Psyche
alle pijlers
zo moe.
maandag 2 januari 2012 om 00:18
overmorgen begin ik aan mijn nieuwe baan,...mmaar sinds anderhalve week, of langer, weet niet meer zo goed sinds wanneer, huil ik en de tranen lijken uit mijn ziel te komen.
ik lijk wel bodemloos en op.
Ik ga ervoor, maar als het met die baan niet lukt weet ik niet meer wat ik moet doen. zoveel druk op die ene baan? ja, wantnik heb niks anders om me op te focussen datnverbetering zou kunnen brengen in mijn gevoelens van neerslachtigheid.
ik heb mijn omgeving verteld dat het niet goed met me gaat maar ik kan ze niet meer om steun vragen dan ik nu al gedaan heb.. ik zeur, bedel om aandacht en voel me daar niet oke bij.
ik ben aan het opgeven, ik voel het.
kijk naar manieren om eruit te stappen op het internet en dan wil ik gewoon weten hoe lang zoiets duurt..
ik ben gewoon zo moe en verdrietig.
zo moe.
sorry het moest ergens kwijt.
ik lijk wel bodemloos en op.
Ik ga ervoor, maar als het met die baan niet lukt weet ik niet meer wat ik moet doen. zoveel druk op die ene baan? ja, wantnik heb niks anders om me op te focussen datnverbetering zou kunnen brengen in mijn gevoelens van neerslachtigheid.
ik heb mijn omgeving verteld dat het niet goed met me gaat maar ik kan ze niet meer om steun vragen dan ik nu al gedaan heb.. ik zeur, bedel om aandacht en voel me daar niet oke bij.
ik ben aan het opgeven, ik voel het.
kijk naar manieren om eruit te stappen op het internet en dan wil ik gewoon weten hoe lang zoiets duurt..
ik ben gewoon zo moe en verdrietig.
zo moe.
sorry het moest ergens kwijt.
..popcorn?
maandag 2 januari 2012 om 09:43
@Nola: heel lang heb ik gedacht dat ik alles zelf moest kunnen oplossen en verwerken, dat dat "sterk" is: "gewoon" doorgaan, en hopen dat het vanzelf voorbij gaat. Maar dingen gaan niet vanzelf over of voorbij, tijd heelt niet alle wonden.. ik ken het gevoel dat je jezelf/ je vertrouwde opgewekte rol speelt. Je acteert, doet zoals je altijd gedaan hebt, maar voelt dat daaronder niet. Ik heb dat ooit gehad na teveel ellende in 1 jaar tijd.
Ik heb het idee dat je eigenlijk je vorige teleurstellingen en pijn van verdriet en verlies nooit verwerkt hebt (daardoor? doorgaan als "sterk" te beschouwen?). Dat dacht en deed ik vroeger ook. Je bent intelligent en denkt dat je dat allemaal wel zelf kan/ moet kunnen, als je maar optimistisch blijft. Maar op die manier "deal" je niet (blijvend) met (oude) pijn. Verdriet en pijn telt alleen maar bij elkaar op, als dat niet of niet goed verwerkt is!
En nieuwe pijn komt dus daarbovenop! Het is de bekende druppel: het is even teveel op je bordje en niet alleen je laatste teleurstellingen. Die manier waarop je leefde en omging met de tegenslagen in je leven, werkt dus niet (weet ik nu). Dit is een aangeleerde manier, die hardnekkig is, vanuit je jeugd jouw mechanismen zijn en die je alsmaar herhaalt. Zo kom je jezelf uiteindelijk enorm tegen, het put je uit, want je bent eigenlijk alleen maar aan het overleven ipv leven.
Drastische maatregelen zoals doelstellingen "alleen nog maar werken en reizen" gaan daar niet bij helpen. Het enige wat helpt is als je van binnen gaat genezen ipv pleisters blijven plakken en maar doorgaan: die wonden helen dan niet, die verstop je alleen maar, ze blijven daaronder open wonden, woekeren onderhuids verder, gaan "zweren" als je er niets mee doet, als je begrijpt wat ik bedoel. Dat doet veel meer pijn, waarvoor je dan een pijnstiller kan nemen en proberen te negeren, want je wil die pijn liever niet voelen. Maar de oorzaken neem je daarmee niet weg (weet ik nu)!
Terwijl door goede verzorging het zou genezen, over zou gaan, nieuwe huid maakt, littekens worden.. je blijft het levenslang meedragen, maar wel genezen en functioneert alles weer zoals het bedoeld is, doet het geen pijn meer. Je zou het er niet bij laten zitten als het lichamelijke wonden zijn, dan ga je naar een dokter, heel normaal vind je dat.
Maar het goede nieuws is: zo is het ook met mentale "verwondingen"!! Die gaan soms ook niet zomaar vanzelf over. Enige wat je hoeft te doen is niet zelf blijven klungelen en hopen dat het over gaat als je het maar niet hoeft te voelen. En juist daardoor blijft het aanwezig, blijft die lading alsmaar even groot. Je kan afleiding zoeken, of allerlei tijdelijke andere oplossingen, maar uiteindelijk dringt het zich nu enorm aan je op, het vraagt om aandacht!
NU is het moment gekomen om voor eens en altijd te dealen hiermee! Dat hoef je dus niet allemaal zelf te doen en te kunnen. En ook de liefste familie en vrienden kunnen dat niet verlichten. Die staan te dichtbij, die geven om je, die kennen je te goed, zijn niet objectief, en daar heb je bepaald "imago" en belang bij om niet het diepst van jezelf te (kunnen) laten zien. Iemand van buitenaf kan dat wel, die kijkt van afstand, die belast je niet (daar worden ze immers voor betaald).
Als je er middenin zit zie je soms dingen anders dan van op afstand. Iemand zei eens: als je je hand voor je ogen houdt zie je niet dat het een hand is, pas als je je hand verder van je af houdt. En zo is het vaak ook. Je eigen beschermings- en overlevingsmechanismen verhinderen soms dat je er in je eentje uit kan komen. Dan blijf je aan het "overleven" en dat kleurt alles, hoe je tegen het leven aankijkt, je hoop, je vertrouwen op dat het beter wordt, het tast op sommige momenten alles aan.
Hulp van buitenaf zal je zo goed doen! Zo kan je samen met iemand alsnog verwerken en nieuwe mechanismen aanleren, die wel "werken" voor je! Die last kan echt van je schouders! Blijf dus svp niet in je eigen circeltjes ronddenken, in je hoofd malen en herhalen, dat hoeft helemaal niet, is vrij zinloos zelfs! Onderdrukken kost veel energie, dus logisch dat je ontzettend moe wordt daarvan en er steeds minder energie overblijft voor genezing. En voor je opgewekte masker naar buiten volhouden. Die energie kan dus op een andere manier in jezelf gestoken worden!
Ik hoop echt dat je naar de huisarts gaat, elke hulp van buitenaf kan je zoveel verder brengen! Het idee al dat je het samen doet, dat kan zo'n verschil maken! Een coach of psych met wie het klikt kan die veerkracht terugbrengen ipv dat je in je eentje blijft overleven!
Je hebt een hoop meegemaakt, ik ook, en ik kan je zeggen dat het niet onoverkomelijk blijkt te zijn! Ieder mens krijgt de kracht mee voor wat je meemaakt in je leven. Er is (zoals velen hier al zeiden) een weg omhoog uit dat dal, en bij weinig eigen kracht kan het helpen als iemand je aan het handje neemt, steunt, en je helpt om te leren hoe je niet opnieuw in zo'n kuil terecht komt..
Het is trouwens tegenwoordig niet meer zo dat er helemaal gewroet wordt in je verleden en oude wonden moet herbeleven enz. Je leert ermee omgaan, de lading eraf halen. Pas dan kan je echt van binnen weer echt positief voelen en bekijk je alles (je leven en toekomst) anders (zonder die "zeurende onderlaag"). Dat scheelt zo enorm, als je je energie echt in dingen kan stoppen die ertoe doen, die je energie opleveren, voldoening geven, lol in het leven teruggeven!
En ja, OOK JIJ kan die levensvreugde krijgen, zonder al die zware bagage is het een stuk makkelijker door het leven gaan! Ik hoop echt dat je die stap zet! Laat die energie niet weglekken, maar leer die te gebruiken voor jezelf, echt, het kan!
Heel veel succes in je nieuwe baan, maak je niet te druk daar, het is alvast een goed begin. En het voordeel van mentale hulp is dat je dat "afgepast" kan doen: dat zijn de uren die je in jezelf steekt, soms ff lastig, maar gedoseerd, in stukjes, en dat zijn dan die uren, die daarvoor bestemd zijn, en misschien daardoor beter te scheiden van je dagelijkse leventje, makkelijker te hanteren brokjes..en het blijkt uiteindelijk een cadeautje aan jezelf!
Het is een bewust besluit om er voor eens en altijd iets aan te doen, lang genoeg zelf geprobeerd, waar je met wat hulp veel sneller doorheen bent!
Veel sterkte, het klinkt clichee, maar geloof het maar: die zon gaat weer schijnen en jij gaat ook weer stralen!
Ik heb het idee dat je eigenlijk je vorige teleurstellingen en pijn van verdriet en verlies nooit verwerkt hebt (daardoor? doorgaan als "sterk" te beschouwen?). Dat dacht en deed ik vroeger ook. Je bent intelligent en denkt dat je dat allemaal wel zelf kan/ moet kunnen, als je maar optimistisch blijft. Maar op die manier "deal" je niet (blijvend) met (oude) pijn. Verdriet en pijn telt alleen maar bij elkaar op, als dat niet of niet goed verwerkt is!
En nieuwe pijn komt dus daarbovenop! Het is de bekende druppel: het is even teveel op je bordje en niet alleen je laatste teleurstellingen. Die manier waarop je leefde en omging met de tegenslagen in je leven, werkt dus niet (weet ik nu). Dit is een aangeleerde manier, die hardnekkig is, vanuit je jeugd jouw mechanismen zijn en die je alsmaar herhaalt. Zo kom je jezelf uiteindelijk enorm tegen, het put je uit, want je bent eigenlijk alleen maar aan het overleven ipv leven.
Drastische maatregelen zoals doelstellingen "alleen nog maar werken en reizen" gaan daar niet bij helpen. Het enige wat helpt is als je van binnen gaat genezen ipv pleisters blijven plakken en maar doorgaan: die wonden helen dan niet, die verstop je alleen maar, ze blijven daaronder open wonden, woekeren onderhuids verder, gaan "zweren" als je er niets mee doet, als je begrijpt wat ik bedoel. Dat doet veel meer pijn, waarvoor je dan een pijnstiller kan nemen en proberen te negeren, want je wil die pijn liever niet voelen. Maar de oorzaken neem je daarmee niet weg (weet ik nu)!
Terwijl door goede verzorging het zou genezen, over zou gaan, nieuwe huid maakt, littekens worden.. je blijft het levenslang meedragen, maar wel genezen en functioneert alles weer zoals het bedoeld is, doet het geen pijn meer. Je zou het er niet bij laten zitten als het lichamelijke wonden zijn, dan ga je naar een dokter, heel normaal vind je dat.
Maar het goede nieuws is: zo is het ook met mentale "verwondingen"!! Die gaan soms ook niet zomaar vanzelf over. Enige wat je hoeft te doen is niet zelf blijven klungelen en hopen dat het over gaat als je het maar niet hoeft te voelen. En juist daardoor blijft het aanwezig, blijft die lading alsmaar even groot. Je kan afleiding zoeken, of allerlei tijdelijke andere oplossingen, maar uiteindelijk dringt het zich nu enorm aan je op, het vraagt om aandacht!
NU is het moment gekomen om voor eens en altijd te dealen hiermee! Dat hoef je dus niet allemaal zelf te doen en te kunnen. En ook de liefste familie en vrienden kunnen dat niet verlichten. Die staan te dichtbij, die geven om je, die kennen je te goed, zijn niet objectief, en daar heb je bepaald "imago" en belang bij om niet het diepst van jezelf te (kunnen) laten zien. Iemand van buitenaf kan dat wel, die kijkt van afstand, die belast je niet (daar worden ze immers voor betaald).
Als je er middenin zit zie je soms dingen anders dan van op afstand. Iemand zei eens: als je je hand voor je ogen houdt zie je niet dat het een hand is, pas als je je hand verder van je af houdt. En zo is het vaak ook. Je eigen beschermings- en overlevingsmechanismen verhinderen soms dat je er in je eentje uit kan komen. Dan blijf je aan het "overleven" en dat kleurt alles, hoe je tegen het leven aankijkt, je hoop, je vertrouwen op dat het beter wordt, het tast op sommige momenten alles aan.
Hulp van buitenaf zal je zo goed doen! Zo kan je samen met iemand alsnog verwerken en nieuwe mechanismen aanleren, die wel "werken" voor je! Die last kan echt van je schouders! Blijf dus svp niet in je eigen circeltjes ronddenken, in je hoofd malen en herhalen, dat hoeft helemaal niet, is vrij zinloos zelfs! Onderdrukken kost veel energie, dus logisch dat je ontzettend moe wordt daarvan en er steeds minder energie overblijft voor genezing. En voor je opgewekte masker naar buiten volhouden. Die energie kan dus op een andere manier in jezelf gestoken worden!
Ik hoop echt dat je naar de huisarts gaat, elke hulp van buitenaf kan je zoveel verder brengen! Het idee al dat je het samen doet, dat kan zo'n verschil maken! Een coach of psych met wie het klikt kan die veerkracht terugbrengen ipv dat je in je eentje blijft overleven!
Je hebt een hoop meegemaakt, ik ook, en ik kan je zeggen dat het niet onoverkomelijk blijkt te zijn! Ieder mens krijgt de kracht mee voor wat je meemaakt in je leven. Er is (zoals velen hier al zeiden) een weg omhoog uit dat dal, en bij weinig eigen kracht kan het helpen als iemand je aan het handje neemt, steunt, en je helpt om te leren hoe je niet opnieuw in zo'n kuil terecht komt..
Het is trouwens tegenwoordig niet meer zo dat er helemaal gewroet wordt in je verleden en oude wonden moet herbeleven enz. Je leert ermee omgaan, de lading eraf halen. Pas dan kan je echt van binnen weer echt positief voelen en bekijk je alles (je leven en toekomst) anders (zonder die "zeurende onderlaag"). Dat scheelt zo enorm, als je je energie echt in dingen kan stoppen die ertoe doen, die je energie opleveren, voldoening geven, lol in het leven teruggeven!
En ja, OOK JIJ kan die levensvreugde krijgen, zonder al die zware bagage is het een stuk makkelijker door het leven gaan! Ik hoop echt dat je die stap zet! Laat die energie niet weglekken, maar leer die te gebruiken voor jezelf, echt, het kan!
Heel veel succes in je nieuwe baan, maak je niet te druk daar, het is alvast een goed begin. En het voordeel van mentale hulp is dat je dat "afgepast" kan doen: dat zijn de uren die je in jezelf steekt, soms ff lastig, maar gedoseerd, in stukjes, en dat zijn dan die uren, die daarvoor bestemd zijn, en misschien daardoor beter te scheiden van je dagelijkse leventje, makkelijker te hanteren brokjes..en het blijkt uiteindelijk een cadeautje aan jezelf!
Het is een bewust besluit om er voor eens en altijd iets aan te doen, lang genoeg zelf geprobeerd, waar je met wat hulp veel sneller doorheen bent!
Veel sterkte, het klinkt clichee, maar geloof het maar: die zon gaat weer schijnen en jij gaat ook weer stralen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 2 januari 2012 om 09:45
maandag 2 januari 2012 om 10:12
Nola, liefste zou ik nu in mijn auto willen stappen en naar je toe komen... Dan zou ik je een dikke knuffel geven en een mooie bos bloemen... Wat chocolaatjes en een lekkere kop latte machiato. Of hoe je dat ook schrijft...
Dan zou ik met je aan de keukentafel gaan zitten en vragen hoe je werkdag was. Of je leuke mensen hebt ontmoet. En of je je lekker hebt gevoelt.
En dan zou ik je eens lekker willen vastpakken, gewoon, als mens en vriendin. En dan zou je mogen huilen, vanuit je dikke teen... En dan zou ik iets liefs tegen je willen zeggen... Zoiets als, het komt echt wel goed... Ik ben er voor je... Onvoorwaardelijk...
Ik hoop zo dat je je wat beter gaat voelen... Ik hoop dat je alle berichtjes hier leest. Dat je voelt dat er mensen zijn, die jou niet kennen irl, maar met je mee leven. Je gevoelens herkennen en liefst een arm om je heen willen slaan. Je willen troosten en je hoop willen geven.
Ik herken zoveel van wat je schrijft... Eng gewoon...
Nu betreur ik het dat ik je niet ken... Irl... Wat dan vertrouwde je mij en als ik je zou zeggen dat betere tijden komen, beetje bij beetje, zou je me geloven... Omdat je vriendin niet zomaar iets zegt...
Laat je nog weten hoe het je verging op je nieuwe werk?
