Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
zondag 1 juli 2012 om 17:14
quote:boedhabuikje123 schreef op 28 juni 2012 @ 16:07:
[...]
Soms een beetje het gevoel dat ik terug bij af ben. Weer zo moe, veel hoofdpijn en erg emotioneel. Tegerlijkertijd JUIST daardoor het idee dat ik nu werkelijk een kern dieper aan het gaan ben. Eindelijk!
l
@BB: Heel fijn om te lezen, BB! Die totale onzekerheid/emoties maar het onderliggende vertrouwen dat je dieper gaat.. heel herkenbaar. Sterkte lieverd!
@Framboosjes: t Verbaast mij ook dat je psych dat zegt. Kan me voorstellen dat je daarvan schrikt.Jezelf veroordeeld. Niet iets wat je kan gebruiken/helpt. t Klinkt zo weinig constructief. Volgens mij ben je trouwens een hartstikke mooi en gevoelig persoon. Zou je je psycholoog volgende keer kunnen/willen vertellen wat het met je deed dat ze dit zei? Misschien verklaart dat wat, en kan je dan vertrouwen in haar houden.
@Suzy, het boekje van Miedaner heb ik met plezier gelezen, goede dingen staan erin. Ik ga het denk ik nog vaak openslaan. En wil mezelf verder een beetje van de zelfhulpboeken afhouden, dit boekje is nog steeds de laatste die ik heb gelezen. Ben o.a. daardoor afgelopen tijd al behoorlijk aan het schoonmaken, het huis leeft er al van op
En regelmatig kom ik iets tegen en moet dan denken aan wat ik in dat boekje heb gelezen. Er komen vast nog meer stappen uit voort...
Alleen als ik een boek voor het leven moest schrijven zou ik er wel wat meer gevoelsdingen inzetten, maar dit is lekker praktisch. Misschien ook omdat alles wat ik nu tegen m`n gevoel in doe, gewoon nog echt m`n energie opslurpt.
@ Anahatha: Heb me niet erg in chakra`s verdiept, maar wel een plaatje op m`n kamer hangen met waar ze voor staan.
...Ik ga ze wel eens in gedachten langs, voel dan of er juist wel of niet veel te voelen is... En ik leg ook vaak m`n hand ergens op, of vraag een ander dat te doen, maar weet niet wat allemaal 'officieel hoort', of dat misschien stiekem reiki is
@Framboosjes: oja, Je vroeg naar m`n werk. t Is voor mij nu de kunst om -ook al is het een verplichting- het te beleven als dat ik daar -binnen de grenzen- doe wat goed voor me is, wat ik graag doe. Dat ik meer innerlijk gemotiveerd raak ipv het als een druk voel. Het is zwaar, en een week ging het goed. Vorige week was ik weer te veel aan het pushen en denken wat goed was, terwijl er ook nog heftige emoties omhoog komen waar dan geen ruimte voor is :S... Daardoor t weekend echt bijtanken, voel dit weekend sinds een uurtje of 2 weer wat energie... dus komende week weer opnieuw oefenen bij mezelf te blijven.
Oef, dit was weer genoeg schrijven voor mij...
Dit is ook zoiets, de ene keer vliegen de zinnen eruit. De andere keer merk ik dat ik er heel moe van wordt.. En wat dat verschil dan is? Misschien veel gedachten, veel verschillende onderwerpen, onbewust de gedachte dat ik zo nog ga koken etc., t helder willen uitleggen (perfectionisme) etc.
t Is voor mij de kunst dat soort patronen te herkennen en op tijd bij te sturen...
@All:
[...]
Soms een beetje het gevoel dat ik terug bij af ben. Weer zo moe, veel hoofdpijn en erg emotioneel. Tegerlijkertijd JUIST daardoor het idee dat ik nu werkelijk een kern dieper aan het gaan ben. Eindelijk!
l
@BB: Heel fijn om te lezen, BB! Die totale onzekerheid/emoties maar het onderliggende vertrouwen dat je dieper gaat.. heel herkenbaar. Sterkte lieverd!
@Framboosjes: t Verbaast mij ook dat je psych dat zegt. Kan me voorstellen dat je daarvan schrikt.Jezelf veroordeeld. Niet iets wat je kan gebruiken/helpt. t Klinkt zo weinig constructief. Volgens mij ben je trouwens een hartstikke mooi en gevoelig persoon. Zou je je psycholoog volgende keer kunnen/willen vertellen wat het met je deed dat ze dit zei? Misschien verklaart dat wat, en kan je dan vertrouwen in haar houden.
@Suzy, het boekje van Miedaner heb ik met plezier gelezen, goede dingen staan erin. Ik ga het denk ik nog vaak openslaan. En wil mezelf verder een beetje van de zelfhulpboeken afhouden, dit boekje is nog steeds de laatste die ik heb gelezen. Ben o.a. daardoor afgelopen tijd al behoorlijk aan het schoonmaken, het huis leeft er al van op
En regelmatig kom ik iets tegen en moet dan denken aan wat ik in dat boekje heb gelezen. Er komen vast nog meer stappen uit voort...Alleen als ik een boek voor het leven moest schrijven zou ik er wel wat meer gevoelsdingen inzetten, maar dit is lekker praktisch. Misschien ook omdat alles wat ik nu tegen m`n gevoel in doe, gewoon nog echt m`n energie opslurpt.
@ Anahatha: Heb me niet erg in chakra`s verdiept, maar wel een plaatje op m`n kamer hangen met waar ze voor staan.
...Ik ga ze wel eens in gedachten langs, voel dan of er juist wel of niet veel te voelen is... En ik leg ook vaak m`n hand ergens op, of vraag een ander dat te doen, maar weet niet wat allemaal 'officieel hoort', of dat misschien stiekem reiki is
@Framboosjes: oja, Je vroeg naar m`n werk. t Is voor mij nu de kunst om -ook al is het een verplichting- het te beleven als dat ik daar -binnen de grenzen- doe wat goed voor me is, wat ik graag doe. Dat ik meer innerlijk gemotiveerd raak ipv het als een druk voel. Het is zwaar, en een week ging het goed. Vorige week was ik weer te veel aan het pushen en denken wat goed was, terwijl er ook nog heftige emoties omhoog komen waar dan geen ruimte voor is :S... Daardoor t weekend echt bijtanken, voel dit weekend sinds een uurtje of 2 weer wat energie... dus komende week weer opnieuw oefenen bij mezelf te blijven.
Oef, dit was weer genoeg schrijven voor mij...
Dit is ook zoiets, de ene keer vliegen de zinnen eruit. De andere keer merk ik dat ik er heel moe van wordt.. En wat dat verschil dan is? Misschien veel gedachten, veel verschillende onderwerpen, onbewust de gedachte dat ik zo nog ga koken etc., t helder willen uitleggen (perfectionisme) etc.
t Is voor mij de kunst dat soort patronen te herkennen en op tijd bij te sturen...
@All:
dinsdag 3 juli 2012 om 22:18
Hey allemaal,
Wat fijn om jullie reacties te lezen Jelly en Anahata! Het doet me echt heel erg goed, jullie begrip, en mooie liedjes:). (moest ook n beetje van huilen van t liedje:P:):). Jelly, ik denk dat ik wel snap wat je bedoelt, wat betreft je werk. Het vanuit je innerlijk beleven ipv als iets wat je opgelegd wordt/je doet voor anderen (denk ik?) Het lijkt me wel echt heeeel erg lastig om het zo te ervaren als je aan zo'n strikt schema moet voldoen, en lastig om de valkuil te ontlopen dat je jezelf te veel pusht het uit jezelf te doen (klinkt dat logisch?). Goed dat je dit weekend wel echt hebt bijgetankt, en ik wil je voor deze week (hoewel n beetje laat) nog heel erg veel succes wensen. Heb je binnenkort niet weer een 'terugtrek/rust-weekend'?
''Ik probeer me weer steeds bewuster te omringen met dingen die mijn 'vertrouwen' kant juist triggeren. Ik weet dat bepaalde boeken, films, mensen, plekken, me gevoeliger maken voor negativiteit in mn hoofd. En ik ben er net achter dat ik daar eerder juist over dacht: 'daar moet ik maar tegen kunnen, zo is de wereld nu eenmaal.'. Dus dan deed ik dat gewoon, en werd ik vervolgens boos op mezelf als ik toch angstig/negatief werd...
Nu probeer ik weer wat liever te zijn, ik kan het nu eenmaal niet gebruiken om de hele tijd van slag te raken. En ik wil die negatieve denkcirkels niet verder voeden. ''
Ik vind dit echt zo erg herkenbaar anahata, vooral het deel van boos worden op jezelf als je dan toch angstig/negatief wordt. Doordat ik tijden in therapie heb gezeten+die diagnose betrek ik het meestal nog veel extremer op mezelf, twijfel eigenlijk constant aan mijn eigen oordeel en waarneming. 'Ik ervaar iets nu als onprettig, maar dat komt doordat ik niet goed/gezond/perfect genoeg etc etc denk, 'ziek in mijn hoofd' ben, en dat moet ik dus maar aanpassen'. (wist niet zo goed hoe ik dat over ziek zijn subtieler kan verwoorden:S:P)
En ik vind/vond het eigenlijk door die twijfel aan mezelf (ik denk in combinatie met verlatingsangst) ook echt zo extreem, extreem, lastig om negatieve invloeden uit mijn leven te weren...en daar op voortbouwend wil ik jullie eigenlijk - als dat mag - even vertellen dat het de afgelopen dagen niet zo goed met me is gegaan:( en eigenlijk ook niet supergoed gaat. En als jullie het allemaal druk hebben is dat oke, maar even een knuffel zou fijn zijn...
Ik wil eigenlijk wel uitgebreider vertellen over wat er precies aan de hand is (geweest) dan, maar ik dan nog herkenbaarder wordt dan ik al ben...:S Waar het zo'n beetje op neer komt is dat heel mijn studietijd lang ik eigenlijk voornamelijk op trok met twee jongens/mannen. Man A heeft me tijdens zijn relatie met hem echt flink beschadigd (zelfvertrouwen etc), is daarna gelijk doorgegaan met meisje C....maar contact met hem kon ik nooit echt verbreken ofzo, veel drama, ruzie, maar toch hadden we nog steeds contact. Man B heeft me opgelapt van man A, en is dus sinds een paar maanden mijn ex. Mijn goede jongen, mijn held, dacht ik ooit. Totdat Man A eergisteren besloot te vertellen dat hij het nodig vond dat ik wist dat man B ook (voor mij) iets had met meisje C, en hij dacht dat het heel goed zou kunnen dat dat nu wel weer zo was. Man A vond het nodig dat ik mijn 'geidealiseerde beeld' van man B af zou breken. Voor 'onze vriendschap' heeft hij het verteld (na 4 jaar) en mocht ik het verder aan niemand vertellen. Dat heb ik uiteindelijk wel gedaan (en aan man A verteld) en nu wil ook hij mij niet meer zien/spreken (geblokkeerd etc van van alles en nog wat, net als ex).
En ja, bovenstaand verhaal klinkt vast als een slechte pubersoap:P, en ja, ik besef me dat mijn eigen aandeel hierin groot is, maar wat ik wilde zeggen is dat ik nogal van slag ben van dat ik in drie maanden mijn twee meest belangrijke personen verlies en dit soort nieuws te horen krijg. Voor het eerst sinds altijd heb ik nu ook gewoon niemand op tegen te praten vanavond, ben ik gewoon....alleen:s. Had daardoor een mega paniekaanval vanochtend...Maar ergens voelt dat man A er niet meer is ook wel goed, eigenlijk. Sinds ik in dat boek 'coach jezelf naar succes' heb gelezen over negatieve dingen in je leven, heb ik steeds al lopen denken aan contact verbreken met hem (hoe vaak heb ik daar al niet over nagedacht, de afgelopen jaren, maar kon ik het niet omdat ie er wel 'altijd was'). Ondanks dat hij het vast goed bedoeld, heeft hij gewoon vaak een negatieve invloed op mij gehad. Ik vind eigenlijk zelfs dat hij heeft lopen stoken tussen mij en Man B, bijgedragen heeft aan onze breuk. Maar toch vind ik het doodeng, zo alleen. Zonder mijn vangnet wat er altijd was.
Sorry voor mijn - het leven van een 23 jarige - verhaal. Ik vind het altijd een beetje suf dat ik met dit soort dingen zit terwijl jullie gewoon werken en kinderen hebben enzo.
Wat fijn om jullie reacties te lezen Jelly en Anahata! Het doet me echt heel erg goed, jullie begrip, en mooie liedjes:). (moest ook n beetje van huilen van t liedje:P:):). Jelly, ik denk dat ik wel snap wat je bedoelt, wat betreft je werk. Het vanuit je innerlijk beleven ipv als iets wat je opgelegd wordt/je doet voor anderen (denk ik?) Het lijkt me wel echt heeeel erg lastig om het zo te ervaren als je aan zo'n strikt schema moet voldoen, en lastig om de valkuil te ontlopen dat je jezelf te veel pusht het uit jezelf te doen (klinkt dat logisch?). Goed dat je dit weekend wel echt hebt bijgetankt, en ik wil je voor deze week (hoewel n beetje laat) nog heel erg veel succes wensen. Heb je binnenkort niet weer een 'terugtrek/rust-weekend'?
''Ik probeer me weer steeds bewuster te omringen met dingen die mijn 'vertrouwen' kant juist triggeren. Ik weet dat bepaalde boeken, films, mensen, plekken, me gevoeliger maken voor negativiteit in mn hoofd. En ik ben er net achter dat ik daar eerder juist over dacht: 'daar moet ik maar tegen kunnen, zo is de wereld nu eenmaal.'. Dus dan deed ik dat gewoon, en werd ik vervolgens boos op mezelf als ik toch angstig/negatief werd...
Nu probeer ik weer wat liever te zijn, ik kan het nu eenmaal niet gebruiken om de hele tijd van slag te raken. En ik wil die negatieve denkcirkels niet verder voeden. ''
Ik vind dit echt zo erg herkenbaar anahata, vooral het deel van boos worden op jezelf als je dan toch angstig/negatief wordt. Doordat ik tijden in therapie heb gezeten+die diagnose betrek ik het meestal nog veel extremer op mezelf, twijfel eigenlijk constant aan mijn eigen oordeel en waarneming. 'Ik ervaar iets nu als onprettig, maar dat komt doordat ik niet goed/gezond/perfect genoeg etc etc denk, 'ziek in mijn hoofd' ben, en dat moet ik dus maar aanpassen'. (wist niet zo goed hoe ik dat over ziek zijn subtieler kan verwoorden:S:P)
En ik vind/vond het eigenlijk door die twijfel aan mezelf (ik denk in combinatie met verlatingsangst) ook echt zo extreem, extreem, lastig om negatieve invloeden uit mijn leven te weren...en daar op voortbouwend wil ik jullie eigenlijk - als dat mag - even vertellen dat het de afgelopen dagen niet zo goed met me is gegaan:( en eigenlijk ook niet supergoed gaat. En als jullie het allemaal druk hebben is dat oke, maar even een knuffel zou fijn zijn...
Ik wil eigenlijk wel uitgebreider vertellen over wat er precies aan de hand is (geweest) dan, maar ik dan nog herkenbaarder wordt dan ik al ben...:S Waar het zo'n beetje op neer komt is dat heel mijn studietijd lang ik eigenlijk voornamelijk op trok met twee jongens/mannen. Man A heeft me tijdens zijn relatie met hem echt flink beschadigd (zelfvertrouwen etc), is daarna gelijk doorgegaan met meisje C....maar contact met hem kon ik nooit echt verbreken ofzo, veel drama, ruzie, maar toch hadden we nog steeds contact. Man B heeft me opgelapt van man A, en is dus sinds een paar maanden mijn ex. Mijn goede jongen, mijn held, dacht ik ooit. Totdat Man A eergisteren besloot te vertellen dat hij het nodig vond dat ik wist dat man B ook (voor mij) iets had met meisje C, en hij dacht dat het heel goed zou kunnen dat dat nu wel weer zo was. Man A vond het nodig dat ik mijn 'geidealiseerde beeld' van man B af zou breken. Voor 'onze vriendschap' heeft hij het verteld (na 4 jaar) en mocht ik het verder aan niemand vertellen. Dat heb ik uiteindelijk wel gedaan (en aan man A verteld) en nu wil ook hij mij niet meer zien/spreken (geblokkeerd etc van van alles en nog wat, net als ex).
En ja, bovenstaand verhaal klinkt vast als een slechte pubersoap:P, en ja, ik besef me dat mijn eigen aandeel hierin groot is, maar wat ik wilde zeggen is dat ik nogal van slag ben van dat ik in drie maanden mijn twee meest belangrijke personen verlies en dit soort nieuws te horen krijg. Voor het eerst sinds altijd heb ik nu ook gewoon niemand op tegen te praten vanavond, ben ik gewoon....alleen:s. Had daardoor een mega paniekaanval vanochtend...Maar ergens voelt dat man A er niet meer is ook wel goed, eigenlijk. Sinds ik in dat boek 'coach jezelf naar succes' heb gelezen over negatieve dingen in je leven, heb ik steeds al lopen denken aan contact verbreken met hem (hoe vaak heb ik daar al niet over nagedacht, de afgelopen jaren, maar kon ik het niet omdat ie er wel 'altijd was'). Ondanks dat hij het vast goed bedoeld, heeft hij gewoon vaak een negatieve invloed op mij gehad. Ik vind eigenlijk zelfs dat hij heeft lopen stoken tussen mij en Man B, bijgedragen heeft aan onze breuk. Maar toch vind ik het doodeng, zo alleen. Zonder mijn vangnet wat er altijd was.
Sorry voor mijn - het leven van een 23 jarige - verhaal. Ik vind het altijd een beetje suf dat ik met dit soort dingen zit terwijl jullie gewoon werken en kinderen hebben enzo.
dinsdag 3 juli 2012 om 22:57
Lieve Framboosjes.
Jezelf niet naar beneden halen lieverd. Niet doen! Je bent 23, dan is dit de fase waarmee je bezig bent. Net zo verwarrend en net zo confronterend als bezig zijn met werk en kinderen.
Ik herken zoveel van mezelf in jou op die leeftijd. De enige reden dat ik qua relaties stabieler ben (lijk?) is omdat ik een rots trof waarbij ik mezelf kan zijn. Die zich zoveel niet afvraagt, zoveel makkelijker in het leven staat (tot grote ergernis van mij!) maar die mij, met mijn rare negatieve buien me laat uitrazen en me even op mijn eilandje laat zitten als ik dat werkelijk nodig heb. Psychisch steunt hij mij niet, maar die volledige acceptatie die is er. Omdat hij ooit voor me koos en dat dus met alles heeft gedaan. En ja, we botsen regelmatig. Erg regelmatig. Hij is een rots maar die zijn ook onbeweeglijk en wijken niet. Erg frustrerend! Soms denk ik wel eens dat de angst me bij hem houdt. Zo bang dat ik zonder hem, helemaal weg glij in mijn borderlineachtige trekken. En dat ik dan nu, op mijn bijna veertigste, nog steeds diezelfde onrust en onzekerheid zou hebben in relaties die ik op andere punten nog steeds wel heb.
Want dit is waar ik ook ben nu in mijn herstellingsproces. Toegeven herkennen en erkennen dat ik wellicht ook Borderline achtige trekken heb, waardoor ik zo verschrikkelijk vast ben komen te zitten.
Dus Framboosjes, ondanks dat we 16 jaar schelen. Ik herken veel in wat je schrijft en vind het rot dat je je niet lekker voelt. Ik geloof dat ik maar even met je meedoe:-)
Knuffel voor jou vrouw. Ondanks (eventueel) BL; jij bent zoveel meer en zoveel sterker dan alleen dat.
Diep vanbinnen weet ik dat dit ook voor mij geldt. Wij komen er wel. En dat geldt zeker ook voor alle lieverds die hier meelezen en meeschrijven.
Jezelf niet naar beneden halen lieverd. Niet doen! Je bent 23, dan is dit de fase waarmee je bezig bent. Net zo verwarrend en net zo confronterend als bezig zijn met werk en kinderen.
Ik herken zoveel van mezelf in jou op die leeftijd. De enige reden dat ik qua relaties stabieler ben (lijk?) is omdat ik een rots trof waarbij ik mezelf kan zijn. Die zich zoveel niet afvraagt, zoveel makkelijker in het leven staat (tot grote ergernis van mij!) maar die mij, met mijn rare negatieve buien me laat uitrazen en me even op mijn eilandje laat zitten als ik dat werkelijk nodig heb. Psychisch steunt hij mij niet, maar die volledige acceptatie die is er. Omdat hij ooit voor me koos en dat dus met alles heeft gedaan. En ja, we botsen regelmatig. Erg regelmatig. Hij is een rots maar die zijn ook onbeweeglijk en wijken niet. Erg frustrerend! Soms denk ik wel eens dat de angst me bij hem houdt. Zo bang dat ik zonder hem, helemaal weg glij in mijn borderlineachtige trekken. En dat ik dan nu, op mijn bijna veertigste, nog steeds diezelfde onrust en onzekerheid zou hebben in relaties die ik op andere punten nog steeds wel heb.
Want dit is waar ik ook ben nu in mijn herstellingsproces. Toegeven herkennen en erkennen dat ik wellicht ook Borderline achtige trekken heb, waardoor ik zo verschrikkelijk vast ben komen te zitten.
Dus Framboosjes, ondanks dat we 16 jaar schelen. Ik herken veel in wat je schrijft en vind het rot dat je je niet lekker voelt. Ik geloof dat ik maar even met je meedoe:-)
Knuffel voor jou vrouw. Ondanks (eventueel) BL; jij bent zoveel meer en zoveel sterker dan alleen dat.
Diep vanbinnen weet ik dat dit ook voor mij geldt. Wij komen er wel. En dat geldt zeker ook voor alle lieverds die hier meelezen en meeschrijven.
woensdag 4 juli 2012 om 11:01
@Framb00sjes: vind het nogal heftig wat psych zei. Misschien deed ze dat om wakker te schudden oid, en ze had het over "trekjes", he.. niet dat je dat hebt. Die trekjes kunnen bijv ook voortkomen uit overspannen zijn/ burnout, of in een bepaalde periode ff iets teveel meegemaakt hebben wat erin hakt..sommige dingen lijken gewoon op elkaar en het is een dunne scheidslijn, ook voor een psych.
Daarom vind ik persoonlijk dat zo iemand daar heel voorzichtig mee moet omgaan, maar ga ervanuit dat ze weet wat ze doet & waarom..
Nadeel van therapie is altijd dat er iets wordt losgemaakt en je dan weer (minimaal) weekje daar verder in je eentje mee rondloopt te tobben..
En verder vind ik het helemaal niet raar, die dingen waar jij als 23-jarige mee rondloopt. Ik weet wel dat ik in die tijd ook wat stuurloos was, net "volwassen" geacht te zijn, oude vrienden die niet meer passen en nog maar weinig nieuwe. Zo te zien heb je je vastgehouden aan iemand die eigenlijk niet bepaald bijdroeg aan jouw zelfvertrouwen en eigenwaarde, maar meer om het idee dat je tenminste iemand had, die bleef.. Dat komt wel goed, er komen altijd nieuwe mensen op je pad, die weer beter passen bij het nu.
Ik heb zoveel vriendschappen gehad die slechts tijdelijk echt belangrijk zijn gebleken, met wie je een tijd samen op gaat, toen, en ik een warm hart toedraag, maar wel uit het oog zijn (niet uit het hart, ik koester wat was, maar heeft plaatsgemaakt voor nieuw). Je moet dat niet als falen zien, maar als natuurlijke processen en fasen in je leven!
Maar het is en blijft niet leuk, kan me best voorstellen dat dat ook met een stuk verlatingsangst te maken heeft, voor jezelf bewijzen dat je vriendschappen hebt, die blijvend zijn... maar als ze zoveel moeite kosten, dan is het misschien gewoon wel zo dat het niet (meer) past, dat het (eenzijdig) aanpassen wordt om dat maar te behouden, dat zijn geen gezonde vriendschappen, net als in elke relatie als je je teveel moet aanpassen en inleveren op wie je bent..
Mensen die op anderen afgeven (A op B bijv) en jij mag er dan niet over praten met anderen, dat vind ik al niet kloppen.. als A erachter staat, zou het niks uit moeten maken wat anderen (incl jij) ervan vinden. Begrijp ik het goed dat A roddelde over B en jij moet dat stiekem en geheim houden, anders ben jij de foute? Niet intrappen. Zeker niet, omdat jij gevoelens voor B had/hebt, jouw ex is, vind ik niet netjes van A om het zo te doen en te verwachten dat jij dat binnenhoudt (onredelijke "eis" van hem)..
Dit soort mensen kan je beter kwijt dan rijk zijn en nee, dat ligt niet aan jou.
Verder: als je in zo'n periode zit als jij nu in zit, is het zowiezo geen goed idee om teveel met andermans problemen bezig te zijn, dus ook niet allerlei relatie- en psychetopics. Blijf bij je eigen leven, het is nu zaak je eigen dingen aan te pakken en niet (nog eens negatief) te laten beinvloeden door te lezen en mee te leven met problemen van anderen! Dat kan (weer) als je zelf sterk staat, maar je kan je beter omringen met mensen die moed geven en een positieve invloed hebben! (je bent daar nu veel te kwetsbaar voor!).
Je bent echt op de goede weg, blijf daarin geloven, houd je daarbij voorlopig, dat is al genoeg. Omring je met mensen die jou en anderen niet onderuit halen, maar juist aanmoedigen en positief zijn!
Mijn op dit moment beste vriendinnen en vriendschappen dateren van (soms veel) latere leeftijd dan 23, iedereen is dan nog zoekende en vriendschappen aan het vormen, eigen weg zoeken en al dan niet afscheid nemen van jeugdvrienden enzo. Tis een tijd van passen en meten, van je af werpen, nieuw ontdekken. En dat mag! (doe ik nog steeds: bijstellen, nieuwe goede vriendschappen sluiten, nieuwe fijne mensen met wie ik nu beter aansluit over en weer)..
Houd vol, komt goed met jou!
Daarom vind ik persoonlijk dat zo iemand daar heel voorzichtig mee moet omgaan, maar ga ervanuit dat ze weet wat ze doet & waarom..
Nadeel van therapie is altijd dat er iets wordt losgemaakt en je dan weer (minimaal) weekje daar verder in je eentje mee rondloopt te tobben..
En verder vind ik het helemaal niet raar, die dingen waar jij als 23-jarige mee rondloopt. Ik weet wel dat ik in die tijd ook wat stuurloos was, net "volwassen" geacht te zijn, oude vrienden die niet meer passen en nog maar weinig nieuwe. Zo te zien heb je je vastgehouden aan iemand die eigenlijk niet bepaald bijdroeg aan jouw zelfvertrouwen en eigenwaarde, maar meer om het idee dat je tenminste iemand had, die bleef.. Dat komt wel goed, er komen altijd nieuwe mensen op je pad, die weer beter passen bij het nu.
Ik heb zoveel vriendschappen gehad die slechts tijdelijk echt belangrijk zijn gebleken, met wie je een tijd samen op gaat, toen, en ik een warm hart toedraag, maar wel uit het oog zijn (niet uit het hart, ik koester wat was, maar heeft plaatsgemaakt voor nieuw). Je moet dat niet als falen zien, maar als natuurlijke processen en fasen in je leven!
Maar het is en blijft niet leuk, kan me best voorstellen dat dat ook met een stuk verlatingsangst te maken heeft, voor jezelf bewijzen dat je vriendschappen hebt, die blijvend zijn... maar als ze zoveel moeite kosten, dan is het misschien gewoon wel zo dat het niet (meer) past, dat het (eenzijdig) aanpassen wordt om dat maar te behouden, dat zijn geen gezonde vriendschappen, net als in elke relatie als je je teveel moet aanpassen en inleveren op wie je bent..
Mensen die op anderen afgeven (A op B bijv) en jij mag er dan niet over praten met anderen, dat vind ik al niet kloppen.. als A erachter staat, zou het niks uit moeten maken wat anderen (incl jij) ervan vinden. Begrijp ik het goed dat A roddelde over B en jij moet dat stiekem en geheim houden, anders ben jij de foute? Niet intrappen. Zeker niet, omdat jij gevoelens voor B had/hebt, jouw ex is, vind ik niet netjes van A om het zo te doen en te verwachten dat jij dat binnenhoudt (onredelijke "eis" van hem)..
Dit soort mensen kan je beter kwijt dan rijk zijn en nee, dat ligt niet aan jou.
Verder: als je in zo'n periode zit als jij nu in zit, is het zowiezo geen goed idee om teveel met andermans problemen bezig te zijn, dus ook niet allerlei relatie- en psychetopics. Blijf bij je eigen leven, het is nu zaak je eigen dingen aan te pakken en niet (nog eens negatief) te laten beinvloeden door te lezen en mee te leven met problemen van anderen! Dat kan (weer) als je zelf sterk staat, maar je kan je beter omringen met mensen die moed geven en een positieve invloed hebben! (je bent daar nu veel te kwetsbaar voor!).
Je bent echt op de goede weg, blijf daarin geloven, houd je daarbij voorlopig, dat is al genoeg. Omring je met mensen die jou en anderen niet onderuit halen, maar juist aanmoedigen en positief zijn!
Mijn op dit moment beste vriendinnen en vriendschappen dateren van (soms veel) latere leeftijd dan 23, iedereen is dan nog zoekende en vriendschappen aan het vormen, eigen weg zoeken en al dan niet afscheid nemen van jeugdvrienden enzo. Tis een tijd van passen en meten, van je af werpen, nieuw ontdekken. En dat mag! (doe ik nog steeds: bijstellen, nieuwe goede vriendschappen sluiten, nieuwe fijne mensen met wie ik nu beter aansluit over en weer)..
Houd vol, komt goed met jou!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 4 juli 2012 om 11:11
lief framboosje,
ten eerste 'jullie allemaal werken en kinderen hebben': ehmmmm ikke dus niet he? Mijn vrijwilligerswerk lijkt in de verste verte niet op wat ik voorheen als werk zou bestempelen. Laat staan werk dat goed genoeg zou zijn voor mij. En kinderen? Ik heb niet eens een relatie.
Ik wil niet reageren met mezelf naar beneden halen met verhalen wat er allemaal mis is met mijn leven, want daar heb ik gewoon helemaal geen zin in. En het is niet nodig. Maar weet dat ik op nare momenten ook tegen iedereen opkijk. Dus ook tegen jou. Want jij stelt je namelijk wel open voor mannen om je heen. En het is jou 'gelukt' om een relatie te hebben.
Bottom line: we staan allemaal ergens anders in onze ontwikkeling. En we hebben allemaal ons eigen weg. De ene weg is niet 'beter' of 'verder' dan de ander. HEt is gewoon een andere weg.
Dat gezegd hebbende, dan mijn volgende punt:
Want je hebt het even niet fijn. En je identificeert je heel erg met alle negatieve oordelen over jezelf. Alsof die 'waar' zijn. Ze zijn het niet. Je bent een prachtig mooi mens met een groot hart én het vermogen dat hart wagenwijd open te stellen. Net als bij mij en waarschijnlijk de meeste hier: nu nog leren je hart open te stellen naar jezelf. En wat liever te zijn voor jezelf.
Je voelt je nu heel alleen, maar ook dit zal voorbij gaan. Echt. Ik heb ontdekt dat alleen zijn en je alleen voelen niet zo vast aan elkaar zit als ik dacht. Ik ben heel veel alleen, maar nu ik wat liever voor mezelf kan zijn, voel ik me niet meer alleen. Ik hoop dat jij dat ook mag ontdekken.
Zit mn hoofd te breken wat ik je allemaal zal zeggen. Al hele lappen tekst geytpt en weer gewist. Laat het hier maar even bij. Je komt er wel framboosje. Niets blijft hetzelfde, echt niet.
Laat je even weten hoe het vandaag is? hoe voel je je nu?
ten eerste 'jullie allemaal werken en kinderen hebben': ehmmmm ikke dus niet he? Mijn vrijwilligerswerk lijkt in de verste verte niet op wat ik voorheen als werk zou bestempelen. Laat staan werk dat goed genoeg zou zijn voor mij. En kinderen? Ik heb niet eens een relatie.
Ik wil niet reageren met mezelf naar beneden halen met verhalen wat er allemaal mis is met mijn leven, want daar heb ik gewoon helemaal geen zin in. En het is niet nodig. Maar weet dat ik op nare momenten ook tegen iedereen opkijk. Dus ook tegen jou. Want jij stelt je namelijk wel open voor mannen om je heen. En het is jou 'gelukt' om een relatie te hebben.
Bottom line: we staan allemaal ergens anders in onze ontwikkeling. En we hebben allemaal ons eigen weg. De ene weg is niet 'beter' of 'verder' dan de ander. HEt is gewoon een andere weg.
Dat gezegd hebbende, dan mijn volgende punt:
Want je hebt het even niet fijn. En je identificeert je heel erg met alle negatieve oordelen over jezelf. Alsof die 'waar' zijn. Ze zijn het niet. Je bent een prachtig mooi mens met een groot hart én het vermogen dat hart wagenwijd open te stellen. Net als bij mij en waarschijnlijk de meeste hier: nu nog leren je hart open te stellen naar jezelf. En wat liever te zijn voor jezelf.
Je voelt je nu heel alleen, maar ook dit zal voorbij gaan. Echt. Ik heb ontdekt dat alleen zijn en je alleen voelen niet zo vast aan elkaar zit als ik dacht. Ik ben heel veel alleen, maar nu ik wat liever voor mezelf kan zijn, voel ik me niet meer alleen. Ik hoop dat jij dat ook mag ontdekken.
Zit mn hoofd te breken wat ik je allemaal zal zeggen. Al hele lappen tekst geytpt en weer gewist. Laat het hier maar even bij. Je komt er wel framboosje. Niets blijft hetzelfde, echt niet.
Laat je even weten hoe het vandaag is? hoe voel je je nu?
woensdag 4 juli 2012 om 11:31
@Jelly: ik mis ook wel allerlei gevoelsdingen in dat boek, idd. Het krachtige zit hem daar in het praktische, dingen op een rij zetten, bezwaren wegnemen, aktie nemen, beslissingen nemen, sluimerende invloeden zien/herkennen, korte metten maken met "smoezen" die je zelf verzint, de beren op de weg die er misschien helemaal niet zijn, maar je belemmeren om keuzes te maken, de durven, te doen. Dat is de waarde voor mij van dat boek, het doen, aktie, zelf invloed hebben en nemen op eea! Het geeft moed, maar blijven tips, meer niet.
Vaak makkelijker gezegd dan gedaan soms. Je gooit mensen niet zomaar aan de kant bijv, of hebt daar jarenlange band mee (bijv familie). Haal eruit wat er voor je in zit, bijv dat je de tijd met personen die je negatief beinvloeden of zelf niks van maken/ nergens in geloven enz, beperkt en meer mensen en ervaringen zoekt die je aanmoedigen (zie ook wat ik schreef aan Framb00sjes). Mensen en sferen hebben invloed op je eigen (zelf)vertrouwen, mensen die dat onderuit halen kan je soms niet helemaal "wegdoen", maar jezelf wel een beetje beschermen tegen negatieve invloeden.
Bedenk dat het heel Amerikaans is ook: veel gericht op werk en relaties, een land met onbegrensde mogelijkheden, waar een wil is is een weg. Het fijne is dat het zo'n optimistische kijk geeft, waar wij nuchtere Hollanders vaak juist weer teveel bezwaren en beren op de weg zien.
Waar ik zeer achter sta (want zelf mogen ervaren) is: elimineer zoveel mogelijk wat je tegenhoudt.. (rommel in huis, verslavingen en vaste patronen, (irreele) angsten en blokkades uit je verleden die je persoonlijkheid beperken in hoe je werkelijk het beste uit jezelf kan halen)..
Je moet een beetje achter de letterlijke woorden om lezen. Zoals: zorg dat je behoeften volledig ingevuld worden, zodat je niet "behoeftig" of "wanhopig nodig" hebt.. zij denkt dan aan bijv bevestiging en waardering van ouders en vriendinnen enzo. Maar een volwassene heeft ook andere behoeften, zoals volwassen liefde geven & ontvangen, seks en intimiteit, en dat wordt lastiger, dat kan niet zomaar ingevuld hebben als je geen partner hebt bijv. Dat compenseer je ook niet zomaar door dat met willekeurig wie in te vullen, he?
Je moet zo'n boek dus lezen voor wat het waard is, voor zover je er iets mee kan, eyeopeners krijgt, moed en zin krijgt om veranderingen aan te brengen. Tis en blijft een soort coach, blijft dat het tips zijn waar je soms zelf niet aan zou denken, die ruimte moeten maken voor jezelf, maar wat specifiek bij jou past en de invulling wat voor jou de moeite waard is in het leven enz, zal je zelf moeten doen.. Blijft dat het gaat om te ontdekken wie jij bent, door lagen af te pellen, niet door adviezen van anderen op te volgen! Hooguit kan iemand je aan het denken zetten, op een idee brengen, maar je moet het altijd "wegen" naar je eigen ideeen en gevoel(ens)..
Je wil niet weten hoeveel zelfhulpboeken ik vroeger versleten heb, hahaha. En toch was het enige wat echt hielp het zelf te voelen, ondergaan, ervaren, levenservaring, en allerbelangrijkste: 1 op 1 coaching!
Ik ben dat boek dan ook niet gaan volgen, "en de wereld ging voor me open", hahaha, maar andersom: heb eea zelf ervaren en dan dat boek gevonden, waardoor ik weet dat veel van wat erin staat ook echt zo is/werkt.. Maar dat is een kwestie van jaren geweest, en nog elke dag een uitdaging.. het is een boek wat ik er weer bij pak als ik merk dat ik toch weer de "verkeerde" dingen laat oplopen of stilsta in (nieuwere) patronen en "belemmeringen"..
Het is namelijk een blijvend proces, blijvend veranderingen inzetten, blijvende uitdagingen (en kansen) zien.
Morgen ga ik zelf weer naar "mijn coach", die ook medium is, een demonstratie. Ik sta zelf ook weer voor veranderingen en kan een zetje ook weer gebruiken!
(ben ondertussen ook aan het klussen in huis enzo, repareren, op orde aan het brengen.. opruimen, weggooien, was opnieuw nodig om weer ruimte te creeren voor mijzelf). Je moet jezelf nu en dan opnieuw "opschonen", dingen laten versloffen of oplopen is de pest.. als het kan: meteen mee dealen!
Met al dat werken, feestjes regelen, enz, is mijn energie teveel naar anderen gegaan en dan moet ik ook rustig aan doen, om weer dichtbij mijzelf te komen (en mijn levensdoelen). Relaxen, bijslapen en de juiste dingen "aanpakken", om weer energie, zin en moed te krijgen voor die veranderingen!
Grappig dan weer: ik had die lijst (met ergernissen) gemaakt, ook van mijzelf, haha, nog niks mee gedaan verder, en nog geen uur later contact met nieuwe minnaar.. Toeval? Of kans? En eindelijk bezig om sommige van die ergernissen op te lossen (reparaties, rotzooi die in de weg ligt of tegenop zag)..
Vaak makkelijker gezegd dan gedaan soms. Je gooit mensen niet zomaar aan de kant bijv, of hebt daar jarenlange band mee (bijv familie). Haal eruit wat er voor je in zit, bijv dat je de tijd met personen die je negatief beinvloeden of zelf niks van maken/ nergens in geloven enz, beperkt en meer mensen en ervaringen zoekt die je aanmoedigen (zie ook wat ik schreef aan Framb00sjes). Mensen en sferen hebben invloed op je eigen (zelf)vertrouwen, mensen die dat onderuit halen kan je soms niet helemaal "wegdoen", maar jezelf wel een beetje beschermen tegen negatieve invloeden.
Bedenk dat het heel Amerikaans is ook: veel gericht op werk en relaties, een land met onbegrensde mogelijkheden, waar een wil is is een weg. Het fijne is dat het zo'n optimistische kijk geeft, waar wij nuchtere Hollanders vaak juist weer teveel bezwaren en beren op de weg zien.
Waar ik zeer achter sta (want zelf mogen ervaren) is: elimineer zoveel mogelijk wat je tegenhoudt.. (rommel in huis, verslavingen en vaste patronen, (irreele) angsten en blokkades uit je verleden die je persoonlijkheid beperken in hoe je werkelijk het beste uit jezelf kan halen)..
Je moet een beetje achter de letterlijke woorden om lezen. Zoals: zorg dat je behoeften volledig ingevuld worden, zodat je niet "behoeftig" of "wanhopig nodig" hebt.. zij denkt dan aan bijv bevestiging en waardering van ouders en vriendinnen enzo. Maar een volwassene heeft ook andere behoeften, zoals volwassen liefde geven & ontvangen, seks en intimiteit, en dat wordt lastiger, dat kan niet zomaar ingevuld hebben als je geen partner hebt bijv. Dat compenseer je ook niet zomaar door dat met willekeurig wie in te vullen, he?
Je moet zo'n boek dus lezen voor wat het waard is, voor zover je er iets mee kan, eyeopeners krijgt, moed en zin krijgt om veranderingen aan te brengen. Tis en blijft een soort coach, blijft dat het tips zijn waar je soms zelf niet aan zou denken, die ruimte moeten maken voor jezelf, maar wat specifiek bij jou past en de invulling wat voor jou de moeite waard is in het leven enz, zal je zelf moeten doen.. Blijft dat het gaat om te ontdekken wie jij bent, door lagen af te pellen, niet door adviezen van anderen op te volgen! Hooguit kan iemand je aan het denken zetten, op een idee brengen, maar je moet het altijd "wegen" naar je eigen ideeen en gevoel(ens)..
Je wil niet weten hoeveel zelfhulpboeken ik vroeger versleten heb, hahaha. En toch was het enige wat echt hielp het zelf te voelen, ondergaan, ervaren, levenservaring, en allerbelangrijkste: 1 op 1 coaching!
Ik ben dat boek dan ook niet gaan volgen, "en de wereld ging voor me open", hahaha, maar andersom: heb eea zelf ervaren en dan dat boek gevonden, waardoor ik weet dat veel van wat erin staat ook echt zo is/werkt.. Maar dat is een kwestie van jaren geweest, en nog elke dag een uitdaging.. het is een boek wat ik er weer bij pak als ik merk dat ik toch weer de "verkeerde" dingen laat oplopen of stilsta in (nieuwere) patronen en "belemmeringen"..
Het is namelijk een blijvend proces, blijvend veranderingen inzetten, blijvende uitdagingen (en kansen) zien.
Morgen ga ik zelf weer naar "mijn coach", die ook medium is, een demonstratie. Ik sta zelf ook weer voor veranderingen en kan een zetje ook weer gebruiken!
(ben ondertussen ook aan het klussen in huis enzo, repareren, op orde aan het brengen.. opruimen, weggooien, was opnieuw nodig om weer ruimte te creeren voor mijzelf). Je moet jezelf nu en dan opnieuw "opschonen", dingen laten versloffen of oplopen is de pest.. als het kan: meteen mee dealen!
Met al dat werken, feestjes regelen, enz, is mijn energie teveel naar anderen gegaan en dan moet ik ook rustig aan doen, om weer dichtbij mijzelf te komen (en mijn levensdoelen). Relaxen, bijslapen en de juiste dingen "aanpakken", om weer energie, zin en moed te krijgen voor die veranderingen!
Grappig dan weer: ik had die lijst (met ergernissen) gemaakt, ook van mijzelf, haha, nog niks mee gedaan verder, en nog geen uur later contact met nieuwe minnaar.. Toeval? Of kans? En eindelijk bezig om sommige van die ergernissen op te lossen (reparaties, rotzooi die in de weg ligt of tegenop zag)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 4 juli 2012 om 11:43
@BB: bedenk dat waar je je aan ergert, je iha afwijst of voor jezelf afwijst (en dat is dus oa "makkelijker in het leven staan", zoals jouw rots.. die zo lekker zeker van zichzelf lijkt, zo makkelijk "dit is wat het is" heeft, dingen zo vast staan, waar jij soms wankelt)..
Waar je je aan ergert is dus vaak iets waarvan jij meer zou mogen hebben. Ik ben er nu wel achter dat wij ook veel kunnen leren van mannen, om dingen niet allemaal zo ingewikkeld te zien of te maken, om de boel de boel te laten en "gewoon" eens te leven, tevreden te zijn met "wat is", eens even niet zo verantwoordelijk en ingewikkeld te zijn, alles 1000x te overdenken en analyseren.. hoe heerlijk moet dat zijn, hahaha, dat je dingen zo makkelijk (ff) naast je neer kan leggen (boeien, die vieze ramen, morgen weer een dag!)..
Dus ergernis is vaak ook een zekere jaloezie, dat hij dat kan, waar jij zo'n moeite mee hebt.. (versimpelen, ff niet nadenken, maar leven, doen, genieten)..
Ik kijk nu met heel andere ogen naar eerdere ergernissen over ex destijds. Omdat ik er zelf inmiddels eea van ervaren heb en van hem had kunnen leren (dat dat ook de bedoeling was) en hij weer andere dingen van mij (die hij nu zelf ervaart)..
Kijk dus vooral naar die ergernissen als: is hij daarom mijn man? Wat zegt dat voor mij, waarom erger ik me juist aan bepaalde dingen? Heb ik daar een tekort van, mag ik meer die levensinstelling hebben, ipv willen dat hij mijne overneemt? Waarom is mijne zoveel beter, als het me laat twijfelen en een moeilijk/vermoeiend leven oplevert en hij (ogenschijnlijk) een makkelijk(er) leven leeft?
Wat is er fijn aan als hij jouwe zou overnemen en idd ook minder "zeker" en relaxt zou zijn? Zou je dat werkelijk willen?
Misschien heb je dus juist zo iemand naast je nodig, als voorbeeld hoe het ook kan.. niet dat zijn manier de "juiste" is, maar om ergens in het midden uit te komen? Juist waar je tegenpolen in bent, is vaak niet voor niks en juist waar je van elkaar te leren hebt..
Waar je je aan ergert is dus vaak iets waarvan jij meer zou mogen hebben. Ik ben er nu wel achter dat wij ook veel kunnen leren van mannen, om dingen niet allemaal zo ingewikkeld te zien of te maken, om de boel de boel te laten en "gewoon" eens te leven, tevreden te zijn met "wat is", eens even niet zo verantwoordelijk en ingewikkeld te zijn, alles 1000x te overdenken en analyseren.. hoe heerlijk moet dat zijn, hahaha, dat je dingen zo makkelijk (ff) naast je neer kan leggen (boeien, die vieze ramen, morgen weer een dag!)..
Dus ergernis is vaak ook een zekere jaloezie, dat hij dat kan, waar jij zo'n moeite mee hebt.. (versimpelen, ff niet nadenken, maar leven, doen, genieten)..
Ik kijk nu met heel andere ogen naar eerdere ergernissen over ex destijds. Omdat ik er zelf inmiddels eea van ervaren heb en van hem had kunnen leren (dat dat ook de bedoeling was) en hij weer andere dingen van mij (die hij nu zelf ervaart)..
Kijk dus vooral naar die ergernissen als: is hij daarom mijn man? Wat zegt dat voor mij, waarom erger ik me juist aan bepaalde dingen? Heb ik daar een tekort van, mag ik meer die levensinstelling hebben, ipv willen dat hij mijne overneemt? Waarom is mijne zoveel beter, als het me laat twijfelen en een moeilijk/vermoeiend leven oplevert en hij (ogenschijnlijk) een makkelijk(er) leven leeft?
Wat is er fijn aan als hij jouwe zou overnemen en idd ook minder "zeker" en relaxt zou zijn? Zou je dat werkelijk willen?
Misschien heb je dus juist zo iemand naast je nodig, als voorbeeld hoe het ook kan.. niet dat zijn manier de "juiste" is, maar om ergens in het midden uit te komen? Juist waar je tegenpolen in bent, is vaak niet voor niks en juist waar je van elkaar te leren hebt..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 4 juli 2012 om 12:10
@Anahatha: goed dat je je niet laat verleiden om zelf dan ook weer te kijken naar wat je niet hebt.. en goed om te lezen dat je idd alleenzijn anders voelt als je aardig gezelschap voor jezelf bent, jezelf koestert..
Daarmee merk je ook dat je dezelfde situatie vaak op meerdere manieren kan beleven, tis de lading die je er zelf aan geeft (en voelt en aanwakkert)..
Hetzelfde alleenzijn voelt fijner als je in vertrouwen (en geloof) bezig bent met je dromen en verlangens te ontdekken, te fantaseren, wat je jezelf wenst, wat je zelf kan doen en ondernemen in die richting enz.
Maar minder fijn als je dat alleenzijn "benut" door te denken aan wat je allemaal mist en tekort komt, angsten en zonder al te veel vertrouwen dat je dat je dat allemaal (ooit) kan krijgen of zal meemaken..
Zelf vind ik het altijd fijn om dan optimistische tijdschriften (zoals Flow of Happinez, of boeken) of mensen op te zoeken. Net weer ff dat zetje opzoeken, wat iedereen nodig heeft. Jezelf niet toestaan om te lang te blijven hangen in onzekerheid, twijfels, gemis. Je bewust weer richten op wat je zelf kan doen om eea te veranderen. Daar mee bezig zijn, al probeer je het maar, is zowiezo zoveel bemoedigender en leuker dan lijdzaam afwachten en proberen vrede mee te hebben of je af te vragen waarom eea je (nog) niet ten deel gevallen is.
Nogmaals: enige wat je kan doen inbetween (liefdes)relaties of tussen banen enzo, is je te bekwamen in vaardigheden en je belemmeringen op die manier te verlagen om de situatie te creeren waar je kansen groter worden (en om dat nieuwe wat op je pad komt ook weer te kunnen behouden)..
Ik denk altijd: er zal wel een reden zijn dat iets op mijn pad komt.. zo heb ik nu minder uren werk (en minder zekerheid) en dan is het denk ik wel de bedoeling dat ik mezelf opnieuw orienteer en in beweging kom.. ipv voor lief nemen, balen (dat doe ik ook, hoor! Maar niet te lang).. kennelijk is iets anders de bedoeling en als ik zelf niet kies en laat liggen, word je vroeg of laat daar toch toe "gedwongen"..
Opnieuw stilstaan bij je leven, wat beter kan of zelfs "moet".. zelf uit je "comfortzone" stappen of noodgedwongen, ik denk dat er altijd een reden voor is, iets anders (beters!) op je wacht, of te ontwikkelen hebt..
Weten wat je belemmeringen zijn is iets anders dan daar teveel aan toegeven, in de trant van: "ik ben nu eenmaal zo, daar ben ik nu eenmaal niet goed in, mij lukt dat nooit/niet"..
Jij hebt nu zelf ondervonden dat het heel prettig kan zijn om alleen te zijn, had je eerder nooit gedacht, denk ik? (wat niet wil zeggen dat het altijd zo voelt, maar voor nu is het fijn om te weten dat dat ook prettig kan zijn!).. En zo zijn er meer dingen, die je niet kende of meegemaakt had, die als je ze probeert toch heel anders zullen zijn dan je vooraf dacht (obv je ervaring tot nu toe)..
Zo denk ik erover om eens een warme dag aan een naaktstrandje door te brengen, gegoogeld in de buurt waar dat kan, en dan gewoon eens te doen. Gewoon eens iets anders dan anders doen!
Wens iedereen een fijne dag, houd moed, zon schijnt en dat hadden we zooooooo nodig!!
Hierbij een en voor iedereen die het kan gebruiken momenteel!!
(en idd: niet teveel andermans ellende lezen/ inleven, blijf bij jezelf!)
Daarmee merk je ook dat je dezelfde situatie vaak op meerdere manieren kan beleven, tis de lading die je er zelf aan geeft (en voelt en aanwakkert)..
Hetzelfde alleenzijn voelt fijner als je in vertrouwen (en geloof) bezig bent met je dromen en verlangens te ontdekken, te fantaseren, wat je jezelf wenst, wat je zelf kan doen en ondernemen in die richting enz.
Maar minder fijn als je dat alleenzijn "benut" door te denken aan wat je allemaal mist en tekort komt, angsten en zonder al te veel vertrouwen dat je dat je dat allemaal (ooit) kan krijgen of zal meemaken..
Zelf vind ik het altijd fijn om dan optimistische tijdschriften (zoals Flow of Happinez, of boeken) of mensen op te zoeken. Net weer ff dat zetje opzoeken, wat iedereen nodig heeft. Jezelf niet toestaan om te lang te blijven hangen in onzekerheid, twijfels, gemis. Je bewust weer richten op wat je zelf kan doen om eea te veranderen. Daar mee bezig zijn, al probeer je het maar, is zowiezo zoveel bemoedigender en leuker dan lijdzaam afwachten en proberen vrede mee te hebben of je af te vragen waarom eea je (nog) niet ten deel gevallen is.
Nogmaals: enige wat je kan doen inbetween (liefdes)relaties of tussen banen enzo, is je te bekwamen in vaardigheden en je belemmeringen op die manier te verlagen om de situatie te creeren waar je kansen groter worden (en om dat nieuwe wat op je pad komt ook weer te kunnen behouden)..
Ik denk altijd: er zal wel een reden zijn dat iets op mijn pad komt.. zo heb ik nu minder uren werk (en minder zekerheid) en dan is het denk ik wel de bedoeling dat ik mezelf opnieuw orienteer en in beweging kom.. ipv voor lief nemen, balen (dat doe ik ook, hoor! Maar niet te lang).. kennelijk is iets anders de bedoeling en als ik zelf niet kies en laat liggen, word je vroeg of laat daar toch toe "gedwongen"..
Opnieuw stilstaan bij je leven, wat beter kan of zelfs "moet".. zelf uit je "comfortzone" stappen of noodgedwongen, ik denk dat er altijd een reden voor is, iets anders (beters!) op je wacht, of te ontwikkelen hebt..
Weten wat je belemmeringen zijn is iets anders dan daar teveel aan toegeven, in de trant van: "ik ben nu eenmaal zo, daar ben ik nu eenmaal niet goed in, mij lukt dat nooit/niet"..
Jij hebt nu zelf ondervonden dat het heel prettig kan zijn om alleen te zijn, had je eerder nooit gedacht, denk ik? (wat niet wil zeggen dat het altijd zo voelt, maar voor nu is het fijn om te weten dat dat ook prettig kan zijn!).. En zo zijn er meer dingen, die je niet kende of meegemaakt had, die als je ze probeert toch heel anders zullen zijn dan je vooraf dacht (obv je ervaring tot nu toe)..
Zo denk ik erover om eens een warme dag aan een naaktstrandje door te brengen, gegoogeld in de buurt waar dat kan, en dan gewoon eens te doen. Gewoon eens iets anders dan anders doen!
Wens iedereen een fijne dag, houd moed, zon schijnt en dat hadden we zooooooo nodig!!
Hierbij een en voor iedereen die het kan gebruiken momenteel!!
(en idd: niet teveel andermans ellende lezen/ inleven, blijf bij jezelf!)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 5 juli 2012 om 23:37
Lieve allemaal,
Ik heb niet zo heel veel tijd gehad vandaag om te reageren, maar wilde even zeggen dat ik heel erg geraakt ben door jullie woorden en het echt echt echt heeeel erg waardeer dat jullie mij zo'n hart onder de riem steken:) Het doet me echt heel erg goed. Ik wil graag uitgebreid reageren (hopelijk morgen) en voor nu even laten weten dat het wel een soort van okay met me gaat.
Veel liefs!
Ik heb niet zo heel veel tijd gehad vandaag om te reageren, maar wilde even zeggen dat ik heel erg geraakt ben door jullie woorden en het echt echt echt heeeel erg waardeer dat jullie mij zo'n hart onder de riem steken:) Het doet me echt heel erg goed. Ik wil graag uitgebreid reageren (hopelijk morgen) en voor nu even laten weten dat het wel een soort van okay met me gaat.
Veel liefs!
zaterdag 7 juli 2012 om 14:02
Hier niet iets voor jullie om op te reageren, maar iets wat ik even kwijt wilde. Net vol tranen hier een emo-stuk getypt, maar dat luchtte al grotendeels op dat ik t weer heb gewist...
Toch doet t goed te weten dat ik hier kan schrijven, ben ik blij mee.
Er zijn verdrukte herinneringen van mij als klein kind en m`n vader die boven komen, wat mijn wantrouwen naar hem verklaard. Die eenzaamheid, verdriet, kwetbaarheid... voelt even zo ondraaglijk
Dat terwijl ik altijd het gevoel heb dat ik nooit iets negatiefs over hem mag zeggen, hij een te groot hart heeft.
Ik probeer maar weer even te kijken naar nu, alles wat ik wel heb, wat wel fijn is. Eten waar ik wel zin in heb. Zoals Anahatha schreef, me omringen met muziek of boeken of iets anders wat fijn is...
Toch doet t goed te weten dat ik hier kan schrijven, ben ik blij mee.
Er zijn verdrukte herinneringen van mij als klein kind en m`n vader die boven komen, wat mijn wantrouwen naar hem verklaard. Die eenzaamheid, verdriet, kwetbaarheid... voelt even zo ondraaglijk
Dat terwijl ik altijd het gevoel heb dat ik nooit iets negatiefs over hem mag zeggen, hij een te groot hart heeft.
