Psyche
alle pijlers
Wanhopig om gezin
zondag 5 augustus 2012 om 10:39
Als het zoiets is als bijvoorbeeld autisme (daar moet ik bij een sociale fobie ook aan denken) dan is aanraking van anderen vaak al snel een inbreuk op hun privacy. In de maatschappij wordt aanraking als heel normaal gezien maar voor kinderen die autistisch zijn kan het aanvoelen alsof iemand over hun grenzen gaat.
Dus ze weten verstandelijk misschien dat aanraking heel normaal is maar daardoor is er nog geen erkenning voor het feit dat het voor hen soms lastig/erg lastig is om met bijvoorbeeld aanraking en indrukken van anderen om te gaan.
Misschien dat ze daardoor het idee heeft alsof jij als haar moeder teveel bij haar binnenkomt. Misschien helpt het om het niet als iets persoonlijks te zien, zoals ze zelf aangeeft weet ze ook zelf dat het niet de werkelijkheid is.
Daarnaast lijkt het me voor jou sowieso lastig in een gezin waarin sociale fobieen voorkomen en een andere manier van inleving en gevoelsvermogen heerst aan je behoeften tot menselijk echt contact te komen, zoals aanraken maar ook je verhaal kwijt kunnen.
Misschien kun je meer mensen vinden waar je naar toe kan om wel je verhaal kwijt te kunnen waar je met meer regelmaat naar toe kan? Of andere oplossingen te zoeken waardoor je minder met je dochter bezig bent. Hoe gaat het met je dochter zelf in haar eigen leven?
Dus ze weten verstandelijk misschien dat aanraking heel normaal is maar daardoor is er nog geen erkenning voor het feit dat het voor hen soms lastig/erg lastig is om met bijvoorbeeld aanraking en indrukken van anderen om te gaan.
Misschien dat ze daardoor het idee heeft alsof jij als haar moeder teveel bij haar binnenkomt. Misschien helpt het om het niet als iets persoonlijks te zien, zoals ze zelf aangeeft weet ze ook zelf dat het niet de werkelijkheid is.
Daarnaast lijkt het me voor jou sowieso lastig in een gezin waarin sociale fobieen voorkomen en een andere manier van inleving en gevoelsvermogen heerst aan je behoeften tot menselijk echt contact te komen, zoals aanraken maar ook je verhaal kwijt kunnen.
Misschien kun je meer mensen vinden waar je naar toe kan om wel je verhaal kwijt te kunnen waar je met meer regelmaat naar toe kan? Of andere oplossingen te zoeken waardoor je minder met je dochter bezig bent. Hoe gaat het met je dochter zelf in haar eigen leven?
zondag 5 augustus 2012 om 11:36
quote:Paekzwart schreef op 05 augustus 2012 @ 10:39:
Als het zoiets is als bijvoorbeeld autisme (daar moet ik bij een sociale fobie ook aan denken) dan is aanraking van anderen vaak al snel een inbreuk op hun privacy. In de maatschappij wordt aanraking als heel normaal gezien maar voor kinderen die autistisch zijn kan het aanvoelen alsof iemand over hun grenzen gaat.
Dus ze weten verstandelijk misschien dat aanraking heel normaal is maar daardoor is er nog geen erkenning voor het feit dat het voor hen soms lastig/erg lastig is om met bijvoorbeeld aanraking en indrukken van anderen om te gaan.
Misschien dat ze daardoor het idee heeft alsof jij als haar moeder teveel bij haar binnenkomt. Misschien helpt het om het niet als iets persoonlijks te zien, zoals ze zelf aangeeft weet ze ook zelf dat het niet de werkelijkheid is.
Ik denk eerder aan een stoornis in het schizo spectrum, vader en zoon zijn allebei terug getrokken, kunnen niet met emoties omgaan en dochter denkt dat moeder haar gaat misbruiken, ookal heeft ze daar geen duidelijk aanwijsbare redenen voor behalve haar eigen gedachten. Daarom is ze ook zo gemeen. Ze is ervan overtuigd dat als moeder te dichtbij komt, ze vreselijke dingen zal doen.
