Psyche
alle pijlers
Wat is Borderline nu precies??
dinsdag 19 juli 2011 om 19:22
Je leest en hoort veel over Borderline. Maar wat houdt het nou precies in?
Zelf herken ik me wel in dingen, maar volgens psych destijds heb ik het niet.
Ik kan me soms zo mee laten slepen door emoties. En dan is ook ineens alles fout aan die persoon. Het gevoel over iemand kan bij mij sterk wisselen. Door een opmerking die niet lekker valt...
Ben heel snel gekwetst (komt door mijn jeugd, ik zoek al snel ergens wat achter omdat mijn moeder geen liefde gaf maar wel vaak op me afgaf.
Dus ik ben eigenlijk altijd wel op mijn hoede. Ook omdat ik in vriendschappen wel gekwetst ben.
Ik kan periodes veel met iemand omgaan en dan ineens niet meer. Heb eigenlijk heel hoge verwachtingen van iemand, dus dan valt het ook al snel tegen. Kan heel erg slecht tegen onrecht en dat mensen achter mijn rug om dingen over mij gaan vertellen.
Ben verder dus "normaal' bevonden door psych..maar toch denk ik soms heb ik dat niet??
Ik snijd niet in mezelf, kan me best in twee kanten verplaatsen ook (dus denk niet uitsluitend zwart-wit).
Dus ja wat is Borderline nu precies voor jullie?? Zeg ook niet dat ik het heb.
Ik meende vroeger dat het zo was dat juist Borderliners hulp niet nodig vonden (wat dat accepteren ze moeilijk). Heb het misschien wel helemaal mis hoor!
Dan schijnt het altijd aan de omgeving te liggen en vooral niet aan zichzelf.
Als ik hier zo las zie ik dat niet zo. Dan zie ik toch wel degelijk mensen die vinden dat ze er toch wel hulp bij kunnen gebruiken.
Wat erg positief is.
Zelf herken ik me wel in dingen, maar volgens psych destijds heb ik het niet.
Ik kan me soms zo mee laten slepen door emoties. En dan is ook ineens alles fout aan die persoon. Het gevoel over iemand kan bij mij sterk wisselen. Door een opmerking die niet lekker valt...
Ben heel snel gekwetst (komt door mijn jeugd, ik zoek al snel ergens wat achter omdat mijn moeder geen liefde gaf maar wel vaak op me afgaf.
Dus ik ben eigenlijk altijd wel op mijn hoede. Ook omdat ik in vriendschappen wel gekwetst ben.
Ik kan periodes veel met iemand omgaan en dan ineens niet meer. Heb eigenlijk heel hoge verwachtingen van iemand, dus dan valt het ook al snel tegen. Kan heel erg slecht tegen onrecht en dat mensen achter mijn rug om dingen over mij gaan vertellen.
Ben verder dus "normaal' bevonden door psych..maar toch denk ik soms heb ik dat niet??
Ik snijd niet in mezelf, kan me best in twee kanten verplaatsen ook (dus denk niet uitsluitend zwart-wit).
Dus ja wat is Borderline nu precies voor jullie?? Zeg ook niet dat ik het heb.
Ik meende vroeger dat het zo was dat juist Borderliners hulp niet nodig vonden (wat dat accepteren ze moeilijk). Heb het misschien wel helemaal mis hoor!
Dan schijnt het altijd aan de omgeving te liggen en vooral niet aan zichzelf.
Als ik hier zo las zie ik dat niet zo. Dan zie ik toch wel degelijk mensen die vinden dat ze er toch wel hulp bij kunnen gebruiken.
Wat erg positief is.
dinsdag 19 juli 2011 om 21:02
Sterkte Laurentien en goed dat je het aanpakt!
Ik dacht altijd dat "borderliners" vaak van zichzelf niet inzien dat ze hulp nodig hebben.
Een borderliner bestaat natuurlijk ook niet. Je bent altijd gewoon een mens, net als ik..alleen die misschien wat meer ups en downs kent qua gevoelsbeleving.
Waar ik even mee zit (wilde er eigenlijk een ander topic over openen) is die vriendin. De vriendschap is al twee keer kort verbroken geweest, omdat het zo moeizaam werd. In het begin gaat het altijd goed, tot na een tijdje. En dan ineens heb ik het gedaan en krijgen we ruzie over niets, krijg ik ineens te horen wat er allemaal niet goed aan me is en weet ik het. Ik weet dus niet of zij Borderline heeft, hoeft helemaal niet.
Feit is wel dat ik het moeilijk vind.
Ook als ik dingen aangeef (mijn grenzen). Gaat ze er negen van de tien keer overheen. En het is echt een prima mens verder, het lijkt wel of ze het zich ook niet bewust is, hoe vaak ik het ook zeg.
Maar mijn gevoel zelf over haar wisselt ook nogal eens.
Dat komt echter door wat ze dan weer doet of zegt.
Ook valt zij steeds van de ene relatie in de andere. Het is net of ze niet zonder aandacht van een man kan. Ik vind dit lastig allemaal.
Ze smste me namelijk weer ergens over. Dus ik reageer nu even niet.
Als ik het zeg wordt ze boos. Maar als ik niet reageer heb ik ook kans dat ze morgen boos is, en dan weer niet op mij reageert (het is soms net of ze spelletjes speelt)
Heb alleen al een aantal keer gezegd dat ik niet altijd wil smsen, maar liever eens gewoon afspreek. Face to face is ook weer anders dan dat gesms.
En ik merk dus dat het me veel energie kost. Heb het idee dat ik op een gegeven moment weer verzandt in het haar steeds te woord staan, opbeuren en dat het me leeg trekt.
Omdat ik zelf natuurlijk ook met dingen zit.
Vaak gaat het ook (niet bewust heb ik het idee) alleen maar over haarzelf.
Heel raar, maar net na de breuk is ze altijd heel belangstellend. En al snel lijken we weer in het patroon te komen van dat zij neemt en ik vooral geef. Het is echt niet zo dat ze alleen een egoïstisch persoon is, dat niet. Toch ben ik op een gegeven moment toch weer meer met haar bezig dan ik wil.
Pfff vind dit zo lastig.
Heeft iemand hier nog tips voor. Of stel ik me aan?
Ik dacht altijd dat "borderliners" vaak van zichzelf niet inzien dat ze hulp nodig hebben.
Een borderliner bestaat natuurlijk ook niet. Je bent altijd gewoon een mens, net als ik..alleen die misschien wat meer ups en downs kent qua gevoelsbeleving.
Waar ik even mee zit (wilde er eigenlijk een ander topic over openen) is die vriendin. De vriendschap is al twee keer kort verbroken geweest, omdat het zo moeizaam werd. In het begin gaat het altijd goed, tot na een tijdje. En dan ineens heb ik het gedaan en krijgen we ruzie over niets, krijg ik ineens te horen wat er allemaal niet goed aan me is en weet ik het. Ik weet dus niet of zij Borderline heeft, hoeft helemaal niet.
Feit is wel dat ik het moeilijk vind.
Ook als ik dingen aangeef (mijn grenzen). Gaat ze er negen van de tien keer overheen. En het is echt een prima mens verder, het lijkt wel of ze het zich ook niet bewust is, hoe vaak ik het ook zeg.
Maar mijn gevoel zelf over haar wisselt ook nogal eens.
Dat komt echter door wat ze dan weer doet of zegt.
Ook valt zij steeds van de ene relatie in de andere. Het is net of ze niet zonder aandacht van een man kan. Ik vind dit lastig allemaal.
Ze smste me namelijk weer ergens over. Dus ik reageer nu even niet.
Als ik het zeg wordt ze boos. Maar als ik niet reageer heb ik ook kans dat ze morgen boos is, en dan weer niet op mij reageert (het is soms net of ze spelletjes speelt)
Heb alleen al een aantal keer gezegd dat ik niet altijd wil smsen, maar liever eens gewoon afspreek. Face to face is ook weer anders dan dat gesms.
En ik merk dus dat het me veel energie kost. Heb het idee dat ik op een gegeven moment weer verzandt in het haar steeds te woord staan, opbeuren en dat het me leeg trekt.
Omdat ik zelf natuurlijk ook met dingen zit.
Vaak gaat het ook (niet bewust heb ik het idee) alleen maar over haarzelf.