Dikke knuffel!
Dan zou ik met je aan de keukentafel gaan zitten en vragen hoe je werkdag was. Of je leuke mensen hebt ontmoet. En of je je lekker hebt gevoelt.
En dan zou ik je eens lekker willen vastpakken, gewoon, als mens en vriendin. En dan zou je mogen huilen, vanuit je dikke teen... En dan zou ik iets liefs tegen je willen zeggen... Zoiets als, het komt echt wel goed... Ik ben er voor je... Onvoorwaardelijk...
Ik hoop zo dat je je wat beter gaat voelen... Ik hoop dat je alle berichtjes hier leest. Dat je voelt dat er mensen zijn, die jou niet kennen irl, maar met je mee leven. Je gevoelens herkennen en liefst een arm om je heen willen slaan. Je willen troosten en je hoop willen geven.
Ik herken zoveel van wat je schrijft... Eng gewoon...
Nu betreur ik het dat ik je niet ken... Irl... Wat dan vertrouwde je mij en als ik je zou zeggen dat betere tijden komen, beetje bij beetje, zou je me geloven... Omdat je vriendin niet zomaar iets zegt...
Laat je nog weten hoe het je verging op je nieuwe werk?
Dikke knuffel!
maandag 2 januari 2012 om 14:28
Wow ben helemaal stil van alle reacties.. wat vreselijk lief!
K ben gisteren gaan slapen en toen ik vannacht weer wakker werd en me rot voelde heb ik twee valeriaan gepakt en ben weer gaan liggen.
Net terug van de huisarts en hem het hele verhaal verteld, inclusief mijn gevoelens van opgeven en surfen naar methodes voor verhanging enzo.
Hij wilde me Ad voorschrijven maar dat wil ik liever zelf niet, wel sta ik op de wachtlijst voor een psycholoog om te gaan praten maar tot ik daar terecht kan kom ik eerts nog even bij de huisarts terug we hebben afgesproken over drie weken. En ik mag elke dag bellen als het echt niet gaat. Hij zei als zo'n forum helpt is schrijven soms ook al genoeg om de druk van de ketel te halen, en dat is echt zo lieve mensen.
Wel zei hij dat het dan misschien wijs is dat ik elke dag, twee maal daags valeriaan tablet neem om wat te kunnen ontspannen.
Ik heb voor de rest redelijk geslapen, kreeg vandaag onverwachts een bloemetje van vrienden die me succes wensen bij mijnieuwe baan, die had ik helemaal niet aan zien komen, stond meteen weer te huilen.
Maar nu heb ik iets om tegenaan te kijken, die mooie bos bloemen van lieve vrienden.
Ik kom hier doorheen, ik voel het nog niet helemaal maar ik kan het alvast besluiten.
En het is ook een verandering inderdaad, ik ben niet meer dezelfde, en het werk is een goede kans en doorstart.
Al vind ik het doodeng.
K ben gisteren gaan slapen en toen ik vannacht weer wakker werd en me rot voelde heb ik twee valeriaan gepakt en ben weer gaan liggen.
Net terug van de huisarts en hem het hele verhaal verteld, inclusief mijn gevoelens van opgeven en surfen naar methodes voor verhanging enzo.
Hij wilde me Ad voorschrijven maar dat wil ik liever zelf niet, wel sta ik op de wachtlijst voor een psycholoog om te gaan praten maar tot ik daar terecht kan kom ik eerts nog even bij de huisarts terug we hebben afgesproken over drie weken. En ik mag elke dag bellen als het echt niet gaat. Hij zei als zo'n forum helpt is schrijven soms ook al genoeg om de druk van de ketel te halen, en dat is echt zo lieve mensen.
Wel zei hij dat het dan misschien wijs is dat ik elke dag, twee maal daags valeriaan tablet neem om wat te kunnen ontspannen.
Ik heb voor de rest redelijk geslapen, kreeg vandaag onverwachts een bloemetje van vrienden die me succes wensen bij mijnieuwe baan, die had ik helemaal niet aan zien komen, stond meteen weer te huilen.
Maar nu heb ik iets om tegenaan te kijken, die mooie bos bloemen van lieve vrienden.
Ik kom hier doorheen, ik voel het nog niet helemaal maar ik kan het alvast besluiten.
En het is ook een verandering inderdaad, ik ben niet meer dezelfde, en het werk is een goede kans en doorstart.
Al vind ik het doodeng.
..popcorn?
maandag 2 januari 2012 om 14:32
De herkenning hier van mijn gevoelens en de woorden van steun, doen me heel goed, ik zit in ieder geval niet langer in mijn eentje te twijfelen of ik dit allemaal wel mag voelen. Ik krijg hier de bevestiging dat het in ieder geval oke is..
Ik lees en schrijf al wat jaartjes mee op het forum en had het kunnen weten dat dit een plek is voor openhartige en eerlijke steun.. maar toen ik gisteren het topic startte verwachtte ik niet de reacties die er nu staan. Heel erg bedankt daarvoor.
Ik lees en schrijf al wat jaartjes mee op het forum en had het kunnen weten dat dit een plek is voor openhartige en eerlijke steun.. maar toen ik gisteren het topic startte verwachtte ik niet de reacties die er nu staan. Heel erg bedankt daarvoor.
..popcorn?
maandag 2 januari 2012 om 14:38
quote:nola schreef op 02 januari 2012 @ 14:32:
De herkenning hier van mijn gevoelens en de woorden van steun, doen me heel goed, ik zit in ieder geval niet langer in mijn eentje te twijfelen of ik dit allemaal wel mag voelen. Ik krijg hier de bevestiging dat het in ieder geval oke is..
.Naar buiten treden is gewoonweg de eerste stap. Fijn dat eerste echte stap (het gesprek bij het HA) goed is verlopen.
De herkenning hier van mijn gevoelens en de woorden van steun, doen me heel goed, ik zit in ieder geval niet langer in mijn eentje te twijfelen of ik dit allemaal wel mag voelen. Ik krijg hier de bevestiging dat het in ieder geval oke is..
.Naar buiten treden is gewoonweg de eerste stap. Fijn dat eerste echte stap (het gesprek bij het HA) goed is verlopen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 2 januari 2012 om 15:51
Hey Nola,
Wat goed dat je naar de huisarts bent gegaan!
Ook hier herkenning: ik zat er helemaal doorheen en zou met een nieuw project beginnen.
Ik keek er vreselijk tegenop, en dacht dat ik het niet zou trekken, de energie niet zou hebben, en simpelweg niet in staat zou zijn te kunnen werken.
Maar! Dat ging juist uitstekend! In het begin was ik wel erg moe, door de spanning, maar werken hielp me enorm me beter te voelen, afleiding is prettig, en uiteindelijk ben ik zoooo blij dat ik heb doorgezet!
(en geloof me: ik stond op het punt af te bellen)
En al zou het niét lukken met je werk, dan nóg...
JIJ bent nu belangrijk, en dan komt er wel weer een andere baan.
(maar eigenlijk denk ik dat je het prima kunt en dat het goed voor je is!)
Heel veel sterkte, het is klote, maar het gaat weer over en komt goed. Echt.
Wat goed dat je naar de huisarts bent gegaan!
Ook hier herkenning: ik zat er helemaal doorheen en zou met een nieuw project beginnen.
Ik keek er vreselijk tegenop, en dacht dat ik het niet zou trekken, de energie niet zou hebben, en simpelweg niet in staat zou zijn te kunnen werken.
Maar! Dat ging juist uitstekend! In het begin was ik wel erg moe, door de spanning, maar werken hielp me enorm me beter te voelen, afleiding is prettig, en uiteindelijk ben ik zoooo blij dat ik heb doorgezet!
(en geloof me: ik stond op het punt af te bellen)
En al zou het niét lukken met je werk, dan nóg...
JIJ bent nu belangrijk, en dan komt er wel weer een andere baan.
(maar eigenlijk denk ik dat je het prima kunt en dat het goed voor je is!)
Heel veel sterkte, het is klote, maar het gaat weer over en komt goed. Echt.
maandag 2 januari 2012 om 15:57
Nola, wat goed dat je naar de huisarst bent gegaan!
Een eerste stap naar het begin van weer gelukkig worden met jezelf en je leven.
En echt, dat kan en jij kan het ook.
Ik schrijf hier ook al heel lang( nieuwe nick) en het forum kan zeker een goede steun zijn, dus als het je helpt tik een eind weg.
Kwijt is kwijt
Dikke voor je.
Het leven is best leuk! en ook iets met soep enzo
Een eerste stap naar het begin van weer gelukkig worden met jezelf en je leven.
En echt, dat kan en jij kan het ook.
Ik schrijf hier ook al heel lang( nieuwe nick) en het forum kan zeker een goede steun zijn, dus als het je helpt tik een eind weg.
Kwijt is kwijt
Dikke voor je.
Het leven is best leuk! en ook iets met soep enzo
maandag 2 januari 2012 om 19:20
Ha Nola, Dapper dat je naar de HA gegaan bent. Als het nu toch niet beter blijkt te gaan de komende dagen, overweeg dan eens serieus de AD, het kan je net een steuntje in de rug geven, en waarom zou je dat onder deze omstandigheden afslaan? AD zijn veilig en ermee stoppen is niet moeilijk.
Morgen begint je nieuwe leven, heb je er zin in?
Morgen begint je nieuwe leven, heb je er zin in?
maandag 2 januari 2012 om 21:29
He Meds, ik heb er zin in morgen, echt waar.
En juist omdat ik dit ook nog voel wil ik geen AD. dan maar nu cold turkey door dat verdriet heen, het heeft geholpen om hier te schrijven en mijn steuntje in de rug is nu ook te weten dat de huisarts er is, het stelt me gerust.
Kinderlijk misschien maar fijn.
Maar het is een goed teken dat ik zin in morgen heb.
Is dit dan de eb en vloed van verdriet?
Onderliggend voel ik het wel sluimeren, dat is wel waar.. maar ik wil kijken of ik deze drie weken doorkom, en hoe.
En juist omdat ik dit ook nog voel wil ik geen AD. dan maar nu cold turkey door dat verdriet heen, het heeft geholpen om hier te schrijven en mijn steuntje in de rug is nu ook te weten dat de huisarts er is, het stelt me gerust.
Kinderlijk misschien maar fijn.
Maar het is een goed teken dat ik zin in morgen heb.
Is dit dan de eb en vloed van verdriet?
Onderliggend voel ik het wel sluimeren, dat is wel waar.. maar ik wil kijken of ik deze drie weken doorkom, en hoe.
..popcorn?
dinsdag 3 januari 2012 om 09:02
Ben vannacht steeds maar weer wakker geworden en nu behalve zenuwachtig ook moe. Maar ik hoef pas vanmiddage te beginnen dat scheelt. Ga straks douchen en hier thuis opruimen en dan met opgeruimd hoofd weg.
Toch lig ik merendeels over het afgelopen jaar te malen dan over de toekomst, zo vaag vind ik dat want wat is nu eigenlijk belangrijker?
Ze zeggen dat boos worden bij rouwprocessen en loslaten hoort, ik ben dat eigenlijk nog steeds niet echt geweest. Denk oook niet dat het komt, zou het daarom zo naar binnen slaan en het me zo enorm te pakken hebben dat verdriet wat ik voel?
Oke, ik ga even afwassen enzo.
Toch lig ik merendeels over het afgelopen jaar te malen dan over de toekomst, zo vaag vind ik dat want wat is nu eigenlijk belangrijker?
Ze zeggen dat boos worden bij rouwprocessen en loslaten hoort, ik ben dat eigenlijk nog steeds niet echt geweest. Denk oook niet dat het komt, zou het daarom zo naar binnen slaan en het me zo enorm te pakken hebben dat verdriet wat ik voel?
Oke, ik ga even afwassen enzo.
..popcorn?
dinsdag 3 januari 2012 om 13:14
Zet 'm op nola! Je gevoelens komen op een gegeven moment echt wel naar boven. Die boosheid komt ook nog wel! Ik ken het van mezelf, kon het ook jaren niet. Maar nu wel hoor! Ik laat niet meer over me heen lopen. Maar om zover te komen moet je dingen aan gaan pakken en dat doe je nu, met je nieuwe baan. Zo knap is dat! Als je nieuwe dingen doet, boor je nieuwe bronnen van jezelf aan en kan het zomaar eens zijn dat je op een dag bij je boosheid komt, gewoon door een bepaalde situatie die ontstaat.
Ik wens je een goede dag op je werk! En een Je komt er wel!
Ik wens je een goede dag op je werk! En een Je komt er wel!
woensdag 4 januari 2012 om 01:33
Nola: hoe is het gegaan vandaag?? Ben heel benieuwd!
trouwens: boosheid is meestal de fase voor het verdriet of dat verdriet (daaronder) niet wil voelen. Dus het verdriet voelen is al "beter", is al een laagje dieper, dus prima!
