Psyche
alle pijlers
Verlies van huisdier
maandag 11 januari 2016 om 19:08
Ik ben 27 jaar oud en heb een poes sinds dat ik 11 jaar was, ze is nu 16,5 en in het eindstadium van haar leven (chronisch nierfalen). Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen, in de belangrijkste jaren van mijn leven was ze er voor me en ons hele huis staat vol met spulletjes en foto's van haar.
Het doet me nu al zo ontzettend veelpijn om te bedenken dat ze er straks niet meer is, zo'n grote leegte en een enorm gemis. Ze komt nooit meer terug, en de rest van mijn leven moet ik zonder haar door gaan brengen. De dingen waar zij zo van genoot zal ze nooit meer ervaren. Ik weet me er echt heel weinig raad mee en verzet me er hevig tegen.
Helaas begrijpt niet iedereen je als je met zoiets als dit zit. En advies kan ik dan ook maar moeilijk vinden. Ik dacht, misschien is er hier iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt, en mij kan helpen.
Het doet me nu al zo ontzettend veelpijn om te bedenken dat ze er straks niet meer is, zo'n grote leegte en een enorm gemis. Ze komt nooit meer terug, en de rest van mijn leven moet ik zonder haar door gaan brengen. De dingen waar zij zo van genoot zal ze nooit meer ervaren. Ik weet me er echt heel weinig raad mee en verzet me er hevig tegen.
Helaas begrijpt niet iedereen je als je met zoiets als dit zit. En advies kan ik dan ook maar moeilijk vinden. Ik dacht, misschien is er hier iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt, en mij kan helpen.
maandag 11 januari 2016 om 19:14
Ik heb helaas ook afscheid moeten nemen van een aantal katten oa mijn geliefde witte pers (hartstilstand). Ik wist wel dat zij last had van het hart en was net bezig met hartfilm laten maken enzo. Ik heb gehuild en gegild toen het gebeurde en toen mijn ouders gebeld. Ik wilde dat zij een waardig afscheid kreeg dus ik heb contact opgenomen met een dierenbegraafplaats. Ik heb mijn kat gecremeerd en een urn gekozen en deze beschilderd. Toen ik echt klaar was om afscheid te nemen heb ik na een aantal maanden haar as in zee gestrooid. Ik denk dat het goed is om voor jezelf een afscheidsritueel te kiezen ook wanneer anderen dat overdreven vinden.
Ik heb een paar maanden later weer een kat genomen uit het asiel. Ik vond het ook mooi om een andere kat een 2de kans te geven. Eerst wilde ik weer een pers...uiteindelijk heb ik voor een heel ander soort kat gekozen.
Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je kat niet te veel hoeft te leiden. Geef je kat een mooi afscheid.
Ik heb een paar maanden later weer een kat genomen uit het asiel. Ik vond het ook mooi om een andere kat een 2de kans te geven. Eerst wilde ik weer een pers...uiteindelijk heb ik voor een heel ander soort kat gekozen.
Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je kat niet te veel hoeft te leiden. Geef je kat een mooi afscheid.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 11 januari 2016 om 19:14
Erg hè. Bleven huisdieren maar voor altijd bij ons. Ik heb hetzelfde met mijn hond, wordt dit jaar ook al weer 9 en ze is nou ook weer niet 's werelds sterkste hond Vooral als ik ongesteld moet worden word ik soms opeens midden in de nacht wakker en begin te janken, omdat ik opeens besef dat ze bijna dood gaat
Veel mensen begrijpen dat inderdaad niet, hoeveel je van zo'n diertje kan houden. Ik zie mijn kleine echt als familie, mijn zusje, babytje, noem het maar op. Mijn kleine meisje! "Het is maar een hond.."
Geen advies dus omdat mijn poppetje nog leeft, maar ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Overigens inmiddels wel afscheid moeten nemen van een aantal dierbare paarden. Vond ik ook verschrikkelijk, maar het went. Als in, je denkt er niet meer iedere dag aan en moet ook niet meer janken als je dat wel doet.
Veel mensen begrijpen dat inderdaad niet, hoeveel je van zo'n diertje kan houden. Ik zie mijn kleine echt als familie, mijn zusje, babytje, noem het maar op. Mijn kleine meisje! "Het is maar een hond.."
Geen advies dus omdat mijn poppetje nog leeft, maar ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Overigens inmiddels wel afscheid moeten nemen van een aantal dierbare paarden. Vond ik ook verschrikkelijk, maar het went. Als in, je denkt er niet meer iedere dag aan en moet ook niet meer janken als je dat wel doet.
maandag 11 januari 2016 om 19:16
maandag 11 januari 2016 om 19:17
Aww... het verlies van een huisdier is altijd pijnlijk en verdrietig. Neem uitgebreid afscheid van je maatje, geef haar haar favoriete lekkernij nog een keer en geniet nog even van haar. Bewaar de foto's en de spulletjes. Maar weet ook dat het nu heel intens is, maar het verdriet zal op de lange termijn gaan slijten. Vergeten zul je haar echter nooit.
Sterkte!
Sterkte!
maandag 11 januari 2016 om 19:18
Ik begrijp je heel goed. 7jaar terug heb ik afscheid moeten nemen van mijn poezebeest, was daar echt kapot van. Was met haar opgegroeid en niemand voelde mij zo goed aan als zij. Ze heeft mij door heel wat donkere tijden gesleept gewoon door er te zijn. Mis haar nog steeds, en brand nog elke dag een kaasje voor haar. De grond zakte onder mijn voeten en heb me heel lang verloren gevoeld zonder haar. Ik heb inmiddels weer een lieve poezebeest, waar ik ook niet zonder zou kunnen. Je krijgt zoveel van die beestjes.
Geniet nog van dat je kat er nog is, vooral omdat het snel anders kan zijn en een hele dikke . Begrijp heel goed wat je bedoeld!
Geniet nog van dat je kat er nog is, vooral omdat het snel anders kan zijn en een hele dikke . Begrijp heel goed wat je bedoeld!
maandag 11 januari 2016 om 19:19
Lastig. Ik zou zeggen geniet nu nog van haar aanwezigheid en bedenk ook dat een kattenleven nu eenmaal korter duurt dan een mensenleven. Hopelijk heb je het beestje een leuk leven kunnen geven
Ik begrijp wel dat dit heel moeilijk is hoor, vooral nu je het echt zo aan ziet komen. Probeer haar nog even lekker te verwennen en neem na haar overlijden ook even de tijd om te rouwen, dat mag best. Er zullen hier vast mensen zijn die zeggen "het is maar een poes", maar ook daar kun je een heel innige band mee hebben.
Ik begrijp wel dat dit heel moeilijk is hoor, vooral nu je het echt zo aan ziet komen. Probeer haar nog even lekker te verwennen en neem na haar overlijden ook even de tijd om te rouwen, dat mag best. Er zullen hier vast mensen zijn die zeggen "het is maar een poes", maar ook daar kun je een heel innige band mee hebben.
maandag 11 januari 2016 om 19:23
Ach, wat verdrietig..
Ik snap het helemaal. Een huisdier kan na zoveel jaar echt als 'lid van het gezin' voelen, ook al klinkt dat raar.
Mijn hondje is eerder dit jaar overleden. Heb in de laatste weken echt gehuild, vond het verschrikkelijk dat ze ziek was. Hadden haar gekregen toen ik nog op de basisschool zat en na 14,5 jaar was ze gewoon op.
Een tip, je mág best een tijd verdrietig zijn en 'rouwen' om het gemis van je beestje. Door haar spulletjes na een tijdje even op te bergen, kun je langzaam echt gaan wennen aan jullie leven zonder haar. Ook al kun je je het nu nog niet voorstellen, je geeft het vanzelf een plekje. En je hebt haar prachtige herinneringen voor altijd
Ik snap het helemaal. Een huisdier kan na zoveel jaar echt als 'lid van het gezin' voelen, ook al klinkt dat raar.
Mijn hondje is eerder dit jaar overleden. Heb in de laatste weken echt gehuild, vond het verschrikkelijk dat ze ziek was. Hadden haar gekregen toen ik nog op de basisschool zat en na 14,5 jaar was ze gewoon op.
Een tip, je mág best een tijd verdrietig zijn en 'rouwen' om het gemis van je beestje. Door haar spulletjes na een tijdje even op te bergen, kun je langzaam echt gaan wennen aan jullie leven zonder haar. Ook al kun je je het nu nog niet voorstellen, je geeft het vanzelf een plekje. En je hebt haar prachtige herinneringen voor altijd
maandag 11 januari 2016 om 19:23
quote:Wishlist schreef op 11 januari 2016 @ 19:18:
Ik begrijp je heel goed. 7jaar terug heb ik afscheid moeten nemen van mijn poezebeest, was daar echt kapot van. Was met haar opgegroeid en niemand voelde mij zo goed aan als zij. Ze heeft mij door heel wat donkere tijden gesleept gewoon door er te zijn. Mis haar nog steeds, en brand nog elke dag een kaasje voor haar. De grond zakte onder mijn voeten en heb me heel lang verloren gevoeld zonder haar. Ik heb inmiddels weer een lieve poezebeest, waar ik ook niet zonder zou kunnen. Je krijgt zoveel van die beestjes.
Geniet nog van dat je kat er nog is, vooral omdat het snel anders kan zijn en een hele dikke . Begrijp heel goed wat je bedoeld!Ik moest echt huilen van je reactie. Heb je ervaren dat je de nieuwe poes ging vergelijken met de overleden poes? Of dat niet?
Ik begrijp je heel goed. 7jaar terug heb ik afscheid moeten nemen van mijn poezebeest, was daar echt kapot van. Was met haar opgegroeid en niemand voelde mij zo goed aan als zij. Ze heeft mij door heel wat donkere tijden gesleept gewoon door er te zijn. Mis haar nog steeds, en brand nog elke dag een kaasje voor haar. De grond zakte onder mijn voeten en heb me heel lang verloren gevoeld zonder haar. Ik heb inmiddels weer een lieve poezebeest, waar ik ook niet zonder zou kunnen. Je krijgt zoveel van die beestjes.
Geniet nog van dat je kat er nog is, vooral omdat het snel anders kan zijn en een hele dikke . Begrijp heel goed wat je bedoeld!Ik moest echt huilen van je reactie. Heb je ervaren dat je de nieuwe poes ging vergelijken met de overleden poes? Of dat niet?
maandag 11 januari 2016 om 19:24
Ik heb in maart 2015 na 15,5 jaar mijn geliefde Simba af moeten geven, ook de niertjes, haar zusje Shiba leeft nog wel en is nu dus ook bijna 16,5 jaar.
Het is erg zuur als je na zoveel fijne jaren met je trouwe huisdier ineens het diertje af moet geven, maar denk aan de mooie tijd die je met het beestje hebt gehad, die herinneringen blijven altijd, dat is veel waard.
Hoe heet jouw poes TO?
Het is erg zuur als je na zoveel fijne jaren met je trouwe huisdier ineens het diertje af moet geven, maar denk aan de mooie tijd die je met het beestje hebt gehad, die herinneringen blijven altijd, dat is veel waard.
Hoe heet jouw poes TO?
maandag 11 januari 2016 om 19:26
maandag 11 januari 2016 om 19:31
Mijn hond moesten we twee jaar geleden op 16-jarige leeftijd laten inslapen, ze had zo'n pijn, zakte op het laatst door haar achterpoten.
Het was tijd, en wat dat betreft ook nodig en vrede mee, maar ik mis haar nog steeds
Helaas geen advies, maar wel wil ik benadrukken dat ook al heeft niet iedereen er begrip voor, je mag zeker wel zo'n verdriet voelen.
Het was tijd, en wat dat betreft ook nodig en vrede mee, maar ik mis haar nog steeds
Helaas geen advies, maar wel wil ik benadrukken dat ook al heeft niet iedereen er begrip voor, je mag zeker wel zo'n verdriet voelen.
It's not always easy, but it's worth it.
. Gelukkig is het goed gekomen en wordt hij al 11 straks, maar hij is echt onderdeel van ons gezin net als de andere kat.
maandag 11 januari 2016 om 19:37
Ik ga eerst even een potje mee janken hoor! 8 jaar (pfff....8 jaar al!j geleden heb ik mijn lieve poezenbeest moeten laten inslapen vanwege een ziekte. Ze was bij ons geboren en is 15 jaar geworden. Ze was echt mijn poes.
In het begin is het zo raar om je geliefde huisdier niet om je heen te hebben. Het kroelen voor de tv en in bed, hoe ze altijd voor je voeten liep en ik meerdere malen over haar gestruikeld ben! Op een drafje op me af wanneer ik riep.
En hoe cliché ook, het gemis wordt minder. Ondertussen heb ik een andere poes, die natuulijk niet de plaats kan innemen, maar waar ik onderhand net zo gek op ben.
Alleen het verdriet kan me nog wel eens overvallen. Ik zit nu ook te janken hoor! In mijn leven meerdere huisdieren die overleden zijn, maar zij was toch speciaal.
In het begin is het zo raar om je geliefde huisdier niet om je heen te hebben. Het kroelen voor de tv en in bed, hoe ze altijd voor je voeten liep en ik meerdere malen over haar gestruikeld ben! Op een drafje op me af wanneer ik riep.
En hoe cliché ook, het gemis wordt minder. Ondertussen heb ik een andere poes, die natuulijk niet de plaats kan innemen, maar waar ik onderhand net zo gek op ben.
Alleen het verdriet kan me nog wel eens overvallen. Ik zit nu ook te janken hoor! In mijn leven meerdere huisdieren die overleden zijn, maar zij was toch speciaal.
"I love not Man the less, but Nature more..."
maandag 11 januari 2016 om 19:40
maandag 11 januari 2016 om 19:44
quote:GateKeeper schreef op 11 januari 2016 @ 19:40:
Mekkie
[IMG]http://i63.tinypic.com/1zoyv85.jpg[/IMG]Dankjewel
Mekkie
[IMG]http://i63.tinypic.com/1zoyv85.jpg[/IMG]Dankjewel
maandag 11 januari 2016 om 19:49
quote:heleen87 schreef op 11 januari 2016 @ 19:24:
Ik kan gewoon niet verkroppen dat het leven zo oneerlijk is...Meid toch, je lieve poes heeft een bejaarde leeftijd gehaald. Daar is niets oneerlijks aan. Met 27 jaar is dat toch iets wat je moet beseffen. Natuurlijk is het verlies van je huisdier verdrietig, maar plaats het wel een beetje in perspectief.
Ik kan gewoon niet verkroppen dat het leven zo oneerlijk is...Meid toch, je lieve poes heeft een bejaarde leeftijd gehaald. Daar is niets oneerlijks aan. Met 27 jaar is dat toch iets wat je moet beseffen. Natuurlijk is het verlies van je huisdier verdrietig, maar plaats het wel een beetje in perspectief.
maandag 11 januari 2016 om 19:54
quote:GateKeeper schreef op 11 januari 2016 @ 19:40:
Mekkie
[IMG]http://i63.tinypic.com/1zoyv85.jpg[/IMG]
Mooie foto ook, ik kan helaas zelf geen foto's posten, maar Simba was een zwarte kat (met slechts een heel klein wit stipje in de hals), een echt wild Pantertje qua persoonlijkheid, Shiba is volledig zwart met wit, zij is een echte tijgerin van karakter, wel lekker speels hoor.
Ze waren pas 4,5 week jong toen ik ze heb gered van een vrouw die hun nekjes om wilde draaien, ze was de nestjes beu, maar te lam om de moederpoes te laten helpen, ik heb de diertjes zelf vanaf hun 4,5 week alles verder bijgebracht als hun 'Pappa-baasje', bijnaam die ik kreeg voor mijn zorgzaamheid.
Nou ja goed, Simba werd dus maar 15,5 jaar, maar wel 15,5 hele dankbare jaren en Shiba al bijna 16,5 jaar, ik ben er trots op.
Dat was zo'n beetje mijn verhaal, ik bedoel daar natuurlijk mee, koester de momenten die je nu nog met je poes hebt en koester later de herinneringen het meest!
Mekkie
[IMG]http://i63.tinypic.com/1zoyv85.jpg[/IMG]
Mooie foto ook, ik kan helaas zelf geen foto's posten, maar Simba was een zwarte kat (met slechts een heel klein wit stipje in de hals), een echt wild Pantertje qua persoonlijkheid, Shiba is volledig zwart met wit, zij is een echte tijgerin van karakter, wel lekker speels hoor.
Ze waren pas 4,5 week jong toen ik ze heb gered van een vrouw die hun nekjes om wilde draaien, ze was de nestjes beu, maar te lam om de moederpoes te laten helpen, ik heb de diertjes zelf vanaf hun 4,5 week alles verder bijgebracht als hun 'Pappa-baasje', bijnaam die ik kreeg voor mijn zorgzaamheid.
Nou ja goed, Simba werd dus maar 15,5 jaar, maar wel 15,5 hele dankbare jaren en Shiba al bijna 16,5 jaar, ik ben er trots op.
Dat was zo'n beetje mijn verhaal, ik bedoel daar natuurlijk mee, koester de momenten die je nu nog met je poes hebt en koester later de herinneringen het meest!
maandag 11 januari 2016 om 19:58
Ik weet nog toen ik mijn eerste hondje heb verloren, 14 was hij en wat was ik er gek mee. Niet alleen ik maar ook mijn ouders waren er zo gek mee. Toen hij ziek werd, is mijn moeder naar de dierenarts gerend met de mededeling dat haar hondenkind ziek was. Hij is begraven op eendierenbegraafplaats en wij en mijn ouders waren er bij. Mijn ouders hebben de steen voor het grafje betaald. Ik was er zo stuk van dat ik meerdere keren per week er langs reed gedurende de eerste 9 maanden. Erna zijn honden gekomen en gegaan en er zijn honden geweest waar ik zelfs nog gekker op was. Maar raar genoeg is het verdriet nooit meer zo heftig geweest als de eerste keer. Heel veel sterkte!