Heel raar, maar net na de breuk is ze altijd heel belangstellend. En al snel lijken we weer in het patroon te komen van dat zij neemt en ik vooral geef. Het is echt niet zo dat ze alleen een egoïstisch persoon is, dat niet. Toch ben ik op een gegeven moment toch weer meer met haar bezig dan ik wil.
Pfff vind dit zo lastig.
Heeft iemand hier nog tips voor. Of stel ik me aan?
dinsdag 19 juli 2011 om 21:50
Hoi Butterfly
Bij mensen met borderline is het vaak zo dat ze moeite hebben met het onderhouden van vriendschappen en liefdesrelaties.
In jouw verhaal herken ik het van mensen uit mijn groep. Je weet niet of je ze bij de kop of bij de kont hebt. Ik heb geen moeite met vriendschappen maar de meeste mensen met het probleem wel en hebben vaak konflikten en verbreken dan het kontakt weer. Om hem dan later weer op te pakken. Het is vaak aantrekken afstoten.... En dat is voor iemand die geen borderline heeft heel moeilijk. Een borderliner vlucht vaak gauw weer in nieuwe liefdesrelaties maar deze gaan al gauw weer over omdat de spanning en de prikkels al gauw weer weg zijn ( waar de borderliner naar hunkert ) en omdat er met een borderliner moeilijk te leven valt mits deze niet aan zichzelf werkt.
Bij mensen met borderline is het vaak zo dat ze moeite hebben met het onderhouden van vriendschappen en liefdesrelaties.
In jouw verhaal herken ik het van mensen uit mijn groep. Je weet niet of je ze bij de kop of bij de kont hebt. Ik heb geen moeite met vriendschappen maar de meeste mensen met het probleem wel en hebben vaak konflikten en verbreken dan het kontakt weer. Om hem dan later weer op te pakken. Het is vaak aantrekken afstoten.... En dat is voor iemand die geen borderline heeft heel moeilijk. Een borderliner vlucht vaak gauw weer in nieuwe liefdesrelaties maar deze gaan al gauw weer over omdat de spanning en de prikkels al gauw weer weg zijn ( waar de borderliner naar hunkert ) en omdat er met een borderliner moeilijk te leven valt mits deze niet aan zichzelf werkt.
woensdag 20 juli 2011 om 09:09
quote:laurentien1970 schreef op 19 juli 2011 @ 21:52:
Ik weet niet of ze een persoonlijkheidsstoornis heeft . Praat ze wel eens over zichzelf?
nee en dat wil ze dus ook niet. Soms zei ze wel eens, ik weet het ook wel van mezelf. Maar als ik er dus eens wat over zei, op een liefdevolle manier, dan krijg ik de wind van voren.
Van haar familie (zus) krijgt ze wel steun en dat contact gaat goed. Maar ik zie wel een patroon bij haar. Ze heeft eigenlijk maar 1 vriendschap die ze al jaren heeft. De rest was altijd wel om een reden over gegaan.
Ook omdat iemand eens had gezegd dat een man maar naar haar hoefde te lachen en dat ze dan al verliefd was. En dat merk ik nu ook wel een beetje. Ze kan heel erg doordraven en idealiseert iemand. Totdat er iets gebeurt en dan stoot ze diegene ook heel snel af.
Wat ik vooral merk is het aantrekken en afstoten. Dus we hebben een hele leuke dag of avond. We hebben samen wat leuks gedaan. En daarna stoot ze me weer af..Dan is ze ineens weer afstandelijk (wat ik dan echt niet begrijp)
net of ik steeds probeer vrienden met haar te worden en dat niet lukt.
Ook zag ik kopieergedrag, steeds het gevoel dat ze jaloers op me was. Ze heeft zelfs vrienden van me proberen in te pikken.
Ze kan heel charmant overkomen en ze is dat in weze ook wel. Maar wel manipulatief.
Maar goed, zelfdoding of dergelijke heeft ze gelukkig nooit ondernomen.
Daarom vroeg ik me ook af of je alle criteria moet hebben.
Ik herken wel heel veel. Ze vindt bijvoorbeeld een man leuk. Hij stuurt haar sms. Zij stuurt sms terug. Vervolgens reageert hij niet en dan kan hij meteen weer in de stront zakken. En ze vult dan dingen in, dat hij haar vast wil dumpen. Ook gaat ze ze uittesten, door zelf niks te sturen.