Ik probeer maar weer even te kijken naar nu, alles wat ik wel heb, wat wel fijn is. Eten waar ik wel zin in heb. Zoals Anahatha schreef, me omringen met muziek of boeken of iets anders wat fijn is...
zaterdag 7 juli 2012 om 16:00
lieve jelly. Dat klinkt erg heftig allemaal. En ik ken het gevoel dat je iemand niet mag bekritiseren omdat hij je veel liefde geeft. Maar dat mag dus best.
Omring je maar met alles wat je hart zacht kan maken, mooie bloemen, lekker eten, kleding waar je je fijn in voelt.
En als dat alles bij mij niet helpt is er maar één ding wat mij ALTIJD goed doet:
disney.
Heb zelf toen ik me laatst echt heel naar voelde 'enchanted' weer eens gezien. God, wat een liefde en vrolijkheid.
Maar dat is heel persoonlijk.
Omring je maar met alles wat je hart zacht kan maken, mooie bloemen, lekker eten, kleding waar je je fijn in voelt.
En als dat alles bij mij niet helpt is er maar één ding wat mij ALTIJD goed doet:
disney.
Heb zelf toen ik me laatst echt heel naar voelde 'enchanted' weer eens gezien. God, wat een liefde en vrolijkheid.
Maar dat is heel persoonlijk.
zaterdag 7 juli 2012 om 23:18
Bizar wat "uit je routine" toch kan brengen, dames! Kan het iedereen aanraden: gewoon iets veranderen, iets gunnen wat je anders jezelf niet gunt, of iets doen waar je tegenop zag, flessen wegbrengen, ruimte scheppen: het werkt!
Hier bijzondere dingen sinds ik daarmee bezig ben (klusjes en to do dingen die bleven liggen ben gaan doen). Strandje gevonden, ultieme ontspanning & vakantiegevoel, ga ik vaker heen!
Met hulp van beste vriendin achterstallige administratie gedaan, een reele kijk op financiele situatie, aktieplan aan het bedenken (zoals bezuinigen en/of ander werk erbij, wel/ niet op vakantie kunnen, zo ja, hoe en waar en wanneer dan? enz)..
Gisteren na het werk leuke borrelavond gehad, lol met groepje totaal onbekenden (uit buitenland) waar we mee afgesproken hadden.. vandaag op een terrasje beland in de stad, waar ze misschien extra personeel kunnen gebruiken komende maanden. En later in supermarkt in mijn eigen woonplaats spontaan in gesprek geraakt met spaans stel en hun kids, die misschien iets goedkoops weten, enz.
Kan allemaal tot niks leiden, maar opeens openingen, zetjes, andere mogelijkheden dan het kringetje waarin je zelf zat te denken.. zo ook andere mensen ontmoet dus dan het gebruikelijke kringetje (zowel bij werkplek als woonplaats)..
Wat ik ermee wil zeggen: als je ontspant en die tijd (vrij)maakt om even bij jezelf te komen, door bepaalde belemmeringen "op te ruimen" of juist iets leuks voor jezelf te doen, te gunnen, echt ff meer aan jezelf te denken, komen er nieuwe dingen op je pad. Het blijft me verbazen, maar het werkt echt zo, kennelijk maak je ruimte daarvoor dan??!
Ben moe van alle aktiviteit van afgelopen dagen, maar tegelijk energiek op eoa manier. Het doet je gewoon goed, alleen al het plannen maken, lijstjes van wat je wil (komende tijd), en van wat je wil afhandelen/ opruimen..
@Framb00sjes: voel je vooral niet verplicht te reageren hier, het gaat juist om doen wat je voelt dat je moet doen en als dat andere dingen zijn is dat helemaal prima!
@Jelly: zie je, dat schrijven lucht vaak al op, he?!
Misschien toch ook die lijstjes maken (zie boven), alleen al het neerschrijven betekent dat het uit je hoofd kan! Geeft mij iig rust, mits het geen lijst wordt die je van jezelf "moet" (in no time) oid. En ook niet vanuit perfectionisme, maar meer zoiets van: tzt zou ik dat en dat anders willen, of loslaten, weggooien, opknappen, repareren, vervangen, leren (kunnen), bijhouden, enz (niet alleen materialistische doelen, dit kan ook met mentale doelen!)
Hier bijzondere dingen sinds ik daarmee bezig ben (klusjes en to do dingen die bleven liggen ben gaan doen). Strandje gevonden, ultieme ontspanning & vakantiegevoel, ga ik vaker heen!
Met hulp van beste vriendin achterstallige administratie gedaan, een reele kijk op financiele situatie, aktieplan aan het bedenken (zoals bezuinigen en/of ander werk erbij, wel/ niet op vakantie kunnen, zo ja, hoe en waar en wanneer dan? enz)..
Gisteren na het werk leuke borrelavond gehad, lol met groepje totaal onbekenden (uit buitenland) waar we mee afgesproken hadden.. vandaag op een terrasje beland in de stad, waar ze misschien extra personeel kunnen gebruiken komende maanden. En later in supermarkt in mijn eigen woonplaats spontaan in gesprek geraakt met spaans stel en hun kids, die misschien iets goedkoops weten, enz.
Kan allemaal tot niks leiden, maar opeens openingen, zetjes, andere mogelijkheden dan het kringetje waarin je zelf zat te denken.. zo ook andere mensen ontmoet dus dan het gebruikelijke kringetje (zowel bij werkplek als woonplaats)..
Wat ik ermee wil zeggen: als je ontspant en die tijd (vrij)maakt om even bij jezelf te komen, door bepaalde belemmeringen "op te ruimen" of juist iets leuks voor jezelf te doen, te gunnen, echt ff meer aan jezelf te denken, komen er nieuwe dingen op je pad. Het blijft me verbazen, maar het werkt echt zo, kennelijk maak je ruimte daarvoor dan??!
Ben moe van alle aktiviteit van afgelopen dagen, maar tegelijk energiek op eoa manier. Het doet je gewoon goed, alleen al het plannen maken, lijstjes van wat je wil (komende tijd), en van wat je wil afhandelen/ opruimen..
@Framb00sjes: voel je vooral niet verplicht te reageren hier, het gaat juist om doen wat je voelt dat je moet doen en als dat andere dingen zijn is dat helemaal prima!
@Jelly: zie je, dat schrijven lucht vaak al op, he?!
Misschien toch ook die lijstjes maken (zie boven), alleen al het neerschrijven betekent dat het uit je hoofd kan! Geeft mij iig rust, mits het geen lijst wordt die je van jezelf "moet" (in no time) oid. En ook niet vanuit perfectionisme, maar meer zoiets van: tzt zou ik dat en dat anders willen, of loslaten, weggooien, opknappen, repareren, vervangen, leren (kunnen), bijhouden, enz (niet alleen materialistische doelen, dit kan ook met mentale doelen!)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 8 juli 2012 om 11:33
@Anahatha: dankje voor je reactie. Toen ik het las heb ik meteen een warm vest gepakt en aangedaan. Warme, zachtheid, goede zorgen, ja...Ik voel de dingen die opkomen de laatste tijd in m`n buik en merk alleen dat ik daardoor m`n goede eetlust een beetje kwijt ben.
Had inderdaad nog niet aan Disney-films gedacht, dat is wel echt iets voor mij, lekker luchtig
@Suzy: Wat fijn dat je zo lekker bezig bent, en blijkbaar ruimte hebt gemaakt voor nieuwe dingen, er open voor staat. Ik herken dat wel (niet van nu, maar langer geleden). Klinkt als een succesverhaal uit het boek van Miedaner
Ik geloof ook dat het echt zo werkt. En dat er ook een soort natuurlijke weerstand is tegen die veranderingen, waardoor het goed is om er steeds weer aan herinnert te worden.
Ruimte maken voor verdrukte herinneringen is voor mij ook een soort opruimen. Had afgelopen tijd een lijst voor een grote schoonmaak gemaakt en was met wat klusjes bezig, dat deed ook al goed ja. De kunst is dan om de lijst niet boven mezelf te plaatsen, maar het samen te laten gaan.
Merk dat er soms ook al nieuwe dingen op m`n pad komen, of soms merkwaardige dingen gebeuren. Al is het maar dat een heel fijne vriendin opeens ruimte/zin heeft de volgende dag al langs te komen, blijkbaar heb ik er dan ook een soort ruimte voor gemaakt...Dat ik me opeens zo fijn met verf kan uitdrukken, terwijl ik nooit een kwast aanraakte. Kreeg ook opeens een lift naar zweden aangeboden voor volgende maand. Alleen weet ik dat het nu voor mij het belangrijkst is nog goed op mezelf passen met alles wat er binnenin me speelt, een plek me terug te trekken, een veilige haven. Vind het verwerken, en herstellen van burn-out even belangrijker dan het avontuur.
@All: Hoop dat jullie een fijn weekend hebben!
Had inderdaad nog niet aan Disney-films gedacht, dat is wel echt iets voor mij, lekker luchtig
@Suzy: Wat fijn dat je zo lekker bezig bent, en blijkbaar ruimte hebt gemaakt voor nieuwe dingen, er open voor staat. Ik herken dat wel (niet van nu, maar langer geleden). Klinkt als een succesverhaal uit het boek van Miedaner
Ik geloof ook dat het echt zo werkt. En dat er ook een soort natuurlijke weerstand is tegen die veranderingen, waardoor het goed is om er steeds weer aan herinnert te worden.
Ruimte maken voor verdrukte herinneringen is voor mij ook een soort opruimen. Had afgelopen tijd een lijst voor een grote schoonmaak gemaakt en was met wat klusjes bezig, dat deed ook al goed ja. De kunst is dan om de lijst niet boven mezelf te plaatsen, maar het samen te laten gaan.
Merk dat er soms ook al nieuwe dingen op m`n pad komen, of soms merkwaardige dingen gebeuren. Al is het maar dat een heel fijne vriendin opeens ruimte/zin heeft de volgende dag al langs te komen, blijkbaar heb ik er dan ook een soort ruimte voor gemaakt...Dat ik me opeens zo fijn met verf kan uitdrukken, terwijl ik nooit een kwast aanraakte. Kreeg ook opeens een lift naar zweden aangeboden voor volgende maand. Alleen weet ik dat het nu voor mij het belangrijkst is nog goed op mezelf passen met alles wat er binnenin me speelt, een plek me terug te trekken, een veilige haven. Vind het verwerken, en herstellen van burn-out even belangrijker dan het avontuur.
@All: Hoop dat jullie een fijn weekend hebben!
zondag 8 juli 2012 om 15:31
@Jelly: dat voel je goed aan, dat is ook belangrijker nu voor jou! Daar allereerst ruimte voor maken (dat heb ik eerder ook gedaan, toen was die ruimte letterlijk nodig voor tijd voor mezelf om te kunnen verwerken (zorgen, angsten, oud en recent verdriet en teleurstellingen) om dichtbij mezelf te (leren) komen. En die veilige haven voor mezelf te creeren dus (in mezelf), zodat je vanuit een basis van vertrouwen en geloof (in jezelf en toekomst) kan gaan ontdekken en avonturieren.
Dan is allereerst een veilige basis idd noodzakelijk!! Zodat je weet dat je op jezelf kan rekenen, als je je nek gaat uitsteken.. Dat is trouwens een langdurige fase geweest hoor, bij mij, om die veilige basis in mijzelf te verkrijgen..
Daarna t/m nu avonturieren, uitproberen, allerlei keuzes en beslissingen, maar ook weer verzanden in sommige (oude) patroontjes en sommige nieuwe gewoontes. Wat je zegt is waar: mensen hebben een voorkeur voor "zekerheden" en comfortzone en dan een natuurlijke afweer voor veranderingen..
Ik ook, hoor, alleen duurt die afweer wat korter dan voorheen, omdat ik nu "weet" dat verandering goed kan zijjn, wakker schudt, nodig is. En zelfs als die weerstand blijft, tegen verandering, en je alles zo zou willen houden als op dat moment, dan veranderen die dingen zelf wel, hahaha.
Zo heb je bijv leuk werk & genoeg werk en fijne werksfeer en zo kan dat opeens heel anders zijn, andere baas of collega's, zaak gaat minder goed of verhuist oid. Niets blijft hetzelfde, al zou je dat zelf graag willen..
Mijn ervaring bij het overwinnen van die weerstand is nu veel eerder (dan voorheen): je erbij neerleggen, onder ogen zien, aanvaarden is stap 1. Zo van: okee, ik wou het niet zien en verzette me ertegen, maar kennelijk is dit zoals het is (geworden), is nieuwe realiteit, hier moet ik mee dealen/ iets op verzinnen.
Stap 2 is bewust "me-time" maken: dingen op een rijtje zetten, hoe sta ik ervoor, wat zijn evt mogelijkheden, wat zou ik zelf willen (als alles kon), kunnen aanpassen, willen veranderen.
Stap 3 is ruimte maken voor nieuw, voor veranderingen: zorgen dat zoveel mogelijk andere dingen op orde zijn (huis aan kant, emotionele en fysieke ballast indien mogelijk wegwerken, zodat al die andere "to do"-dingen niet onbewust in je achterhoofd ruimte innemen (zorgen over maken, nog moet doen). Op die manier kan je angst en zorgelijkheid verminderen en ruimte maken voor vertrouwen en meer zien als nieuwe uitdaging.
Ik geloof zeker dat het groot verschil maakt als je realistisch bent: niet te zorgelijk en ook niet te onverschillig/bagatelliserend/opportunistisch, maar een reeel beeld van wat je situatie is en wat je te doen staat. Dan weet je waar je aktie op kan/dient te ondernemen, waar je je focus,tijd en aandacht in te steken hebt..
Vaak spelen er meerdere dingen tegelijk, dat blijft ingewikkeld. Maar ook dan is (naar mijn ervaring) ff bewust terugkeren naar die "veilige basis" in jezelf het beste wat je kan doen (mits je die eerder al gevonden hebt natuurlijk).. Stilstaan en bij jezelf te rade gaan, op een rijtje zetten, in de ogen zien waar die weerstand eigenlijk zit, wat je belemmerde of belemmert of tegenstaat. En dat (wat je tegenhoudt) vooral niet negeren, maar serieus nemen, zonder je daardoor te laten leiden (of laten overheersen).
Sommige angsten stel ik altijd zoveel mogelijk uit, hoe dom ook (en ik weet het nota bene!!), wil ik (tijdelijk) niet weten, maar die blijven dan onderhuids aanwezig (vaak volkomen onterecht zelfs, of oplosbaar, dus onnodige zorgen).. zodra je weet (ipv denkt) hoe het werkelijk is en daarop aktie onderneemt en daar aandacht aan besteedt, repareert of herstelt, of alleen al mee bezig gaat, verminder je het stuk wat je zelf groter had gemaakt (in je hoofd), of irreeel bleek..
Dat geldt bij burnout nog meer, denk ik. Oorzaken ontdekken, echt eerlijk kijken naar de werkelijke redenen waarom je tegen een muur aanliep zorgt ervoor dat je niet diezelfde doelen (en perfectionisme) als uitgangspunt blijft nemen, waar je "kapot op liep", maar bijstelt naar de realiteit van nu.. accepteert dat dat veranderd is, dat je daar niet langer naar moet streven (denk ik dan), maar realistischer doelen kiest, die beter bij je passen en niet opnieuw uithollen, als je die energie eenmaal weer wel hebt..
Die mensen van wie ik gezien of gelezen heb dat ze burnout hebben overwonnen, hebben allemaal een andere richting aan hun leven gegeven. Iets gevonden waar ze passie en voldoening uit haalden (en juist dat gaf energie). Vaak nadat ze zich bewust werden van hun overtuigingen, (denk)patronen, wegcijferen van (hun eigen innerlijke) behoeften. Vaak toch mbv enige vorm van therapie of cursus uit die circeltjes zijn gekomen. (en daarna opvallend zoveel sterker, meer energie dan ooit tevoren!)..
Vandaar dat ik hier weleens zeg: het doel/streven zou niet moeten zijn (zoals vaak van die bedrijfsartsen en bedrijf willen): je energie weer terugkrijgen, zodat je op de oude voet verder kan en weer volop meedraait, maar "opheffen" van wat je energie ondermijnde (dat hoeft niet het werk zelf te zijn trouwens!), zodat je energie naar de goede dingen kan gaan en niet wegvloeit naar (voor jou) onbelangrijker zaken of oud zeer enz.. ook als je die laat liggen kosten ze "stroom", zoals een oplader van je mobiel in het stopcontact laten zitten of een apparaat dat op "standby" blijft zitten..
Stomme is dat je dat rationeel best weet, maar soms toch gevoelsmatig niet aandurft, uitstelt, liever zo laat, omdat het vermoeiender lijkt om al die vaag en "maar een beetje" stroom vragende opladers en apparaten uit te zetten of uit de stopcontacten te halen.. Maar al die beetjes helpen op het "bezuinigen" op het totale verbruik! (of, als je het laat zitten, dragen eraan bij dat je je zorgen maakt over de energie(af)rekening..
Het alleen al bezig zijn met (bedenken van) "maatregelen" (en mogelijkheden) hoe daarop te bezuinigen, of radicaal te veranderen (kleiner huis, minder energieslurpende ruimtes en/of apparaten, of nieuwe zuinige apparatuur), kan al zoveel schelen. Omdat je dan gericht aktie kan ondernemen als het kennelijk niet gaat, om het zo te houden als het was (symbolisch gezien de verantwoordelijkheid voor het grote huis behouden, (levenswijze) terwijl je het eigenlijk niet kan betalen, zeg maar)..
Alles uit verleden aan teleurstellingen en pijn (over verwachtingen van anderen, maar ook over jezelf, je mentale en fysieke krachten die het ff af lijken te laten weten), kost "onnodige" "stroom".. Tenminste zo zie ik het. Je kan dan 2 dingen doen: meer energie nodig hebben of willen of anders verdelen, zodat je met dezelfde of zelfs minder hoeveelheid toe kan (door alle ongebruikte/onnodige/ overbodige stoorzenders allereerst uit te schakelen bijv). Dat alleen al scheelt zoveel op jaarbasis en blijk je ineens over te houden!
En nog beter: als je weet waar je energie "lekt" (een ouwe koelkast die stroom vreet), wordt het makkelijker. En ook als je weet waar je juist energie van bij kan krijgen (ik noem maar iets, zonnepanelen erbij, ff een investering, maar daarna gratis extra energie). Zo is het ook met ons, denk ik, die vergelijking.. het kost energie en investering in onderzoeken waar de euvels liggen, en die niet negeren, en te onderzoeken waar je extra (van) kan krijgen.. en op die dingen aktie ondernemen..
Ontdekken dat niet de aktie vermoeiend is, maar het vermijden zelf, het niet weten, energie deed "weglekken"..
Ik kan soms ook ergens enorm tegenop zien, maar geeft altijd weer opluchting & ruimte als ik het eenmaal wel doe! (en ik weet het nota bene onderhand, waar mijn "energielekken" liggen).. soms lijkt de drempel op voorhand vermoeiender, als je daarachter een berg vermoedt, of er zou kunnen zijn, maar dan blijkt het (eenmaal die drempel genomen) helemaal geen berg te zijn.. was de drempel itself de hobbel, die je te nemen had..
Dan is allereerst een veilige basis idd noodzakelijk!! Zodat je weet dat je op jezelf kan rekenen, als je je nek gaat uitsteken.. Dat is trouwens een langdurige fase geweest hoor, bij mij, om die veilige basis in mijzelf te verkrijgen..
Daarna t/m nu avonturieren, uitproberen, allerlei keuzes en beslissingen, maar ook weer verzanden in sommige (oude) patroontjes en sommige nieuwe gewoontes. Wat je zegt is waar: mensen hebben een voorkeur voor "zekerheden" en comfortzone en dan een natuurlijke afweer voor veranderingen..
Ik ook, hoor, alleen duurt die afweer wat korter dan voorheen, omdat ik nu "weet" dat verandering goed kan zijjn, wakker schudt, nodig is. En zelfs als die weerstand blijft, tegen verandering, en je alles zo zou willen houden als op dat moment, dan veranderen die dingen zelf wel, hahaha.
Zo heb je bijv leuk werk & genoeg werk en fijne werksfeer en zo kan dat opeens heel anders zijn, andere baas of collega's, zaak gaat minder goed of verhuist oid. Niets blijft hetzelfde, al zou je dat zelf graag willen..
Mijn ervaring bij het overwinnen van die weerstand is nu veel eerder (dan voorheen): je erbij neerleggen, onder ogen zien, aanvaarden is stap 1. Zo van: okee, ik wou het niet zien en verzette me ertegen, maar kennelijk is dit zoals het is (geworden), is nieuwe realiteit, hier moet ik mee dealen/ iets op verzinnen.
Stap 2 is bewust "me-time" maken: dingen op een rijtje zetten, hoe sta ik ervoor, wat zijn evt mogelijkheden, wat zou ik zelf willen (als alles kon), kunnen aanpassen, willen veranderen.
Stap 3 is ruimte maken voor nieuw, voor veranderingen: zorgen dat zoveel mogelijk andere dingen op orde zijn (huis aan kant, emotionele en fysieke ballast indien mogelijk wegwerken, zodat al die andere "to do"-dingen niet onbewust in je achterhoofd ruimte innemen (zorgen over maken, nog moet doen). Op die manier kan je angst en zorgelijkheid verminderen en ruimte maken voor vertrouwen en meer zien als nieuwe uitdaging.
Ik geloof zeker dat het groot verschil maakt als je realistisch bent: niet te zorgelijk en ook niet te onverschillig/bagatelliserend/opportunistisch, maar een reeel beeld van wat je situatie is en wat je te doen staat. Dan weet je waar je aktie op kan/dient te ondernemen, waar je je focus,tijd en aandacht in te steken hebt..
Vaak spelen er meerdere dingen tegelijk, dat blijft ingewikkeld. Maar ook dan is (naar mijn ervaring) ff bewust terugkeren naar die "veilige basis" in jezelf het beste wat je kan doen (mits je die eerder al gevonden hebt natuurlijk).. Stilstaan en bij jezelf te rade gaan, op een rijtje zetten, in de ogen zien waar die weerstand eigenlijk zit, wat je belemmerde of belemmert of tegenstaat. En dat (wat je tegenhoudt) vooral niet negeren, maar serieus nemen, zonder je daardoor te laten leiden (of laten overheersen).
Sommige angsten stel ik altijd zoveel mogelijk uit, hoe dom ook (en ik weet het nota bene!!), wil ik (tijdelijk) niet weten, maar die blijven dan onderhuids aanwezig (vaak volkomen onterecht zelfs, of oplosbaar, dus onnodige zorgen).. zodra je weet (ipv denkt) hoe het werkelijk is en daarop aktie onderneemt en daar aandacht aan besteedt, repareert of herstelt, of alleen al mee bezig gaat, verminder je het stuk wat je zelf groter had gemaakt (in je hoofd), of irreeel bleek..
Dat geldt bij burnout nog meer, denk ik. Oorzaken ontdekken, echt eerlijk kijken naar de werkelijke redenen waarom je tegen een muur aanliep zorgt ervoor dat je niet diezelfde doelen (en perfectionisme) als uitgangspunt blijft nemen, waar je "kapot op liep", maar bijstelt naar de realiteit van nu.. accepteert dat dat veranderd is, dat je daar niet langer naar moet streven (denk ik dan), maar realistischer doelen kiest, die beter bij je passen en niet opnieuw uithollen, als je die energie eenmaal weer wel hebt..
Die mensen van wie ik gezien of gelezen heb dat ze burnout hebben overwonnen, hebben allemaal een andere richting aan hun leven gegeven. Iets gevonden waar ze passie en voldoening uit haalden (en juist dat gaf energie). Vaak nadat ze zich bewust werden van hun overtuigingen, (denk)patronen, wegcijferen van (hun eigen innerlijke) behoeften. Vaak toch mbv enige vorm van therapie of cursus uit die circeltjes zijn gekomen. (en daarna opvallend zoveel sterker, meer energie dan ooit tevoren!)..
Vandaar dat ik hier weleens zeg: het doel/streven zou niet moeten zijn (zoals vaak van die bedrijfsartsen en bedrijf willen): je energie weer terugkrijgen, zodat je op de oude voet verder kan en weer volop meedraait, maar "opheffen" van wat je energie ondermijnde (dat hoeft niet het werk zelf te zijn trouwens!), zodat je energie naar de goede dingen kan gaan en niet wegvloeit naar (voor jou) onbelangrijker zaken of oud zeer enz.. ook als je die laat liggen kosten ze "stroom", zoals een oplader van je mobiel in het stopcontact laten zitten of een apparaat dat op "standby" blijft zitten..
Stomme is dat je dat rationeel best weet, maar soms toch gevoelsmatig niet aandurft, uitstelt, liever zo laat, omdat het vermoeiender lijkt om al die vaag en "maar een beetje" stroom vragende opladers en apparaten uit te zetten of uit de stopcontacten te halen.. Maar al die beetjes helpen op het "bezuinigen" op het totale verbruik! (of, als je het laat zitten, dragen eraan bij dat je je zorgen maakt over de energie(af)rekening..
Het alleen al bezig zijn met (bedenken van) "maatregelen" (en mogelijkheden) hoe daarop te bezuinigen, of radicaal te veranderen (kleiner huis, minder energieslurpende ruimtes en/of apparaten, of nieuwe zuinige apparatuur), kan al zoveel schelen. Omdat je dan gericht aktie kan ondernemen als het kennelijk niet gaat, om het zo te houden als het was (symbolisch gezien de verantwoordelijkheid voor het grote huis behouden, (levenswijze) terwijl je het eigenlijk niet kan betalen, zeg maar)..
Alles uit verleden aan teleurstellingen en pijn (over verwachtingen van anderen, maar ook over jezelf, je mentale en fysieke krachten die het ff af lijken te laten weten), kost "onnodige" "stroom".. Tenminste zo zie ik het. Je kan dan 2 dingen doen: meer energie nodig hebben of willen of anders verdelen, zodat je met dezelfde of zelfs minder hoeveelheid toe kan (door alle ongebruikte/onnodige/ overbodige stoorzenders allereerst uit te schakelen bijv). Dat alleen al scheelt zoveel op jaarbasis en blijk je ineens over te houden!
En nog beter: als je weet waar je energie "lekt" (een ouwe koelkast die stroom vreet), wordt het makkelijker. En ook als je weet waar je juist energie van bij kan krijgen (ik noem maar iets, zonnepanelen erbij, ff een investering, maar daarna gratis extra energie). Zo is het ook met ons, denk ik, die vergelijking.. het kost energie en investering in onderzoeken waar de euvels liggen, en die niet negeren, en te onderzoeken waar je extra (van) kan krijgen.. en op die dingen aktie ondernemen..
Ontdekken dat niet de aktie vermoeiend is, maar het vermijden zelf, het niet weten, energie deed "weglekken"..
Ik kan soms ook ergens enorm tegenop zien, maar geeft altijd weer opluchting & ruimte als ik het eenmaal wel doe! (en ik weet het nota bene onderhand, waar mijn "energielekken" liggen).. soms lijkt de drempel op voorhand vermoeiender, als je daarachter een berg vermoedt, of er zou kunnen zijn, maar dan blijkt het (eenmaal die drempel genomen) helemaal geen berg te zijn.. was de drempel itself de hobbel, die je te nemen had..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 9 juli 2012 om 16:05
Dag lieve wijze vrouwen....
Even een kort berichtje van mij. Ik voel me al een aantal dagen best erg goed en natuurlijk wil ik dat ook met jullie even delen:-). Ik weet niet precies hoe dat komt en of het dan nu eindelijk blijvender en substantiëler is, maar ik voel me zoveel rustiger in mijn hoofd. Ook heb ik de afgelopen week een paar ervaringen gehad waarbij ik heel bewust bij mezelf kon blijven zonder me te verliezen in die ander. En nog beter, ik voelde me daar niet naar en schuldig over. Pure winst, en zo beschouw ik het ook echt!
Ik ben er nog lang niet, maar eindelijk eens niet die totale paniek dat het nooit meer goed gaat komen. Druk bezig om helder te krijgen hoe erg de "beschadiging" is en wat er precies nodig is om er zo gord mogelijk mee om te gaan. Natuurlijk hoop ik er op, dat ik, als ik door die bak ellende heen ben, me weer net zo sterk als voorheen voel, maar dan als mijn ware zelf en niet als mijn onechte zelf. Maar zelfs als mocht blijken dat ik bepaalde gevoeligheden heb en zal blijven houden, voel ik nu eindelijk dat dit niet het einde voor me betekent. En dat gevoel geeft rust.
Nu hoop ik met mijn hele hart dat in ieder geval dat rustige gevoel blijvend zal zijn en dat ik niet die blinde paniek meer hoef te voelen hierin. Want dat kost bakken energie en levert echt niets op.
Dikke knuffel voor jullie allen
Even een kort berichtje van mij. Ik voel me al een aantal dagen best erg goed en natuurlijk wil ik dat ook met jullie even delen:-). Ik weet niet precies hoe dat komt en of het dan nu eindelijk blijvender en substantiëler is, maar ik voel me zoveel rustiger in mijn hoofd. Ook heb ik de afgelopen week een paar ervaringen gehad waarbij ik heel bewust bij mezelf kon blijven zonder me te verliezen in die ander. En nog beter, ik voelde me daar niet naar en schuldig over. Pure winst, en zo beschouw ik het ook echt!
Ik ben er nog lang niet, maar eindelijk eens niet die totale paniek dat het nooit meer goed gaat komen. Druk bezig om helder te krijgen hoe erg de "beschadiging" is en wat er precies nodig is om er zo gord mogelijk mee om te gaan. Natuurlijk hoop ik er op, dat ik, als ik door die bak ellende heen ben, me weer net zo sterk als voorheen voel, maar dan als mijn ware zelf en niet als mijn onechte zelf. Maar zelfs als mocht blijken dat ik bepaalde gevoeligheden heb en zal blijven houden, voel ik nu eindelijk dat dit niet het einde voor me betekent. En dat gevoel geeft rust.
Nu hoop ik met mijn hele hart dat in ieder geval dat rustige gevoel blijvend zal zijn en dat ik niet die blinde paniek meer hoef te voelen hierin. Want dat kost bakken energie en levert echt niets op.
Dikke knuffel voor jullie allen
maandag 9 juli 2012 om 16:48
Fijn om te horen BB, terug voor jou!!
Suzy, wat jij hier zegt; "Maar ook dan is (naar mijn ervaring) ff bewust terugkeren naar die "veilige basis" in jezelf het beste wat je kan doen (mits je die eerder al gevonden hebt natuurlijk).."
vind ik soms nog lastig. Heb die veilige basis de laatste tijd wel ervaren en dat voelde zo fijn, maar ik heb best veel momenten dat ik merk dat ik me weer ondergeschikt maak aan anderen, mijn mening/gevoel/wens wegschuif of niet eens voel omdat ik automatisch "inscan" op de ander of bij voorbaat de mening/manier van handelen/enz. van een ander belangrijker vindt. Achteraf heb ik dat nu meestal wel door, maar daardoor merk ik dus ook nog hoevaak ik mezelf eigenlijk verloochen, mezelf naar de achtergrond duw. Ik verlies dan steeds meer die veilige basis, omdat wat ik doe niet veilig voelt. Maw; hoe kan ik me nou veilig voelen bij mezelf als ik mezelf steeds zo verloochen? Daar ben ik nog een beetje naar aan het zoeken..
Suzy, wat jij hier zegt; "Maar ook dan is (naar mijn ervaring) ff bewust terugkeren naar die "veilige basis" in jezelf het beste wat je kan doen (mits je die eerder al gevonden hebt natuurlijk).."
vind ik soms nog lastig. Heb die veilige basis de laatste tijd wel ervaren en dat voelde zo fijn, maar ik heb best veel momenten dat ik merk dat ik me weer ondergeschikt maak aan anderen, mijn mening/gevoel/wens wegschuif of niet eens voel omdat ik automatisch "inscan" op de ander of bij voorbaat de mening/manier van handelen/enz. van een ander belangrijker vindt. Achteraf heb ik dat nu meestal wel door, maar daardoor merk ik dus ook nog hoevaak ik mezelf eigenlijk verloochen, mezelf naar de achtergrond duw. Ik verlies dan steeds meer die veilige basis, omdat wat ik doe niet veilig voelt. Maw; hoe kan ik me nou veilig voelen bij mezelf als ik mezelf steeds zo verloochen? Daar ben ik nog een beetje naar aan het zoeken..
dinsdag 10 juli 2012 om 00:04
Tja, Italy, ik weet het niet.. Ik doe dat zelfverloochenen tegenwoordig gewoon niet meer, geloof ik..
Ik verpak dat nog wel, maar ik laat me niet in een hoek duwen waar ik niet in wil zitten. Ik zeg hoe ik erover denk, maar probeer dat wel zo te doen andermans mening niet laat overheersen, maar ook niet mijne laat overheersen of opdringen oid (over/aan anderen). Ik laat veel meer mijn waarde en ideeen zien dan voorheen. Maar daar ben ik ook nogal zeker over (niet rigide, maar weet wat ik waard ben of dat ik ergens goed gefundeerd een mening over heb bijv).
Mensen krijgen van mij zowel sterke als zwakkere kanten te zien, ik vertel beide net zo makkelijk.. zowel dat ik een rechtszaak heb gewonnen als dat ik mijn post 2 weer eens 2 maanden ongeopend heb gelaten oid. Misschien omdat ik me niet hoef te bewijzen, maar zelf mild tegenaan kijk en me niet schaam, maar zelf om lach, zelfspot, toegeef hoe "stom" ik iets gedaan heb. Ik ben niet meer bezig met een goede indruk te maken op andere mensen, het gaat erom wat ik van mezelf denk of vind.
En dat alles niet al te serieus neem ook. Sommige dingen zelf wegwuif van "lekker belangrijk..". Je niet mooier maar beslist ook niet slechter voordoen dan je bent. Belangrijkste is dat je jezelf in de spiegel kan aankijken..
Ik verloochen mezelf nog weleens op andere gebieden (goed zorgen voor jezelf, genoeg slaap, gezond leven bijv). Uit (oude) gewoontes. En terecht hoef ik daar niet altijd blij mee te zijn of dat te accepteren van mezelf.. mentaal ben ik zeker wel lief voor mezelf, ik hoef me niet te bewijzen naar mezelf, en ook niet naar anderen, om een goed gevoel over mezelf te kunnen hebben. Misschien is dat een clou? Anderen hebben die invloed niet meer op mijn gesteldheid of gevoel over mezelf..
Ik verpak dat nog wel, maar ik laat me niet in een hoek duwen waar ik niet in wil zitten. Ik zeg hoe ik erover denk, maar probeer dat wel zo te doen andermans mening niet laat overheersen, maar ook niet mijne laat overheersen of opdringen oid (over/aan anderen). Ik laat veel meer mijn waarde en ideeen zien dan voorheen. Maar daar ben ik ook nogal zeker over (niet rigide, maar weet wat ik waard ben of dat ik ergens goed gefundeerd een mening over heb bijv).
Mensen krijgen van mij zowel sterke als zwakkere kanten te zien, ik vertel beide net zo makkelijk.. zowel dat ik een rechtszaak heb gewonnen als dat ik mijn post 2 weer eens 2 maanden ongeopend heb gelaten oid. Misschien omdat ik me niet hoef te bewijzen, maar zelf mild tegenaan kijk en me niet schaam, maar zelf om lach, zelfspot, toegeef hoe "stom" ik iets gedaan heb. Ik ben niet meer bezig met een goede indruk te maken op andere mensen, het gaat erom wat ik van mezelf denk of vind.
En dat alles niet al te serieus neem ook. Sommige dingen zelf wegwuif van "lekker belangrijk..". Je niet mooier maar beslist ook niet slechter voordoen dan je bent. Belangrijkste is dat je jezelf in de spiegel kan aankijken..
Ik verloochen mezelf nog weleens op andere gebieden (goed zorgen voor jezelf, genoeg slaap, gezond leven bijv). Uit (oude) gewoontes. En terecht hoef ik daar niet altijd blij mee te zijn of dat te accepteren van mezelf.. mentaal ben ik zeker wel lief voor mezelf, ik hoef me niet te bewijzen naar mezelf, en ook niet naar anderen, om een goed gevoel over mezelf te kunnen hebben. Misschien is dat een clou? Anderen hebben die invloed niet meer op mijn gesteldheid of gevoel over mezelf..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 10 juli 2012 om 00:24
Ik denk gewoon veel na nav krant, forum, andermans meningen en levenswijzen en ervaringen enz, hoe ik over dingen denk en daar sta ik dan achter (maar neem zinnige dingen van anderen wel mee.. of waar ik nog niet aan gedacht had)..
@BB: klinkt heel goed, hoop dat je dat vast kan houden!! Natuurlijk betekent het niet het einde, je blijft altijd leren en altijd kansen krijgen, daar ben ik van overtuigd.. dat is ook waar je je aan vast kan houden in mindere tijden: het komt zeker wel goed met jou, je denkt na, je verwondert, je bent je bewust van dingen, en, zeker belangrijk: je wil vooruitkomen!
En mensen die willen, die krijgen die antwoorden ook voor zichzelf!
@BB: klinkt heel goed, hoop dat je dat vast kan houden!! Natuurlijk betekent het niet het einde, je blijft altijd leren en altijd kansen krijgen, daar ben ik van overtuigd.. dat is ook waar je je aan vast kan houden in mindere tijden: het komt zeker wel goed met jou, je denkt na, je verwondert, je bent je bewust van dingen, en, zeker belangrijk: je wil vooruitkomen!
En mensen die willen, die krijgen die antwoorden ook voor zichzelf!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 10 juli 2012 om 16:03
@ Italy
Dit is wat in me opkwam:
"Heb die veilige basis de laatste tijd wel ervaren en dat voelde zo fijn, maar ik heb best veel momenten dat ik merk dat ik me weer ondergeschikt maak aan anderen, mijn mening/gevoel/wens wegschuif of niet eens voel omdat ik automatisch "inscan" op de ander of bij voorbaat de mening/manier van handelen/enz. van een ander belangrijker vindt. Achteraf heb ik dat nu meestal wel door, maar daardoor merk ik dus ook nog hoevaak ik mezelf eigenlijk verloochen, mezelf naar de achtergrond duw. Ik verlies dan steeds meer die veilige basis, omdat wat ik doe niet veilig voelt. Maw; hoe kan ik me nou veilig voelen bij mezelf als ik mezelf steeds zo verloochen? Daar ben ik nog een beetje naar aan het zoeken.."
Je hebt afgelopen tijd geleerd je veilige basis te voelen. Nu ga je je weg in de wereld en raak je er af en toe van weg. Dat is niet zo gek, dat deed je vroeger misschien altijd. Je kan het misschien ook zien als niet jezelf verloochenen, want je goede intentie is er nog steeds, die ben je niet kwijt, toch? Het lukt je alleen niet dat in praktijk te brengen. Zou je dit ook kunnen beschrijven als doorgaan met oefenen wat je hebt geleerd? Wat je makkelijker lukt als je alleen bent, maar lastiger is met anderen of hectischere situaties.
Op het moment dat je herkent hebt dat je weg van jezelf bent, ben je alweer op weg naar jezelf. Dan kan je jezelf weer op een milde manier de goede weg wijzen. Aan jezelf vragen wat je nodig hebt. Wat je nodig hebt in het oefenen. Het is denk ik oefenen, oefenen, oefenen...en jezelf daarbij liefdevol steunen.
Dit is wat in me opkwam:
"Heb die veilige basis de laatste tijd wel ervaren en dat voelde zo fijn, maar ik heb best veel momenten dat ik merk dat ik me weer ondergeschikt maak aan anderen, mijn mening/gevoel/wens wegschuif of niet eens voel omdat ik automatisch "inscan" op de ander of bij voorbaat de mening/manier van handelen/enz. van een ander belangrijker vindt. Achteraf heb ik dat nu meestal wel door, maar daardoor merk ik dus ook nog hoevaak ik mezelf eigenlijk verloochen, mezelf naar de achtergrond duw. Ik verlies dan steeds meer die veilige basis, omdat wat ik doe niet veilig voelt. Maw; hoe kan ik me nou veilig voelen bij mezelf als ik mezelf steeds zo verloochen? Daar ben ik nog een beetje naar aan het zoeken.."
Je hebt afgelopen tijd geleerd je veilige basis te voelen. Nu ga je je weg in de wereld en raak je er af en toe van weg. Dat is niet zo gek, dat deed je vroeger misschien altijd. Je kan het misschien ook zien als niet jezelf verloochenen, want je goede intentie is er nog steeds, die ben je niet kwijt, toch? Het lukt je alleen niet dat in praktijk te brengen. Zou je dit ook kunnen beschrijven als doorgaan met oefenen wat je hebt geleerd? Wat je makkelijker lukt als je alleen bent, maar lastiger is met anderen of hectischere situaties.
Op het moment dat je herkent hebt dat je weg van jezelf bent, ben je alweer op weg naar jezelf. Dan kan je jezelf weer op een milde manier de goede weg wijzen. Aan jezelf vragen wat je nodig hebt. Wat je nodig hebt in het oefenen. Het is denk ik oefenen, oefenen, oefenen...en jezelf daarbij liefdevol steunen.
dinsdag 10 juli 2012 om 18:01
Hmm ja Jelly daar heb je wel gelijk in.. Dat mezelf ondergeschikt maken en meegaan in wat de ander vindt/doet is zo aangeleerd en gaat soms nog zo automatisch, vroeger voelde dat veilig, grappig om te merken dat dat nu heel onveilig voelt. Maar goed, ik was idd weer bezig met mezelf veroordelen, boos worden als ik van mezelf weg raak, en ja.. logisch dat het dan niet veilig voelt als ik terug wil komen! Thanks voor t inzicht! Dat lief zijn voor mezelf en mezelf toestaan te leren en proberen blijft toch lastig
Hoe gaat t met jou?
Hoe gaat t met jou?
donderdag 12 juli 2012 om 23:10
Hee lieve meiden, hoe gaat t met jullie? Framboosjes, BB, Suzy, Ana, Italy, anderen?
@Italy: Herkenbaar hoor, regelmatig denk ik Allemachtig, wat is het een werk om die oude patronen blijvend te doorbreken! Ze sneaken er steeds weer in.Het is echt een wenteltrap omhoog, en aan een zijde kom ik dit steeds weer tegen...het is dus niet steeds hetzelfde punt maar een stapje verder denk ik dan. Soms is het voldoende op heel lieve manier mezelf even bijsturen (en te bedenken dat ik nu wel even vooruit kan door bij te sturen, maar dat er later op de dag ook echt bijtanken nodig is, echt tijd voor mezelf). Soms echt stilstaan met innerlijk gemopper om daarna weer opnieuw op te starten.. Dat laatste gebeurt vooral als ik niet door heb dat ik eigenlijk heel moe ben... en veel mensen om me heen, of te veel me best doen.
Nu ik dit schrijf verheug me op de me-time morgen en dit weekend..
@Suzy: Ja, mooi. Die stappen die je beschrijft herken ik wel in het klein. Die spelen eigenlijk ook bij het bij mezelf blijven. Het uitzoeken hoe mijn "persoonlijke energierekening" (om hetgeen je beschrijft maar even samen te vatten) is denk ik ook iets wat bij het herstel nu stap voor stap komt. Heb er nog niet zoveel inzicht in.
Wilde nog meer schrijven, hoe t gaat, maar eerst slapen...
@Italy: Herkenbaar hoor, regelmatig denk ik Allemachtig, wat is het een werk om die oude patronen blijvend te doorbreken! Ze sneaken er steeds weer in.Het is echt een wenteltrap omhoog, en aan een zijde kom ik dit steeds weer tegen...het is dus niet steeds hetzelfde punt maar een stapje verder denk ik dan. Soms is het voldoende op heel lieve manier mezelf even bijsturen (en te bedenken dat ik nu wel even vooruit kan door bij te sturen, maar dat er later op de dag ook echt bijtanken nodig is, echt tijd voor mezelf). Soms echt stilstaan met innerlijk gemopper om daarna weer opnieuw op te starten.. Dat laatste gebeurt vooral als ik niet door heb dat ik eigenlijk heel moe ben... en veel mensen om me heen, of te veel me best doen.
Nu ik dit schrijf verheug me op de me-time morgen en dit weekend..
@Suzy: Ja, mooi. Die stappen die je beschrijft herken ik wel in het klein. Die spelen eigenlijk ook bij het bij mezelf blijven. Het uitzoeken hoe mijn "persoonlijke energierekening" (om hetgeen je beschrijft maar even samen te vatten) is denk ik ook iets wat bij het herstel nu stap voor stap komt. Heb er nog niet zoveel inzicht in.
Wilde nog meer schrijven, hoe t gaat, maar eerst slapen...
vrijdag 13 juli 2012 om 11:17
Hmm.. en hoe t hier gaat?
Gaat eigenlijk best vooruit, maar dat ik zie ik nu niet zo goed. Ik vind het best wel zwaar eigenlijk, maar dat komt vooral doordat ik een drukke week heb gehad, en vorig weekend
weinig tijd voor mezelf heb genomen (weinig voor mijn begrippen dan! is voor anderen nog veel denk ik). Merk dat dat erin hakt. [edit]
Maar het borrelt de hele dag, en met therapie kan ik t wel uitten. Het borrelt, en zorgt voor ook voor allerlei (obsessieve) angstige wanhopige gedachten. Ik weet donders goed dat die gedachten uit het verleden zijn, maar ik ben bang mezelf erin te verliezen. Bang dat ik mezelf schade aanricht. Als ik de boosheid durf te voelen, dan trekt de angst wel weg. Dan kan ik weer van wanhoop naar mijn eigen kracht gaan. Goed, probeer het ook maar als ` n oefening te zien
Ga dit weekend ook eens stil ga staan bij alles wat ik afgelopen tijd vooruit ben gekomen. Om t positieve erin te houden. Laatst voor het eerst in een half jaar met een klein vriendengroepje van vroeger afgesproken, vond ik echt bijzonder.
Gaat eigenlijk best vooruit, maar dat ik zie ik nu niet zo goed
. Ik vind het best wel zwaar eigenlijk, maar dat komt vooral doordat ik een drukke week heb gehad, en vorig weekend weinig tijd voor mezelf heb genomen (weinig voor mijn begrippen dan! is voor anderen nog veel denk ik). Merk dat dat erin hakt. [edit]
Maar het borrelt de hele dag, en met therapie kan ik t wel uitten. Het borrelt, en zorgt voor ook voor allerlei (obsessieve) angstige wanhopige gedachten. Ik weet donders goed dat die gedachten uit het verleden zijn, maar ik ben bang mezelf erin te verliezen. Bang dat ik mezelf schade aanricht. Als ik de boosheid durf te voelen, dan trekt de angst wel weg. Dan kan ik weer van wanhoop naar mijn eigen kracht gaan. Goed, probeer het ook maar als ` n oefening te zien
Ga dit weekend ook eens stil ga staan bij alles wat ik afgelopen tijd vooruit ben gekomen. Om t positieve erin te houden. Laatst voor het eerst in een half jaar met een klein vriendengroepje van vroeger afgesproken, vond ik echt bijzonder.
vrijdag 13 juli 2012 om 11:21
hey meiden,
met mij gaat het oke. Mijn focus ligt nu zoals eerder gezegd op ritme. Ik ga naar mn vrijwilligerswerk, leer daar een hoop, heb het daar heerlijk. En heb daarbuiten niet veel energie voor spannende andere dingen.
Waar ik wel een beetje mee worstel is dat ik een hoop goede vrienden heb die begrijpen dat ik weer niet heel veel initiatieff neem. Of als ze het niet begrijpen, het in ieder geval accepteren en proberen mee te voelen. Van sommige vrienden voel ik echter best veel druk en oordeel. Dit zijn ook vrienden die het inderdaad niet goed snappen. Het lastige is dat ik dan ook mijn eigen oordelen op mezelf op hen projecteer (snappie?). Als ik aan hen denk/bij hen ben, ben ik sneller geneigd om mezelf vanuit een negatief perspectief te bekijken. Namelijk, ik zit hier al een dik jaaaaaar in. En nog steeeeds heb ik zoveel rust nodig. En nog steeds ga ik bij een sociale afspraak uiterlijk! om elf uur naar huis (en ben ik dan de volgende dag alsnog kapot). Zoals een vriend mij tactvol vertelde laatst 'dat aan je grenzen houden heeft je het afgelopen jaar niet zoveel opgeleverd he?' En op dat moment kan ik dat ook bijna niet anders zien.
Dan probeer ik het plaatje met de wortel voor me te halen (succes is not always wat you see, remember?).
Vanuit rust en vertrouwen kan ik zeker zien waar ik WEL vooruit ga. Ik heb mezelf zooo veel beter leren kennen, ik ben begonnen met contact te leggen met mezelf, een basis te creeeren in mezelf waarvanuit ik wil leven. En natuurlijk gaat dat langzaam, en is zo'n nieuwe manier van leven niet snel aangeleerd. Dat lees ik ook weer terug in de post van Italy. Nieuwe patronen leven = een lange weg. En ik denk dat oude patronen ook niet perse weg gaan. Maar wel dat over de tijd heen het steeds makkelijker wordt een andere weg te kiezen, ofwel terug te keren als je er toch weer instapt. Daar gaat het om volgens mij.
Terug naar mn vrienden. Ik voel van dergelijke vrienden dus druk om af te spreken. Nou wordt hier ook vaker gesproken over mensen laten gaan die je niets meer geven. Maar dat is het ook niet helemaal. Afgelopen vrijdag heb ik met twee exemplaren afgesproken. Ik heb daar tegenop gezien, erg gespannen over geweest en de volgende dag was ik kapot (ondanks dan dus om elf uur naar huis
) Maarrrr het viel me ook mee, ze waren ook erg lief en probeerde zich in mij in te leven, ik voelde ook weer hoe dierbaar ze me zijn en ook hoe kunstmatig en geforceerd het zou zijn om het contact zomaar te verbreken. Ik denk dat het echt meer bij mij ligt. Dat in het contact met hen voor mij de uitdaging ligt om bij mezelf te blijven. En voelen wat daar voor nodig is. En dat kan ook betekenen dat ik hen dan minder vaak zie. veel minder initiatief neem ennnn me daar dan dus ook niet schuldig over voelen.
Mezelf gunnen me zo veel mogelijk te omringen met mensen die me vertrouwen geven, maar wel blijven onderzoeken of niet stiekem meer mensen dat zomaar eens kunnen.
Zoiets.
pff, begon te schrijven zonder een idee wat ik te melden zou hebben, komt er ineens een heel verhaal
herkenbaar?
liefffs voor jullie!
met mij gaat het oke. Mijn focus ligt nu zoals eerder gezegd op ritme. Ik ga naar mn vrijwilligerswerk, leer daar een hoop, heb het daar heerlijk. En heb daarbuiten niet veel energie voor spannende andere dingen.
Waar ik wel een beetje mee worstel is dat ik een hoop goede vrienden heb die begrijpen dat ik weer niet heel veel initiatieff neem. Of als ze het niet begrijpen, het in ieder geval accepteren en proberen mee te voelen. Van sommige vrienden voel ik echter best veel druk en oordeel. Dit zijn ook vrienden die het inderdaad niet goed snappen. Het lastige is dat ik dan ook mijn eigen oordelen op mezelf op hen projecteer (snappie?). Als ik aan hen denk/bij hen ben, ben ik sneller geneigd om mezelf vanuit een negatief perspectief te bekijken. Namelijk, ik zit hier al een dik jaaaaaar in. En nog steeeeds heb ik zoveel rust nodig. En nog steeds ga ik bij een sociale afspraak uiterlijk! om elf uur naar huis (en ben ik dan de volgende dag alsnog kapot). Zoals een vriend mij tactvol vertelde laatst 'dat aan je grenzen houden heeft je het afgelopen jaar niet zoveel opgeleverd he?' En op dat moment kan ik dat ook bijna niet anders zien.
Dan probeer ik het plaatje met de wortel voor me te halen (succes is not always wat you see, remember?).
Vanuit rust en vertrouwen kan ik zeker zien waar ik WEL vooruit ga. Ik heb mezelf zooo veel beter leren kennen, ik ben begonnen met contact te leggen met mezelf, een basis te creeeren in mezelf waarvanuit ik wil leven. En natuurlijk gaat dat langzaam, en is zo'n nieuwe manier van leven niet snel aangeleerd. Dat lees ik ook weer terug in de post van Italy. Nieuwe patronen leven = een lange weg. En ik denk dat oude patronen ook niet perse weg gaan. Maar wel dat over de tijd heen het steeds makkelijker wordt een andere weg te kiezen, ofwel terug te keren als je er toch weer instapt. Daar gaat het om volgens mij.
Terug naar mn vrienden. Ik voel van dergelijke vrienden dus druk om af te spreken. Nou wordt hier ook vaker gesproken over mensen laten gaan die je niets meer geven. Maar dat is het ook niet helemaal. Afgelopen vrijdag heb ik met twee exemplaren afgesproken. Ik heb daar tegenop gezien, erg gespannen over geweest en de volgende dag was ik kapot (ondanks dan dus om elf uur naar huis
) Maarrrr het viel me ook mee, ze waren ook erg lief en probeerde zich in mij in te leven, ik voelde ook weer hoe dierbaar ze me zijn en ook hoe kunstmatig en geforceerd het zou zijn om het contact zomaar te verbreken. Ik denk dat het echt meer bij mij ligt. Dat in het contact met hen voor mij de uitdaging ligt om bij mezelf te blijven. En voelen wat daar voor nodig is. En dat kan ook betekenen dat ik hen dan minder vaak zie. veel minder initiatief neem ennnn me daar dan dus ook niet schuldig over voelen. Mezelf gunnen me zo veel mogelijk te omringen met mensen die me vertrouwen geven, maar wel blijven onderzoeken of niet stiekem meer mensen dat zomaar eens kunnen.
Zoiets.
pff, begon te schrijven zonder een idee wat ik te melden zou hebben, komt er ineens een heel verhaal
herkenbaar?
liefffs voor jullie!
vrijdag 13 juli 2012 om 11:30
lieve jelly:
niet niks wat je allemaal nou weer te verstouwen krijgt aan emoties. Ik vind het ondanks de logischerwijs beknopte info niet zo gek dat je je boosheid naar je vader op je vriend projecteert. Zoals je eerder schreef is je vriend geneigd je wat te beklemmen met zijn zorgen voor jou, hoop dat ik het zo een beetje oke verwoord. Vanuit liefde gedacht kunnen mensen de ontwikkeling van anderen juist flink in de weg staan. Kan het zijn dat de dynamiek tussen jou en je vriend ergens dus ook een beetje lijkt op de dynamiek tussen jou en je vader vroeger?
Dat is extra heftig dan natuurlijk. Omdat je dus worstelt met oude emoties, die in de huidige situatie dus toch de hele tijd getriggerd worden.
Het klinkt alsof jullie er in ieder geval goed over kunnen praten. lijkt me voor jullie beiden niet makkelijk. En echt: first things first. Denk dat je het goed hebt te proberen om in het NU heeeeel goed voorjezelf te zorgen, in plaats van vooruit te denken hoe het verder gaat tussen jullie. Dat gaat zichzelf vanzelf wel wijzen. Op dit moment ben je bezig met schoonmaakwerk van vroeger. En dat is heftig genoeg.
Ik neem tegenwoordig elke avond even de tijd om (hardop) te benoemen waar ik trots op ben van mezelf die dag. Soms kan ik dan ineens heel veel noemen en ben ik daar weer zooo trots op!
werkt voor mij heel goed iig.
dikke knuffel
niet niks wat je allemaal nou weer te verstouwen krijgt aan emoties. Ik vind het ondanks de logischerwijs beknopte info niet zo gek dat je je boosheid naar je vader op je vriend projecteert. Zoals je eerder schreef is je vriend geneigd je wat te beklemmen met zijn zorgen voor jou, hoop dat ik het zo een beetje oke verwoord. Vanuit liefde gedacht kunnen mensen de ontwikkeling van anderen juist flink in de weg staan. Kan het zijn dat de dynamiek tussen jou en je vriend ergens dus ook een beetje lijkt op de dynamiek tussen jou en je vader vroeger?
Dat is extra heftig dan natuurlijk. Omdat je dus worstelt met oude emoties, die in de huidige situatie dus toch de hele tijd getriggerd worden.
Het klinkt alsof jullie er in ieder geval goed over kunnen praten. lijkt me voor jullie beiden niet makkelijk. En echt: first things first. Denk dat je het goed hebt te proberen om in het NU heeeeel goed voorjezelf te zorgen, in plaats van vooruit te denken hoe het verder gaat tussen jullie. Dat gaat zichzelf vanzelf wel wijzen. Op dit moment ben je bezig met schoonmaakwerk van vroeger. En dat is heftig genoeg.
Ik neem tegenwoordig elke avond even de tijd om (hardop) te benoemen waar ik trots op ben van mezelf die dag. Soms kan ik dan ineens heel veel noemen en ben ik daar weer zooo trots op!
werkt voor mij heel goed iig. dikke knuffel