijdag 4 november 2011 om 21:30
Elke keer neem ik me voor om niet te snel open te zijn . Ik ben benieuwd of er hier meerdere vrouwen zijn dit met hetzelfde probleem zitten.Ik heb zelf namelijk erg makkelijk contact met mensen, en ik leer soms aardige mensen kennen die leuk reageren op mijn openheid maar ik leer VAKER mensen kennen die dan in de eerste plaats wel aardig reageren maar vervolgens toch steken onder water geven. En dan vraag ik me dus af, moet ik veranderen? Ben ik gewoon te snel open? Schat ik niet goed in tegen wie ik wel en niet open kan zijn?
En met open bedoel ik niet dat ik mijn hele verleden op tafel gooi, helemaal niet, maar ik ben gewoon heel open over mijn leven nu, hoe ik me voel, en misschien te snel enthousiast.
Ik weet ook vaak niet of het nou aan mij ligt en ik die steken onder water te zwaar opvat, ik denk dat het erop neerkomt dat ik in het leven altijd voor lief ben en word genomen. Zo ging het thuis ook, maar ik zou daar graag vanaf willen, hoe kom ik daar toch vanaf? Of moet ik daar niet vanaf willen komen?
Herkent iemand zich hierin?
En met open bedoel ik niet dat ik mijn hele verleden op tafel gooi, helemaal niet, maar ik ben gewoon heel open over mijn leven nu, hoe ik me voel, en misschien te snel enthousiast.
Ik weet ook vaak niet of het nou aan mij ligt en ik die steken onder water te zwaar opvat, ik denk dat het erop neerkomt dat ik in het leven altijd voor lief ben en word genomen. Zo ging het thuis ook, maar ik zou daar graag vanaf willen, hoe kom ik daar toch vanaf? Of moet ik daar niet vanaf willen komen?
Herkent iemand zich hierin?
vrijdag 4 november 2011 om 22:12
Het voorbeeld van de zwangere collega: misschien vond ze dat je de aandacht naar je toetrok. Zij was zwanger en jij begint over jezelf en je plannen.
De informatie die je hebt gedeeld vind ik ook erg privé, maar het klinkt alsof je niet in haar geïnteresseerd was, maar in jezelf.
Als iemand iets vertelt, laat jij diegene dan uitpraten of begin je meteen met 'Ja maar wat ik heb etc.'. Neem je het gesprek over?
De informatie die je hebt gedeeld vind ik ook erg privé, maar het klinkt alsof je niet in haar geïnteresseerd was, maar in jezelf.
Als iemand iets vertelt, laat jij diegene dan uitpraten of begin je meteen met 'Ja maar wat ik heb etc.'. Neem je het gesprek over?
vrijdag 4 november 2011 om 22:14
Miniminie, die opmerking van je zwangere collega is gewoon ronduit lullig. Ik vraag me alleen af of dat niet toevallig door de zwangerschapshormonen kwam. Was dat het enige voorval in jullie contact?
Wat betreft de tuin en de kennis.....Ik denk dat het meer over haar zegt (eigen onzekerheid maskeren door te laten lijken alsof ze "meer" is) dan over wat jij haar vertelt hebt en hoe je dat deed. Tenzij het een super opschep praatje was, maar goed dat kun je zelf wel inschatten neem ik aan.
Wat betreft de tuin en de kennis.....Ik denk dat het meer over haar zegt (eigen onzekerheid maskeren door te laten lijken alsof ze "meer" is) dan over wat jij haar vertelt hebt en hoe je dat deed. Tenzij het een super opschep praatje was, maar goed dat kun je zelf wel inschatten neem ik aan.
vrijdag 4 november 2011 om 22:15
quote:flowerbombje schreef op 04 november 2011 @ 22:11:
Bah, dat is behoorlijk lullig ster! Daar hebben ze je goed genaaid
Tsja, misschien niet helemaal een goed voorbeeld hoor. Stelletje schijnheilige mensen daar. Gingen zelfs een keer met een groepje eten en toen zei collega 2 dat collega 1 haar had willen zoenen maar zij dat niet had gedaan. Ik vocht tegen de tranen op dat moment en heb verteld hoe erg ik dat vond. Diezelfde avond op stap was ze opeens 'kwijt' (achteraf dus bij hem).
Ik weet niet of je enig idee hebt waar het bij jou vandaan komt TO, maar ik heb me weleens afgevraagd of het bij mij niet ligt aan het feit dat ik om me heen best veel rare dingen heb gezien en in mijn naaste omgeving veel heb meegemaakt. Daardoor vind ik niet meer zoveel raar en praat ik over mijn eigen genante dingen vaak alsof het niets is. Omdat het voor mij ook 'niets is'.
Bah, dat is behoorlijk lullig ster! Daar hebben ze je goed genaaid
Tsja, misschien niet helemaal een goed voorbeeld hoor. Stelletje schijnheilige mensen daar. Gingen zelfs een keer met een groepje eten en toen zei collega 2 dat collega 1 haar had willen zoenen maar zij dat niet had gedaan. Ik vocht tegen de tranen op dat moment en heb verteld hoe erg ik dat vond. Diezelfde avond op stap was ze opeens 'kwijt' (achteraf dus bij hem).
Ik weet niet of je enig idee hebt waar het bij jou vandaan komt TO, maar ik heb me weleens afgevraagd of het bij mij niet ligt aan het feit dat ik om me heen best veel rare dingen heb gezien en in mijn naaste omgeving veel heb meegemaakt. Daardoor vind ik niet meer zoveel raar en praat ik over mijn eigen genante dingen vaak alsof het niets is. Omdat het voor mij ook 'niets is'.
vrijdag 4 november 2011 om 22:19
Ik herken het wel, maar dan voornamelijk van werk.
Bijv. een nieuwe baan, kreeg een vrouwelijke shopmanager en alleen maar vrouwelijke collega's. In een vorige baan was ik té open geweest, te snel vriendschappen willen sluiten, te aardig en te veel over mezelf verteld, te persoonlijk geworden en uiteindelijk keerde iedereen zich tegen me (gedeeltelijk trouwens, het voelde zo bij bepaalde mensen, maar het was niet alleen maar een gevoel).
Vertelde heel makkelijk over mijn relatie, werd makkelijk meegesleept in roddels en conflicten, ipv me neutraal te houden. Wilde het gewoon goed doen, bij iedereen goed liggen en ook gewoon wat naief.
Bij de volgende baan heb ik meer afstand gehouden, me niet gemengd in discussies, niet gelijk zoveel gedeeld met collega's. Vrouwen onder elkaar kan echt een wespennest zijn en daar had ik geen zin in. Liever iets neutraler, want er word nu eenmaal snel over je gepraat en geroddeld onderling en wie weet wat er naar de shopmanager doorgebriefd word.
Heb er van geleerd dus.
Bijv. een nieuwe baan, kreeg een vrouwelijke shopmanager en alleen maar vrouwelijke collega's. In een vorige baan was ik té open geweest, te snel vriendschappen willen sluiten, te aardig en te veel over mezelf verteld, te persoonlijk geworden en uiteindelijk keerde iedereen zich tegen me (gedeeltelijk trouwens, het voelde zo bij bepaalde mensen, maar het was niet alleen maar een gevoel).
Vertelde heel makkelijk over mijn relatie, werd makkelijk meegesleept in roddels en conflicten, ipv me neutraal te houden. Wilde het gewoon goed doen, bij iedereen goed liggen en ook gewoon wat naief.
Bij de volgende baan heb ik meer afstand gehouden, me niet gemengd in discussies, niet gelijk zoveel gedeeld met collega's. Vrouwen onder elkaar kan echt een wespennest zijn en daar had ik geen zin in. Liever iets neutraler, want er word nu eenmaal snel over je gepraat en geroddeld onderling en wie weet wat er naar de shopmanager doorgebriefd word.
Heb er van geleerd dus.
vrijdag 4 november 2011 om 22:23
Ja Dreamlogic, precies wat ik bedoel alleen verwoord jij het wat samenhangender.
Vrouwen zijn ook vaak echte bitches hoor. Er speelt vaak heel veel jaloezie en onzekerheid en over een ander praten is altijd makkelijker dan zelf onderwerp van gesprek zijn. Ik werk nu met vrijwel alleen maar mannen en wat ik ook zeg of vertel de werksfeer is heerlijk.
Vrouwen zijn ook vaak echte bitches hoor. Er speelt vaak heel veel jaloezie en onzekerheid en over een ander praten is altijd makkelijker dan zelf onderwerp van gesprek zijn. Ik werk nu met vrijwel alleen maar mannen en wat ik ook zeg of vertel de werksfeer is heerlijk.
vrijdag 4 november 2011 om 22:28
Herkenbaar. Ik was vroeger zo, maar ik heb mijn lesje geleerd. Ik ben nu erg gereserveerd geworden en ik weet onderhand dat je sommige privézaken niet tegen sommige mensen kunt zeggen omdat die mensen niet netjes met jouw informatie en gevoelens omgaan.
Het verbaast me trouwens ook dat veel mensen over elkaar roddelen en dan heb ik het over vrienden die over andere vrienden slecht spreken.
Het verbaast me trouwens ook dat veel mensen over elkaar roddelen en dan heb ik het over vrienden die over andere vrienden slecht spreken.
vrijdag 4 november 2011 om 22:57
Wow ik wordt hier een beetje huilerig van herkenning.
De sociale agressie bij vrouwen is best heftig soms. Ik ben opgegroeid in een mannenhuishouden (herkent iemand dit?) en veel trucjes (roddelen, steken, klein houden etc) kende ik helemaal niet, althans ik ben ze niet machtig en wil dat ook niet zijn. Na een depressie denken dat alles aan mij ligt, ben ik nu bezig me om te scholen naar de mannenwereld:). Wel een beetje dramatisch gezegd, maar het komt daar op neer.
Maar dat open zijn herken ik wel, en ik heb bij mezelf gemerkt dat ik vaak gênante dingen vertel over mezelf om de ander een beetje gerust te stellen, zo van 'joh ik herken het gevoel hier en hier van'. Ja dan komt het voor dat dat later tegen je uitgespeeld wordt.
@africastle: hoe denk je nu over dat je nu zo gereserveerd bent? want dan geef je ook een stukje hartelijkheid op, althans dat is mijn angst. Of bewaar je het voor 'later' in de relatie.
De sociale agressie bij vrouwen is best heftig soms. Ik ben opgegroeid in een mannenhuishouden (herkent iemand dit?) en veel trucjes (roddelen, steken, klein houden etc) kende ik helemaal niet, althans ik ben ze niet machtig en wil dat ook niet zijn. Na een depressie denken dat alles aan mij ligt, ben ik nu bezig me om te scholen naar de mannenwereld:). Wel een beetje dramatisch gezegd, maar het komt daar op neer.
Maar dat open zijn herken ik wel, en ik heb bij mezelf gemerkt dat ik vaak gênante dingen vertel over mezelf om de ander een beetje gerust te stellen, zo van 'joh ik herken het gevoel hier en hier van'. Ja dan komt het voor dat dat later tegen je uitgespeeld wordt.
@africastle: hoe denk je nu over dat je nu zo gereserveerd bent? want dan geef je ook een stukje hartelijkheid op, althans dat is mijn angst. Of bewaar je het voor 'later' in de relatie.
vrijdag 4 november 2011 om 23:18
vrijdag 4 november 2011 om 23:53
Heel herkenbaar!
een vriendin van mij omschreef het bij mij als: meteen iemand vertrouwen, veel credit geven. En dat iemand snel als dichtbij voelt.
Zij vertelde me toen dat er mensen zijn die iemand geen credit geven en iemand zichzelf laten 'bewijzen' en dan kan er pas credit opgebouwd worden.
Misschien raar maar waar voor mij was dit een eye-opener want ik ga (bijna) altijd van het goede uit. Heel mooi natuurlijk maar mensen denken me door mijn openheid en meteen credit geven snel te kennen en staan daardoor ook gemakkelijk op mijn hart.
Het lijkt wel of ze denken; jou kennen we en we weten hoe we je moeten pakken.
Dit ga ik bijn mijn volgende baan ook anders doen.
Ik ben mezelf aant voorgehouden;ik ben hier om geld te verdienen en mijn vrienden zitten thuis!
Ook herkenbaar voor jou TO?
een vriendin van mij omschreef het bij mij als: meteen iemand vertrouwen, veel credit geven. En dat iemand snel als dichtbij voelt.
Zij vertelde me toen dat er mensen zijn die iemand geen credit geven en iemand zichzelf laten 'bewijzen' en dan kan er pas credit opgebouwd worden.
Misschien raar maar waar voor mij was dit een eye-opener want ik ga (bijna) altijd van het goede uit. Heel mooi natuurlijk maar mensen denken me door mijn openheid en meteen credit geven snel te kennen en staan daardoor ook gemakkelijk op mijn hart.
Het lijkt wel of ze denken; jou kennen we en we weten hoe we je moeten pakken.
Dit ga ik bijn mijn volgende baan ook anders doen.
Ik ben mezelf aant voorgehouden;ik ben hier om geld te verdienen en mijn vrienden zitten thuis!
Ook herkenbaar voor jou TO?
zaterdag 5 november 2011 om 00:14
Hoe tevredenere men is met zich zelf, hoe minder men de behoefte heeft een ander onder uit te halen.
Volgens mij zijn er veel mensen ontevreden met zich zelf.
Ik laat niemand meer heel dicht bij mij komen.
Heb geen vrienden en ben heel oppervlakkig, als mensen met mij willen praten.
Ben heel tevreden om zo te leven.
Groeten, Ploen.
Volgens mij zijn er veel mensen ontevreden met zich zelf.
Ik laat niemand meer heel dicht bij mij komen.
Heb geen vrienden en ben heel oppervlakkig, als mensen met mij willen praten.
Ben heel tevreden om zo te leven.
Groeten, Ploen.
zaterdag 5 november 2011 om 00:24
Dat klinkt niet gezellig Ploen.
Hoe is dat zo gekomen of is dat altijd zo geweest?
Heb je soms geen behoefte om je gedachtes enz te bespreken met iemand die je goed kent? zodat je niet veel hoeft uit te leggen?
Ik heb tot op zekere hoogte geaccepteerd dat ik wel eens op mn bek ga. Maar geen mens echt toelaten voelt voor mij echt als me afsluiten van de wereld.
Ik moet mezelf alleen af en toe echt remmen, dat wel.
Hoe is dat zo gekomen of is dat altijd zo geweest?
Heb je soms geen behoefte om je gedachtes enz te bespreken met iemand die je goed kent? zodat je niet veel hoeft uit te leggen?
Ik heb tot op zekere hoogte geaccepteerd dat ik wel eens op mn bek ga. Maar geen mens echt toelaten voelt voor mij echt als me afsluiten van de wereld.
Ik moet mezelf alleen af en toe echt remmen, dat wel.
zaterdag 5 november 2011 om 00:33
Eenzaam, wat de een eenzaam vindt, is voor een ander een manier van prettig leven.
Maar ik zit in een situatie die heel bizar is voor nederlandse begrippen,
Je kunt er met niemand over spreken want ze geloven je niet.
De mensen weten er geen raad mee met wat ons is overkomen.
Wat moet ik met mensen die maar door ratelen over hun leven.
Niets wat ik leef zo extreem heel anders, door de ervaringen die ik mee gemaakt heb.
Daarom heb ik voor mij een manier van leven bedacht, waar ik wel mee om kan gaan.
Het is niet anders.
Maar ik zit in een situatie die heel bizar is voor nederlandse begrippen,
Je kunt er met niemand over spreken want ze geloven je niet.
De mensen weten er geen raad mee met wat ons is overkomen.
Wat moet ik met mensen die maar door ratelen over hun leven.
Niets wat ik leef zo extreem heel anders, door de ervaringen die ik mee gemaakt heb.
Daarom heb ik voor mij een manier van leven bedacht, waar ik wel mee om kan gaan.
Het is niet anders.
zaterdag 5 november 2011 om 01:11
Het heeft ook met respect te maken hoor. Als iemand veel over zichzelf zit te vertellen, en ook over eigen falen, dan denkt men dat ze haar "misstappen" of "zwakheden" "toegeeft". Mensen denken gewoon niet zo na over een ander. Ze beseffen niet dat het in feite goed vertrouwen is; ze vatten het op als een soort "onderwerping". En dat gebruiken ze voor hun eigen heil.
Als mensen dus zo duidelijk niet diep over jou nadenken, waarom zou je dan zo veel vertellen?
Als mensen dus zo duidelijk niet diep over jou nadenken, waarom zou je dan zo veel vertellen?
zaterdag 5 november 2011 om 07:47
Ja herkenbaar! Je sterkste punten kunnen ook je zwakste worden. Zo zie ik het. Want 'open zijn' kan heel positief zijn.. of in dit geval dus ook heel negatief. En ik heb het allebei meegemaakt. En niet alleen qua woorden, maar als ik blij ben, zien mensen dat. Maar als ik geirriteert ben, zien mensen dat ook meteen. En helaas ben ik ook wel eens onzeker, wat aan mij te zien is natuurlijk... en is ook wel eens tegen mij gebruikt.
zaterdag 5 november 2011 om 09:15
quote:klunt schreef op 04 november 2011 @ 22:57:
Wow ik wordt hier een beetje huilerig van herkenning.
De sociale agressie bij vrouwen is best heftig soms. Ik ben opgegroeid in een mannenhuishouden (herkent iemand dit?) en veel trucjes (roddelen, steken, klein houden etc) kende ik helemaal niet, althans ik ben ze niet machtig en wil dat ook niet zijn. Na een depressie denken dat alles aan mij ligt, ben ik nu bezig me om te scholen naar de mannenwereld:). Wel een beetje dramatisch gezegd, maar het komt daar op neer.
Maar dat open zijn herken ik wel, en ik heb bij mezelf gemerkt dat ik vaak gênante dingen vertel over mezelf om de ander een beetje gerust te stellen, zo van 'joh ik herken het gevoel hier en hier van'. Ja dan komt het voor dat dat later tegen je uitgespeeld wordt.
@africastle: hoe denk je nu over dat je nu zo gereserveerd bent? want dan geef je ook een stukje hartelijkheid op, althans dat is mijn angst. Of bewaar je het voor 'later' in de relatie.Precies ook wat ik bedoel, dan vertel ik iets genants om de ander gerust te stellen en dan doet iemand opeens heel lullig of zo terwijl je eigenlijk gewoon te solidair was met de ander..
Wow ik wordt hier een beetje huilerig van herkenning.
De sociale agressie bij vrouwen is best heftig soms. Ik ben opgegroeid in een mannenhuishouden (herkent iemand dit?) en veel trucjes (roddelen, steken, klein houden etc) kende ik helemaal niet, althans ik ben ze niet machtig en wil dat ook niet zijn. Na een depressie denken dat alles aan mij ligt, ben ik nu bezig me om te scholen naar de mannenwereld:). Wel een beetje dramatisch gezegd, maar het komt daar op neer.
Maar dat open zijn herken ik wel, en ik heb bij mezelf gemerkt dat ik vaak gênante dingen vertel over mezelf om de ander een beetje gerust te stellen, zo van 'joh ik herken het gevoel hier en hier van'. Ja dan komt het voor dat dat later tegen je uitgespeeld wordt.
@africastle: hoe denk je nu over dat je nu zo gereserveerd bent? want dan geef je ook een stukje hartelijkheid op, althans dat is mijn angst. Of bewaar je het voor 'later' in de relatie.Precies ook wat ik bedoel, dan vertel ik iets genants om de ander gerust te stellen en dan doet iemand opeens heel lullig of zo terwijl je eigenlijk gewoon te solidair was met de ander..
zaterdag 5 november 2011 om 09:16
quote:flowerbombje schreef op 04 november 2011 @ 22:14:
Miniminie, die opmerking van je zwangere collega is gewoon ronduit lullig. Ik vraag me alleen af of dat niet toevallig door de zwangerschapshormonen kwam. Was dat het enige voorval in jullie contact?
Wat betreft de tuin en de kennis.....Ik denk dat het meer over haar zegt (eigen onzekerheid maskeren door te laten lijken alsof ze "meer" is) dan over wat jij haar vertelt hebt en hoe je dat deed. Tenzij het een super opschep praatje was, maar goed dat kun je zelf wel inschatten neem ik aan.Ja maar zwangerschapshormonen zorgen er toch niet voor dat je gemeen wordt? Ik ben ook zwanger geweest en kon soms wel eens chagrijnig zijn of zo maar nooit gemeen. Tegen iemand zeggen die al onzeker is OF ze wel kinderen kan krijgen dat ze wel geen kinderen zal kunnen krijgen is gewoon gemeen. En nee daarvoor heeft ze nooit iets gemeens gezegd..
Miniminie, die opmerking van je zwangere collega is gewoon ronduit lullig. Ik vraag me alleen af of dat niet toevallig door de zwangerschapshormonen kwam. Was dat het enige voorval in jullie contact?
Wat betreft de tuin en de kennis.....Ik denk dat het meer over haar zegt (eigen onzekerheid maskeren door te laten lijken alsof ze "meer" is) dan over wat jij haar vertelt hebt en hoe je dat deed. Tenzij het een super opschep praatje was, maar goed dat kun je zelf wel inschatten neem ik aan.Ja maar zwangerschapshormonen zorgen er toch niet voor dat je gemeen wordt? Ik ben ook zwanger geweest en kon soms wel eens chagrijnig zijn of zo maar nooit gemeen. Tegen iemand zeggen die al onzeker is OF ze wel kinderen kan krijgen dat ze wel geen kinderen zal kunnen krijgen is gewoon gemeen. En nee daarvoor heeft ze nooit iets gemeens gezegd..
zaterdag 5 november 2011 om 09:18
quote:Nine81 schreef op 04 november 2011 @ 23:53:
Heel herkenbaar!
een vriendin van mij omschreef het bij mij als: meteen iemand vertrouwen, veel credit geven. En dat iemand snel als dichtbij voelt.
Zij vertelde me toen dat er mensen zijn die iemand geen credit geven en iemand zichzelf laten 'bewijzen' en dan kan er pas credit opgebouwd worden.
Misschien raar maar waar voor mij was dit een eye-opener want ik ga (bijna) altijd van het goede uit. Heel mooi natuurlijk maar mensen denken me door mijn openheid en meteen credit geven snel te kennen en staan daardoor ook gemakkelijk op mijn hart.
Het lijkt wel of ze denken; jou kennen we en we weten hoe we je moeten pakken.
Dit ga ik bijn mijn volgende baan ook anders doen.
Ik ben mezelf aant voorgehouden;ik ben hier om geld te verdienen en mijn vrienden zitten thuis!
Ook herkenbaar voor jou TO?Echt heel goed omschreven, ik ken mensen die zichzelf nooit kwetsbaar opstellen, nooit iets genants vertellen en je gek aankijken als jij dat dan doet, alsof zij nog nooit in die situatie zijn geweest. Ik vraag me af of dat soort mensen in een vriendschap zichzelf wel ooit zwak opstellen..
Heel herkenbaar!
een vriendin van mij omschreef het bij mij als: meteen iemand vertrouwen, veel credit geven. En dat iemand snel als dichtbij voelt.
Zij vertelde me toen dat er mensen zijn die iemand geen credit geven en iemand zichzelf laten 'bewijzen' en dan kan er pas credit opgebouwd worden.
Misschien raar maar waar voor mij was dit een eye-opener want ik ga (bijna) altijd van het goede uit. Heel mooi natuurlijk maar mensen denken me door mijn openheid en meteen credit geven snel te kennen en staan daardoor ook gemakkelijk op mijn hart.
Het lijkt wel of ze denken; jou kennen we en we weten hoe we je moeten pakken.
Dit ga ik bijn mijn volgende baan ook anders doen.
Ik ben mezelf aant voorgehouden;ik ben hier om geld te verdienen en mijn vrienden zitten thuis!
Ook herkenbaar voor jou TO?Echt heel goed omschreven, ik ken mensen die zichzelf nooit kwetsbaar opstellen, nooit iets genants vertellen en je gek aankijken als jij dat dan doet, alsof zij nog nooit in die situatie zijn geweest. Ik vraag me af of dat soort mensen in een vriendschap zichzelf wel ooit zwak opstellen..
zaterdag 5 november 2011 om 11:05
Minnieme; nee, die mensen doen dat in vriendschap ook niet. Ik heb zo'n vriendin die altijd mooi weer speelt. Als ze van baan wisselt en ik weet dat ze ontslagen is, dan houdt ze vol dat het een eigen keuze is geweest. Ik vertel ronduit over geld- en relatieproblemen, terwijl ik van haar nooit enige diepere verhalen hoor. Ik vind het soms soort van belediging, alsof met mij alleen oppervlakkige zaken te bespreken zijn.
