Wat heeft mijn moeder gedaan

quote:MarindaH schreef op 25 augustus 2015 @ 03:46:

Hallo, niks wijst er toch op dat haar moeder contact had met pedofielen? Maak het drama nou niet erger dan het is zeg.



Daar gaat het toch niet om?! Je wilt toch sowieso niet dat foto's van je bijna naakte kind bij allerlei vreemden in bezit zijn en rondslingeren, openbaar zijn...

Pedofiel of niet.

Ik zou gewoon willen dat die foto's voor zover nog mogelijk overal verwijderd worden. Ook van telefoons en computers van wildvreemde kerels.

Wat een enorme kutstreek van je moeder. En dan ook nog doodgaan zodat je er nooit meer met haar over kan hebben. Ik snap dat je je kapot bent geschrokken en lamgeslagen bent want waar moet je heen met je boosheid? Je verdriet wordt geblokkeerd en kan er niet uit.

Ik zou toch een therapeut bellen TO want dit is niet iets wat je makkelijk accepteert en achter je laat.

Heel veel sterkte

quote:bliep07 schreef op 24 augustus 2015 @ 21:57:

Ik kan de post even niet meer vinden maar wil degene bedanken die kwam met de tip om via de speciale Google zoekmachine afbeeldingen te uploaden! Kende het niet en ik ga dat doen!



Graag gedaan



https://images.google.com/imghp?hl=nl&gws_rd=ssl



O, iemand had hem al gepost voor je.

quote:tampontouwtje schreef op 25 augustus 2015 @ 02:48:

[...]





Ze zit er anders niet ver naast.



Sex contacten zogenaamd je foto's laten zien en toesturen. Wat denk je dat ze daarmee doen?? Zich op aftrekken!

Jij hebt wel een heel leuk beeld van mannen

Dat zal weinig goeds aantrekken.

[...]

Ik weet niet of je man een beetje wegwijs is met computers, maar ik kan op mijn computer precies zien op welk sites een account is aangemaakt, met het wachtwoord wat daarbij hoort.

Maar dan moet ik wel een wachtwoord invoeren om de wachtwoorden te kunnen lezen.

Bij Safari is dat bij de instellingen te vinden.

dus, safari, instellingen , wachtwoorden.



Dan zie je dus een lijst met sites waar een account is aangemaakt.

Bliep: dat snap ik wel hoor! Het is ook geen verwijt als je het niet doet, hoor..



Ook bizar dat het ook nog 6 jaar geduurd heeft..



Echt heel veel sterkte

Allereerst gecondoleerd TO.

Ik zou wel je werkgever/direct leidinggevende inlichten.

Je zegt namelijk dat ze een paar keer de naam van je werkgever heeft genoemd.

Stel dat één van de contacten het vreemd vind niets meer te horen en via je werkgever contact zoekt of een vraag stelt?

Dan weten zij in elk geval dat jij het niet was.

Gelet op het feit dat de gesprekken die zij had met de mannen niet lang duurden, denk ik dan niet dat het heel wat voorstelde. Ik denk dat het dan gewoon vermaak was voor the time being zeg maar. Er is geen langdurige relatie uit voortgekomen en de meesten wouden spullen, dus die hebben ook weer makkelijk zo'n 50 a 100 andere vrouwen waar zij tegelijkertijd mee bezig waren om te misbruiken voor financiële doeleinden. Ik hoop dat je niks ernstigs meer erbij zult vinden en denk toch echt dat het haar eenzaamheid was die zij nooit durfde te tonen aan de buitenwereld.

Jeetje TO, wat een verhaal. Ik snap dat het een scala aan emoties oplevert!



Wat ik niet goed begrijp, is dat naar een therapeut gaan zo'n stap voor je is? Je zegt dat 'die kletsen ook maar een eind weg', ben je bang dat ze jouw verhaal zullen doorvertellen? De meeste psychologen hebben een beroepscode, waardoor ze echt niet zomaar jouw verhaal mogen doorvertellen. Daarnaast: het is inderdaad een bijzonder verhaal, maar psychologen/therapeuten horen nog veel meer en veel bizardere verhalen. Het zou jammer zijn als dat je tegenhoudt om goede hulp te zoeken. Ik denk dat dat best even fijn kan zijn, om alle zaken op een rijtje te krijgen.

quote:glitglam schreef op 25 augustus 2015 @ 11:37:

Allereerst gecondoleerd TO.

Ik zou wel je werkgever/direct leidinggevende inlichten.

Je zegt namelijk dat ze een paar keer de naam van je werkgever heeft genoemd.

Stel dat één van de contacten het vreemd vind niets meer te horen en via je werkgever contact zoekt of een vraag stelt?

Dan weten zij in elk geval dat jij het niet was.Dat zou ik niet doen. Deze mannen waren ook niet lekker bezig, dus ik denk niet dat die naar een werkgever zouden stappen, die kans lijkt me echt heel klein. Ik heb ook best wat mannen gedate en verteld waar ik werkte, maar die zijn nooit verhaal gaan halen als ik niets meer liet horen (is idd voorgekomen ). Zou jij ooit bij iemands werkgever gaan polsen over iemand met wie je oppervlakkig contact had?

quote:MarindaH schreef op 25 augustus 2015 @ 13:03:

[...]





Dat zou ik niet doen. Deze mannen waren ook niet lekker bezig, dus ik denk niet dat die naar een werkgever zouden stappen, die kans lijkt me echt heel klein. Ik heb ook best wat mannen gedate en verteld waar ik werkte, maar die zijn nooit verhaal gaan halen als ik niets meer liet horen (is idd voorgekomen ). Zou jij ooit bij iemands werkgever gaan polsen over iemand met wie je oppervlakkig contact had?



Nee, dat zou ik nooit doen,maar je weet dus niet wat voor mafkezen er tussen zitten.

In dat geval vertel ik mijn direct leidinggevende liever kort en bondig wat er ongeveer speelt, dan dat ik me zorgen ga maken over of iemand contact opneemt met mijn werkgever of een raar geintje uithaalt.

Maar Bliep: als je daar zo bang voor bent, kun je dan niet naar een psycholoog in een hele andere plaats gaan? Dan is dit risico wel vrij klein..

Het zou mij toch wel de moeite waard lijken, het is zoiets groots om mee om te gaan en te moeten verwerken.

Ik vind dat een heel raar verhaal. Ik werk in de hulpverlening en het is absoluut NOT DONE om over je cliënten te gaan praten met mensen van buiten je werk. Daar kun je echt voor ontslagen worden, dus het is heel dom om te doen, maar ik zou het vooral zelf nooit doen omdat ik het heel respectloos vind. Dus hopelijk is dat een uitzondering; zoals ik 'de wereld' ken in elk geval wel!

Ik zou inderdaad ook eerst even goed de tijd nemen voordat je besluit wat je met dit geheim gaat doen.

Misschien dat je het op een later tijdstip duidelijker hebt wat je ermee wilt gaan doen.

Zolang je het voor je zelf houd heb je nog de keuze wat er mee te doen.

Maar met een hulpverlener praten moet natuurlijk altijd vertrouwelijk zijn, dus lijkt me dat geen probleem

Ik heb ook een moeder waar ik een moreel conflict mee heb, zij leeft alleen nog. Met moreel conflict bedoel ik dat wat ze heeft gedaan, mijn normen en waarden zo tegen de borst stuiten, dat ik geen contact meer met haar heb. Misschien helpen mijn overwegingen je.



Ik ben in mijn moeders verleden en jeugd gedoken, dwz, alles wat ik daarover wist, eens op een rij gezet, in een poging erachter te komen wat haar heeft bezield. Dat leverde veel antwoorden op, had ik niet verwacht maar ik kon toch oorzaken en redenen vinden.



Mijn moeder heeft een normaal iq. Maar ik weet dat toen ze geboren werd, ze niet ademde een hele tijd, ze was blauw en koud en er was geen hartslag vast te stellen. Ze moesten haar reanimeren, oa door haar afwisselend in koud en warm water te leggen en te beademen. Dat duurde vrij lang, ze vertelde dat ze eigenlijk doodgeboren was. Mijn moeder is van de jaren '50, zo ging dat toen. En door mijn ervaring in de hulpverlening, weet ik dat een moeilijke geboorte voor gedragsproblemen en handicaps kan zorgen.



Nu heeft ze wel een normaal iq maar gedragsmatig is niet normaal. Dat erkent ze zelfs. Mijn oma heeft me ook dingen verteld die dat idee ondersteunen. Dat het nooit is opgemerkt, kan ook aan de tijd liggen, ze heeft iig nooit een diagnose gehad. Maar ik weet uit ervaring en door de verhalen dat oa haar geweten slecht ontwikkeld is. Dus dat kan ik je aanraden, een trip down memory lane, als je antwoorden wilt.



Ook heb ik heel hard nagedacht over haar huwelijk met mijn vader en hun relatie. Dat leverde ook inzichten op. Dat was een heel slecht huwelijk, waar ze me bijna niks over wil vertellen, behalve dat ze mishandeld werd. Ik weet dat dat wel klopt uit eigen herinnering maar ze kan daar geen details over geven als ik ernaar vraag. Mijn vader heb ik het gevraagd, die ontkent alles maar die geloof ik ook niet. Ze heeft me verteld dat ze alles zal vertellen in haar testament. Nou, dat zal wel een negatieve verassing worden want ik weet hoe haar normen en waarden zijn. Die houden haar niet tegen in situaties waar dat wel zou moeten iig. Uitwijden over het mishandeld worden, lijkt mij nutteloos na je dood. Ik heb geen geheimen voor de mensen waar ik van hou, dat hoeft ook niet want ik doe geen immorele dingen.



Het is wel zo, ik heb een pedagogische opleiding gevolgd en ik weet waar ik naar moet kijken. Bepaalde gedragingen, beslissingen, ik zie het verband en weet hoe mensen zich kunnen gedragen, door mijn opleiding. Daardoor kan ik mijn moeders gedrag ook iets objectiever beoordelen. Dat kan iets lastiger zijn als je weinig weet over bv ontwikkeling in de jeugd. Dus ik denk dat je wel wat hulp zou kunnen gebruiken als je wilt snappen waarom. Het waarom was voor mij iig heeeeel belangrijk en nu snap ik het waarom wel.



Dat betekent niet dat het geen pijn meer doet. Maar ze was zich niet bewust van hoe verkeerd het was wat ze heeft besloten. Dat weet ik zeker omdat ik er wel over heb kunnen praten met haar. Dat geeft wel wat troost, eerlijk gezegd, gek genoeg. Ze heeft echt geen idee wat ze me heeft aangedaan. Maar eigenlijk weet ik ook vrij zeker dat jouw moeder dat ook niet snapte. Er is een verschil tussen snappen wat goed en slecht is en voelen wat goed en slecht is. Ernaar handelen is nog weer wat anders. Mensen leren die zaken in hun (vroege) jeugd, als ze daartoe in staat zijn.



Ik heb een heel strak moreel kompas, en gedeeltelijk komt die door haar. Ik zag als kind al dat ze emotioneel niet beschikbaar was en vormde al jong een negatieve mening daarover. Ik zat meer bij vriendinnetjes dan thuis, mijn hele jeugd, en leerde daar hoe dingen normaal gesproken gaan. En kreeg daar wel aandacht en waardering. Ik wist dan wel dat er iets 'anders' was aan mijn moeder maar heb later de puzzelstukjes pas op zijn plek gekregen. Ze deed wel bijna alles wat een moeder hoort te doen en kinderen zijn heel loyaal. Dus ik kwam pas later tot de conclusie dat sommige dingen wel heel erg verkeerd waren.



Toch kan ik haar vergeven, op therapeutisch niveau, want ze snapte het gewoon echt echt niet. Zij heeft een ander levenspad dan ik en ik kan zeggen dat ik blij ben dat ik ik ben en zij zij. Ik zou voor geen goud willen ruilen. Zoals mijn moeder leeft, dat doet ze omdat ze niet beter weet/kan/snapt, en ze wil ook niet beter weten. Ze is een volwassen vrouw dus ze kan gewoon naar een psycholoog stappen. Wil ze niet. En toen ik volwassen werd, heb ik ook voor mezelf gekozen door geen onderdeel van haar leven te zijn. Voordat ik haar dat kon vertellen, besloot ze dat ze mij niet meer wilde zien. Vanwege het morele conflict. Ze vindt nog steeds dat zij gelijk heeft. De gevolgen van haar immorele beslissing hebben mij al enorm beschadigd, en ik heb besloten dat ik niet meer door haar beschadigd wil worden.



Dat is okee, ik heb het geaccepteerd. We gaan het nooit eens worden. Als een relatie heel veel negatieve energie oplevert, ik vind dat je dan het recht hebt die te beeindigen. Ook al is het je eigen moeder.

Mooie post zeg.

Mooi chiefseattle.

Bedankt!

Inderdaad, wat mooi uitgelegd Chiefseattle!



Bliep, je kan ook online therapie volgen. Ik heb begrepen dat je dan kan mailen met de therapeut, dus ook handig om momenten dat het jou uit komt. Ik heb er geen ervaring mee maar als je er zelf geen vind via google zijn hier vast mensen die je er meer over kunnen vertellen.