Deze man heeft wel aangegeven dat hij het druk heeft. Maar in haar ogen is hij niet gek genoeg op haar, omdat hij niet dagelijks wat stuurt.
Weet je als het goed is is het hardstikke leuk, maar ik merk dat ik zelf wel wat afstand ga nemen omdat ik steeds gekwetst wordt door haar. Het gaat even goed, maar al snel komen er uitbarstingen van haar. Of reageert ze dingen op mij af en stoot me weer af.
Ik heb wel eens geopperd dat ze echt aan zichzelf moest gaan werken (want ik zie een relatie zo ook niet werken) Maar als ik dit zeg valt dit uiteraard verkeerd of heb ik het gedaan. Dus weet het niet meer, zucht. Ik neem nu wat afstand.
Ik weet niet of ze een persoonlijkheidsstoornis heeft . Praat ze wel eens over zichzelf?
nee en dat wil ze dus ook niet. Soms zei ze wel eens, ik weet het ook wel van mezelf. Maar als ik er dus eens wat over zei, op een liefdevolle manier, dan krijg ik de wind van voren.
Van haar familie (zus) krijgt ze wel steun en dat contact gaat goed. Maar ik zie wel een patroon bij haar. Ze heeft eigenlijk maar 1 vriendschap die ze al jaren heeft. De rest was altijd wel om een reden over gegaan.
Ook omdat iemand eens had gezegd dat een man maar naar haar hoefde te lachen en dat ze dan al verliefd was. En dat merk ik nu ook wel een beetje. Ze kan heel erg doordraven en idealiseert iemand. Totdat er iets gebeurt en dan stoot ze diegene ook heel snel af.
Wat ik vooral merk is het aantrekken en afstoten. Dus we hebben een hele leuke dag of avond. We hebben samen wat leuks gedaan. En daarna stoot ze me weer af..Dan is ze ineens weer afstandelijk (wat ik dan echt niet begrijp)
net of ik steeds probeer vrienden met haar te worden en dat niet lukt.
Ook zag ik kopieergedrag, steeds het gevoel dat ze jaloers op me was. Ze heeft zelfs vrienden van me proberen in te pikken.
Ze kan heel charmant overkomen en ze is dat in weze ook wel. Maar wel manipulatief.
Maar goed, zelfdoding of dergelijke heeft ze gelukkig nooit ondernomen.
Daarom vroeg ik me ook af of je alle criteria moet hebben.
Ik herken wel heel veel. Ze vindt bijvoorbeeld een man leuk. Hij stuurt haar sms. Zij stuurt sms terug. Vervolgens reageert hij niet en dan kan hij meteen weer in de stront zakken. En ze vult dan dingen in, dat hij haar vast wil dumpen. Ook gaat ze ze uittesten, door zelf niks te sturen.
Deze man heeft wel aangegeven dat hij het druk heeft. Maar in haar ogen is hij niet gek genoeg op haar, omdat hij niet dagelijks wat stuurt.
Weet je als het goed is is het hardstikke leuk, maar ik merk dat ik zelf wel wat afstand ga nemen omdat ik steeds gekwetst wordt door haar. Het gaat even goed, maar al snel komen er uitbarstingen van haar. Of reageert ze dingen op mij af en stoot me weer af.
Ik heb wel eens geopperd dat ze echt aan zichzelf moest gaan werken (want ik zie een relatie zo ook niet werken) Maar als ik dit zeg valt dit uiteraard verkeerd of heb ik het gedaan. Dus weet het niet meer, zucht. Ik neem nu wat afstand.
woensdag 20 juli 2011 om 11:26
quote:butterfly_80 schreef op 19 juli 2011 @ 21:02:
Ook als ik dingen aangeef (mijn grenzen). Gaat ze er negen van de tien keer overheen. Je moet gelijk al bij het begin jouw grens aangeven en niet pas wachten totdat het jou te veel wordt, want dan is het eigenlijk al te laat. Daarnaast houd het bij jezelf. Dus bijvoorbeeld niet: "Goh, vriendin ik vind jou (vul maar in)", want dan is het vrij logisch dat de ander haar kont tegen de krib gooit.
