Psyche
alle pijlers
Vraag ik teveel??
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:36
Ik had gister een afspr in het ziekenhuis, kreeg de uitslag van iets waar ik al heel lang mee zit. Gelukkig was alles goed.
Kom ik thuis begint mijn moeder over haar dag. Dat ze naar de supermarkt is geweest, wat ze had gehaald wat ze nu en vanavond ging doen. Het ging maar door. Pas na een half uur zegt ze o ja en hoe was het in het ziekenhuis. Ik had inmiddels al tranen in mijn ogen en ben boos naar mijn kamer gelopen.
Mijn moeder begon te lachen en zei waarom ik altijd zo overgevoelig doe. Dat heeft me zelfs meer gekwetst.
Het gekke is ik heb dat bij alle mensen die ik ken. Bijvoorbeeld mijn zus. Altijd vraag ik haar naar haar problemen. hoe het er voor staat, hoe ze zich er bij voelt en mij word nooit iets gevraagd. Als ik een keer iets over mezelf wil vertellen word daar overheen gepraat of duidelijk niet geluisterd.
Waarom is iedereen zo bezig met zichzelf?? En waarom kan ik dan wel vragen hoe het met iedereen is. Niet uit beleefdheid. Ik ben daar oprecht geintreseerd in. Als mijn zus weer eens problemen heeft me haar man dan zit ik daar zelfs echt mee en voel ik me rot. Ook als er iets is met mijn moeder of beste vriendin maar waarom hun niet bij mij??
Kom ik thuis begint mijn moeder over haar dag. Dat ze naar de supermarkt is geweest, wat ze had gehaald wat ze nu en vanavond ging doen. Het ging maar door. Pas na een half uur zegt ze o ja en hoe was het in het ziekenhuis. Ik had inmiddels al tranen in mijn ogen en ben boos naar mijn kamer gelopen.
Mijn moeder begon te lachen en zei waarom ik altijd zo overgevoelig doe. Dat heeft me zelfs meer gekwetst.
Het gekke is ik heb dat bij alle mensen die ik ken. Bijvoorbeeld mijn zus. Altijd vraag ik haar naar haar problemen. hoe het er voor staat, hoe ze zich er bij voelt en mij word nooit iets gevraagd. Als ik een keer iets over mezelf wil vertellen word daar overheen gepraat of duidelijk niet geluisterd.
Waarom is iedereen zo bezig met zichzelf?? En waarom kan ik dan wel vragen hoe het met iedereen is. Niet uit beleefdheid. Ik ben daar oprecht geintreseerd in. Als mijn zus weer eens problemen heeft me haar man dan zit ik daar zelfs echt mee en voel ik me rot. Ook als er iets is met mijn moeder of beste vriendin maar waarom hun niet bij mij??
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:41
Sorry, maar het feit dat ze er niet meteen naar vroeg, wil toch niet zeggen dat ze geen interesse heeft? Als '88 jouw geboortejaar is, dan vind ik je reactie door boos naar je kamer te lopen een beetje overtrokken en dat staat los van het feit hoe jij het altijd doet.........
Je kan nu eenmaal niet alles vergelijken met hoe jij iets doet! Neemt niet weg dat ik het fijn vind dat de uitslag positief was natuurlijk
Je kan nu eenmaal niet alles vergelijken met hoe jij iets doet! Neemt niet weg dat ik het fijn vind dat de uitslag positief was natuurlijk
zaterdag 27 augustus 2011 om 20:11
Hoi Lala,
Ik begrijp je reactie. Waarschijnlijk was het voor jou een spannende dag, de uitslag horen van iets waar je al een tijdje mee rond loopt en misschien nog niet zeker van weet wat het is? Dan zou het natuurlijk erg fijn zijn als je moeder met je meeleeft en interesse toont in hoe het gegaan is.
Als je moeder dan niet reageert/ handelt zoals jij graag zou willen, voelt dat teleurstellend.
Dan lijkt het mij ook vervelend dat ze jou gevoel niet serieus neemt door te gaan lachen.
Mijn moeder en ik hebben af en toe ook ruzie door soortgelijke situaties. Ik weet van mijzelf dat ik soms zelf ook de oorzaak ben. Soms vertel ik niet genoeg van te voren hoe spannend/ belangrijk iets voor mij is. Ook los ik dingen het liefst zelf op.
Ik ben nu aan het leren om meer naar mijn omgeving uit te spreken waar ik mee zit, hoe ik situaties ervaar en wat ik voel. Dit helpt mij erg! Mijn omgeving kan namelijk niet ruiken hoe ik mij voel/ waar ik mee zit, dat moet ik zelf vertellen.
Misschien dat jij daar ook moeite mee hebt?
Ik begrijp je reactie. Waarschijnlijk was het voor jou een spannende dag, de uitslag horen van iets waar je al een tijdje mee rond loopt en misschien nog niet zeker van weet wat het is? Dan zou het natuurlijk erg fijn zijn als je moeder met je meeleeft en interesse toont in hoe het gegaan is.
Als je moeder dan niet reageert/ handelt zoals jij graag zou willen, voelt dat teleurstellend.
Dan lijkt het mij ook vervelend dat ze jou gevoel niet serieus neemt door te gaan lachen.
Mijn moeder en ik hebben af en toe ook ruzie door soortgelijke situaties. Ik weet van mijzelf dat ik soms zelf ook de oorzaak ben. Soms vertel ik niet genoeg van te voren hoe spannend/ belangrijk iets voor mij is. Ook los ik dingen het liefst zelf op.
Ik ben nu aan het leren om meer naar mijn omgeving uit te spreken waar ik mee zit, hoe ik situaties ervaar en wat ik voel. Dit helpt mij erg! Mijn omgeving kan namelijk niet ruiken hoe ik mij voel/ waar ik mee zit, dat moet ik zelf vertellen.
Misschien dat jij daar ook moeite mee hebt?
zaterdag 27 augustus 2011 om 20:54
Het is ook hoe je ermee omgaat. Mijn vriend vergeet dat soort dingen ook. Vond ik eerst vervelend, maar nu zeg ik na een minuut of vijf (als hij zijn belangrijkste dingen heeft verteld) grappend "Dit is nu bijvoorbeeld een moment waarop je zou kunnen vragen hoe mijn tentamen ging!". Dan antwoordt hij "Oh ja", luistert hij en kan ik mijn verhaal kwijt.
zaterdag 27 augustus 2011 om 21:15
Vind niet dat je te overgevoelig reageert, misschien was boos naar je kamer gaan niet zo'n geweldig plan, maar ik begrijp het wel.
Wat je er precies aan kan doen weet ik ook niet, sommige mensen kosten energie, anderen leveren energie op. Probeer mensen die je zelf kan 'kiezen' te zoeken die energie opleveren, dus mensen die wel de tijd nemen om naar jou te luisteren maar dat jij andersom ook naar hen luistert.
Wat je er precies aan kan doen weet ik ook niet, sommige mensen kosten energie, anderen leveren energie op. Probeer mensen die je zelf kan 'kiezen' te zoeken die energie opleveren, dus mensen die wel de tijd nemen om naar jou te luisteren maar dat jij andersom ook naar hen luistert.
zaterdag 27 augustus 2011 om 21:48
Ik vind het ook niet overgevoelig. Als ik (of mijn dochter) naar het ziekenhuis moet, zelfs bij kleine dingen, belt mijn moeder na afloop meteen hoe het is gegaan. Dat doe ik ook bij haar. Toen ik op mijn 24e (was al 5 jaar het huis uit) onverwacht werd geopereerd en mijn vriend geen vrij kon krijgen, is ze meteen in de auto gesprongen. Als zij in het ziekenhuis ligt zorg ik dat ik er ben.
Ik denk dat het erg afhangt van de band die je met je moeder hebt. Als je een nauwe band met iemand hebt dan denk je niet alleen uit beleefdheid aan hoe het is gegaan, maar wil je het ook echt graag weten. Als ik de uitslag van een onderzoek afwacht is mijn moeder ook gespannen. Omdat ze zich dus zorgen maakt om mij. En omgekeerd hetzelfde.
Ik denk dat het erg afhangt van de band die je met je moeder hebt. Als je een nauwe band met iemand hebt dan denk je niet alleen uit beleefdheid aan hoe het is gegaan, maar wil je het ook echt graag weten. Als ik de uitslag van een onderzoek afwacht is mijn moeder ook gespannen. Omdat ze zich dus zorgen maakt om mij. En omgekeerd hetzelfde.
