verward door mijn eigen gedachten

07-02-2014 13:21 9 berichten
Alle reacties Link kopieren
Even uitleg:

We hebben vorige week de 20 weken echo gehad. We wouden graag weten of we een jongen of meisje zouden krijgen.

Beiden hadden we geen voorkeur. Na alle belangrijke controles leek alles super te gaan met onze baby. En op de echo was te zien dat het een jongen is, ik had tranen van blijdschap en geluk,voelde me zo trots en mijn man had een smile van oor tot oor.

Toch heb ik nu ineens het gevoel dat ik ergens in mijn hoofd toch op een meisje had gerekend en dat ik dat stiekem net wat leuker had gevonden.

Ik schaam mij vreselijk voor deze gedachte want ik ben echt heel blij dat we een zoon krijgen.

Waarom voelt het dan zo? en hoe krijg ik dat gevoel weg....

Ik durf het niet eens tegen mijn man te zeggen.

Iemand hier ervaring mee?
Alle reacties Link kopieren
volgens mij is dat hartstikke normaal hoor! bespreek het gewoon met je man. Een goede relatie begint bij een open communicatie.

Ik wilde heel graag een jongetje en had daar ook wel op gerekend. Bij de 20 weken echo bleek ik een meisje te krijgen. Het was even wennen, maar dat komt vanzelf. Nu, 3 jaar later, kan ik me totaal niet voorstellen dat ik ooit een jongetje wilde
Jo, maak je geen zorgen! Ik kon mezelf nooooit voorstellen als 'jongetjesmoeder'. Een jongetje was net zo welkom als een meisje, maar wat moest ik er mee???

Dat was ook de reden dat ik bij de 20 weken echo graag het geslacht wou weten. En het werd een jongetje... Het kostte me 24 uur om aan het idee te wennen en toen heb ik er nooit meer over nagedacht (en man o man, wat hebben wij een leuk knulletje! ).
Alle reacties Link kopieren
Jullie hebben vast gelijk!

het komt misschien ook omdat we al een dochter hebben en dan ben je al zolang ingesteld op "meisjesdingen" enzo.

Ik weet gewoon niet beter nu,en heb mezelf nooit als een jongensmama gezien.

Ik zal het straks tegen mij man zeggen en dan lachen we er straks waarschijnlijk weer om... Voel me gewoon zo'n trut door deze gedachten.... Maar daar helpen de hormonen ook niet echt in mee...

Bedankt voor jullie lieve reacties, was bang dat ik meteen afgebrand zou worden hier op het forum door dit onderwerp aangezien ik het vaker voorbij heb zien komen en daar niet de aardigste berichten op kwamen....
O, ik had je nick niet eens goed tot me door laten dringen. Ik ben nu zwanger van een meisje en kan met de hand op mijn hart zegg en dat het me deze keer totaal niet uitmaakte (na een miskraam in de zomer). Vind het wel heel leuk dat we straks 'van allebei eentje' hebben.
Alle reacties Link kopieren
Ja en dat besef ik me ook absoluut hoor... Weet dat het ook ontzettend mis kan gaan en dat het ik juist ontzettend blij moet zijn (en dat ben ik ook voor 100%) dat het een gezond kindje is!

Ik weet ook wel dat het nu even in mijn hoofd zit, het is gewoon even wennen aan het idee! En als ik zie hoe trots mijn man is dat hij een zoon krijgt dan ben ik het ook meteen even vergeten hoor! Dus het gaat helemaal goed komen!
Alle reacties Link kopieren
Wat grappig, zie nu ineens mijn oude bericht terug!

Dat ik dit heb geschreven! Waren vast de hormonen! Heb het liefste mooiste en grappigste mannetje op aarde gekregen! En z'n zus is dol op hem!
Wat een leuke update!!! Gefeliciteerd en geniet ervan.
Haha leuk om te lezen.

Kon je het je nog wel herinneren dat je je zo voelde?

Dan is het vast maar kort geweest he.

Gelukkig maar

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven