Psyche
alle pijlers
Wat als ik het niet kan?
zondag 20 mei 2012 om 22:07
In mijn andere topic heb ik geschreven dat ik moeite heb met hierarchie en autoriteit. Hoewel ik toen behoorlijk kinderachtig reageerde, besef ik mij wel dat jullie gelijk hadden. En ook, dat ik eigenlijk nog het gedrag vertoon van een kind. Ik heb nu al verschillende therapeuten versleten en het gedrag verbetert niet. Ik blijf erin. Heb van alles geprobeerd, zelfs cognitieve therapie.
Ik blijf heel sterk voelen dat ik gewoon nog niet volwassen ben. Dat de wereld te groot en te eng voor me is. Ik kan geen verantwoordelijkheden aan. Ik kan er niet tegen dat ik weer onderaan moet beginnen. Als student was ik juist zo "belangrijk", mijn hoge cijfers werden geprezen, etc. Nu ben ik niks, een beginneling, papiertje blijkt weinig waard op zichzelf, zonder stage. (Ik ga een tweede MA doen, aanvullend op de eerste).
Een carriere switch maken kan ook niet. Een simpelere baan, waar je geen extreme werkdruk hebt, waar het meer doen is dan denken, dat zou mij goed doen. Natuurlijk is dat ook een baan, maar de verantwoordelijkheid is lager. Heb het idee dat een "MBO baan"zoals kapster vele malen relaxter is dan keihard werken binnen een bedrijf. Maar ik kan geen tweede studie betalen. Heb me kapot gewerkt om mijn MA te kunnen halen, hoe zou ik dat nog moeten betalen? Het geld is op.Heb gelukkig geen schulden gemaakt, maar heb geen spaargeld meer over.
En ik, ik ben ook op. Ik heb geen jeugd gehad en nu merk ik dat ik er ook nog niet aan toe ben. Ik ben gewoon nog een klein kind, dat, inderdaad, nog stampvoet, heel snel boos wordt, heel onzeker is en vrij weinig zelf durft te ondernemen...
Ik blijf heel sterk voelen dat ik gewoon nog niet volwassen ben. Dat de wereld te groot en te eng voor me is. Ik kan geen verantwoordelijkheden aan. Ik kan er niet tegen dat ik weer onderaan moet beginnen. Als student was ik juist zo "belangrijk", mijn hoge cijfers werden geprezen, etc. Nu ben ik niks, een beginneling, papiertje blijkt weinig waard op zichzelf, zonder stage. (Ik ga een tweede MA doen, aanvullend op de eerste).
Een carriere switch maken kan ook niet. Een simpelere baan, waar je geen extreme werkdruk hebt, waar het meer doen is dan denken, dat zou mij goed doen. Natuurlijk is dat ook een baan, maar de verantwoordelijkheid is lager. Heb het idee dat een "MBO baan"zoals kapster vele malen relaxter is dan keihard werken binnen een bedrijf. Maar ik kan geen tweede studie betalen. Heb me kapot gewerkt om mijn MA te kunnen halen, hoe zou ik dat nog moeten betalen? Het geld is op.Heb gelukkig geen schulden gemaakt, maar heb geen spaargeld meer over.
En ik, ik ben ook op. Ik heb geen jeugd gehad en nu merk ik dat ik er ook nog niet aan toe ben. Ik ben gewoon nog een klein kind, dat, inderdaad, nog stampvoet, heel snel boos wordt, heel onzeker is en vrij weinig zelf durft te ondernemen...
maandag 21 mei 2012 om 16:37
Ik weet niet welke therapeuten je al 'versleten' hebt, maar ben je al eens bij een therapeut geweest die is gespecialiseerd in Innerlijk Kind werk? Zo'n therapeut kan je zeker helpen om zeg maar 'op te groeien'. Als je op Google therapeut innerlijk kindwerk, en dan bijv. je woonplaats, intikt kom je een heel eind!
Ik hoop dat dit je wat op weg kan helpen. Ik denk nl. niet dat het zoeken van een andere baan je probleem op zal lossen. Je zult altijd te maken hebben met hiërarchie en daarom ook telkens tegen hetzelfde probleem aanlopen zolang er niets bij jouzelf (je reactie) verandert...
Heel veel succes!
Ik hoop dat dit je wat op weg kan helpen. Ik denk nl. niet dat het zoeken van een andere baan je probleem op zal lossen. Je zult altijd te maken hebben met hiërarchie en daarom ook telkens tegen hetzelfde probleem aanlopen zolang er niets bij jouzelf (je reactie) verandert...
Heel veel succes!
maandag 21 mei 2012 om 19:29
quote:rosecupcake schreef op 21 mei 2012 @ 14:00:
[...]
Heb je gelijk in hoor. Voel me daarom ook gevangen. Ik denk steeds "tot mijn 67e moet ik iets doen wat ik vreselijk vind". Geen enkele baan lijkt me echt zo leuk dat ik er van geniet als ik er heen ga. Mensen die je afsnauwen, deadlines, dingen moeten, vroeg opstaan, druk druk druk... zelfs filmsterren of mensen met een andere droombaan werken keihard.
Ik ben niet voor werk gemaakt. Het liefst werd ik huisvrouw, heb het ook tegen mijn vriend gezegd, ik wil thuis voor de kinderen zorgen. Maar hij vindt dat een slecht idee, ik moet ook bijdragen vindt hij. En volgens mij valt zelfs voor de kinderen zorgen tegen (al ze huilen, stout zijn, ziek zijn etc etc).
Ik verlang gewoon naar de momenten dat het thuis rustig was en ik gewoon de hele dag kon spelen en geen dingen moest doen.
Huisvrouw zijn bij de kinderen thuis is inderdaad een enorme verantwoordelijkheid! En ook heel druk. Ik werk 4 dagen en die dagen zijn veel minder vermoeiend dan 1 dag thuis met de kinderen. Ook leuk hoor! Maar heel heel vermoeiend. Zelfs op de wc heb je nog geen momentje voor jezelf. En vroeg opstaan moet dan ook gewoon.
Maar tot je 67e is nog heeeeeel lang! Je hoeft geen baan te vinden die je tot je 67e leuk zou vinden. Zoek een baan die je nu leuk lijkt. Of zoek een baan omdat het "moet" en doe leuk vrijwilligerswerk of een hobby waar je veel plezier uit haalt.
Werken hoort bij het leven. De meeste mensen werken om geld te verdienen. Zelf ga ik vrijwel elke dag met plezier naar mijn werk en dat wens ik iedereen toe! Het is heel belangrijk om een baan te hebben die je leuk vindt. Maar als dat er op dit moment niet in zit dan is het heel belangrijk om een baan te hebben om geld te verdienen.
[...]
Heb je gelijk in hoor. Voel me daarom ook gevangen. Ik denk steeds "tot mijn 67e moet ik iets doen wat ik vreselijk vind". Geen enkele baan lijkt me echt zo leuk dat ik er van geniet als ik er heen ga. Mensen die je afsnauwen, deadlines, dingen moeten, vroeg opstaan, druk druk druk... zelfs filmsterren of mensen met een andere droombaan werken keihard.
Ik ben niet voor werk gemaakt. Het liefst werd ik huisvrouw, heb het ook tegen mijn vriend gezegd, ik wil thuis voor de kinderen zorgen. Maar hij vindt dat een slecht idee, ik moet ook bijdragen vindt hij. En volgens mij valt zelfs voor de kinderen zorgen tegen (al ze huilen, stout zijn, ziek zijn etc etc).
Ik verlang gewoon naar de momenten dat het thuis rustig was en ik gewoon de hele dag kon spelen en geen dingen moest doen.
Huisvrouw zijn bij de kinderen thuis is inderdaad een enorme verantwoordelijkheid! En ook heel druk. Ik werk 4 dagen en die dagen zijn veel minder vermoeiend dan 1 dag thuis met de kinderen. Ook leuk hoor! Maar heel heel vermoeiend. Zelfs op de wc heb je nog geen momentje voor jezelf. En vroeg opstaan moet dan ook gewoon.
Maar tot je 67e is nog heeeeeel lang! Je hoeft geen baan te vinden die je tot je 67e leuk zou vinden. Zoek een baan die je nu leuk lijkt. Of zoek een baan omdat het "moet" en doe leuk vrijwilligerswerk of een hobby waar je veel plezier uit haalt.
Werken hoort bij het leven. De meeste mensen werken om geld te verdienen. Zelf ga ik vrijwel elke dag met plezier naar mijn werk en dat wens ik iedereen toe! Het is heel belangrijk om een baan te hebben die je leuk vindt. Maar als dat er op dit moment niet in zit dan is het heel belangrijk om een baan te hebben om geld te verdienen.
maandag 21 mei 2012 om 19:41
Ik ben geen psycholoog, maar het lijkt alsof je alleen maar super bang bent voor de toekomst.
Een beetje angst voor wat er komen gaat is logisch, ik ben bijna afgestudeerd en heb ook vlagen waarin ik alleen maar denk: Wat nu? Krijg ik wel een baan? Is dit het wel?
In het 'nu' leven, dat is belangrijk. Daar zijn cursussen voor, bijvoorbeeld mindfulness. Ik weet niet of je dat al geprobeerd hebt. Maar als ik je verhaal zo lees (ik heb je vorige topics niet gelezen, sorry, weet niet exact wat eraan vooraf is gegaan) kom je over als zo'n doemdenker. Dus stel je vindt leuk werk dat in principe beneden jouw niveau is, dan moet je niet na een half jaar denken (terwijl je het eigenlijk perfect naar je zin hebt) Shit, dit moet nog tot mijn 67e. Nee je leeft NU en als het NU leuk is, houden zo, en als het niet meer leuk is kap je er mee
En zeker, in de supermarkt of bij de Frozz word je niet meer aangenomen, maar kijk eens wat verder. Wat vind je echt leuk en vooral wat lijkt je nu leuk: in een antiekzaak werken? in een vintagewinkel? In een zwembad omdat je van zwemmen houdt? In de Efteling want ja duh, gaaf pretpark en gratis toegang? Misschien kun je wel goed schilderen en kun je cursussen geven, misschien kun je samen met iemand een bijles-schooltje oprichten want de hersenen heb je... Er is juist een zee aan mogelijkheden!
Een beetje angst voor wat er komen gaat is logisch, ik ben bijna afgestudeerd en heb ook vlagen waarin ik alleen maar denk: Wat nu? Krijg ik wel een baan? Is dit het wel?
In het 'nu' leven, dat is belangrijk. Daar zijn cursussen voor, bijvoorbeeld mindfulness. Ik weet niet of je dat al geprobeerd hebt. Maar als ik je verhaal zo lees (ik heb je vorige topics niet gelezen, sorry, weet niet exact wat eraan vooraf is gegaan) kom je over als zo'n doemdenker. Dus stel je vindt leuk werk dat in principe beneden jouw niveau is, dan moet je niet na een half jaar denken (terwijl je het eigenlijk perfect naar je zin hebt) Shit, dit moet nog tot mijn 67e. Nee je leeft NU en als het NU leuk is, houden zo, en als het niet meer leuk is kap je er mee
En zeker, in de supermarkt of bij de Frozz word je niet meer aangenomen, maar kijk eens wat verder. Wat vind je echt leuk en vooral wat lijkt je nu leuk: in een antiekzaak werken? in een vintagewinkel? In een zwembad omdat je van zwemmen houdt? In de Efteling want ja duh, gaaf pretpark en gratis toegang? Misschien kun je wel goed schilderen en kun je cursussen geven, misschien kun je samen met iemand een bijles-schooltje oprichten want de hersenen heb je... Er is juist een zee aan mogelijkheden!
dinsdag 22 mei 2012 om 21:11
Als het niet werkt en je hebt dat ook aangekaart, dan wordt het tijd voor iets anders. Daar zou ik me dan maar eens in gaan verdiepen, in andere mogelijkheden. Andere soort therapie, of misschien wel een veel intensiever traject. Er is ook nog wel wat tussen 1 keer per week en opgenomen worden. Ik kan me best voorstellen dat voor jou een intensievere therapie, met meerdere dagdelen per week goed zou werken. En ook met anderen om in een veilige setting om te gaan met relaties, grenzen, opdrachten, autoriteit etc.