Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Wanhoop nabij

08-11-2019 03:51 5 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Dit is de eerste keer dat ik mijn boekje open klap - al dan niet onder een anoniem pseudoniem. Dit is tevens de eerste keer, en waarschijnlijk de laatste keer, dat ik de durf en het lef heb om mijn heil te zoeken op een online forum. Ik weet niet eens wat ik zelf moet typen op dit moment.

Om een korte samenvatting te schetsen van de afgelopen drie jaar - de jaren die toch wel het meest hebben bijgedragen aan mijn motivatie om dit bericht te schrijven: sinds drie jaar is het uit met mijn ex waar ik mee samenwoonde. Dit liep samen met mijn zoektocht naar mentale zorgverlening, aangezien ik met verslavings- en concentratieproblemen kampte. Net vóór het uitging begonnen aan een groepstraject bij PSYQ voor ADHD-patiënten, helemaal leuk. Tweede dag kregen we voorlichting over medicijnen als Ritalin, Concerta en Dexamfetamine. Tijdens deze voorlichting werden deze medicijnen behoorlijk gepromoot. Vanuit mijn jeugd had ik van horen zeggen dat zulke medicijnen verslavend waren. Gewaarschuwd mens telt voor twee, nietwaar? Ik vraag dus in hoeverre die medicijnen verslavend zouden kunnen zijn, gezien mijn geschiedenis bij Jellinek etc. De dienstdoende psychiater geeft aan dat verslaving nooit is aangetoond, etc. Prima. Geef me die shit.

Nou, dat hebben ze gedaan. En ik zou liegen als ik zeg dat het me niet heeft geholpen. Ik werd in een korte tijd een compleet ander mens. Een mens wat ik ergens nu nog ben. Ik las opeens veel, vond het leuk om me ergens in te verdiepen, kon me ergens langere tijd op concentreren, hield me afzijdig van sociale contacten, of in ieder geval daar waar het té persoonlijk werd. In 't kort, ik werd een stuudje. Dit was ik nooit geweest - en het beviel me wel. Het beviel me wel om eens degene te zijn die uit zichzelf 's avonds nog even wat wiskunde-oefeningen ging doen. Dit heb ik twee jaar zonder al teveel twijfels doorgezet. Af en toe wel confrontaties met mijn geweten, die ik dan pijnlijk uit de wegging. Maar dat ontwijken gaat inmiddels niet meer. Om een beeld te scheppen: drie jaar later ben ik bijna overal bang voor als ik in mijn eentje ben. Ik durf vrouwen niet langer aan te kijken dan nodig is om ook maar twijfel van een confrontatie op te wekken. Ik durf mijn mening niet uit te spreken. Het enige wat ik durf is mijn goedbetaalde baan voort te zetten - onder de pillen. Ik ben aan het afbouwen, maar ik ben absurd onzeker over mijn eigen prestaties. Ik ben bang als ik die pil niet heb, dat ik het werk helemaal niet leuk vind (werk in de IT).

Ik heb in 't algemeen een zeer relaxte jeugd gehad, maar heb een paar heftige jaren gekend tijdens de middelbare schooltijd. Sindsdien is mijn standaard-uitweg om iets niet te hoeven voelen de welbekende weg der genotsmiddelen geweest. Ik heb het gevoel dat ik nu op een kruispunt sta waarbij ik nog kan kiezen om een andere weg in te slaan, maar ik ben zo wanhopig op zoek naar iemand die mij kan voorzien van wijze raad. Of niet-wijze raad, mag ook. Maar het liefst wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
En wat gaf je het idee dat het viva-forum je bij deze nogal medische problematiek beter zou gaan helpen dan de reguliere hulpverlening?
tWW: Dit is een forum. Met een bepaalde dynamiek. Staat je die niet aan, dan zoek je een ander forum.
Alle reacties Link kopieren Quote
Op naar de huisarts. Leg je probleem voor.
Alle reacties Link kopieren Quote
Waarom zou het allemaal de schuld zijn van medicijnen?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
Alle reacties Link kopieren Quote
Een psycholoog kan dat.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven