Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 13 juli 2012 om 11:53
Hey lieve vrouwen...
Ik ben er ook nog hoor!
Jelly, wat schrijf je herkenbare dingen zeg. Het is toch eigenlijk zo zuur dat die ingesleten patronen zo dagelijks zichtbaar zijn in je huidige leven en relaties.
Dat borrelen van emoties herken ik ook zo erg. Ik voel me zo wankel, zo'n speelbal van mijn eigen (onderdrukte) emoties. Of deze simpelweg bepalen hoe ik me voel en hoe ik reageer in relatie tot anderen. Ik heb er af en toe zo genoeg van! En dan denk ik, laat maar zitten. Net zoals die vrienden van Anahata zo fijntjes opmerken; wat brengen die maanden van rust en voor jezelf kiezen dan? En dan moet ik het soms van ver halen hoor, die motivatie om door te zetten. Vooralsnog levert het alleen maar een gebrek aan energie en daadkracht op. Maar ik weet ook dondersgoed dat ik geen andere keuze heb in deze, wil ik ooit echt als mezelf door dit leven gaan. En dat wil ik.
In therapie worden de doelstellingen ws bijgesteld. Die waren kort door de bocht opgesteld waarbij ik tijdens de intake echt het gevoel had dat hij veel te snel ging waardoor de doelstelling Op zich best wel kloppend was, maar niet mijn eigen woorden waren.
Ik ben bezig om echt mijn grootste angst onder ogen te zien; dat ik wellicht meer "stuk" ben dan dat ik zelf onder ogen wil zien. Het is echt bijstellen van mijn eigen zelfbeeld. En voor mijn gevoel is het naar beneden bijstellen. Dat te accepteren is een proces waarvan ik steeds duidelijker zie dat ik moet volgen. Dus minder stress, meer rust , ws minder werken etc. Omdat ik zeer stressgevoelig ben en onder invloed van teveel stress "extreme" dingen ga doen. Tel daar een onrustige en nieuwsgierige mind bij op. Voor mij wordt dat een plaatje dat moeilijk te combineren lijkt. (of zijn dit doemscenario's's?)
Het klinkt raar, maar ik heb inmiddels bijna de behoefte aan een soort van diagnose. Om mezelf ook de credits te geven dat het niet met "niet willen" te maken heeft. Maar oh men, oh men, wat vind ik dit lastig!
Anahata; volgens mij ben jij echt wel heel goed bezig hoor. Het klinkt alsof je nu werkelijk hebt geaccepteerd dat dit jouw weg en jouw proces is. Dat anderen (vrienden) het niet helemaal wezenlijk begrijpen betekent niet meteen een einde van een vriendschap. Ook bij onbegrip bij hen, klinkt het alsof ze je accepteren zoals je bent. Totaal begrip een meeleven is geen voorwaarden voor een vriendschap denk ik. Volgens mij ben jij bezig om dit te ontdekken. En dan is een vriendschap heel waardevol! En dan kunnen we elkaar hier steunen omdat we hier wel voor een groot gedeelte hetzelfde voelen in bepaalde dingen.
Ik ben er ook nog hoor!
Jelly, wat schrijf je herkenbare dingen zeg. Het is toch eigenlijk zo zuur dat die ingesleten patronen zo dagelijks zichtbaar zijn in je huidige leven en relaties.
Dat borrelen van emoties herken ik ook zo erg. Ik voel me zo wankel, zo'n speelbal van mijn eigen (onderdrukte) emoties. Of deze simpelweg bepalen hoe ik me voel en hoe ik reageer in relatie tot anderen. Ik heb er af en toe zo genoeg van! En dan denk ik, laat maar zitten. Net zoals die vrienden van Anahata zo fijntjes opmerken; wat brengen die maanden van rust en voor jezelf kiezen dan? En dan moet ik het soms van ver halen hoor, die motivatie om door te zetten. Vooralsnog levert het alleen maar een gebrek aan energie en daadkracht op. Maar ik weet ook dondersgoed dat ik geen andere keuze heb in deze, wil ik ooit echt als mezelf door dit leven gaan. En dat wil ik.
In therapie worden de doelstellingen ws bijgesteld. Die waren kort door de bocht opgesteld waarbij ik tijdens de intake echt het gevoel had dat hij veel te snel ging waardoor de doelstelling Op zich best wel kloppend was, maar niet mijn eigen woorden waren.
Ik ben bezig om echt mijn grootste angst onder ogen te zien; dat ik wellicht meer "stuk" ben dan dat ik zelf onder ogen wil zien. Het is echt bijstellen van mijn eigen zelfbeeld. En voor mijn gevoel is het naar beneden bijstellen. Dat te accepteren is een proces waarvan ik steeds duidelijker zie dat ik moet volgen. Dus minder stress, meer rust , ws minder werken etc. Omdat ik zeer stressgevoelig ben en onder invloed van teveel stress "extreme" dingen ga doen. Tel daar een onrustige en nieuwsgierige mind bij op. Voor mij wordt dat een plaatje dat moeilijk te combineren lijkt. (of zijn dit doemscenario's's?)
Het klinkt raar, maar ik heb inmiddels bijna de behoefte aan een soort van diagnose. Om mezelf ook de credits te geven dat het niet met "niet willen" te maken heeft. Maar oh men, oh men, wat vind ik dit lastig!
Anahata; volgens mij ben jij echt wel heel goed bezig hoor. Het klinkt alsof je nu werkelijk hebt geaccepteerd dat dit jouw weg en jouw proces is. Dat anderen (vrienden) het niet helemaal wezenlijk begrijpen betekent niet meteen een einde van een vriendschap. Ook bij onbegrip bij hen, klinkt het alsof ze je accepteren zoals je bent. Totaal begrip een meeleven is geen voorwaarden voor een vriendschap denk ik. Volgens mij ben jij bezig om dit te ontdekken. En dan is een vriendschap heel waardevol! En dan kunnen we elkaar hier steunen omdat we hier wel voor een groot gedeelte hetzelfde voelen in bepaalde dingen.
vrijdag 13 juli 2012 om 12:00
@Anahatha
Wat lief dat je schrijft. Fijn dat je online was. Dankjewel, het maakt bij mij heel wat los, soms is het zo veel confronterender als je het van een ander hoort. Dat ik het vooral op t niveau van m`n hoofd heb zitten en dan lees ik t en dringt het pas echt tot me door. Helpt me erg...
Het klopt namelijk wat je schrijft. Er zijn veel overeenkomsten tussen mij en me vader en mij en m`n vriend. Nu snap ik ook beter waarom ik me zo intens stoorde aan de laksheid/meegaandheid van mijn vriend (m`n vader greep nooit in). En ook waarom ik dat lange tijd meer mezelf verweet, dan hem! (ik durfde tot vorige week nooit een lelijk woord over mijn vader te zeggen)
Maar wanneer m`n moeder weer uitbarstte (bijna elke avond) heeft m`n vader zich altijd in zwijgen verhuld, achter de krant verstopt, snel op zn computerkamer gaan zitten. En alleen als we ver weg waren van de ellende dan zocht hij toenadering, super vriendelijk. Geen wonder dat ik zulke dubbele gevoelens erover heb.
Of t met het beklemmende gevoel ook zo overeenkomstig werkt weet ik nog niet. Tegenover m`n vriend kan t beklemmend voelen, tegenover m`n vader ook al snap ik dat rationeel niet. Misschien was ik toch bang voor zijn oordelen, wilde ik het zoveel mogelijk naar zijn (grotendeels onuitgesproken) wensen doen.
Fijn hè je zo trots te voelen na een dag. Helemaal terecht
Ik schrijf vaak in `n boekje de leuke dingen aan t eind van de dag. Maar vaak schiet het er ook bij in als ik moe op bed lig.. HARDOP benoemen lijkt me wel een mooi alternatief, dat kan zelfs liggend
Iets heel anders: Weet niet of ik t al wel eens had gezegd, maar (rustig) hardlopen (met mp3`s van Evy) doet mij echt goed. Dan voel ik -ondanks m`n geestelijke moeheid- wel m`n fysieke kracht.
Wat lief dat je schrijft. Fijn dat je online was. Dankjewel, het maakt bij mij heel wat los, soms is het zo veel confronterender als je het van een ander hoort. Dat ik het vooral op t niveau van m`n hoofd heb zitten en dan lees ik t en dringt het pas echt tot me door. Helpt me erg...
Het klopt namelijk wat je schrijft. Er zijn veel overeenkomsten tussen mij en me vader en mij en m`n vriend. Nu snap ik ook beter waarom ik me zo intens stoorde aan de laksheid/meegaandheid van mijn vriend (m`n vader greep nooit in). En ook waarom ik dat lange tijd meer mezelf verweet, dan hem! (ik durfde tot vorige week nooit een lelijk woord over mijn vader te zeggen)
Maar wanneer m`n moeder weer uitbarstte (bijna elke avond) heeft m`n vader zich altijd in zwijgen verhuld, achter de krant verstopt, snel op zn computerkamer gaan zitten. En alleen als we ver weg waren van de ellende dan zocht hij toenadering, super vriendelijk. Geen wonder dat ik zulke dubbele gevoelens erover heb.
Of t met het beklemmende gevoel ook zo overeenkomstig werkt weet ik nog niet. Tegenover m`n vriend kan t beklemmend voelen, tegenover m`n vader ook al snap ik dat rationeel niet. Misschien was ik toch bang voor zijn oordelen, wilde ik het zoveel mogelijk naar zijn (grotendeels onuitgesproken) wensen doen.
Fijn hè je zo trots te voelen na een dag. Helemaal terecht
Ik schrijf vaak in `n boekje de leuke dingen aan t eind van de dag. Maar vaak schiet het er ook bij in als ik moe op bed lig.. HARDOP benoemen lijkt me wel een mooi alternatief, dat kan zelfs liggend
Iets heel anders: Weet niet of ik t al wel eens had gezegd, maar (rustig) hardlopen (met mp3`s van Evy) doet mij echt goed. Dan voel ik -ondanks m`n geestelijke moeheid- wel m`n fysieke kracht.
vrijdag 13 juli 2012 om 12:36
@BB: Wat ben jij hard aan het werk zeg! Hartstikke goed!
Het gevoelt dat je soms een speelbal bent van je onderdrukte emoties, herkenbaar hoor. Het geeft wel aan dat je langzaam aan ruimte geeft aan die emoties om op te komen. Dat is wel heel waardevol, daarmee kan je jezelf een stukje bevrijden/ weer groeien.
Verbazingwekkend hoe je met je topictitel blijkbaar de vinger wel aardig op de zere plek had gelegd...
Het is pijnlijk om die oude overtuigingen van wat je kan en wie je bent los te laten, maar er bloeit straks echt iets moois op.
Ja, je wilt als jezelf door het leven gaan, schrijf je, en dat is al genoeg reden om het allemaal door te maken. Probeer het maar stap voor stap te bekijken. En niet het grotere geheel, zoals vrienden doen die zich afvragen waar het allemaal toe leidt, het is moeilijk te zien van binneuit, dat komt wel weer.
Gek om te zeggen, maar wel fijn dat je mijn verhaal herkent. Soms voelt het allemaal zo bizar (al is dat ook maar een oordeel), dat ik geen idee heb hoe ik het ooit aan mensen kan uitleggen.
Bij mij wordt het in de loop van de tijd wel makkelijker met onderdrukte emoties om te gaan, dan voel ik sneller dat ik me eraan over kan geven. Erop kan vertrouwen dat ik er doorheen kan gaan. Dat ik daar stevig genoeg voor ben. Alleen bij dit onderwerp (vader) moet dat nog groeien, dat voelt weer als totaal iets nieuws, onbekends, engs...
P.s.
nog iets waar je niet op hoeft te antwoorden:
Dat gevoel, dat je ergens wel een diagnose zou willen, waar komt dat vandaan? Is het een vraag om bevestiging dat wat je aan het doen bent/los mag laten, goed is? Van wie wil je die bevestiging? Of weet je het eigenlijk wel?
Het gevoelt dat je soms een speelbal bent van je onderdrukte emoties, herkenbaar hoor. Het geeft wel aan dat je langzaam aan ruimte geeft aan die emoties om op te komen. Dat is wel heel waardevol, daarmee kan je jezelf een stukje bevrijden/ weer groeien.
Verbazingwekkend hoe je met je topictitel blijkbaar de vinger wel aardig op de zere plek had gelegd...
Het is pijnlijk om die oude overtuigingen van wat je kan en wie je bent los te laten, maar er bloeit straks echt iets moois op.
Ja, je wilt als jezelf door het leven gaan, schrijf je, en dat is al genoeg reden om het allemaal door te maken. Probeer het maar stap voor stap te bekijken. En niet het grotere geheel, zoals vrienden doen die zich afvragen waar het allemaal toe leidt, het is moeilijk te zien van binneuit, dat komt wel weer.
Gek om te zeggen, maar wel fijn dat je mijn verhaal herkent. Soms voelt het allemaal zo bizar (al is dat ook maar een oordeel), dat ik geen idee heb hoe ik het ooit aan mensen kan uitleggen.
Bij mij wordt het in de loop van de tijd wel makkelijker met onderdrukte emoties om te gaan, dan voel ik sneller dat ik me eraan over kan geven. Erop kan vertrouwen dat ik er doorheen kan gaan. Dat ik daar stevig genoeg voor ben. Alleen bij dit onderwerp (vader) moet dat nog groeien, dat voelt weer als totaal iets nieuws, onbekends, engs...
P.s.
nog iets waar je niet op hoeft te antwoorden:
Dat gevoel, dat je ergens wel een diagnose zou willen, waar komt dat vandaan? Is het een vraag om bevestiging dat wat je aan het doen bent/los mag laten, goed is? Van wie wil je die bevestiging? Of weet je het eigenlijk wel?
vrijdag 13 juli 2012 om 13:20
@ Anahatha: Had jouw stukje even niet gezien, maar nu toch nog even reageren. Het klinkt alsof je aan het onderzoeken bent, hoe je dingen het beste kan aanpakken, hoe dingen voor jou werken. Dat klinkt heel volwassen, stevig. Zoals je beschrijft hoe je omgaat met vrienden, ondanks de spanning vooraf, uiteindelijk toch fijn echt dierbaar contact met hen hebt.
Even mijn mening tussendoor, ik vind 23u niet vroeg. Structuur in dag en nachtritme,is zo iets belangrijks -al wordt het snel afgedaan als saaaaaiii-.
Fijn trouwens dat je vrijwilligerswerk goed bevalt! (ben nog steeds een beetje nieuwsgierig wat je doet
quote:anahata4 schreef op 13 juli 2012 @ 11:21:
Vanuit rust en vertrouwen kan ik zeker zien waar ik WEL vooruit ga. Ik heb mezelf zooo veel beter leren kennen, ik ben begonnen met contact te leggen met mezelf, een basis te creeeren in mezelf waarvanuit ik wil leven. En natuurlijk gaat dat langzaam, en is zo'n nieuwe manier van leven niet snel aangeleerd. Dat lees ik ook weer terug in de post van Italy. Nieuwe patronen leven = een lange weg. En ik denk dat oude patronen ook niet perse weg gaan. Maar wel dat over de tijd heen het steeds makkelijker wordt een andere weg te kiezen, ofwel terug te keren als je er toch weer instapt. Daar gaat het om volgens mij.
Omdat het het quoten waard is
quote:anahata4 schreef op 13 juli 2012 @ 11:21:
herkenbaar?
Bedoel je het verhaal dat je had geschreven ? Of dat je zoveel schrijft, maar dat niet had bedacht van tevoren?
Zo sjee, ik ben op dreef, lekker om even de tijd de nemen om te lezen. En nu weer lekker iets anders.
Even mijn mening tussendoor, ik vind 23u niet vroeg. Structuur in dag en nachtritme,is zo iets belangrijks -al wordt het snel afgedaan als saaaaaiii-.
Fijn trouwens dat je vrijwilligerswerk goed bevalt! (ben nog steeds een beetje nieuwsgierig wat je doet
quote:anahata4 schreef op 13 juli 2012 @ 11:21:
Vanuit rust en vertrouwen kan ik zeker zien waar ik WEL vooruit ga. Ik heb mezelf zooo veel beter leren kennen, ik ben begonnen met contact te leggen met mezelf, een basis te creeeren in mezelf waarvanuit ik wil leven. En natuurlijk gaat dat langzaam, en is zo'n nieuwe manier van leven niet snel aangeleerd. Dat lees ik ook weer terug in de post van Italy. Nieuwe patronen leven = een lange weg. En ik denk dat oude patronen ook niet perse weg gaan. Maar wel dat over de tijd heen het steeds makkelijker wordt een andere weg te kiezen, ofwel terug te keren als je er toch weer instapt. Daar gaat het om volgens mij.
Omdat het het quoten waard is
quote:anahata4 schreef op 13 juli 2012 @ 11:21:
herkenbaar?
Bedoel je het verhaal dat je had geschreven ? Of dat je zoveel schrijft, maar dat niet had bedacht van tevoren?
Zo sjee, ik ben op dreef, lekker om even de tijd de nemen om te lezen. En nu weer lekker iets anders.
vrijdag 13 juli 2012 om 17:08
@ jelly,
ik bedoelde idd herkenbaar inhoudelijk over die vrienden. Dank voor je lieve reactie. Dat het volwassen en stevig klinkt, raakte me best! Het voelt nog regelmatig wat wankel, maar inderdaad, onderzoeken en uitproberen vanuit mijzelf, vanuit mn basis en hoe het nu werkelijk is: dat klinkt eigenlijk best wel goed
trouwens ook fijn dat je even zegt dat 23 u niet vroeg is. Ik heb toch best veel vrienden die regelmatig de kroeg in gaan, en voor mijn instorting deed ik dat ook regelmatig, en als ik het niet deed vond ik wel dat ik het had moeten doen. Dus ook dat is een soort verwachting die ik van mezelf heb, gebaseerd op hoe ik vroeger was en hoe een deeltje van mij vind dat ik zou moeten zijn. Mijn ritme is idd gewoon heel belangrijk, om half elf richting bed, nauwelijks alcohol etc. En daarom is uitgaan, weekenden weg met vrienden of zelfs vakantie voor mij nog steeds niet zo handig, omdat het meteen mn ritme zo omver gooit met alle gevolgen van dien. (slecht slapen -> moe --> labiel -> angstig -> etc)
@ BB
je schrijft:
'dat ik wellicht meer "stuk" ben dan dat ik zelf onder ogen wil zien. Het is echt bijstellen van mijn eigen zelfbeeld. En voor mijn gevoel is het naar beneden bijstellen. Dat te accepteren is een proces waarvan ik steeds duidelijker zie dat ik moet volgen. Dus minder stress, meer rust , ws minder werken etc.
Denk dat het helemaal geen kwaad kan om steeds beter te zien hoe het 'echt' is. We zijn toch best geneigd om het wat te bagataliseren, of wat weg te willen drukken. Maar vergeet nooit dat dat niet alles is wat je bent. Jouw kern is heel, en helemaal goed en mooi. (oeeeiii, klinkt zweverig, maar je snapt vast wat ik bedoel te zeggen) Je bent niet stuk, je bent helemaal goed, ook met je eventueel blijvende veranderingen voor de komende jaren of de rest van je leven.
Ik herken het heeeeeeel erg dat je je zelfbeeld, je verwachtignen moet bijstellen. Ik denk dat we moeten proberen het vooral 'open' te stellen. Dus inderdaad die oude verwachtingen en eisen aan onszelf (fulltime werken, zes kinderen, bruisend sociaal leven en 37 hobbies ernaast ) proberen los te laten. Maar wie weet, lieve bb hoe gelukkig we zullen zijn als we gaan leven naar onze mogelijkheden, in plaats van onze torenhoge verwachtingen.
Hopelijk zien we het dan achteraf niet meer als 'naar beneden bijstellen' maar als 'bijstellen precies afgestemd op de persoon die ik ben, en het pad dat ik volg'.
Ik geloof hierin!
ik bedoelde idd herkenbaar inhoudelijk over die vrienden. Dank voor je lieve reactie. Dat het volwassen en stevig klinkt, raakte me best! Het voelt nog regelmatig wat wankel, maar inderdaad, onderzoeken en uitproberen vanuit mijzelf, vanuit mn basis en hoe het nu werkelijk is: dat klinkt eigenlijk best wel goed
trouwens ook fijn dat je even zegt dat 23 u niet vroeg is. Ik heb toch best veel vrienden die regelmatig de kroeg in gaan, en voor mijn instorting deed ik dat ook regelmatig, en als ik het niet deed vond ik wel dat ik het had moeten doen. Dus ook dat is een soort verwachting die ik van mezelf heb, gebaseerd op hoe ik vroeger was en hoe een deeltje van mij vind dat ik zou moeten zijn. Mijn ritme is idd gewoon heel belangrijk, om half elf richting bed, nauwelijks alcohol etc. En daarom is uitgaan, weekenden weg met vrienden of zelfs vakantie voor mij nog steeds niet zo handig, omdat het meteen mn ritme zo omver gooit met alle gevolgen van dien. (slecht slapen -> moe --> labiel -> angstig -> etc)
@ BB
je schrijft:
'dat ik wellicht meer "stuk" ben dan dat ik zelf onder ogen wil zien. Het is echt bijstellen van mijn eigen zelfbeeld. En voor mijn gevoel is het naar beneden bijstellen. Dat te accepteren is een proces waarvan ik steeds duidelijker zie dat ik moet volgen. Dus minder stress, meer rust , ws minder werken etc.
Denk dat het helemaal geen kwaad kan om steeds beter te zien hoe het 'echt' is. We zijn toch best geneigd om het wat te bagataliseren, of wat weg te willen drukken. Maar vergeet nooit dat dat niet alles is wat je bent. Jouw kern is heel, en helemaal goed en mooi. (oeeeiii, klinkt zweverig, maar je snapt vast wat ik bedoel te zeggen) Je bent niet stuk, je bent helemaal goed, ook met je eventueel blijvende veranderingen voor de komende jaren of de rest van je leven.
Ik herken het heeeeeeel erg dat je je zelfbeeld, je verwachtignen moet bijstellen. Ik denk dat we moeten proberen het vooral 'open' te stellen. Dus inderdaad die oude verwachtingen en eisen aan onszelf (fulltime werken, zes kinderen, bruisend sociaal leven en 37 hobbies ernaast ) proberen los te laten. Maar wie weet, lieve bb hoe gelukkig we zullen zijn als we gaan leven naar onze mogelijkheden, in plaats van onze torenhoge verwachtingen.
Hopelijk zien we het dan achteraf niet meer als 'naar beneden bijstellen' maar als 'bijstellen precies afgestemd op de persoon die ik ben, en het pad dat ik volg'.
Ik geloof hierin!
zaterdag 14 juli 2012 om 15:50
framboosje, dat kan. No worries, doe wat goed voelt!
Jelly, jij had een een keer over een stilteplek of klooster oid, volgens mij zelfs gericht op jongeren. Kan je me vertellen waar dat was? kan ook in privebericht als je het hier niet wil vertellen, dan moeten we even vrienden worden.
ik stuur je sowieso wel even een vrienduitnodiging.
liefs
Jelly, jij had een een keer over een stilteplek of klooster oid, volgens mij zelfs gericht op jongeren. Kan je me vertellen waar dat was? kan ook in privebericht als je het hier niet wil vertellen, dan moeten we even vrienden worden.
ik stuur je sowieso wel even een vrienduitnodiging.
liefs
zaterdag 14 juli 2012 om 17:57
en zwaai naar italy!
ow en dan wil ik wel weten als jij daarheen gaat trouwens, zou toch hilarisch zijn als we daar toevallig samen zijn en dat we dan niet van elkaar weten dat we hier italy en anahata zijn? Weet helemaal niet of en op welke termijn ik zoiets zou willen trouwens. Het borrelde vanmorgen weer eens op, dus ik dacht ik vraag het iig eens aan jelly
ow en dan wil ik wel weten als jij daarheen gaat trouwens, zou toch hilarisch zijn als we daar toevallig samen zijn en dat we dan niet van elkaar weten dat we hier italy en anahata zijn? Weet helemaal niet of en op welke termijn ik zoiets zou willen trouwens. Het borrelde vanmorgen weer eens op, dus ik dacht ik vraag het iig eens aan jelly
zaterdag 14 juli 2012 om 22:21
Ik ga even meelezen, wat fijn dat hier een topic over is! Vorig jaar een heftige therapie gedaan in 1 week en daar is zoveel losgekomen dat ik het niet in mijn eentje kon verwerken. Eind december opgenomen in een kliniek en sinds half februari weer ontslag vanuit kliniek. Maar heb ook het gevoel dat niets meer is zoals het was. Werkte 40 uur per week bij de grote bedrijven, deed altijd alles voor iedereen. Moeilijke jeugd gehad, streng gelovig en een zieke moeder. Herkenbaar dus! De acceptatie is zooo verschrikkelijk moeilijk, want enerzijds wil ik de "oude" weer worden, anderszijds heeft de "oude" ik het ook niet gered....
zondag 15 juli 2012 om 13:40
Hallo Savannah, herkenbaar wat je schrijft zeg. Jij zit ook nog in de acceptatiefase schrijf je? Het is precies wat je schrijft, de oude willen worden, maar ook weten dat je het als "de oude" niet hebt gered.
Voor mij is het daarom denk ik ergens ook van belang om dan toch iets van een diagnose te krijgen. Als "bewijs" dat het echt niet aan mij ligt. Ik denk dat dit me zou helpen in dat acceptatieproces. Om het dus niet helemaal en alleen op "een kwestie van willen" te schuiven. Natuurlijk is dat druk dat ik uiteindelijk mezelf opleg, maar dat wordt ook door de buitenwereld gemotiveerd om bepaalde stappen te zetten waarvan ik voel dat het me (nog) niet lukt. En dan is "dan wil je blijkbaar zelf niet echt" een makkelijke response. (die ik mezelf ook al zo vaak voorhoud).
Ik las ergens op dit forum: "doorzettingsvermogen is goed, maar doorzettingsvermogen de verkeerde kant op kan desastreus zijn."
Daar vind ik een hoop wijsheid in zitten. Al roept het bij anderen wellicht een hoog duhuh gevoel op, bij mij istie niet zo logisch:-)
Hoe gaat het nu met jou, waar zit je nu in het acceptatieproces? Heeft jouw opname daar bij geholpen?
Anahata, Jelly en Italy: wat grappig dat jullie op zoek zijn naar zo een retraite mogelijkheid. Ik ben daar (op een andere manier) ook mee bezig maar wil dat hier op het forum niet opschrijven wegens herkenning. Zou het wel leuk vinden om te horen waar je/jullie uiteindelijk terechtkomen. Wat Anahata al zei: het zou hilarisch zijn als het bij iedereen dezelfde plek zou zijn. Een onbedoelde forummeet haha:-)
Ik heb hier zelf nogal een hectische week gehad. Ziekenhuisopname van een geliefd iemand. Het zag er erg ernstig uit, maar het lijkt de goede kant op te gaan. Kreeg ik diezelfde morgen nog op therapie te horen dat ik dingen "te groot maak, en grossier in doemscenario's", moest ik in dit geval mijn onderbuikgevoel vertrouwen dat er iets niet klopte bij de zieke en heb ik de spoedeisende hulp gebeld. In afwachting daarvan zat ik me af te vragen of ik het nu niet weer deed, de dingen te groot maken ene negatief zien, blijkt de zieke dus te zijn opgenomen op de IC. Pfffff....was ik nu toch wel even blij dat ik hier op had vertrouwd.
Voor mij is het daarom denk ik ergens ook van belang om dan toch iets van een diagnose te krijgen. Als "bewijs" dat het echt niet aan mij ligt. Ik denk dat dit me zou helpen in dat acceptatieproces. Om het dus niet helemaal en alleen op "een kwestie van willen" te schuiven. Natuurlijk is dat druk dat ik uiteindelijk mezelf opleg, maar dat wordt ook door de buitenwereld gemotiveerd om bepaalde stappen te zetten waarvan ik voel dat het me (nog) niet lukt. En dan is "dan wil je blijkbaar zelf niet echt" een makkelijke response. (die ik mezelf ook al zo vaak voorhoud).
Ik las ergens op dit forum: "doorzettingsvermogen is goed, maar doorzettingsvermogen de verkeerde kant op kan desastreus zijn."
Daar vind ik een hoop wijsheid in zitten. Al roept het bij anderen wellicht een hoog duhuh gevoel op, bij mij istie niet zo logisch:-)
Hoe gaat het nu met jou, waar zit je nu in het acceptatieproces? Heeft jouw opname daar bij geholpen?
Anahata, Jelly en Italy: wat grappig dat jullie op zoek zijn naar zo een retraite mogelijkheid. Ik ben daar (op een andere manier) ook mee bezig maar wil dat hier op het forum niet opschrijven wegens herkenning. Zou het wel leuk vinden om te horen waar je/jullie uiteindelijk terechtkomen. Wat Anahata al zei: het zou hilarisch zijn als het bij iedereen dezelfde plek zou zijn. Een onbedoelde forummeet haha:-)
Ik heb hier zelf nogal een hectische week gehad. Ziekenhuisopname van een geliefd iemand. Het zag er erg ernstig uit, maar het lijkt de goede kant op te gaan. Kreeg ik diezelfde morgen nog op therapie te horen dat ik dingen "te groot maak, en grossier in doemscenario's", moest ik in dit geval mijn onderbuikgevoel vertrouwen dat er iets niet klopte bij de zieke en heb ik de spoedeisende hulp gebeld. In afwachting daarvan zat ik me af te vragen of ik het nu niet weer deed, de dingen te groot maken ene negatief zien, blijkt de zieke dus te zijn opgenomen op de IC. Pfffff....was ik nu toch wel even blij dat ik hier op had vertrouwd.
zondag 15 juli 2012 om 13:57
Jelly, ik ben zoooo blij met je mail! Ik kwam via jouw site op een andere site waar aangeboden wordt om met lichaamsgerichte therapie, meditatie, creatieve oefeningen, bewustwording ed te werken, geweldig! Vind je t vervelend als ik die link hier neerzet (niet jouw link dus)? Misschien is t voor anderen hier ook fijn om te weten.
zondag 15 juli 2012 om 21:27
Hoi Boedhhabuikje, ik heb een diagnose en weet niet of dat helpt in de acceptatie, het maakt je alleen maar duidelijk dat er iets aan de hand is. Hoe ver ik in de acceptatie zit? Het begin nog denk ik. Heb altijd goed voor mezelf kunnen zorgen en op dit moment lijkt het wel of alles op zijn kont ligt. Zo een gevoel van: ga ik gelukkig worden straks met mijn nieuwe manier van leven? Wat weer een stomme vraag is, want ik zal wel moeten.....
Over dat doorzetten: als je jaren op de overlevingsstand heb gefunctioneerd is het moeilijk om te accepteren dat je moet gaan leren "leven". Aan de andere kant ben ik nu stukken rustiger en ben ik ook sneller uit een dip als ik er eentje heb. Ik relativeer meer. Maar ik ga wel hulp zoeken om te kijken of ik dat "mijn leven ligt op zijn kont" gevoel kan kwijtraken, danwel te accepteren.
Als jullie googlen op herstellingsoord, kom je wel een paar tegen. Sommigen worden vergoed door de verzekering.
De opname heeft me vooral veel rust gebracht. Ik heb twee dingen uit mijn leven die echt traumatisch waren een plek kunnen geven door ontzettend boos te worden. Lekker, want je weet toch dat er professionele hulp aanwezig is.
Jelly, dank.
Over dat doorzetten: als je jaren op de overlevingsstand heb gefunctioneerd is het moeilijk om te accepteren dat je moet gaan leren "leven". Aan de andere kant ben ik nu stukken rustiger en ben ik ook sneller uit een dip als ik er eentje heb. Ik relativeer meer. Maar ik ga wel hulp zoeken om te kijken of ik dat "mijn leven ligt op zijn kont" gevoel kan kwijtraken, danwel te accepteren.
Als jullie googlen op herstellingsoord, kom je wel een paar tegen. Sommigen worden vergoed door de verzekering.
De opname heeft me vooral veel rust gebracht. Ik heb twee dingen uit mijn leven die echt traumatisch waren een plek kunnen geven door ontzettend boos te worden. Lekker, want je weet toch dat er professionele hulp aanwezig is.
Jelly, dank.
maandag 16 juli 2012 om 09:31
Hier de link www.eenreisnaarbinnen.nl
als je verder op de site kijkt zie je een link van het stiltehuis, daar kan je heel goedkoop overnachten. Lijkt mij wel wat allemaal!
als je verder op de site kijkt zie je een link van het stiltehuis, daar kan je heel goedkoop overnachten. Lijkt mij wel wat allemaal!
dinsdag 17 juli 2012 om 20:11
woensdag 18 juli 2012 om 11:07
hey jelly,
ik heb je post gisteren wel nog gelezen, had alleen echt geen puf meer om te reageren. Ik hoop dat je redenen voor het weghalen elders liggen dan de angst te veel ruimte in te nemen op het forum. BB heeft dit topic wel gestart, maar jij mag jouw sores hier echt heus en helemaal neergooien.
Ik vind de term egopost ook zoooooooooooooooo raar! tis hier verdulleme een forum hoor, ik vind het veeeeeeeeel mooier en fijner als mensen over zichzelf posten dan over anderen.
En dan nnu het belangrijkste: . Ik zal niet ingaan op wat ik gisteren heb gelezen, omdat je het weggehaald hebt. Maar ik denk aan je. dikke knuffel
ik heb je post gisteren wel nog gelezen, had alleen echt geen puf meer om te reageren. Ik hoop dat je redenen voor het weghalen elders liggen dan de angst te veel ruimte in te nemen op het forum. BB heeft dit topic wel gestart, maar jij mag jouw sores hier echt heus en helemaal neergooien.
Ik vind de term egopost ook zoooooooooooooooo raar! tis hier verdulleme een forum hoor, ik vind het veeeeeeeeel mooier en fijner als mensen over zichzelf posten dan over anderen.
En dan nnu het belangrijkste: . Ik zal niet ingaan op wat ik gisteren heb gelezen, omdat je het weggehaald hebt. Maar ik denk aan je. dikke knuffel
woensdag 18 juli 2012 om 13:01
@BB: dat vind ik het (enige) gevaar van therapie: dat je denkt: therapeut weet het beter dan ik, die heeft ervoor geleerd. Denk dat dus niet, een hoop dingen weet je toch zelf het beste, je moet niet onzekerder worden daarover, blijf zelf altijd kritisch en neem niet alles aan of te letterlijk wat diegene ergens over vindt of zegt..
Het gaat er juist om dat je idd op je eigen gevoel leert vertrouwen en het onderscheid leert te maken wat "irreele" gevoelens zijn en wat "echte".
Ik ben blij te lezen dat je geluisterd hebt naar je onderbuikgevoelens en daarnaar gehandeld hebt.
@All: ik lees af en toe een beetje bij, maar moet zelf ook aan de slag, (oa nieuw werk zoeken), kan er niet te diep op ingaan nu..
Dikke knuf voor iedereen die het kan gebruiken!
Het gaat er juist om dat je idd op je eigen gevoel leert vertrouwen en het onderscheid leert te maken wat "irreele" gevoelens zijn en wat "echte".
Ik ben blij te lezen dat je geluisterd hebt naar je onderbuikgevoelens en daarnaar gehandeld hebt.
@All: ik lees af en toe een beetje bij, maar moet zelf ook aan de slag, (oa nieuw werk zoeken), kan er niet te diep op ingaan nu..
Dikke knuf voor iedereen die het kan gebruiken!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 18 juli 2012 om 14:49
Ik had het verwijderd omdat t niet goed voelde, te persoonlijk. Dat kan ik nu niet. Wordt teveel met wat ik hier al heb verteld. En ik wil het niet dramatiseren...
To the point: Vriend en ik hebben besloten voor de vakantieperiode uit elkaar te gaan. Dat roept veel gedachten/gevoelens op, maar ik redt me nu wel (al pas ik misschien nu even de positieve gedachtenstroom toe waarmee ik me ook de burn-out in heb gewerkt.. dat merk ik t weekend)
@ Suzy: succes!
allemaal
To the point: Vriend en ik hebben besloten voor de vakantieperiode uit elkaar te gaan. Dat roept veel gedachten/gevoelens op, maar ik redt me nu wel (al pas ik misschien nu even de positieve gedachtenstroom toe waarmee ik me ook de burn-out in heb gewerkt.. dat merk ik t weekend)
@ Suzy: succes!
allemaal