Heb je altijd al jouw grens aangegeven, of is dit iets van de laatste tijd? Ik herken dit wel bij een vriendin met een bepaalde stoornis (geen borderline overigens). Zij heeft jarenlang over mijn grens kunnen gaan, totdat ik zelf niet lekker in mijn vel zat. Toen ben ik ook begonnen met het aangeven van grenzen. In het begin merkte ik dat ze dat niet leuk vond, want ja, ze was gewend om haar zin te krijgen. Nu weet ze wel dat dat geen zin meer heeft en is ze daarmee opgehouden...
Ze smste me namelijk weer ergens over. Dus ik reageer nu even niet. Als ik het zeg wordt ze boos. Maar als ik niet reageer heb ik ook kans dat ze morgen boos is.
Dat valt bij mij onder de noemer claimen.
En ik merk dus dat het me veel energie kost. Heb het idee dat ik op een gegeven moment weer verzandt in het haar steeds te woord staan, opbeuren en dat het me leeg trekt.
Ook hier weer: niet wachten met je grenzen aangeven totdat je het teveel wordt, maar veel eerder aangeven. Als jij niet gelijk jouw grenzen aangeeft of niet duidelijk genoeg bent, kan zij daar handig op inspelen. Ze eist jouw aandacht op, omdat jij het toelaat.
Wat mij geholpen heeft, is dat ik onze vriendschap op een, tijdelijk, laag pitje heb gezet. Dat ging niet zonder slag of stoot van haar kant, maar het hielp wel om mijn woorden (grenzen) kracht te geven. Dat ik het echt serieus meende wat ik tegen haar zei. Die tijdelijke time-out heeft geholpen, ze respecteert mij en mijn grenzen nu wel. Alhoewel ik merk dat ze zo nu en dan nog steeds probeert om mijn grenzen op te zoeken, alleen laat ik dat dus niet meer toe en vangt ze bot.
Heel raar, maar net na de breuk is ze altijd heel belangstellend. En al snel lijken we weer in het patroon te komen van dat zij neemt en ik vooral geef.
Ze is weer jouw grenzen aan het uitproberen, hoever kan ze dit keer gaan? Hier wordt je niet gelukkig van. Persoonlijk vind ik dat een vriendschap in balans moet zijn. Deze vriendschap is eenzijdig en de balans is ver te zoeken, dus wederom afstand nemen is het beste, denk ik.
Ook als ik dingen aangeef (mijn grenzen). Gaat ze er negen van de tien keer overheen. Je moet gelijk al bij het begin jouw grens aangeven en niet pas wachten totdat het jou te veel wordt, want dan is het eigenlijk al te laat. Daarnaast houd het bij jezelf. Dus bijvoorbeeld niet: "Goh, vriendin ik vind jou (vul maar in)", want dan is het vrij logisch dat de ander haar kont tegen de krib gooit.
Heb je altijd al jouw grens aangegeven, of is dit iets van de laatste tijd? Ik herken dit wel bij een vriendin met een bepaalde stoornis (geen borderline overigens). Zij heeft jarenlang over mijn grens kunnen gaan, totdat ik zelf niet lekker in mijn vel zat. Toen ben ik ook begonnen met het aangeven van grenzen. In het begin merkte ik dat ze dat niet leuk vond, want ja, ze was gewend om haar zin te krijgen. Nu weet ze wel dat dat geen zin meer heeft en is ze daarmee opgehouden...
Ze smste me namelijk weer ergens over. Dus ik reageer nu even niet. Als ik het zeg wordt ze boos. Maar als ik niet reageer heb ik ook kans dat ze morgen boos is.
Dat valt bij mij onder de noemer claimen.
En ik merk dus dat het me veel energie kost. Heb het idee dat ik op een gegeven moment weer verzandt in het haar steeds te woord staan, opbeuren en dat het me leeg trekt.
Ook hier weer: niet wachten met je grenzen aangeven totdat je het teveel wordt, maar veel eerder aangeven. Als jij niet gelijk jouw grenzen aangeeft of niet duidelijk genoeg bent, kan zij daar handig op inspelen. Ze eist jouw aandacht op, omdat jij het toelaat.
Wat mij geholpen heeft, is dat ik onze vriendschap op een, tijdelijk, laag pitje heb gezet. Dat ging niet zonder slag of stoot van haar kant, maar het hielp wel om mijn woorden (grenzen) kracht te geven. Dat ik het echt serieus meende wat ik tegen haar zei. Die tijdelijke time-out heeft geholpen, ze respecteert mij en mijn grenzen nu wel. Alhoewel ik merk dat ze zo nu en dan nog steeds probeert om mijn grenzen op te zoeken, alleen laat ik dat dus niet meer toe en vangt ze bot.