Wat bahco zegt herken ik ook. Als ik vertel over een rotperiode in mijn leven, bijv. dat ik een relatie had met gebonden man, en hoe ik daar overheen ben gekomen met psycholoog en alles dan vind ik dat een positief verhaal, want ik ben er sterker uit gekomen. Ik zou dit soort dingen, als ik niet wist dat mensen het zo uit verband trekken, ook op bijv. sollicitatiegesprek noemen. Maar in plaats daarvan wordt door collega's bijvoorbeeld steeds gefoccused op 'oh madelief heeft relatie met gebonden man gehad'. Ik snap het gestereotyp wel, zou ik voor die periode ook zo over hebben gedacht. Maar nu kennen ze 'een andere vrouw' kunnen ze van een ander perspectief leren, want zo zou ik het zien, en dan staan ze er niet open voor omdat ze zo bevooroordeeld zijn.
Ik heb een vriendin die me heeft verteld over haar moeilijke verleden in gesticht. Denk ik dan: oh wat een raar mens. Nee! Ik denk wow wat knap dat ze er zo sterk en zelfbewust is uitgekomen. En ik 'leer' van haar ervaringen.
Die opmerking over OP en dat ze misschien teveel over zichzelf praat dag vind ik jammer. Ik merk op mijn werk ook dat van mij, praatgrage, wordt verwacht dat ik andere stille mensen uit hun hol trek. Ik vind dag een gesprek moet ontstaan doordat deelnemers om de beurt iets over zichzelf vertellen. Zoals iemand anders al eerder zei is dat met amerikanen erg makkelijk. Maar nederlanders? Pff, ze zeggen dus vaak al niks omdat ze niet open WILLEN zijn, want dat kan wel eens tegen ze gebruikt worden. En dan voelen ze zich op teentjes getrapt als niemand ze uit hun hol rukt. Ik ben trouwens zelf NLer maar heb me hier nooit thuisgevoeld...
Wat bahco zegt herken ik ook. Als ik vertel over een rotperiode in mijn leven, bijv. dat ik een relatie had met gebonden man, en hoe ik daar overheen ben gekomen met psycholoog en alles dan vind ik dat een positief verhaal, want ik ben er sterker uit gekomen. Ik zou dit soort dingen, als ik niet wist dat mensen het zo uit verband trekken, ook op bijv. sollicitatiegesprek noemen. Maar in plaats daarvan wordt door collega's bijvoorbeeld steeds gefoccused op 'oh madelief heeft relatie met gebonden man gehad'. Ik snap het gestereotyp wel, zou ik voor die periode ook zo over hebben gedacht. Maar nu kennen ze 'een andere vrouw' kunnen ze van een ander perspectief leren, want zo zou ik het zien, en dan staan ze er niet open voor omdat ze zo bevooroordeeld zijn.
Ik heb een vriendin die me heeft verteld over haar moeilijke verleden in gesticht. Denk ik dan: oh wat een raar mens. Nee! Ik denk wow wat knap dat ze er zo sterk en zelfbewust is uitgekomen. En ik 'leer' van haar ervaringen.
Die opmerking over OP en dat ze misschien teveel over zichzelf praat dag vind ik jammer. Ik merk op mijn werk ook dat van mij, praatgrage, wordt verwacht dat ik andere stille mensen uit hun hol trek. Ik vind dag een gesprek moet ontstaan doordat deelnemers om de beurt iets over zichzelf vertellen. Zoals iemand anders al eerder zei is dat met amerikanen erg makkelijk. Maar nederlanders? Pff, ze zeggen dus vaak al niks omdat ze niet open WILLEN zijn, want dat kan wel eens tegen ze gebruikt worden. En dan voelen ze zich op teentjes getrapt als niemand ze uit hun hol rukt. Ik ben trouwens zelf NLer maar heb me hier nooit thuisgevoeld...
zaterdag 5 november 2011 om 11:07
quote:klunt schreef op 04 november 2011 @ 22:57:
@africastle: hoe denk je nu over dat je nu zo gereserveerd bent? want dan geef je ook een stukje hartelijkheid op, althans dat is mijn angst. Of bewaar je het voor 'later' in de relatie.
Ik blijf gereserveerd tegen onbekenden, kennissen en mensen die ik wel goed ken maar geen goede vrienden kan noemen. Ik ben erg voorzichtig geworden en eerlijk gezegd bevalt het me beter dan erg open zijn. Als ik iemand als een vriend zie, en degene heeft zich kwetsbaar getoond, dan pas laat ik mijn pantser vallen. Gelijk oversteken dus.
Het is eigenlijk heel jammer dat je niet open kunt zijn, niet jezelf kunt zijn omdat mensen (de maatschappij?) er niet op een goede manier mee om kunnen gaan.
@africastle: hoe denk je nu over dat je nu zo gereserveerd bent? want dan geef je ook een stukje hartelijkheid op, althans dat is mijn angst. Of bewaar je het voor 'later' in de relatie.
Ik blijf gereserveerd tegen onbekenden, kennissen en mensen die ik wel goed ken maar geen goede vrienden kan noemen. Ik ben erg voorzichtig geworden en eerlijk gezegd bevalt het me beter dan erg open zijn. Als ik iemand als een vriend zie, en degene heeft zich kwetsbaar getoond, dan pas laat ik mijn pantser vallen. Gelijk oversteken dus.
Het is eigenlijk heel jammer dat je niet open kunt zijn, niet jezelf kunt zijn omdat mensen (de maatschappij?) er niet op een goede manier mee om kunnen gaan.
zaterdag 5 november 2011 om 11:22
Ik vind dat er wel een verschil,is tussen open zijn en maar al je belvenissen, gevoelens en gedachten spuien (te pas en te onpas).
Over bijvoorbeeld het voorbeeld van de zwangerschap van de collega TO, zeg je eerst dat je heel meelevend en eintesseerd was omdat je zelf later ook graag zou willen. Een paar posts later zeg je dat haar opmerking extra gemeen was OMDAT jij toch al onzeker was of je wel kinderen zou kunnen krijgen. nergens uit je eerdere bericht blijkt tdat dat zo was, aangezien jij en je vriend volgens dat bericht nog niet bezig waren, blijkt volstrekt niet waarom jij reden zou hebben om daar onzeker over te zijn. Maar wat mij opvalt, is dat je jouw-mogelijke onterechte- onzekerheid projecteert op iemand die heeft wat jij graag ozu willen hebben. Dat mag jij 'open' noemen, maar vanuitnde ontvanger van die attenties (iemand dus die wel zwanger is en zich omringd weet door iemand die graag haar eigen angsten bespreekt) kan het heel benauwend zijn. Die openheid lijkt nl heel erg eenrichtingsverkeer te zijn. Misschein was voor die andere vrouw (die ook nog eens barstenvol hormonen zit) wel de limiet beriekt van wat ze aan kon.
Let wel, ik ben er niet bij, ikminterpreteer wat jij hier in twee berichten kort aanstipt. En mijn indruk is dat wat jij openheid noemt, wel eens heel iets amders zou kunnen zijn.
Misschien zou je eens eencursus communiceren moeten doen, met veel feedback over hoe anderen jou zien. Misschein zou je daar iets uit halen.
Over bijvoorbeeld het voorbeeld van de zwangerschap van de collega TO, zeg je eerst dat je heel meelevend en eintesseerd was omdat je zelf later ook graag zou willen. Een paar posts later zeg je dat haar opmerking extra gemeen was OMDAT jij toch al onzeker was of je wel kinderen zou kunnen krijgen. nergens uit je eerdere bericht blijkt tdat dat zo was, aangezien jij en je vriend volgens dat bericht nog niet bezig waren, blijkt volstrekt niet waarom jij reden zou hebben om daar onzeker over te zijn. Maar wat mij opvalt, is dat je jouw-mogelijke onterechte- onzekerheid projecteert op iemand die heeft wat jij graag ozu willen hebben. Dat mag jij 'open' noemen, maar vanuitnde ontvanger van die attenties (iemand dus die wel zwanger is en zich omringd weet door iemand die graag haar eigen angsten bespreekt) kan het heel benauwend zijn. Die openheid lijkt nl heel erg eenrichtingsverkeer te zijn. Misschein was voor die andere vrouw (die ook nog eens barstenvol hormonen zit) wel de limiet beriekt van wat ze aan kon.
Let wel, ik ben er niet bij, ikminterpreteer wat jij hier in twee berichten kort aanstipt. En mijn indruk is dat wat jij openheid noemt, wel eens heel iets amders zou kunnen zijn.
Misschien zou je eens eencursus communiceren moeten doen, met veel feedback over hoe anderen jou zien. Misschein zou je daar iets uit halen.