Deze collectie stoornissen gaat, net als autisme, gepaard met sociale angst en onvermogen om positieve en/of negatieve gevoelens op een functionele manier te uiten. het enige verschil is dat mensen met een stoornis in het schizo spectrum, vaak nog wel enig inlevingsvermogen hebben en zich kunnen verplaatsen in anderen. Vaak hebben ze echter niet door dat hun spraak, verhalen en opvattingen niet stroken met die van anderen en zullen zich daarom vaak buitengesloten voelen.
Ze kunnen mensen niet vertrouwen en zullen daarom alles doen om geestelijke en fysieke afstand te bewaren.
Zie dit aub niet als een officiële diagnose van mijn kant, ik geef gewoon aan dat wat ik las in de tekst ook wel eens iets heel anders kan zijn dan autisme of narcisme. je kan ook een veel minder bekende stoornis hebben.
Als het zoiets is als bijvoorbeeld autisme (daar moet ik bij een sociale fobie ook aan denken) dan is aanraking van anderen vaak al snel een inbreuk op hun privacy. In de maatschappij wordt aanraking als heel normaal gezien maar voor kinderen die autistisch zijn kan het aanvoelen alsof iemand over hun grenzen gaat.
Dus ze weten verstandelijk misschien dat aanraking heel normaal is maar daardoor is er nog geen erkenning voor het feit dat het voor hen soms lastig/erg lastig is om met bijvoorbeeld aanraking en indrukken van anderen om te gaan.
Misschien dat ze daardoor het idee heeft alsof jij als haar moeder teveel bij haar binnenkomt. Misschien helpt het om het niet als iets persoonlijks te zien, zoals ze zelf aangeeft weet ze ook zelf dat het niet de werkelijkheid is.
Ik denk eerder aan een stoornis in het schizo spectrum, vader en zoon zijn allebei terug getrokken, kunnen niet met emoties omgaan en dochter denkt dat moeder haar gaat misbruiken, ookal heeft ze daar geen duidelijk aanwijsbare redenen voor behalve haar eigen gedachten. Daarom is ze ook zo gemeen. Ze is ervan overtuigd dat als moeder te dichtbij komt, ze vreselijke dingen zal doen.
Deze collectie stoornissen gaat, net als autisme, gepaard met sociale angst en onvermogen om positieve en/of negatieve gevoelens op een functionele manier te uiten. het enige verschil is dat mensen met een stoornis in het schizo spectrum, vaak nog wel enig inlevingsvermogen hebben en zich kunnen verplaatsen in anderen. Vaak hebben ze echter niet door dat hun spraak, verhalen en opvattingen niet stroken met die van anderen en zullen zich daarom vaak buitengesloten voelen.
Ze kunnen mensen niet vertrouwen en zullen daarom alles doen om geestelijke en fysieke afstand te bewaren.
Zie dit aub niet als een officiële diagnose van mijn kant, ik geef gewoon aan dat wat ik las in de tekst ook wel eens iets heel anders kan zijn dan autisme of narcisme. je kan ook een veel minder bekende stoornis hebben.
zondag 5 augustus 2012 om 15:09
Allereerst wens ik je heel veel sterkte toe, het lijkt mij geen makkelijke situatie. Echter, ik vind het nogal wat om te noemen dat je dochter je geestelijk kapot heeft gemaakt en door informatie te zoeken over een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Je legt daardoor wel veel verantwoordelijkheid neer bij je dochter. Het lijkt mij voor haar ook niet makkelijk om op te groeien met een vader en broer die een sociale fobie hebben. Daarnaast is ze natuurlijk jongvolwassen wat vaak nog zwart-wit denken met zich meebrengt. Ik sluit mij dan ook aan bij een eerdere reactie om je dochter wat meer los te laten.
zondag 5 augustus 2012 om 15:23
Jeetje... ik ben er een beetje stil van... Wat een verhaal. En wat een omgeving om in te leven. Ook al ligt er een stoornis aan ten grondslag en kunnen ze er niks aan doen, dit is wel heel zwaar en eenzaam. Ik kan je alleen maar veel sterkte en wijsheid wensen. Ik hoop dat je, op een gegeven moment, voor jezelf kunt kiezen.
zondag 5 augustus 2012 om 15:31
Maar wil je dochter niet met haar probleem geholpen worden? In de eerste instantie niet voor jou, maar voor zich zelf? Misschien kan ze medicatie krijgen om haar irreële gedachten te onderdrukken.
Hoe was het toen jou kinderen klein waren dan? Praten ze toen wel over dingen die hen bezig hield? Vroeg jij ze er naar?
Hoe was het toen jou kinderen klein waren dan? Praten ze toen wel over dingen die hen bezig hield? Vroeg jij ze er naar?
maandag 6 augustus 2012 om 18:50
quote:Noerie schreef op 05 augustus 2012 @ 15:23:
Jeetje... ik ben er een beetje stil van... Wat een verhaal. En wat een omgeving om in te leven. Ook al ligt er een stoornis aan ten grondslag en kunnen ze er niks aan doen, dit is wel heel zwaar en eenzaam. Ik kan je alleen maar veel sterkte en wijsheid wensen. Ik hoop dat je, op een gegeven moment, voor jezelf kunt kiezen.
Helemaal mee eens.
Ik vind je een moedige vrouw .
Jeetje... ik ben er een beetje stil van... Wat een verhaal. En wat een omgeving om in te leven. Ook al ligt er een stoornis aan ten grondslag en kunnen ze er niks aan doen, dit is wel heel zwaar en eenzaam. Ik kan je alleen maar veel sterkte en wijsheid wensen. Ik hoop dat je, op een gegeven moment, voor jezelf kunt kiezen.
Helemaal mee eens.
Ik vind je een moedige vrouw .
maandag 6 augustus 2012 om 22:21
Je verhaal grijpt me erg aan, Bergita. Je verdriet, eenzaamheid en wanhoop spatten van het scherm.
Ik denk ook dat je los moet gaan laten, voor jouw eigen gezondheid. Je hoeft niet de banden te verbreken, maar wel voor jezelf gaan kiezen. Zoek hulp voor jou en creeer rust om je heen. Zoek je eigen stek.
Soms is er een crisis nodig om een doorbraak te creeeren. Ik denk dat jij de sleutel in handen hebt. En wie weet wat de toekomst brengt, het kan (hopelijk) vanaf hier alleen maar beter gaan.
Sterkte
Ik denk ook dat je los moet gaan laten, voor jouw eigen gezondheid. Je hoeft niet de banden te verbreken, maar wel voor jezelf gaan kiezen. Zoek hulp voor jou en creeer rust om je heen. Zoek je eigen stek.
Soms is er een crisis nodig om een doorbraak te creeeren. Ik denk dat jij de sleutel in handen hebt. En wie weet wat de toekomst brengt, het kan (hopelijk) vanaf hier alleen maar beter gaan.
Sterkte
You are not crazy, you are... colorful. Colorful in a way that might respond to medication.
donderdag 9 augustus 2012 om 13:58
Je lijkt niet te passen binnen je gezin, dit omdat er geen connectie echt mogelijk is met je man en je kinderen blijkbaar zijn genen daarin hebben geerfd.
Hoe vind je je relatie zelf met je man? Houd je van hem? Houdt hij van jou? Er wordt totaal niet in jouw behoeften voorzien van aandacht, medemenselijkheid, je emoties mogen en kunnen uiten. Hoe zit het fysiek tussen jou en je man?
Heb je wel eens er over gedacht om uit elkaar te gaan?
Het lijkt er op dat je man teveel macht had in de sturing hoe je met elkaar omgaat. Er is geen goed voorbeeld geweest tussen jou en je man over hoe jij behandeld dient te worden. De kinderen hebben dat blijkbaar overgenomen.
Als ze alle drie bovenmatig intelligent zijn dan klopt dat met de mogelijke definitie van asperger. Ze denken op zo'n abstract niveau dat zonder bijsturing ze heel erg hun eigen gang gaan m.b.t. menselijke connecties. Mensen die erg intelligent zijn hebben speciale hulp nodig van mensen die zélf erg intelligent zijn anders kunnen hun argumenten niet onderuit gehaald worden, bijgestuurd worden. Omdat ze niet snel iets van anderen aan zullen nemen.
Asperger (ook al wil je geen definities en of het dit nou echt precies is of meer of minder of iets anders, over bepaalde zaken praat je makkelijker als je het vanuit een verzamelingsnaam van problemen bekijkt) heeft ook te maken met aanraking, binding, anderen durven of willen toelaten in je persoonlijke ruimte op alleen maar specifieke manieren. Waarbij anderen al snel als te opdringerig worden gezien of grenzen moeilijk zijn te herkennen van anderen en dus ook zichzelf op het fysieke en intiemgeestelijke vlak.
Ook al lijken ze aan de buitenkant "normaal", ze zijn in ieder geval niet standaard.
Zijn er oplossingen waar je misschien over nadenkt om je eigen leven (buiten dat van je man, zoon en dochter om) vorm te geven zodat je wel je eigen menselijke behoefte aan contact, emoties mogen en kunnen uiten, begrip etc. zou kunnen vinden?
Hoe vind je je relatie zelf met je man? Houd je van hem? Houdt hij van jou? Er wordt totaal niet in jouw behoeften voorzien van aandacht, medemenselijkheid, je emoties mogen en kunnen uiten. Hoe zit het fysiek tussen jou en je man?
Heb je wel eens er over gedacht om uit elkaar te gaan?
Het lijkt er op dat je man teveel macht had in de sturing hoe je met elkaar omgaat. Er is geen goed voorbeeld geweest tussen jou en je man over hoe jij behandeld dient te worden. De kinderen hebben dat blijkbaar overgenomen.
Als ze alle drie bovenmatig intelligent zijn dan klopt dat met de mogelijke definitie van asperger. Ze denken op zo'n abstract niveau dat zonder bijsturing ze heel erg hun eigen gang gaan m.b.t. menselijke connecties. Mensen die erg intelligent zijn hebben speciale hulp nodig van mensen die zélf erg intelligent zijn anders kunnen hun argumenten niet onderuit gehaald worden, bijgestuurd worden. Omdat ze niet snel iets van anderen aan zullen nemen.
Asperger (ook al wil je geen definities en of het dit nou echt precies is of meer of minder of iets anders, over bepaalde zaken praat je makkelijker als je het vanuit een verzamelingsnaam van problemen bekijkt) heeft ook te maken met aanraking, binding, anderen durven of willen toelaten in je persoonlijke ruimte op alleen maar specifieke manieren. Waarbij anderen al snel als te opdringerig worden gezien of grenzen moeilijk zijn te herkennen van anderen en dus ook zichzelf op het fysieke en intiemgeestelijke vlak.
Ook al lijken ze aan de buitenkant "normaal", ze zijn in ieder geval niet standaard.
Zijn er oplossingen waar je misschien over nadenkt om je eigen leven (buiten dat van je man, zoon en dochter om) vorm te geven zodat je wel je eigen menselijke behoefte aan contact, emoties mogen en kunnen uiten, begrip etc. zou kunnen vinden?
donderdag 9 augustus 2012 om 14:04
Om iemand die autistisch is (niet specifiek bovenmatig intelligent) zijn speciale methodes om de ander te benaderen waarmee je jezelf aanpast naar hun niveau (wat je ook gedeeltelijk hebt proberen te doen) en vanuit daar contact kan maken en kan sturen.
Ik heb het nu over methodes waarop je autistische kinderen het best kan benaderen. Bij asperger (hoogbegaafdheid met autisme) heb je helaas als nadeel dat ze zo slim zijn dat aangeleerd gedrag gaan vertonen om mee te draaien in de maatschappij waardoor je geen eerlijke communicatie (ook niet naar jou als moeder en misschien geeneens naar henzelf) krijgt. Waardoor je ook niet weet waar hún grenzen liggen omdat ze zich dus aanpassen naar wat "hoort" niet wat zij zelf "voelen".
Daar lijkt het mijns inziens dus op mis gegaan te zijn.
Misschien kan je kijken naar technieken waarop autistische kinderen/mensen het beste benaderd kunnen worden. Handgrepen voor omgaan met mensen met asperger opzoeken.
Je zegt geen labels te willen plakken, dat hoeft ook niet. Maar door te kijken naar bepaalde specifieke problemen kun je misschien ook leren voor situaties die in jouw geval van toepassing lijken te zijn. Of het het nou helemaal hetzelfde is of misschien anders, bepaalde dingen lijken overeen te komen.
Ik heb het nu over methodes waarop je autistische kinderen het best kan benaderen. Bij asperger (hoogbegaafdheid met autisme) heb je helaas als nadeel dat ze zo slim zijn dat aangeleerd gedrag gaan vertonen om mee te draaien in de maatschappij waardoor je geen eerlijke communicatie (ook niet naar jou als moeder en misschien geeneens naar henzelf) krijgt. Waardoor je ook niet weet waar hún grenzen liggen omdat ze zich dus aanpassen naar wat "hoort" niet wat zij zelf "voelen".
Daar lijkt het mijns inziens dus op mis gegaan te zijn.
Misschien kan je kijken naar technieken waarop autistische kinderen/mensen het beste benaderd kunnen worden. Handgrepen voor omgaan met mensen met asperger opzoeken.
Je zegt geen labels te willen plakken, dat hoeft ook niet. Maar door te kijken naar bepaalde specifieke problemen kun je misschien ook leren voor situaties die in jouw geval van toepassing lijken te zijn. Of het het nou helemaal hetzelfde is of misschien anders, bepaalde dingen lijken overeen te komen.
donderdag 9 augustus 2012 om 15:05
Je lijkt afgestompt en teveel aangepast aan het gezin waarin je leeft waardoor je zelf niet meer kan zijn wie je bent.
Wat versta je onder je kinderen verliezen? In normale situaties ontmoet je (af en toe) nog je kinderen. In deze situatie zie je je eigen dochter toch al nauwelijks of komt ze nog bij jullie voor contact met je man en je broer?
Je man en broer zullen nog in het huis dan blijven wonen en jijzelf gaat dan weg als ik het goed begrijp? Denk je niet dat je zoon je op zal zoeken?
Kun je nog met je man over andere dingen praten of dingen doen, die wel nog iets toevoegen/leuk zijn en zou het uitmaken als je dat niet meer met hem kan?
Wat heb je voor nog meer contact buiten je gezin om met anderen?
Wat versta je onder je kinderen verliezen? In normale situaties ontmoet je (af en toe) nog je kinderen. In deze situatie zie je je eigen dochter toch al nauwelijks of komt ze nog bij jullie voor contact met je man en je broer?
Je man en broer zullen nog in het huis dan blijven wonen en jijzelf gaat dan weg als ik het goed begrijp? Denk je niet dat je zoon je op zal zoeken?
Kun je nog met je man over andere dingen praten of dingen doen, die wel nog iets toevoegen/leuk zijn en zou het uitmaken als je dat niet meer met hem kan?
Wat heb je voor nog meer contact buiten je gezin om met anderen?
donderdag 9 augustus 2012 om 15:07
Je lijkt in ieder geval jezelf verloren te zijn en je aandacht teveel op je gezin te richten. Het is makkelijker contact maken met anderen als je weer meer bent wie je van binnen bent. En contact met je man en kinderen verlopen nu ook wel erg moeizaam, wat haal je nog voor energie uit contact met hen?