Heel raar, maar net na de breuk is ze altijd heel belangstellend. En al snel lijken we weer in het patroon te komen van dat zij neemt en ik vooral geef.
Ze is weer jouw grenzen aan het uitproberen, hoever kan ze dit keer gaan? Hier wordt je niet gelukkig van. Persoonlijk vind ik dat een vriendschap in balans moet zijn. Deze vriendschap is eenzijdig en de balans is ver te zoeken, dus wederom afstand nemen is het beste, denk ik.
woensdag 20 juli 2011 om 13:29
Eerste ruzietje is alweer een feit. Ze kan soms zo dingen verdraaien voor mijn gevoel. Dat ik aan mezelf ga twijfelen of ik het wel juist heb.
Maar of ze nu wel of niet Borderline heeft. Wat meer afstand is wel wat beter.
We zouden gaan stappen het weekend maar ik zeg het af. Dat was ik sowieso al van plan, omdat het me helemaal niet goed uitkomt. Ik moet maandag gewoon vroeg en ben gewoon erg moe momenteel. Vind het dan wel weer lullig, want ik hou er niet van om iets af te zeggen.
En weet dat ze teleurgesteld zal zijn. Maar ik doe het anders voor haar en cijfer mezelf weg.
Ik vind het moeilijk om tegen haar te zeggen dat ik niet steeds wil smsen. Of ja heb het al heel vaak gezegd.
Als ze dan smst, dan vind ik het lullig om niet te reageren. Maar hoe moet ik het anders duidelijk maken, als ik het al heel vaak gezegd heb?
Ik spreek liever eens wat af, dan gewoon constant in contact te staan. Toch moet ik maar zien wat ik met deze vriendschap wil. Omdat ik toch wel het gevoel heb dat ik vaak meer geef dan andersom.
Of dat ze me alleen gebruikt als het zo uitkomt. Weet het soms gewoon niet. En vooral haar uitbarstingen zitten me dwars. Wat meestal per sms is. Ik durf vaak niet wat op te merken, dus herken het op eieren lopen wel (wat ik ergens las op een site over Borderline). Anderzijds kan ze mij soms wel erg terechtwijzen, op een niet prettige manier.
Tot zover. Ik heb het gevoel dat ik er maar over klaag. Waarom blijf je dan vriendinnen denken jullie misschien?? Tsja net als bij een slechte relatie soms. Als het goed is is het gewoon erg goed. Bepaalde dingen hebben we wel gemeen en kunnen ook erg lol hebben.
Lastig he.
Maar of ze nu wel of niet Borderline heeft. Wat meer afstand is wel wat beter.
We zouden gaan stappen het weekend maar ik zeg het af. Dat was ik sowieso al van plan, omdat het me helemaal niet goed uitkomt. Ik moet maandag gewoon vroeg en ben gewoon erg moe momenteel. Vind het dan wel weer lullig, want ik hou er niet van om iets af te zeggen.
En weet dat ze teleurgesteld zal zijn. Maar ik doe het anders voor haar en cijfer mezelf weg.
Ik vind het moeilijk om tegen haar te zeggen dat ik niet steeds wil smsen. Of ja heb het al heel vaak gezegd.
Als ze dan smst, dan vind ik het lullig om niet te reageren. Maar hoe moet ik het anders duidelijk maken, als ik het al heel vaak gezegd heb?
Ik spreek liever eens wat af, dan gewoon constant in contact te staan. Toch moet ik maar zien wat ik met deze vriendschap wil. Omdat ik toch wel het gevoel heb dat ik vaak meer geef dan andersom.
Of dat ze me alleen gebruikt als het zo uitkomt. Weet het soms gewoon niet. En vooral haar uitbarstingen zitten me dwars. Wat meestal per sms is. Ik durf vaak niet wat op te merken, dus herken het op eieren lopen wel (wat ik ergens las op een site over Borderline). Anderzijds kan ze mij soms wel erg terechtwijzen, op een niet prettige manier.
