Vanaf de zijlijn

05-06-2011 15:04 5 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hoi allemaal,



Ik vroeg me af of er hier mensen zijn die zich net zo voelen als mij.

Ik heb sinds een aantal jaar het gevoel alsof ik vanaf de zijlijn naar mijn leven kijk.

Als ik dingen doe of zeg, dan vraag ik me achteraf af of ik dat daadwerkelijk ben die dat zegt of doe.. Net alsof ik wel een lichaam heb maar mijn geest is van iemand anders?

Ik heb ook altijd het idee dat ik van alles moet van anderen en overal de beste in moet zijn.. omdat ik denk dat anderen dat willen! Ik weet dat dit foutieve gedachten zijn, maar het gaat niet over. Bijv met school: ik móet zorgen dat ik de universiteit haal want dat verwacht iedereen om me heen, Of ik moet superdun zijn want dat willen mensen. Het eet me helemaal op en ik word dus geleefd door een foute gedachtegang. Ik word er continu down van want ik kan nooit tegen die verwachtingen op, waardoor mijn zelfbeeld vaak erg naar beneden gaat.

Ik heb al cognitieve gedragstherapie gehad en ben hier nog steeds mee bezig, maar ik blijf het moeilijk vinden. Zijn er meer mensen die zich herkennen in mijn verhaal? En wat doen jullie ertegen?
Alle reacties Link kopieren
Geen ervaring mee. Maar praten met iemand is de beste oplossing denk ik! Sterkte!
Alle reacties Link kopieren
Jij bent degene die teveel van jezelf verwacht. Probeer je niet af te vragen wat andere mensen van jou verwachten en wat zij willen dat jij doet.



Ik ben benieuwd of jij ook last hebt van faalangst?
Love my life!
Het klinkt alsof je enorm perfectionistisch bent. De wereld zit echter zodanig in elkaar dat niemand perfect is. En er is dus ook niemand die van jou kan verwachten dat je perfect bent. Je stelt jezelf op deze manier onhaalbare doelen, logisch dat je je daar teneergeslagen door voelt.



Ga in plaats van zo perfect mogelijk proberen te zijn je eens bezighouden met de vraag waar je gelukkig van wordt.
Alle reacties Link kopieren
Ik ben idd ook faalangstig. Kon altijd moeilijk met tegenslagen omgaan.. als 1 ding fout ging, dan verbood ik mij allerlei dingen als straf..

Het gekke is, omdat ik zo met mensen bezig ben, geen idee heb waar ik gelukkig van word. Als ik iets zou doen wat ik plezierig vind, dan twijfel ik of dat wel mag omdat jantje of pietje dat bijv. niet plezierig vind.. ik weet het, slaat nergens op, maar het voelt alsof mijn leven afhangt van iedereen die ik tegenkom. Mijn wereld: het heeft geen zin om dingen te doen die anderen bijv niet leuk vinden. wie ben ik dan?

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven