Psyche
alle pijlers
Vandaag twee jaar geleden
maandag 2 januari 2012 om 13:35
Vandaag is het twee jaar geleden dat mijn moeder is overleden.
Ik voel mij leeg,verdrietig en boos,ontzettend boos.
Ik probeer mezelf in te houden,want als ik mezelf de kans zou geven weet ik zeker dat er dingen kapot worden gemaakt.
(Ik wil mij niet overgeven aan deze woede)
Het ongeloof wat door mijn hoofd raast is groot en krachtig,ik kan en wil niet geloven dat ik de belangrijkste persoon in mijn leven al twee jaar kwijt ben.
Ze is er niet meer,ik kan haar niet meer bellen,als ik tegen haar praat zal ik geen antwoord terug krijgen.
Het allerergste is dat ik haar niet meer kan zien/horen/spreken/knuffelen/vasthouden,het is ontzettend pijnlijk.
Ik jank de ogen uit mijn kop en rook mij te pletter,
weet gewoon weg niet meer wat te doen,ik ben er kapot van.
Ik mis haar stem,de hartelijkheid die in haar lach naar voren kwam.
Mijn hart verkrampt van angst omslaan,angst om te vergeten.
Ik ben bang dat haar stem en haar lach zullen gaan vervagen en mij ontglippen.
Ik weet dat ik positief moet blijven,maar dat wil er vandaag niet in.
Zodirect naar mijn familie toe,en zien wat de dag brengt.
Bedankt voor het lezen .
*Voor degene die het verhaal hier achter zouden willen weten,
Mijn vorige topic .*
Ik voel mij leeg,verdrietig en boos,ontzettend boos.
Ik probeer mezelf in te houden,want als ik mezelf de kans zou geven weet ik zeker dat er dingen kapot worden gemaakt.
(Ik wil mij niet overgeven aan deze woede)
Het ongeloof wat door mijn hoofd raast is groot en krachtig,ik kan en wil niet geloven dat ik de belangrijkste persoon in mijn leven al twee jaar kwijt ben.
Ze is er niet meer,ik kan haar niet meer bellen,als ik tegen haar praat zal ik geen antwoord terug krijgen.
Het allerergste is dat ik haar niet meer kan zien/horen/spreken/knuffelen/vasthouden,het is ontzettend pijnlijk.
Ik jank de ogen uit mijn kop en rook mij te pletter,
weet gewoon weg niet meer wat te doen,ik ben er kapot van.
Ik mis haar stem,de hartelijkheid die in haar lach naar voren kwam.
Mijn hart verkrampt van angst omslaan,angst om te vergeten.
Ik ben bang dat haar stem en haar lach zullen gaan vervagen en mij ontglippen.
Ik weet dat ik positief moet blijven,maar dat wil er vandaag niet in.
Zodirect naar mijn familie toe,en zien wat de dag brengt.
Bedankt voor het lezen .
*Voor degene die het verhaal hier achter zouden willen weten,
Mijn vorige topic .*
maandag 2 januari 2012 om 17:48
quote:valentinamaria schreef op 02 januari 2012 @ 14:40:
o dat plekjes gezeur is zo vervelend. je kan leven met de dood van een geliefde, maar het gevoel is elke dag weer anders.
Idd bloedirritant gezeur!
Ik probeer er nu mee te leven,maar het lukt nog niet echt,
en moet het op mijn eigen tempo doen.
Niemand kan daar voor mij een tijd opzetten,ook al proberen sommige het wel.
o dat plekjes gezeur is zo vervelend. je kan leven met de dood van een geliefde, maar het gevoel is elke dag weer anders.
Idd bloedirritant gezeur!
Ik probeer er nu mee te leven,maar het lukt nog niet echt,
en moet het op mijn eigen tempo doen.
Niemand kan daar voor mij een tijd opzetten,ook al proberen sommige het wel.
maandag 2 januari 2012 om 17:49
Moeilijk hè, al die fysieke dingen, simpele waarnemingen als het horen van een stem, het voelen van een lichaam... Het maken van nieuwe herinneringen, het kan niet meer. En de angst om alle bestaande herinneringen kwijt te raken ken ik ook. Tegelijk is mij al door zoveel mensen verteld dat dat bijna niet kán, dat ik ergens wel weet dat het niet gaat gebeuren. Wat de angst in mijn hart er overigens niet minder om maakt...
In mijn topic 'Rouwen, hoe doe je dat?' heeft iemand een hele mooie songtekst gepost van Acda & De Munnik. Die vond ik heel treffend, over 'oud' verdriet wat je zomaar kan overvallen, wat nooit weggaat.
Dikke knuffelThnx Maaique !
maandag 2 januari 2012 om 17:52
quote:Frahim schreef op 02 januari 2012 @ 17:49:
Moeilijk hè, al die fysieke dingen, simpele waarnemingen als het horen van een stem, het voelen van een lichaam... Het maken van nieuwe herinneringen, het kan niet meer. En de angst om alle bestaande herinneringen kwijt te raken ken ik ook. Tegelijk is mij al door zoveel mensen verteld dat dat bijna niet kán, dat ik ergens wel weet dat het niet gaat gebeuren. Wat de angst in mijn hart er overigens niet minder om maakt...
In mijn topic 'Rouwen, hoe doe je dat?' heeft iemand een hele mooie songtekst gepost van Acda & De Munnik. Die vond ik heel treffend, over 'oud' verdriet wat je zomaar kan overvallen, wat nooit weggaat.
Ja zo voel ik mij ook,stom dan hé dat die angst dan toch zo nu en dan opduikt?
ik zal zo even gaan kijken!
Thnx voor je berichtje !
Moeilijk hè, al die fysieke dingen, simpele waarnemingen als het horen van een stem, het voelen van een lichaam... Het maken van nieuwe herinneringen, het kan niet meer. En de angst om alle bestaande herinneringen kwijt te raken ken ik ook. Tegelijk is mij al door zoveel mensen verteld dat dat bijna niet kán, dat ik ergens wel weet dat het niet gaat gebeuren. Wat de angst in mijn hart er overigens niet minder om maakt...
In mijn topic 'Rouwen, hoe doe je dat?' heeft iemand een hele mooie songtekst gepost van Acda & De Munnik. Die vond ik heel treffend, over 'oud' verdriet wat je zomaar kan overvallen, wat nooit weggaat.
Ja zo voel ik mij ook,stom dan hé dat die angst dan toch zo nu en dan opduikt?
ik zal zo even gaan kijken!
Thnx voor je berichtje !
maandag 2 januari 2012 om 17:55
maandag 2 januari 2012 om 17:57
quote:littleme2 schreef op 02 januari 2012 @ 17:40:
[...]
Dankjewel voor je mooie woorden!
Dat ze goed opgeslagen zijn weet ik wel zeker,ik weet ook niet waar die angst ineens vandaan komt,ik denk dat ik gewoon alles vast probeer te grijpen waar ik wel controle over heb,in tegenstelling tot haar heen gaan.
Dat is ook zo,ik erger mij alleen aan mensen die mij richting los laten duwen.
Ik tracht me in jouw situatie in te leven littleme, maar dat vind ik heel erg moeilijk. Wel kan ik die angst begrijpen waar je over praat. Als je zoiets hebt meegemaakt, en je bent volkomen machteloos ertegen, denk ik dat dat inderdaad heel extreme gevoelens losweekt. Woede misschien, en angst ook. Zoals hierboven ook al eens vermeld kan het misschien opluchten van het eens goed uit te schreeuwen, of je eens goed uit te leven op een boksbal of zo.
En ik begrijp dat je je ergert aan sommige opmerkingen, maar meestal bedoelen de mensen het wel goed hoor. Veel mensen weten gewoon niet goed hoe om te gaan met iemand die zoiets heeft meegemaakt.
Ik vind het wel sterk van je om je verhaal hier te doen. Door het neer te pennen, kun je het misschien voor een stuk van je afschrijven?
Veel sterkte hoor meid
[...]
Dankjewel voor je mooie woorden!
Dat ze goed opgeslagen zijn weet ik wel zeker,ik weet ook niet waar die angst ineens vandaan komt,ik denk dat ik gewoon alles vast probeer te grijpen waar ik wel controle over heb,in tegenstelling tot haar heen gaan.
Dat is ook zo,ik erger mij alleen aan mensen die mij richting los laten duwen.
Ik tracht me in jouw situatie in te leven littleme, maar dat vind ik heel erg moeilijk. Wel kan ik die angst begrijpen waar je over praat. Als je zoiets hebt meegemaakt, en je bent volkomen machteloos ertegen, denk ik dat dat inderdaad heel extreme gevoelens losweekt. Woede misschien, en angst ook. Zoals hierboven ook al eens vermeld kan het misschien opluchten van het eens goed uit te schreeuwen, of je eens goed uit te leven op een boksbal of zo.
En ik begrijp dat je je ergert aan sommige opmerkingen, maar meestal bedoelen de mensen het wel goed hoor. Veel mensen weten gewoon niet goed hoe om te gaan met iemand die zoiets heeft meegemaakt.
Ik vind het wel sterk van je om je verhaal hier te doen. Door het neer te pennen, kun je het misschien voor een stuk van je afschrijven?
Veel sterkte hoor meid
maandag 2 januari 2012 om 18:01
Lieve Littleme,
Wat een vreselijk verlies voor je.
Voel zelf wat je wilt voelen, jij alleen weet wat er in je omgaat.
Ik zou je ook wel een knuffel willen geven.
Laat niemand je vertellen, dat je "het" een plekje moet geven, niemand kan voor jou bepalen, hoe je er mee omgaat.
Zelf was ik ernstig ziek en ik maakte me toen vooral zorgen om mijn kind (van jouw leeftijd), om precies wat jij hier schrijft.
Geef je verdriet de ruimte en wordt tegelijkertijd gelukkig, ik denk ook dat dat jouw moeders liefste wens is.
Een hele dikke knuffel
Wat een vreselijk verlies voor je.
Voel zelf wat je wilt voelen, jij alleen weet wat er in je omgaat.
Ik zou je ook wel een knuffel willen geven.
Laat niemand je vertellen, dat je "het" een plekje moet geven, niemand kan voor jou bepalen, hoe je er mee omgaat.
Zelf was ik ernstig ziek en ik maakte me toen vooral zorgen om mijn kind (van jouw leeftijd), om precies wat jij hier schrijft.
Geef je verdriet de ruimte en wordt tegelijkertijd gelukkig, ik denk ook dat dat jouw moeders liefste wens is.
Een hele dikke knuffel
maandag 2 januari 2012 om 18:17
quote:sophie123 schreef op 02 januari 2012 @ 17:55:
Heb je topics allebei gelezen en zit met tranen in mijn ogen. Wat een groot verlies! Maar wat zal je moeder trots op je zijn met hoe je er voor gaat geweest bent! Hoop dat de herinneringen altijd heel dicht bij je mogen zijn en dat je moeder ergens toch nog bij je is. Heel veel sterkte!!
Ik hoop het ook,
dankjewel .
Heb je topics allebei gelezen en zit met tranen in mijn ogen. Wat een groot verlies! Maar wat zal je moeder trots op je zijn met hoe je er voor gaat geweest bent! Hoop dat de herinneringen altijd heel dicht bij je mogen zijn en dat je moeder ergens toch nog bij je is. Heel veel sterkte!!
Ik hoop het ook,
dankjewel .
maandag 2 januari 2012 om 18:35
quote:Frahim schreef op 02 januari 2012 @ 17:49:
Moeilijk hè, al die fysieke dingen, simpele waarnemingen als het horen van een stem, het voelen van een lichaam... Het maken van nieuwe herinneringen, het kan niet meer. En de angst om alle bestaande herinneringen kwijt te raken ken ik ook. Tegelijk is mij al door zoveel mensen verteld dat dat bijna niet kán, dat ik ergens wel weet dat het niet gaat gebeuren. Wat de angst in mijn hart er overigens niet minder om maakt...
In mijn topic 'Rouwen, hoe doe je dat?' heeft iemand een hele mooie songtekst gepost van Acda & De Munnik. Die vond ik heel treffend, over 'oud' verdriet wat je zomaar kan overvallen, wat nooit weggaat.
Hey Frahim,
waar kan ik dat topic vinden? Sorry, maar ben nieuw hier en vind niet direct een goeie zoekmachine. Ik zou je topic ook graag eens lezen.
Moeilijk hè, al die fysieke dingen, simpele waarnemingen als het horen van een stem, het voelen van een lichaam... Het maken van nieuwe herinneringen, het kan niet meer. En de angst om alle bestaande herinneringen kwijt te raken ken ik ook. Tegelijk is mij al door zoveel mensen verteld dat dat bijna niet kán, dat ik ergens wel weet dat het niet gaat gebeuren. Wat de angst in mijn hart er overigens niet minder om maakt...
In mijn topic 'Rouwen, hoe doe je dat?' heeft iemand een hele mooie songtekst gepost van Acda & De Munnik. Die vond ik heel treffend, over 'oud' verdriet wat je zomaar kan overvallen, wat nooit weggaat.
Hey Frahim,
waar kan ik dat topic vinden? Sorry, maar ben nieuw hier en vind niet direct een goeie zoekmachine. Ik zou je topic ook graag eens lezen.
maandag 2 januari 2012 om 18:53
@wo0dy: Ik heb het topic net pas geopend, dus het staat nog vrij bovenaan. Het gaat over wat rouwen voor verschillende mensen inhoudt, hoe je dat beleeft, wat het met je doet... Hier de link: Rouwen, hoe doe je dat?
@littleme2: Dank je. Het is een erg mooie tekst, vooral de regels "En je denkt: Nu heb ik rust? / En ik je onverwachts en zachtjes / Keihard op je ziel gekust" vind ik erg mooi.
@littleme2: Dank je. Het is een erg mooie tekst, vooral de regels "En je denkt: Nu heb ik rust? / En ik je onverwachts en zachtjes / Keihard op je ziel gekust" vind ik erg mooi.
maandag 2 januari 2012 om 19:46
quote:wo0dy schreef op 02 januari 2012 @ 17:57:
[...]
Ik tracht me in jouw situatie in te leven littleme, maar dat vind ik heel erg moeilijk. Wel kan ik die angst begrijpen waar je over praat. Als je zoiets hebt meegemaakt, en je bent volkomen machteloos ertegen, denk ik dat dat inderdaad heel extreme gevoelens losweekt. Woede misschien, en angst ook. Zoals hierboven ook al eens vermeld kan het misschien opluchten van het eens goed uit te schreeuwen, of je eens goed uit te leven op een boksbal of zo.
En ik begrijp dat je je ergert aan sommige opmerkingen, maar meestal bedoelen de mensen het wel goed hoor. Veel mensen weten gewoon niet goed hoe om te gaan met iemand die zoiets heeft meegemaakt.
Ik vind het wel sterk van je om je verhaal hier te doen. Door het neer te pennen, kun je het misschien voor een stuk van je afschrijven?
Veel sterkte hoor meid
De machteloosheid is ook het ergste denk ik,voor je gevoel -oke je doet wel zoveel als je kunt voor haar-lijkt het wel of je erbij staat en er naar kijkt,maar niks kunt doen om het weg te nemen,dat is ontzettend zwaar en slopend,omdat je alles maar dan ook alles voor haar wilt doen maar geen genezing kunt aanreiken/offeren.
Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelen,maar zodra sommige er op blijven door pushen het snel het verkeerde keelgat inschiet.
Ik doe mijn best en meer dan dat kan ik niet doen.
Een boksbal is zeker lekker op zijn tijd,alleen is het effect helaas tijdelijk,ik ga denk ik wel weer verder met zingen om daar alles in kwijt te kunnen.
Thnx.
[...]
Ik tracht me in jouw situatie in te leven littleme, maar dat vind ik heel erg moeilijk. Wel kan ik die angst begrijpen waar je over praat. Als je zoiets hebt meegemaakt, en je bent volkomen machteloos ertegen, denk ik dat dat inderdaad heel extreme gevoelens losweekt. Woede misschien, en angst ook. Zoals hierboven ook al eens vermeld kan het misschien opluchten van het eens goed uit te schreeuwen, of je eens goed uit te leven op een boksbal of zo.
En ik begrijp dat je je ergert aan sommige opmerkingen, maar meestal bedoelen de mensen het wel goed hoor. Veel mensen weten gewoon niet goed hoe om te gaan met iemand die zoiets heeft meegemaakt.
Ik vind het wel sterk van je om je verhaal hier te doen. Door het neer te pennen, kun je het misschien voor een stuk van je afschrijven?
Veel sterkte hoor meid
De machteloosheid is ook het ergste denk ik,voor je gevoel -oke je doet wel zoveel als je kunt voor haar-lijkt het wel of je erbij staat en er naar kijkt,maar niks kunt doen om het weg te nemen,dat is ontzettend zwaar en slopend,omdat je alles maar dan ook alles voor haar wilt doen maar geen genezing kunt aanreiken/offeren.
Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelen,maar zodra sommige er op blijven door pushen het snel het verkeerde keelgat inschiet.
Ik doe mijn best en meer dan dat kan ik niet doen.
Een boksbal is zeker lekker op zijn tijd,alleen is het effect helaas tijdelijk,ik ga denk ik wel weer verder met zingen om daar alles in kwijt te kunnen.
Thnx.
maandag 2 januari 2012 om 20:20
quote:Sijtje schreef op 02 januari 2012 @ 18:01:
Lieve Littleme,
Wat een vreselijk verlies voor je.
Voel zelf wat je wilt voelen, jij alleen weet wat er in je omgaat.
Ik zou je ook wel een knuffel willen geven.
Laat niemand je vertellen, dat je "het" een plekje moet geven, niemand kan voor jou bepalen, hoe je er mee omgaat.
Zelf was ik ernstig ziek en ik maakte me toen vooral zorgen om mijn kind (van jouw leeftijd), om precies wat jij hier schrijft.
Geef je verdriet de ruimte en wordt tegelijkertijd gelukkig, ik denk ook dat dat jouw moeders liefste wens is.
Een hele dikke knuffel
Dankjewel voor je knuffel Sijtje !
Dat laat ik me ook niet voorschrijven,maar het voelt wel naar dat ze dat denken te kunnen doen.
(Hoe goed bedoeld ook)
Gaat alles nu weer goed/beter met je Sijtje?
Ik kan mij voorstellen dat je je zorgen maakte om je kind!
Het is ook niet niks!
Dat denk ik ook,en ik ben ook gelukkig,alleen voelt dat ook vreemd,-hoe kan ik gelukkig zijn zonder haar?voel me op best wel wat momenten schuldig-ik heb een hele lieve vriend en vind het zo jammer dat zij hem nooit heeft gezien.
Maar ik weet mijn heel mijn hart zeker dat ze gek op hem was geweest!
Een dikke knuffel terug !
Lieve Littleme,
Wat een vreselijk verlies voor je.
Voel zelf wat je wilt voelen, jij alleen weet wat er in je omgaat.
Ik zou je ook wel een knuffel willen geven.
Laat niemand je vertellen, dat je "het" een plekje moet geven, niemand kan voor jou bepalen, hoe je er mee omgaat.
Zelf was ik ernstig ziek en ik maakte me toen vooral zorgen om mijn kind (van jouw leeftijd), om precies wat jij hier schrijft.
Geef je verdriet de ruimte en wordt tegelijkertijd gelukkig, ik denk ook dat dat jouw moeders liefste wens is.
Een hele dikke knuffel
Dankjewel voor je knuffel Sijtje !
Dat laat ik me ook niet voorschrijven,maar het voelt wel naar dat ze dat denken te kunnen doen.
(Hoe goed bedoeld ook)
Gaat alles nu weer goed/beter met je Sijtje?
Ik kan mij voorstellen dat je je zorgen maakte om je kind!
Het is ook niet niks!
Dat denk ik ook,en ik ben ook gelukkig,alleen voelt dat ook vreemd,-hoe kan ik gelukkig zijn zonder haar?voel me op best wel wat momenten schuldig-ik heb een hele lieve vriend en vind het zo jammer dat zij hem nooit heeft gezien.
Maar ik weet mijn heel mijn hart zeker dat ze gek op hem was geweest!
Een dikke knuffel terug !
maandag 2 januari 2012 om 20:22
quote:Frahim schreef op 02 januari 2012 @ 18:53:
@wo0dy: Ik heb het topic net pas geopend, dus het staat nog vrij bovenaan. Het gaat over wat rouwen voor verschillende mensen inhoudt, hoe je dat beleeft, wat het met je doet... Hier de link: Rouwen, hoe doe je dat?
@littleme2: Dank je. Het is een erg mooie tekst, vooral de regels "En je denkt: Nu heb ik rust? / En ik je onverwachts en zachtjes / Keihard op je ziel gekust" vind ik erg mooi.
!
Ja echt heel bijzonder!
Erg mooi!
@wo0dy: Ik heb het topic net pas geopend, dus het staat nog vrij bovenaan. Het gaat over wat rouwen voor verschillende mensen inhoudt, hoe je dat beleeft, wat het met je doet... Hier de link: Rouwen, hoe doe je dat?
@littleme2: Dank je. Het is een erg mooie tekst, vooral de regels "En je denkt: Nu heb ik rust? / En ik je onverwachts en zachtjes / Keihard op je ziel gekust" vind ik erg mooi.
!
Ja echt heel bijzonder!
Erg mooi!
maandag 2 januari 2012 om 21:51
quote:littleme2 schreef op 02 januari 2012 @ 19:46:
[...]
De machteloosheid is ook het ergste denk ik,voor je gevoel -oke je doet wel zoveel als je kunt voor haar-lijkt het wel of je erbij staat en er naar kijkt,maar niks kunt doen om het weg te nemen,dat is ontzettend zwaar en slopend,omdat je alles maar dan ook alles voor haar wilt doen maar geen genezing kunt aanreiken/offeren.
Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelen,maar zodra sommige er op blijven door pushen het snel het verkeerde keelgat inschiet.
Ik doe mijn best en meer dan dat kan ik niet doen.
Een boksbal is zeker lekker op zijn tijd,alleen is het effect helaas tijdelijk,ik ga denk ik wel weer verder met zingen om daar alles in kwijt te kunnen.
Thnx.
Dat is net die machteloosheid hé. In films en sprookjes is er altijd nog wel een kleine mogelijkheid, maar die is er in het echte leven niet altijd. En dan het besef dat het onomkeerbaar is.
Ja ik kan begrijpen dat het effect dat je hebt van die boksbal of dat uiten van die frustratie tijdelijk is, maar je bent het toch voor een stuk kwijt dan. Je kropt het niet op, en dat is belangrijk.
En super dat je zingt ... ik speel ook muziek, en vind het ook een zeer goede uitlaatklep.
[...]
De machteloosheid is ook het ergste denk ik,voor je gevoel -oke je doet wel zoveel als je kunt voor haar-lijkt het wel of je erbij staat en er naar kijkt,maar niks kunt doen om het weg te nemen,dat is ontzettend zwaar en slopend,omdat je alles maar dan ook alles voor haar wilt doen maar geen genezing kunt aanreiken/offeren.
Ik snap ook wel dat ze het goed bedoelen,maar zodra sommige er op blijven door pushen het snel het verkeerde keelgat inschiet.
Ik doe mijn best en meer dan dat kan ik niet doen.
Een boksbal is zeker lekker op zijn tijd,alleen is het effect helaas tijdelijk,ik ga denk ik wel weer verder met zingen om daar alles in kwijt te kunnen.
Thnx.
Dat is net die machteloosheid hé. In films en sprookjes is er altijd nog wel een kleine mogelijkheid, maar die is er in het echte leven niet altijd. En dan het besef dat het onomkeerbaar is.
Ja ik kan begrijpen dat het effect dat je hebt van die boksbal of dat uiten van die frustratie tijdelijk is, maar je bent het toch voor een stuk kwijt dan. Je kropt het niet op, en dat is belangrijk.
En super dat je zingt ... ik speel ook muziek, en vind het ook een zeer goede uitlaatklep.
maandag 2 januari 2012 om 22:20
Lieve Littleme,
Dat dacht ik wel, dat je een soort van schuldgevoel kunt hebben, omdat je ondanks dit enorme verlies soms gewoon even een geluksgevoel hebt.
Daarom reageer ik, gezien van de 'andere kant' , ik denk dat jouw moeder juist heel blij zou zijn, als ze weet dat jij weer gelukkig kunt zijn en dat je ook nog een lieve vriend hebt.
Met mij gaat het nu goed, maar ik merk wel dat ik heel goed in de gaten wordt gehouden door mijn kind als ik een pijntje o.i.d. heb.
En ja, de mensen kunnen soms (ik neem aan onbedoeld) hele botte dingen zeggen, jammer, maar ook fijn voor hun, dat ze kennelijk zelf nog nooit zo'n verlies hebben meegemaakt.
Dat dacht ik wel, dat je een soort van schuldgevoel kunt hebben, omdat je ondanks dit enorme verlies soms gewoon even een geluksgevoel hebt.
Daarom reageer ik, gezien van de 'andere kant' , ik denk dat jouw moeder juist heel blij zou zijn, als ze weet dat jij weer gelukkig kunt zijn en dat je ook nog een lieve vriend hebt.
Met mij gaat het nu goed, maar ik merk wel dat ik heel goed in de gaten wordt gehouden door mijn kind als ik een pijntje o.i.d. heb.
En ja, de mensen kunnen soms (ik neem aan onbedoeld) hele botte dingen zeggen, jammer, maar ook fijn voor hun, dat ze kennelijk zelf nog nooit zo'n verlies hebben meegemaakt.
woensdag 4 januari 2012 om 22:18
woensdag 4 januari 2012 om 22:24
quote:cheerlesscard schreef op 02 januari 2012 @ 21:27:
Heel veel sterkte!
En word maar even lekker boos hoor.
Daar is miks mis mee, het moet er toch op een manier uit.
Boosheid staat nooit alleen er zit altijd wat achter. Verdriet, machteloosheid..
Gewoon gooien,gillen even de boel luchten.
Dankjewel CC !
Dat is ook zo dat het niet op zichzelf staat,maar af en toe wordt ik gewoon moe van de machteloosheid,en dat ontaard zich in woede,verdriet en 1 x in de zoveel tijd paniekaanvallen.
Het lucht ook zeer zeker op,het er uitgooien,zou alleen willen dat het er uit bleef.
Heel veel sterkte!
En word maar even lekker boos hoor.
Daar is miks mis mee, het moet er toch op een manier uit.
Boosheid staat nooit alleen er zit altijd wat achter. Verdriet, machteloosheid..
Gewoon gooien,gillen even de boel luchten.
Dankjewel CC !
Dat is ook zo dat het niet op zichzelf staat,maar af en toe wordt ik gewoon moe van de machteloosheid,en dat ontaard zich in woede,verdriet en 1 x in de zoveel tijd paniekaanvallen.
Het lucht ook zeer zeker op,het er uitgooien,zou alleen willen dat het er uit bleef.
woensdag 4 januari 2012 om 22:35
quote:wo0dy schreef op 02 januari 2012 @ 21:51:
[...]
Dat is net die machteloosheid hé. In films en sprookjes is er altijd nog wel een kleine mogelijkheid, maar die is er in het echte leven niet altijd. En dan het besef dat het onomkeerbaar is.
Ja ik kan begrijpen dat het effect dat je hebt van die boksbal of dat uiten van die frustratie tijdelijk is, maar je bent het toch voor een stuk kwijt dan. Je kropt het niet op, en dat is belangrijk.
En super dat je zingt ... ik speel ook muziek, en vind het ook een zeer goede uitlaatklep.
Juist,het is definitief,geen verandering in te brengen.
Deze week een gesprek met de HA,hoop dat ik daar ook weer een stuk in kwijt kan.
Ja klopt,dat is het ook,zit er ook over na te denken om weer muziekles te gaan volgen.
[...]
Dat is net die machteloosheid hé. In films en sprookjes is er altijd nog wel een kleine mogelijkheid, maar die is er in het echte leven niet altijd. En dan het besef dat het onomkeerbaar is.
Ja ik kan begrijpen dat het effect dat je hebt van die boksbal of dat uiten van die frustratie tijdelijk is, maar je bent het toch voor een stuk kwijt dan. Je kropt het niet op, en dat is belangrijk.
En super dat je zingt ... ik speel ook muziek, en vind het ook een zeer goede uitlaatklep.
Juist,het is definitief,geen verandering in te brengen.
Deze week een gesprek met de HA,hoop dat ik daar ook weer een stuk in kwijt kan.
Ja klopt,dat is het ook,zit er ook over na te denken om weer muziekles te gaan volgen.
woensdag 4 januari 2012 om 22:56
quote:Sijtje schreef op 02 januari 2012 @ 22:20:
Lieve Littleme,
Dat dacht ik wel, dat je een soort van schuldgevoel kunt hebben, omdat je ondanks dit enorme verlies soms gewoon even een geluksgevoel hebt.
Daarom reageer ik, gezien van de 'andere kant' , ik denk dat jouw moeder juist heel blij zou zijn, als ze weet dat jij weer gelukkig kunt zijn en dat je ook nog een lieve vriend hebt.
Met mij gaat het nu goed, maar ik merk wel dat ik heel goed in de gaten wordt gehouden door mijn kind als ik een pijntje o.i.d. heb.
En ja, de mensen kunnen soms (ik neem aan onbedoeld) hele botte dingen zeggen, jammer, maar ook fijn voor hun, dat ze kennelijk zelf nog nooit zo'n verlies hebben meegemaakt.
Dat denk ik ook,dat ze blij is dat het geluk mij weer een beetje toelacht,alleen vind ik het moeilijk dat ik het niet met haar kan delen.(eigen huisje,lieve vriend)
Het valt me gewoon zwaar.
Fijn dat het nu goed gaat !
Dat is logisch,het in de gaten houden,het is belangrijk-voor een kind-dat het goed gaat met je moeder!
Ik snap de goede bedoelingen,maar ben het zat steeds een richting op gepushed te worden waar ik nog niet klaar voor ben.
En dat wekt hier en daar wat ergernissen bij mij op.
Lieve Littleme,
Dat dacht ik wel, dat je een soort van schuldgevoel kunt hebben, omdat je ondanks dit enorme verlies soms gewoon even een geluksgevoel hebt.
Daarom reageer ik, gezien van de 'andere kant' , ik denk dat jouw moeder juist heel blij zou zijn, als ze weet dat jij weer gelukkig kunt zijn en dat je ook nog een lieve vriend hebt.
Met mij gaat het nu goed, maar ik merk wel dat ik heel goed in de gaten wordt gehouden door mijn kind als ik een pijntje o.i.d. heb.
En ja, de mensen kunnen soms (ik neem aan onbedoeld) hele botte dingen zeggen, jammer, maar ook fijn voor hun, dat ze kennelijk zelf nog nooit zo'n verlies hebben meegemaakt.
