Psyche
alle pijlers
Toch naar de psycholoog?
woensdag 11 maart 2015 om 01:10
Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel moet posten maar ik blijf twijfelen en kom zo ook geen steek verder. Ik denk er wel eens aan om hulp te zoeken bij een psycholoog of iets dergelijks maar ik vind dat ook een hele stap en soms heb ik zoiets van stel je niet aan! Wat kan zo’n psycholoog nou voor je betekenen?!
Ik voel mij al jaren ongelukkig. Toen ik nog werk had viel het nog wel mee want ik kon mij daarop richten maar sinds ik al een paar jaar werkloos ben, en de een na de andere afwijzing krijg, gaat het gewoon weer klote. Ik reageer op van alles, van callcenter/schoonmaak tot het werk wat ik eigenlijk zoek en alles waarvan ik denk dat kan ik ook wel.
Ik heb gelukkig nog geen financiële problemen maar ik houd dit niet nog een jaar vol.
Door die afwijzingen raak ik steeds meer gedemotiveerd en ik heb vrij regelmatig huilbuien. Ik probeer positief te blijven maar het lukt niet. Ik heb nu ook al 2 weken niet meer gesolliciteerd omdat ik mij er niet toe kan zetten want ik krijg vast weer een afwijzing. Ik kan mijzelf er ook al een maand of 2 niet meer toe zetten om eens wat leuks te gaan doen of te gaan wandelen bijvoorbeeld om zo eens met iets anders bezig te zijn.
Die werkloosheid is niet het enige waardoor ik mij zo down voel, toen ik nog werk had zat ik al met mijzelf in de knoop en had ik vaak het gevoel van wat is er toch mis met mij?! Ik heb het gevoel dat ik tegen muren aan loop en ik weet niet hoe ik dat op kan lossen. Ik ben in het verleden ook vaak gekwetst door mijn ouders en vrienden waardoor ik ook problemen heb met het maken van nieuwe contacten. Ik ben constant bezig met vind men mij wel leuk? Gaat die persoon mij ook niet in de steek laten? Kom ik niet te dom over?
Ik heb wel vriendinnen maar die zijn allemaal erg druk en hebben zo hun eigen problemen waardoor ik ze niet met mijn problemen lastig wil vallen. Daardoor voel ik mij ook eenzaam en kom ik nog meer in die negatieve spiraal. Er spelen ook nog een paar andere dingen maar om herkenbaarheid te voorkomen wil ik niet alles vermelden. Verder ben ik ook een enorme piekeraar en kan mij om de kleinste dingen heel erg druk maken waardoor ik regelmatig uren wakker lig en mij soms zelfs ziek ga voelen door de stress die het met zich meebrengt. Soms denk ik van ben ik niet gewoon depressief? Maar dat klinkt weer meteen zo ernstig.
Ik weet niet precies wat ik met dit topic wil, misschien gewoon een schop onder mijn kont dat ik mij inderdaad niet zo moet aantellen of juist dat extra zetje wat ik nodig heb om het toch eens met de huisarts te bespreken om te kijken wat hij vindt.
Ik voel mij al jaren ongelukkig. Toen ik nog werk had viel het nog wel mee want ik kon mij daarop richten maar sinds ik al een paar jaar werkloos ben, en de een na de andere afwijzing krijg, gaat het gewoon weer klote. Ik reageer op van alles, van callcenter/schoonmaak tot het werk wat ik eigenlijk zoek en alles waarvan ik denk dat kan ik ook wel.
Ik heb gelukkig nog geen financiële problemen maar ik houd dit niet nog een jaar vol.
Door die afwijzingen raak ik steeds meer gedemotiveerd en ik heb vrij regelmatig huilbuien. Ik probeer positief te blijven maar het lukt niet. Ik heb nu ook al 2 weken niet meer gesolliciteerd omdat ik mij er niet toe kan zetten want ik krijg vast weer een afwijzing. Ik kan mijzelf er ook al een maand of 2 niet meer toe zetten om eens wat leuks te gaan doen of te gaan wandelen bijvoorbeeld om zo eens met iets anders bezig te zijn.
Die werkloosheid is niet het enige waardoor ik mij zo down voel, toen ik nog werk had zat ik al met mijzelf in de knoop en had ik vaak het gevoel van wat is er toch mis met mij?! Ik heb het gevoel dat ik tegen muren aan loop en ik weet niet hoe ik dat op kan lossen. Ik ben in het verleden ook vaak gekwetst door mijn ouders en vrienden waardoor ik ook problemen heb met het maken van nieuwe contacten. Ik ben constant bezig met vind men mij wel leuk? Gaat die persoon mij ook niet in de steek laten? Kom ik niet te dom over?
Ik heb wel vriendinnen maar die zijn allemaal erg druk en hebben zo hun eigen problemen waardoor ik ze niet met mijn problemen lastig wil vallen. Daardoor voel ik mij ook eenzaam en kom ik nog meer in die negatieve spiraal. Er spelen ook nog een paar andere dingen maar om herkenbaarheid te voorkomen wil ik niet alles vermelden. Verder ben ik ook een enorme piekeraar en kan mij om de kleinste dingen heel erg druk maken waardoor ik regelmatig uren wakker lig en mij soms zelfs ziek ga voelen door de stress die het met zich meebrengt. Soms denk ik van ben ik niet gewoon depressief? Maar dat klinkt weer meteen zo ernstig.
Ik weet niet precies wat ik met dit topic wil, misschien gewoon een schop onder mijn kont dat ik mij inderdaad niet zo moet aantellen of juist dat extra zetje wat ik nodig heb om het toch eens met de huisarts te bespreken om te kijken wat hij vindt.
woensdag 11 maart 2015 om 06:33
Hoi Pombeertje!
Ik zou het wel doen. Er werk van maken, naar een psycholoog gaan lijkt een logische volgende stap.
En maak die stap om naar de psycholoog te gaan niet zwaarder dan dat het is. Het is nl gewoon naar de psycholoog gaan, niets meer niets minder.
Je voelt je al jaren ongelukkig. Dat is al een aangever. En ergens voel je je van binnen op slot zitten.
De psycholoog kan dingen over je gedrag uitleggen zodat jij het beter kan gaan begrijpen en hij reflecteert dingen terug naar je. Zo kun jij ietsje afstand van jezelf nemen en meer gaan begrijpen wat er in je speelt.
Ik zou het wel doen. Er werk van maken, naar een psycholoog gaan lijkt een logische volgende stap.
En maak die stap om naar de psycholoog te gaan niet zwaarder dan dat het is. Het is nl gewoon naar de psycholoog gaan, niets meer niets minder.
Je voelt je al jaren ongelukkig. Dat is al een aangever. En ergens voel je je van binnen op slot zitten.
De psycholoog kan dingen over je gedrag uitleggen zodat jij het beter kan gaan begrijpen en hij reflecteert dingen terug naar je. Zo kun jij ietsje afstand van jezelf nemen en meer gaan begrijpen wat er in je speelt.
woensdag 11 maart 2015 om 08:41
Absoluut gaan! Praat eens met je huisarts zodat hij/zij je kan doorverwijzen (en je een gedeelte of een aantal sessies vergoed kan krijgen).
Het lijkt een hele stap om naar de psycholoog te gaan, dat vond ik ook altijd. Tot je het een keer gedaan hebt en er over spreekt, bijna iedereen gaat wel een keer of zou moeten gaan op een bepaald punt in je leven. Niet langer twijfelen maar gewoon doen!!!
Het lijkt een hele stap om naar de psycholoog te gaan, dat vond ik ook altijd. Tot je het een keer gedaan hebt en er over spreekt, bijna iedereen gaat wel een keer of zou moeten gaan op een bepaald punt in je leven. Niet langer twijfelen maar gewoon doen!!!
woensdag 11 maart 2015 om 09:13
Absoluut eens naar de psycholoog of de huisarts gaan en dit bespreken. En dat betekent niet gelijk dat je een ernstig geval bent, maar gewoon dat je wat hulp nodig hebt. Je kunt zo meer inzicht krijgen in waar je angsten, eenzaamheid en onzekerheid in zit of waar het door getriggerd wordt. Zo kun je het web van piekeren gaan ontwarren. Sterkte
woensdag 11 maart 2015 om 11:48
Wat fijn om te lezen dat niemand zegt dat ik mij aanstel. Die blokkade die ik heb is ook vooral op sociaal vlak heb ik het idee. Ik maak moeilijk contact met nieuwe mensen en mensen hebben wel eens tegen mij gezegd dat ze het gevoel hebben dat ik ze op afstand houd maar dat wil ik niet. En door die werkloosheid denk ik dat ik gefaald heb en niks toevoeg aan de maatschappij en dat ik echt iets heel erg fout doe want ik hoor regelmatig dat er genoeg werk is.
woensdag 11 maart 2015 om 11:56
quote:Pombeertje82 schreef op 11 maart 2015 @ 11:48:
En door die werkloosheid denk ik dat ik gefaald heb en niks toevoeg aan de maatschappij en dat ik echt iets heel erg fout doe want ik hoor regelmatig dat er genoeg werk is.
Dat zegt men idd vaak. "Er is genoeg werk, als je maar hard genoeg zoekt, je moet niet zo kieskeurig zijn". Bla bla. Makkelijk lullen vanaf de zijlijn. De praktijk wijst nog steeds uit dat de werkloosheid hoog is en dat de vraag naar werk nog vele malen hoger ligt dan het aanbod. Dit ligt dus absoluut niet aan jou. Je bent gewoon een van de velen die pech heeft en niet zo makkelijk aan het werk komt.
En die gevoelens die je hierdoor ondervindt die zijn volkomen normaal. De mens heeft de 3 R-en nodig om te functioneren, rust, regelmaat en reinheid. Op dit moment mis je je regelmaat.
En door die werkloosheid denk ik dat ik gefaald heb en niks toevoeg aan de maatschappij en dat ik echt iets heel erg fout doe want ik hoor regelmatig dat er genoeg werk is.
Dat zegt men idd vaak. "Er is genoeg werk, als je maar hard genoeg zoekt, je moet niet zo kieskeurig zijn". Bla bla. Makkelijk lullen vanaf de zijlijn. De praktijk wijst nog steeds uit dat de werkloosheid hoog is en dat de vraag naar werk nog vele malen hoger ligt dan het aanbod. Dit ligt dus absoluut niet aan jou. Je bent gewoon een van de velen die pech heeft en niet zo makkelijk aan het werk komt.
En die gevoelens die je hierdoor ondervindt die zijn volkomen normaal. De mens heeft de 3 R-en nodig om te functioneren, rust, regelmaat en reinheid. Op dit moment mis je je regelmaat.
woensdag 11 maart 2015 om 15:14
quote:Pombeertje82 schreef op 11 maart 2015 @ 11:48:
En door die werkloosheid denk ik dat ik gefaald heb en niks toevoeg aan de maatschappij en dat ik echt iets heel erg fout doe want ik hoor regelmatig dat er genoeg werk is.Dat is natuurlijk flauwekul. Er zitten heel veel mensen thuis. En zolang er mensen zijn die het leuk vinden om 60 uur te werken en verder geen leven te hebben...
En door die werkloosheid denk ik dat ik gefaald heb en niks toevoeg aan de maatschappij en dat ik echt iets heel erg fout doe want ik hoor regelmatig dat er genoeg werk is.Dat is natuurlijk flauwekul. Er zitten heel veel mensen thuis. En zolang er mensen zijn die het leuk vinden om 60 uur te werken en verder geen leven te hebben...
F.U.
donderdag 12 maart 2015 om 08:19
Een dagritme mis ik inderdaad ook. Ik probeer wel iedere keer met mijzelf af te spreken dat ik op tijd op sta, ontbijt etc maar op de een of andere manier hou ik dat niet vol omdat dan de dagen ineens zo lang zijn en ik me geen raad weet met mijzelf op een gegeven moment. Daar voel ik mij dan ook weer klote over. Ik doe wel vrijwilligers werk vanuit huis en daar haal ik wel voldoening uit maar dat is toch anders. Ga dit jaar wel meedoen met nldoet. Had al vaker naar vrijwilligerswerk in de buurt gezocht maar toen was het vooral met ouderen of gehandicapten en ik weet niet of ik daar wel geschikt voor ben gezien mijn problemen.
zondag 15 maart 2015 om 01:57
Ik ga maandag meteen bellen voor een afspraak, ik dacht er de afgelopen week steeds te laat aan en ik vind voicemail inspreken niks.
Maar ik heb inmiddels wel een bedrijf benaderd die vrijwilligers zocht. Hopelijk hoor ik daar snel wat meer van zodat ik weer wat meer structuur kan aanbrengen en weer wat meer onder de mensen kom.
Maar ik heb inmiddels wel een bedrijf benaderd die vrijwilligers zocht. Hopelijk hoor ik daar snel wat meer van zodat ik weer wat meer structuur kan aanbrengen en weer wat meer onder de mensen kom.