Psyche
alle pijlers
Verder herstellen na kanker
zaterdag 19 september 2015 om 13:48
Goeiemiddag,
Ik heb hier al eerder een topic geopend en heb toen begripvolle reacties gekregen. Ik zou hier graag opnieuw mijn verhaal neerschrijven.
Ik ben twintig jaar en ik ben hersteld van uitgezaaide teelbalkanker. Deze zomer was de eerste in lang, waar er geen doktersafspraken gepland waren. Ik had hier heel hoge verwachtingen over, maar deze zijn helemaal niet ingelost. Het lijkt wel alsof ik alles opnieuw moet aanleren, mijn conditie is nul. Ik wilde gaan fietsen en ben niet eens de stad uitgeraakt voor ik buiten adem was, ik ben naar het vuurwerk op het strand gegaan en moest vroeger naar huis moeten keren omdat ik uitgeput raakte, ik verlies vaak mijn concentratie… Ik heb het zo beu om teleurgesteld te zijn in mijn lijf, maar het werkt niet meer zoals ik het kende en wil.
Ik ben hiermee naar een arts gegaan, die zei dat dit volledig normaal is, zeker na mijn hersenoperaties. Hij heeft een bloedname uitgevoerd, waarbij mijn rode bloedcellen wat laag waren, maar niet voldoende om zo’n klachten te geven. Het komt erop neer dat ik geduldig moet blijven en alles moet opbouwen. Hij heeft mij een pamflet meegegeven over borstkanker – er waren er gene over teelbalkanker (waardoor ik mij knap alleen voelde met mijn klachten) – waarin staat dat ik “lief en geduldig moet zijn voor mezelf”. Maar hoe doe je dit?
Er stond nog wat extra advies in over een gezonde levensstijl en eten, wat ik eigenlijk allemaal al doe. Ik weet niet wat ik meer kan doen.
Mijn lijf dat ik zie en voel, herken ik niet meer. Ik wil zo graag vooruit. Is dit voor iemand herkenbaar? Bedankt om mij even te lezen.
Ik heb hier al eerder een topic geopend en heb toen begripvolle reacties gekregen. Ik zou hier graag opnieuw mijn verhaal neerschrijven.
Ik ben twintig jaar en ik ben hersteld van uitgezaaide teelbalkanker. Deze zomer was de eerste in lang, waar er geen doktersafspraken gepland waren. Ik had hier heel hoge verwachtingen over, maar deze zijn helemaal niet ingelost. Het lijkt wel alsof ik alles opnieuw moet aanleren, mijn conditie is nul. Ik wilde gaan fietsen en ben niet eens de stad uitgeraakt voor ik buiten adem was, ik ben naar het vuurwerk op het strand gegaan en moest vroeger naar huis moeten keren omdat ik uitgeput raakte, ik verlies vaak mijn concentratie… Ik heb het zo beu om teleurgesteld te zijn in mijn lijf, maar het werkt niet meer zoals ik het kende en wil.
Ik ben hiermee naar een arts gegaan, die zei dat dit volledig normaal is, zeker na mijn hersenoperaties. Hij heeft een bloedname uitgevoerd, waarbij mijn rode bloedcellen wat laag waren, maar niet voldoende om zo’n klachten te geven. Het komt erop neer dat ik geduldig moet blijven en alles moet opbouwen. Hij heeft mij een pamflet meegegeven over borstkanker – er waren er gene over teelbalkanker (waardoor ik mij knap alleen voelde met mijn klachten) – waarin staat dat ik “lief en geduldig moet zijn voor mezelf”. Maar hoe doe je dit?
Er stond nog wat extra advies in over een gezonde levensstijl en eten, wat ik eigenlijk allemaal al doe. Ik weet niet wat ik meer kan doen.
Mijn lijf dat ik zie en voel, herken ik niet meer. Ik wil zo graag vooruit. Is dit voor iemand herkenbaar? Bedankt om mij even te lezen.
zaterdag 19 september 2015 om 16:54
quote:MevrouwJack schreef op 19 september 2015 @ 16:42:
[...]
Ik vind accepteren wel een heel moeilijk woord bij ziekte. Nou zit er bij mij ook nog wel progressie in gelukkig, maar als iemand het heeft over accepteren ga ik altijd steigeren. Terwijl ik wel weet dat het nodig is om uiteindelijk verder te kunnen. Maar ik snap niet zo goed hoe je dat doet, wat je dan precies accepteert.
Je accepteert de grenzen van je lichaam. Omdat die er nu eenmaal zijn. Niet gemakkelijk, wel noodzakelijk. Het kost simpelweg teveel energie om net te doen alsof je alles kunt. En ik geef bijvoorbeeld ook gewoon toe aan moeheid of pak eerder een pijnstiller, wat ik een jaar geleden niet deed.
Soms heeft het gewoon geen zin te vechten tegen je beperkingen en maak je het jezelf comfortabeler. Door wat extra rust te pakken of een pijnstiller.
Me focussen op hoe het was voor de ziekte heeft geen zin. Ik heb langzamerhand geleerd te kijken naar hoe ik was aan het begin van mijn revalidatie als nulpunt . En dan heb ik toch weer een stuk meer leefkwaliteit. En nog heb ik er dan dagen bij dat het verdriet dat mijn lijf slecht wil groter is dan mijn blijheid met wat wel weer kan. Ik weet ook niet of leren accepteren betekent dat je er 100% tevreden mee bent. Soms is dat 80% en op rotdagen misschien maar 20%. Het wisselt. Op het moement dat de 80% dagen gaan overheersen ben je een eind op weg qua acceptatie denk ik.
[...]
Ik vind accepteren wel een heel moeilijk woord bij ziekte. Nou zit er bij mij ook nog wel progressie in gelukkig, maar als iemand het heeft over accepteren ga ik altijd steigeren. Terwijl ik wel weet dat het nodig is om uiteindelijk verder te kunnen. Maar ik snap niet zo goed hoe je dat doet, wat je dan precies accepteert.
Je accepteert de grenzen van je lichaam. Omdat die er nu eenmaal zijn. Niet gemakkelijk, wel noodzakelijk. Het kost simpelweg teveel energie om net te doen alsof je alles kunt. En ik geef bijvoorbeeld ook gewoon toe aan moeheid of pak eerder een pijnstiller, wat ik een jaar geleden niet deed.
Soms heeft het gewoon geen zin te vechten tegen je beperkingen en maak je het jezelf comfortabeler. Door wat extra rust te pakken of een pijnstiller.
Me focussen op hoe het was voor de ziekte heeft geen zin. Ik heb langzamerhand geleerd te kijken naar hoe ik was aan het begin van mijn revalidatie als nulpunt . En dan heb ik toch weer een stuk meer leefkwaliteit. En nog heb ik er dan dagen bij dat het verdriet dat mijn lijf slecht wil groter is dan mijn blijheid met wat wel weer kan. Ik weet ook niet of leren accepteren betekent dat je er 100% tevreden mee bent. Soms is dat 80% en op rotdagen misschien maar 20%. Het wisselt. Op het moement dat de 80% dagen gaan overheersen ben je een eind op weg qua acceptatie denk ik.
zaterdag 19 september 2015 om 16:56
Hier ook geen kanker maar wel lang vermoeid geweest na een depressie. Ik heb toen met een psych gepraat en we hebben toen ook een soort van planning gemaakt wat ik kon doen op een dag. Ik had ook de neiging om al mijn energie (die ik vooral in de ochtend heb) direct op te branden. Ze heeft mij geleerd rust te nemen tussen taken en zo ging het langzaam de betere kant op.
Ik begrijp wel dat je in de bloei van je leven zit en nu zo weinig kan voor je eigen gevoel. Lijkt me heel erg moeilijk. Ben je met iemand daarover al in gesprek, om dat een plekje te geven? Aangezien de situatie vast niet binnen drie maanden is opgelost (al gun ik het je van harte) lijkt me dat wel waardevol.
Ik begrijp wel dat je in de bloei van je leven zit en nu zo weinig kan voor je eigen gevoel. Lijkt me heel erg moeilijk. Ben je met iemand daarover al in gesprek, om dat een plekje te geven? Aangezien de situatie vast niet binnen drie maanden is opgelost (al gun ik het je van harte) lijkt me dat wel waardevol.
zaterdag 19 september 2015 om 17:03
quote:braam127 schreef op 19 september 2015 @ 16:28:
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.Toch vind ik dat je trots mag zijn Braam! Mijn moeder is ook al jaren aan het vechten tegen kanker. En oh, is zij die strijd aangegaan. Ik zie bij die vrouw zoveel moed, strijdlust en kracht. Ik heb ook een oom verloren aan kanker en dat ging er heel anders aan toe. Hij werd lamgeslagen door zijn toekomstbeeld, werd depressief, huilde veel. Twee totaal verschillende prognoses en ik ga ook niet zeggen dat mijn oom al minder kans had omdat hij er anders in stond. Maar het is meer dan maar in die stoel gaan liggen en chemo binnenkrijgen. Het gaat om je steeds weer op te pakken en door te gaan. Om de onzekerheid van je bestaan zeker te stellen. Dat vereist psychisch veel van je. Ik heb eerder van je gelezen en dat heb jij in je. Dus bij deze mag je wel heel trots op jezelf zijn. Je hebt van de meest rotte situatie in je leven draagbaar gemaakt. Dat doe je niet zomaar! Dus echt, wees retetrots op jezelf!
[...]
Moet ik hier dan trots op zijn? Want dat ben ik echt niet. Ik vind helemaal niet dat ik iets gedaan heb. Ik ben met mijn klachten naar een arts geweest, ik heb me laten behandelen en hierdoor ben ik weer beter. Maar niet omdat ik meer 'gevochten' heb dan lotgenoten die het niet hebben overleefd. Ik wil hier zeker niemand mee beledigen, maar zo voelt het wel. Ik hoor dit zo vaak, dat ik "gewonnen" heb. Ik weet dat mensen dit zeggen om mij op te beuren, maar het voelt als een holle frase. Ik ben ziek geworden en hierdoor zijn dingen gewoon anders. Ik herken de persoon die terugkijkt in de spiegel niet altijd meer en ik moet hier mee leren omgaan, met vallen en opstaan. En soms val je meer dan je opstaat, en vandaag is helaas zo'n dag.Toch vind ik dat je trots mag zijn Braam! Mijn moeder is ook al jaren aan het vechten tegen kanker. En oh, is zij die strijd aangegaan. Ik zie bij die vrouw zoveel moed, strijdlust en kracht. Ik heb ook een oom verloren aan kanker en dat ging er heel anders aan toe. Hij werd lamgeslagen door zijn toekomstbeeld, werd depressief, huilde veel. Twee totaal verschillende prognoses en ik ga ook niet zeggen dat mijn oom al minder kans had omdat hij er anders in stond. Maar het is meer dan maar in die stoel gaan liggen en chemo binnenkrijgen. Het gaat om je steeds weer op te pakken en door te gaan. Om de onzekerheid van je bestaan zeker te stellen. Dat vereist psychisch veel van je. Ik heb eerder van je gelezen en dat heb jij in je. Dus bij deze mag je wel heel trots op jezelf zijn. Je hebt van de meest rotte situatie in je leven draagbaar gemaakt. Dat doe je niet zomaar! Dus echt, wees retetrots op jezelf!
zaterdag 19 september 2015 om 17:03
quote:MevrouwJack schreef op 19 september 2015 @ 16:42:
[...]
Ik vind accepteren wel een heel moeilijk woord bij ziekte. Nou zit er bij mij ook nog wel progressie in gelukkig, maar als iemand het heeft over accepteren ga ik altijd steigeren. Terwijl ik wel weet dat het nodig is om uiteindelijk verder te kunnen. Maar ik snap niet zo goed hoe je dat doet, wat je dan precies accepteert.
Voordat je verder kan met je leven, zul je moeten accepteren dat je leven veranderd is.
Als je steeds maar blijft vechten tegen het feit dat je niet alles meer kunt zoals voorheen, gaat dat je heel veel energie kosten die je beter voor je herstel kunt gebruiken.
Als je accepteert (en realistisch kunt zijn) dat je je leven op een andere manier zult moeten gaan leiden, kun je eigenlijk pas echt verder naar je toekomst kijken.
Kijk naar wat er nog wel mogelijk is en niet steeds naar wat niet meer mogelijk is.
[...]
Ik vind accepteren wel een heel moeilijk woord bij ziekte. Nou zit er bij mij ook nog wel progressie in gelukkig, maar als iemand het heeft over accepteren ga ik altijd steigeren. Terwijl ik wel weet dat het nodig is om uiteindelijk verder te kunnen. Maar ik snap niet zo goed hoe je dat doet, wat je dan precies accepteert.
Voordat je verder kan met je leven, zul je moeten accepteren dat je leven veranderd is.
Als je steeds maar blijft vechten tegen het feit dat je niet alles meer kunt zoals voorheen, gaat dat je heel veel energie kosten die je beter voor je herstel kunt gebruiken.
Als je accepteert (en realistisch kunt zijn) dat je je leven op een andere manier zult moeten gaan leiden, kun je eigenlijk pas echt verder naar je toekomst kijken.
Kijk naar wat er nog wel mogelijk is en niet steeds naar wat niet meer mogelijk is.
zaterdag 19 september 2015 om 17:18
Het gaat inderdaad dan om het begrijpen dat je niet meer vergelijkt met hoe het was voor je ziek werd, maar vanaf het moment dat je begon beter te worden. Dat vind ik wel lastig, want het voelt dan alsof ik accepteer dat het nooit meer helemaal 100% wordt, en daar ben ik echt nog niet geloof ik.
Tjezus, wat vals
zaterdag 19 september 2015 om 18:22
quote:MevrouwJack schreef op 19 september 2015 @ 17:18:
Het gaat inderdaad dan om het begrijpen dat je niet meer vergelijkt met hoe het was voor je ziek werd, maar vanaf het moment dat je begon beter te worden. Dat vind ik wel lastig, want het voelt dan alsof ik accepteer dat het nooit meer helemaal 100% wordt, en daar ben ik echt nog niet geloof ik.De weg is voor iedereen anders.
Het gaat inderdaad dan om het begrijpen dat je niet meer vergelijkt met hoe het was voor je ziek werd, maar vanaf het moment dat je begon beter te worden. Dat vind ik wel lastig, want het voelt dan alsof ik accepteer dat het nooit meer helemaal 100% wordt, en daar ben ik echt nog niet geloof ik.De weg is voor iedereen anders.
zaterdag 19 september 2015 om 18:30
quote:Sharon-Viva schreef op 19 september 2015 @ 14:55:
[...]
Jij hebt heel veel bereikt! Jij hebt namelijk te maken gehad met die kloteziekte, en je niet klein laten krijgen! Echt, je weet niet half hoeveel jij hebt bereikt/gedaan! Jouw vrienden moeten nog maar zien te evenaren wat jij hebt bereikt, namelijk de strijd met het leven zelf aan gaan en die winnen!
Je wint niet van kanker, je hebt geluk of je hebt pech.
Zo lullig voor al die mensen, die dood gingen aan kanker.
Waren ze niet positief genoeg?
Hebben ze niet hard gevochten??
Moet je, behalve het feit accepteren dat je dood gaat, er ook nog ingepeperd krijgen dat het aan jezelf lag.
Nee, positief of negatief zijn: het heeft niet de minste invloed op de kanker.
[...]
Jij hebt heel veel bereikt! Jij hebt namelijk te maken gehad met die kloteziekte, en je niet klein laten krijgen! Echt, je weet niet half hoeveel jij hebt bereikt/gedaan! Jouw vrienden moeten nog maar zien te evenaren wat jij hebt bereikt, namelijk de strijd met het leven zelf aan gaan en die winnen!
Je wint niet van kanker, je hebt geluk of je hebt pech.
Zo lullig voor al die mensen, die dood gingen aan kanker.
Waren ze niet positief genoeg?
Hebben ze niet hard gevochten??
Moet je, behalve het feit accepteren dat je dood gaat, er ook nog ingepeperd krijgen dat het aan jezelf lag.
Nee, positief of negatief zijn: het heeft niet de minste invloed op de kanker.
zaterdag 19 september 2015 om 18:32
quote:dubbeltje4 schreef op 19 september 2015 @ 18:30:
[...]
Je wint niet van kanker, je hebt geluk of je hebt pech.
Zo lullig voor al die mensen, die dood gingen aan kanker.
Waren ze niet positief genoeg?
Hebben ze niet hard gevochten??
Moet je, behalve het feit accepteren dat je dood gaat, er ook nog ingepeperd krijgen dat het aan jezelf lag.
Nee, positief of negatief zijn: het heeft niet de minste invloed op de kanker.
heel waar, wat je hier zegt.
hoewel positief blijven natuurlijk wel het beste is in dat geval. dat lijkt me heel moeilijk omdat angst overheerst.
[...]
Je wint niet van kanker, je hebt geluk of je hebt pech.
Zo lullig voor al die mensen, die dood gingen aan kanker.
Waren ze niet positief genoeg?
Hebben ze niet hard gevochten??
Moet je, behalve het feit accepteren dat je dood gaat, er ook nog ingepeperd krijgen dat het aan jezelf lag.
Nee, positief of negatief zijn: het heeft niet de minste invloed op de kanker.
heel waar, wat je hier zegt.
hoewel positief blijven natuurlijk wel het beste is in dat geval. dat lijkt me heel moeilijk omdat angst overheerst.
zaterdag 19 september 2015 om 18:38
Ik lees het nog te vaak in overlijdensadvertenties: hij/zij heeft de ongelijke strijd verloren.
.Die strijd speelde zich mogelijk in je lichaam af, maar: jij kon er niet de minste invloed op uit oefenen.
De kanker ging zij eigen gang, totaal ongevoelig voor jouw emoties.
Het maakt het ziekteproces natuurlijk wel makkelijker te dragen voor jou en je omgeving als je positief erin blijft staan.
De kanker daarentegen maakt het geen moer uit.
.Die strijd speelde zich mogelijk in je lichaam af, maar: jij kon er niet de minste invloed op uit oefenen.
De kanker ging zij eigen gang, totaal ongevoelig voor jouw emoties.
Het maakt het ziekteproces natuurlijk wel makkelijker te dragen voor jou en je omgeving als je positief erin blijft staan.
De kanker daarentegen maakt het geen moer uit.
zaterdag 19 september 2015 om 19:12
quote:MevrouwJack schreef op 19 september 2015 @ 17:18:
Het gaat inderdaad dan om het begrijpen dat je niet meer vergelijkt met hoe het was voor je ziek werd, maar vanaf het moment dat je begon beter te worden. Dat vind ik wel lastig, want het voelt dan alsof ik accepteer dat het nooit meer helemaal 100% wordt, en daar ben ik echt nog niet geloof ik.Maar dat is ook maar menselijk hè dat je op dit moment nog niet zover bent. Geef jezelf daar de tijd voor, het is ook nogal wat wat je hebt mee gemaakt.
Het gaat inderdaad dan om het begrijpen dat je niet meer vergelijkt met hoe het was voor je ziek werd, maar vanaf het moment dat je begon beter te worden. Dat vind ik wel lastig, want het voelt dan alsof ik accepteer dat het nooit meer helemaal 100% wordt, en daar ben ik echt nog niet geloof ik.Maar dat is ook maar menselijk hè dat je op dit moment nog niet zover bent. Geef jezelf daar de tijd voor, het is ook nogal wat wat je hebt mee gemaakt.
zaterdag 19 september 2015 om 19:16
quote:dubbeltje4 schreef op 19 september 2015 @ 18:38:
Ik lees het nog te vaak in overlijdensadvertenties: hij/zij heeft de ongelijke strijd verloren.
.Die strijd speelde zich mogelijk in je lichaam af, maar: jij kon er niet de minste invloed op uit oefenen.
De kanker ging zij eigen gang, totaal ongevoelig voor jouw emoties.
Het maakt het ziekteproces natuurlijk wel makkelijker te dragen voor jou en je omgeving als je positief erin blijft staan.
De kanker daarentegen maakt het geen moer uit.
ik heb te veel gevallen gezien waarbij men de kans niet eens kreeg om een strijd aan te gaan.
dus tja, ik ben het met je eens.
Ik lees het nog te vaak in overlijdensadvertenties: hij/zij heeft de ongelijke strijd verloren.
.Die strijd speelde zich mogelijk in je lichaam af, maar: jij kon er niet de minste invloed op uit oefenen.
De kanker ging zij eigen gang, totaal ongevoelig voor jouw emoties.
Het maakt het ziekteproces natuurlijk wel makkelijker te dragen voor jou en je omgeving als je positief erin blijft staan.
De kanker daarentegen maakt het geen moer uit.
ik heb te veel gevallen gezien waarbij men de kans niet eens kreeg om een strijd aan te gaan.
dus tja, ik ben het met je eens.