Dat denk ik ook,dat ze blij is dat het geluk mij weer een beetje toelacht,alleen vind ik het moeilijk dat ik het niet met haar kan delen.(eigen huisje,lieve vriend)
Het valt me gewoon zwaar.
Fijn dat het nu goed gaat !
Dat is logisch,het in de gaten houden,het is belangrijk-voor een kind-dat het goed gaat met je moeder!
Ik snap de goede bedoelingen,maar ben het zat steeds een richting op gepushed te worden waar ik nog niet klaar voor ben.
En dat wekt hier en daar wat ergernissen bij mij op.
donderdag 5 januari 2012 om 10:04
quote:littleme2 schreef op 04 januari 2012 @ 22:35:
[...]
Juist,het is definitief,geen verandering in te brengen.
Deze week een gesprek met de HA,hoop dat ik daar ook weer een stuk in kwijt kan.
Ja klopt,dat is het ook,zit er ook over na te denken om weer muziekles te gaan volgen.
Dat moet je doen Ik speel al een aantal jaren gitaar, maar ben pas vanaf september begonnen met lessen nemen aan de muziekacademie. Het is gewoon heel leuk om te doen hé.
Zong je moeder ook graag?
Veel succes met je gesprek deze week, ik hoop dat het wat oplucht.
[...]
Juist,het is definitief,geen verandering in te brengen.
Deze week een gesprek met de HA,hoop dat ik daar ook weer een stuk in kwijt kan.
Ja klopt,dat is het ook,zit er ook over na te denken om weer muziekles te gaan volgen.
Dat moet je doen Ik speel al een aantal jaren gitaar, maar ben pas vanaf september begonnen met lessen nemen aan de muziekacademie. Het is gewoon heel leuk om te doen hé.
Zong je moeder ook graag?
Veel succes met je gesprek deze week, ik hoop dat het wat oplucht.
zaterdag 7 januari 2012 om 21:09
quote:wo0dy schreef op 05 januari 2012 @ 10:04:
[...]
Dat moet je doen Ik speel al een aantal jaren gitaar, maar ben pas vanaf september begonnen met lessen nemen aan de muziekacademie. Het is gewoon heel leuk om te doen hé.
Zong je moeder ook graag?
Veel succes met je gesprek deze week, ik hoop dat het wat oplucht.
Ga ik ook zeker doen,even de tijd er voor vinden .
Vroeger speelde ik veel viool.
Ja en mijn oma ook,zit echt in de familie.
Dankjewel!
[...]
Dat moet je doen Ik speel al een aantal jaren gitaar, maar ben pas vanaf september begonnen met lessen nemen aan de muziekacademie. Het is gewoon heel leuk om te doen hé.
Zong je moeder ook graag?
Veel succes met je gesprek deze week, ik hoop dat het wat oplucht.
Ga ik ook zeker doen,even de tijd er voor vinden .
Vroeger speelde ik veel viool.
Ja en mijn oma ook,zit echt in de familie.
Dankjewel!
zaterdag 7 januari 2012 om 23:23
Allereerst een dikke knuffel. Ik weet het uit eigen ervaring, ik was 20 dat mijn moeder overleed, 33 toen mijn vader overleed. Maar dan ben je gewoon al meer '"los' heb je je eigen gezin, tenminste ik wel.
Toen mijn moeder overleed was het een paar dgn voor de kerst, de tijd (feestdgn en in jouw geval het nw jaar) speelt zeer zeker niet mee en ja, de scherpe randen worden randjes waar je je in de toekomst niet meer aan snijdt maar ze doen nog steeds zeer
Het ene jaar gaat het gemakkelijker en het andere jaar is het wat moeilijker. Geef je zelf de kans en de mogelijkheid om te rouwen en laat je ook troosten.
Echt er gaat een tijd komen dat je de dag zonder baaldag op die datum doorgaat komen, soms komt het een paar dgn ervoor en soms helemaal niet. Maar voor nu kan ik je alleen een hele dikke knuffel geven.
Toen mijn moeder overleed was het een paar dgn voor de kerst, de tijd (feestdgn en in jouw geval het nw jaar) speelt zeer zeker niet mee en ja, de scherpe randen worden randjes waar je je in de toekomst niet meer aan snijdt maar ze doen nog steeds zeer
Het ene jaar gaat het gemakkelijker en het andere jaar is het wat moeilijker. Geef je zelf de kans en de mogelijkheid om te rouwen en laat je ook troosten.
Echt er gaat een tijd komen dat je de dag zonder baaldag op die datum doorgaat komen, soms komt het een paar dgn ervoor en soms helemaal niet. Maar voor nu kan ik je alleen een hele dikke knuffel geven.