Tot zover. Ik heb het gevoel dat ik er maar over klaag. Waarom blijf je dan vriendinnen denken jullie misschien?? Tsja net als bij een slechte relatie soms. Als het goed is is het gewoon erg goed. Bepaalde dingen hebben we wel gemeen en kunnen ook erg lol hebben.
Lastig he.
donderdag 21 juli 2011 om 12:31
Hey,
ik ben ook een borderliner, of hoe je het ook wilt noemen.
Ik kan je wel vertellen waar ik last van heb, maar ik moet je er ook bij vertellen dat ik tijdens de vers traning (een training voor borderline) in een groep zat met 8 andere, en dat iedereen een andere vorm van borderline had. Het kan dus heel erg verschillen, de meeste verschillen tussen borderliners zijn toch wel de introverte en de extraverte borderliners. Ik ben een extraverte borderliner. De introverte borderliners worden haast nooit boos, misschien wel van binnen maar dat laten ze zeker niet aan de buitenwereld zien. Als ik boos ben schreeuw ik hier het hele dorp bij elkaar. Gewoon uit gevoel van onmacht omdat niemand me begrijpt. En dat snap ik achteraf dan wel, want ik snap mezelf ook niet.
Ik kan periode's heel erg onzeker zijn, denken dat als mijn man 5 min later thuis is dat ie met iemand ligt te krikken bijvoorbeeld. Ik moet wel zeggen dan het nu minder is omdat ik 5 jaar intensive behandeling heb gehad en de vers traning gedaan. Maar ik heb ook wel eens me dipjes zo nu en dan en dan word ik heel erg onzeker.
Voor de rest, ik heb me vroeger wel gesneden in mijn armen. En dat is echt niet zoals de meeste mensen denken omdat ik aandacht wilde, maar als je zo wanhopig in je kop bent, en de gedachten vliegen maar rond in je hoofd dan is snijden de enige uitweg, het gevoel als je snijd en het bloed wat langs je armen zijpelt daar werd ik weer rustig van, omdat op dat moment je aandacht alleen maar op je arm gevestigd is. Nu heb ik andere dingen gevonden om me af te leiden als ik weer zo denk.
Contacten met vrienden zijn wel over het algemeen goed, alleen als een van mijn vrienden iets bij me flikt is het direct over. ik kan daar wel makkelijker mee omgaan dan anderen denk ik.
ik ben ook een borderliner, of hoe je het ook wilt noemen.
Ik kan je wel vertellen waar ik last van heb, maar ik moet je er ook bij vertellen dat ik tijdens de vers traning (een training voor borderline) in een groep zat met 8 andere, en dat iedereen een andere vorm van borderline had. Het kan dus heel erg verschillen, de meeste verschillen tussen borderliners zijn toch wel de introverte en de extraverte borderliners. Ik ben een extraverte borderliner. De introverte borderliners worden haast nooit boos, misschien wel van binnen maar dat laten ze zeker niet aan de buitenwereld zien. Als ik boos ben schreeuw ik hier het hele dorp bij elkaar. Gewoon uit gevoel van onmacht omdat niemand me begrijpt. En dat snap ik achteraf dan wel, want ik snap mezelf ook niet.
Ik kan periode's heel erg onzeker zijn, denken dat als mijn man 5 min later thuis is dat ie met iemand ligt te krikken bijvoorbeeld. Ik moet wel zeggen dan het nu minder is omdat ik 5 jaar intensive behandeling heb gehad en de vers traning gedaan. Maar ik heb ook wel eens me dipjes zo nu en dan en dan word ik heel erg onzeker.
Voor de rest, ik heb me vroeger wel gesneden in mijn armen. En dat is echt niet zoals de meeste mensen denken omdat ik aandacht wilde, maar als je zo wanhopig in je kop bent, en de gedachten vliegen maar rond in je hoofd dan is snijden de enige uitweg, het gevoel als je snijd en het bloed wat langs je armen zijpelt daar werd ik weer rustig van, omdat op dat moment je aandacht alleen maar op je arm gevestigd is. Nu heb ik andere dingen gevonden om me af te leiden als ik weer zo denk.
Contacten met vrienden zijn wel over het algemeen goed, alleen als een van mijn vrienden iets bij me flikt is het direct over. ik kan daar wel makkelijker mee omgaan dan anderen denk ik.
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
