Van het kastje naar de muur !!

Heel vervelend dat je zo'n tot gevoel hebt. Heb je het ooit met je behandelaar besproken hoe moeilijk dit voor je is?

Ik kan uit ervaring vertellen dat als je in een crisis zit en degene die belt is hier heel duidelijk in dat je niet naar de HAP hoeft maar de crisisdienst bij jou komt.

Dit is ook als je ergens anders of helemaal niet in behandeling bent.

Beller moet zich niet af laten schepen en sterk in z'n schoenen staan.

Bespreek het anders ook eens met je huisarts. Hij kan n aantekening maken in je dossier.

Sterkte en succes

Ja, ervaring. Maar het punt is dat de realiteit hard is. Als jij kiest voor een ambulante behandeling en men heeft er ook het vertrouwen in dat dat een goede weg is, heb je verantwoordelijkheid over jezelf en over je keuzes. Óók als dat te midden van dissociatie niet altijd zo voelt. Je bent niet willoos overgeleverd aan wegrakingen en agressiviteit daarbinnen. Juist dat is een heel goed iets om op te pakken met je behandelaar. Wat ging er mis op dat moment? Wat gebeurde er in je hoofd? Als er sprake is van afsplitsingen intern: hoe krijg je daar contact mee en grip op? Als dat op dit moment onmogelijk is en je niet de (gezonde) verantwoordelijkheid kunt dragen voor momenten van dissociatie, zou je naar een deeltijd/klinisch traject moeten kijken van bijvoorbeeld Transit. Want de hulpverlening is er niet voor bedoeld om op te leunen, maar om je tools te geven die je thuis gaat uitbouwen.



Hoe kijkt je behandelaar hier tegenaan?

Ik wist niet dat er in Limburg geen huisartsen zijn.

Het fijnste en beste is als je gewoon thuis kunt blijven met eventuele medicatie bovenop de medicatie die je al hebt.

Je moet vertrouwen hebben dat zo'n crisisdienst er alles aan doet om je te helpen maar dat ook zij soms met hun rug tegen de muur aanstaan. Een opname is niet altijd mogelijk omdat er domweg vaak geen plaats meer is.

Ga met je behandelaar eens na hoe anderen jou kunnen helpen als de situatie zich voordoet en wat voor jou heel belangrijk is.

Denk aan bv rust, prikkelarme omgeving, etc. Kijk dan wat haalbaar is en maak een plan op papier wat voor iedereen die met deze situatie te maken krijgt duidelijk is.

Ik heb zelf, naast mijn behandeling bij de specialistische ggz, begeleiding van een instelling voor beschermd wonen. Mijn Persoonlijk Begeleiders zijn er van 9-5, is er na die tijd wat, dan kan ik de nachtdienst bellen. Nachtdienst bestaat uit zeer ervaren psychiatrisch verpleegkundigen, die regelmatig worden bijgeschoold op het gebied van de diverse stoornissen die er zijn. Ze kennen dus niet per definitie alle details van mijn specifieke casus, wel de algemene dingen van mijn stoornis. Details kunnen wel doorgegeven worden door mijn PB'ers, soms voor een korte periode (korte, stressvolle situatie waardoor ik eerder ondersteuning nodig heb), soms voor langere tijd (intensieve behandeling, crisis of dreiging van crisis).



Ik zou je dus adviseren om via het buurtteam of de huisarts begeleiding bij de RIBW in jouw regio aan te vragen. Je behandelaar kan daar evt ook nog een extra aanbeveling voor doen, dat geeft wat extra gewicht.

In noord en midden Limburg zou Mensana daar iets in kunnen betekenen alleen is het de vraag of je RIBW wil en daarvoor in aanmerking komt.

Als ik het goed begrijp biedt de instelling waar je overdag bent wel hulp buiten kantoortijden, maar alleen in de regio? Misschien kan je via je huisarts regelen dat ze voor jou een uitzondering maken? Ik ben zelf 50 km van mijn woonplaats onder behandeling, waar ik speciaal voor gekozen heb omdat ik nu naar een poli kan die gespecialiseerd is in mijn ziektebeeld. Ik heb de afspraak met mijn psychiater dat ik buiten kantoortijden het spoednummer kan bellen. Dan krijg ik de dienstdoende psychiater aan de lijn en in overleg met hem/haar kan ik dan eventueel langskomen voor een consult of opname.

Lieve meid. De crisisdienst verwijst je altijd terug naar je behandelaar. Het maakt niet uit waar je onder behandeling bent.

Jammer dat je je niet serieus voelt genomen maar hier zal je het mee moeten doen.

Ze hebben zich aan een protocol te houden en meer kunnen en mogen ze niet.

Echt, bespreek het met je behandelaar en vooral hoe jij je daarbij voelt.

Dat is wel heel fijn Fayanna. Ideaal.

Durf je deze mogelijkheid aan het kaarten met je psy to?

Het klinkt alsof je je een speelbal voelt van alle verschillende instanties. Wat vervelend! Ik heb er geen persoonlijke ervaring mee, maar wel vanaf de andere kant: ik ben GZpsycholoog in een grote ggz instelling. Ook wij hebben enkele patienten in behandeling die buiten onze regio wonen en ook bij ons geldt: in dat geval bieden wij geen crisiszorg buiten kantoortijden. In de meeste gevallen is dit geen probleem omdat het mensen zijn die niet of nauwelijks crises doormaken, echter, wanneer het iemand betreft die wél crisisgevoelig is, proberen wij contact te leggen met de crisisdienst van de regio waarin de patient woont. Om afspraken te maken over wat de crisisdienst het beste kan doen wanneer ze worden ingeschakeld, op een manier die ondersteunend is aan de behandeling die wij bieden. Op deze manier voelt de crisisdienst zich hopelijk niet onthand (want ze hebben dan in ieder geval wat informatie over de persoon waar ze met regelmaat naartoe moeten), doen ze geen dingen die tegenstrijdig zijn met het lange termijn behandelbeleid én weet de patient in kwestie dat hij of zij niet het hele verhaal hoeft uit te leggen als de crisisdienst komt, geeft vaak ook een prettiger gevoel. Ook voor familieleden is dit vaak prettig. Al dezes dingen zorgen er heus niet voor dat een crisis gemakkelijk te bezweren is, maar er is in ieder geval betere samenwerking tussen iedereen en ik denk (hoop?) dat dat de patient ten goede komt.

Zou het een optie zijn om eens te overleggen met je behandelaar of hij/zij eens contact kan leggen met de crisisdienst uit jouw eigen regio?



Verder werken wij met een BOR-regeling: een Bed Op Recept. Dit is bedoeld voor mensen die even tot rust moeten komen, even weg moeten uit hun thuissituatie, even nabijheid van verpleging nodig hebben. Dit kan dan voor 1 of 2 nachten op de opnameafdedling waar ze al eerder echt opgenomen zijn geweest. De BOR kan niet ingezet worden in geval van crisis, maar wel in geval van dreigende crisis. De vraag is: zijn er bij jou voortekenen waarbij je aan de bel zou kunnen trekken? Want als dat het geval is, zou je kunnen navragen of je de afdeling waar je opgenomen bent geweest ook zo'n regeling kent. Jouw eigen behandelaar zou dit wel moeten weten.



Ik hoop dat je hier iets aan hebt, het doet mij altijd een beetje pijn als ik zulke verhalen lees. Ik snap wel dat alle instellingen aan regels gebonden zijn, maar samenwerken is dan het minste wat je kunt doen.

Sterke en succes!

Is er geen zorgbemiddelingsteam o.i.d? Je zou het ook via je zorgverzekeraar kunnen proberen. Als jij in behandeling bent bij een specialistisch centrum dat niet beschikbaar is in je eigen regio kun je je er hard voor maken dat je gebruik wil kunnen maken van de specialistische zorg die buiten kantoortijden wordt geboden. Waar zit het hem in voor de zorginstelling? Worden de kosten dan opeens niet vergoed? Bindt de zorgverzekeraar ze aan de regio? Vinden ze het te ver rijden voor hun hulpverleners? Wat kan er afgesproken worden met de crisis of GGZ in je eigen gemeente/regio? Hoe moeilijk kan het zijn om een veiligheidsplan op te stellen voor buiten de kantoortijden? Jouw behandelaar zal zicht hebben op wat nodig is op die momenten en het crisisteam zal zicht hebben op hun werkwijze en mogelijkheden, maak samen een plan dat zo goed mogelijk aansluit en in werking kan treden op het moment dat jij buiten kantoortijden zorg nodig hebt. Dat zal van elke partij (Behandelaar, crisisteam, jij, mogelijk ook je sociaal netwerk) wat vragen, misschien kan je niet alles krijgen wat je wil, maar een duidelijk plan hebben is al heel wat.

Ik woon in Rotterdam, en daar hebben ze het IBT en de PIT. Van het IBT uit kreeg ik bijna dagelijkse begeleiding aan huis nadat een paniekaanval zo uit de hand liep dat ik bij de eerste hulp belandde. Die mochten max 6 weken helpen en kon ik altijd bellen. En nu krijg ik nog 1x per week begeleiding aan huis vanuit de PIT, en die kan ik ook altijd bellen.



Zit er ook niet zoiets in Limburg?

quote:tinypotato schreef op 21 september 2016 @ 08:27:

Is er geen zorgbemiddelingsteam o.i.d? Je zou het ook via je zorgverzekeraar kunnen proberen. Als jij in behandeling bent bij een specialistisch centrum dat niet beschikbaar is in je eigen regio kun je je er hard voor maken dat je gebruik wil kunnen maken van de specialistische zorg die buiten kantoortijden wordt geboden. Waar zit het hem in voor de zorginstelling? Worden de kosten dan opeens niet vergoed? Bindt de zorgverzekeraar ze aan de regio? Vinden ze het te ver rijden voor hun hulpverleners? Wat kan er afgesproken worden met de crisis of GGZ in je eigen gemeente/regio? Hoe moeilijk kan het zijn om een veiligheidsplan op te stellen voor buiten de kantoortijden? Jouw behandelaar zal zicht hebben op wat nodig is op die momenten en het crisisteam zal zicht hebben op hun werkwijze en mogelijkheden, maak samen een plan dat zo goed mogelijk aansluit en in werking kan treden op het moment dat jij buiten kantoortijden zorg nodig hebt. Dat zal van elke partij (Behandelaar, crisisteam, jij, mogelijk ook je sociaal netwerk) wat vragen, misschien kan je niet alles krijgen wat je wil, maar een duidelijk plan hebben is al heel wat.



Niet om te ontmoedigen, maar toen ik naar mijn zorgverzekering belde daarvoor kreeg ik als reactie dat ze alleen zorgbemiddeling deden voor fysieke hulp, want psychische hulp was te ingewikkeld voor ze om in kaart te brengen. :')



Maar misschien is het bij iedere verzekeraar anders.



En dat zit het hem er waarschijnlijk in dat ze in geval van nood maar je toe moeten komen. En daarvoor is de afstand te ver.