Je komt er wel, dat proef ik uit alles! Succes!
trouwens: boosheid is meestal de fase voor het verdriet of dat verdriet (daaronder) niet wil voelen. Dus het verdriet voelen is al "beter", is al een laagje dieper, dus prima!
Je komt er wel, dat proef ik uit alles! Succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 5 januari 2012 om 09:55
Het is goed gegaan. Ben er blij om, en er lijkt langzaam een knop in mij om te gaan want het begint te dagen dat ik wat meer voor mezelf moet kiezen en moet doen waar ik me goed bij voel.
Maar vooral ook moet laten bij wie ik me niet goed voel.
En dat geldt niet alleen voor mijn ex.
Dus dat ga ik doen de komende periode, maar eng is het wel.
en in sommige gevallen wil ik uet eigenlijk liever niet, maar het is gewoon nodig.
En het is denk ik idd waar dat woede de fase os voordat er verdriet uitkomt, en ik de woede misschen niet zo erg ervaren heb maar wel echt het verdriet aan het doorlopen ben.
Maar vooral ook moet laten bij wie ik me niet goed voel.
En dat geldt niet alleen voor mijn ex.
Dus dat ga ik doen de komende periode, maar eng is het wel.
en in sommige gevallen wil ik uet eigenlijk liever niet, maar het is gewoon nodig.
En het is denk ik idd waar dat woede de fase os voordat er verdriet uitkomt, en ik de woede misschen niet zo erg ervaren heb maar wel echt het verdriet aan het doorlopen ben.
..popcorn?
vrijdag 6 januari 2012 om 10:58
Mag ik jullie nog iets voorleggen?
Ik ben nu bijna vijf jaar onderdeel van een klein groepje vriendinnen. Nu heeft eentje daarvan onzeoud en nieuw plannen op het laatste moment afgeblazen en op een rotte rauw op mijn dak manier, dmv een mededeling op internet.
terwijl we helemaal besproken hadden er een gezellige avond van te maken en ik ook aangegeven had dat ik het erg fijn vond ar ik niet alleen zou zijn met de jaarwisseling. Toen ik via het internet medium reageerde op haar mededeling met teleurstelling en zelf aangaf iets anders te gaan doen nu, werd ik door vriendin twee opgebeld met de vraag of ik het zo rustig mogelk wilde oplossen met vriendin 1. dat telefoontje kwetste me eigenlijk best wel, want ik vond m totaal misplaatst.. en hoewel ik het met vriendin 1 verder telefonisch uitsprak heb ik het voorla los gelaten vanwege dat telefoontje van vriendin 2 en omdat we nog een gezamelijke avond hadden die ik niet wilde verzieken. Maar ik voelde me toch nog steeds niet goed bij alles.
die gezamelijke avond verliep gezellig maar er werden hier en daar wat opmerkingen gemaakt die ik niet plaatsen kon, en toen ik vriendin 1 vroeg of ik met haar mee naar huis kon rijden was het antwoord gewoon nee.
ik begreep echt niet waarom, maar wilde het verder loslaten al was mijn bui wel verpest. En ik heb na de avond vriendin 2 nog aangesproken en half huilend gezegd dat ik me echt niet fijn voelde bij haar telefoontje en ik me afvroeg of ze ook zo naar vriendin 1 greageerd heeft. Nee dus.
Hoop gedoe, en ik zat al slecht dus ik heb me de overige dagen terug getrokken.
Sindsdien is de spanning voelbaar, blijkbaar is het prima om zo met mij om te gaan want de verantwoording wordt compleet bij mij neergelegd, omdat ik met zwaar gemoed het verkeerd zou opvatten.
Maar zwaar gemoed of niet, ik heb het wel gezellig met ze willen maken, en ik zat echt niet te zeuren ofzo.
En dit is gewoon niet fair, en als ik dat aangeef, ligt het dus vooral aan mij.
ik verlies deze vriendschappen liever niet, maar ik heb gemerkt dat ik me nu ook niet meer prettig bij ze voel..
en ik weet niet hoe ik nu moet reageren en handleen dus heb ik een time out ingelast en dit weten ze ook.
hoe ga ik hier verder mee om? Als ik praat wordt ik niet gehoord, vriendin 1 stapt zelf volledig in een slachtofferrol omdat ik haar kwets door gekwetst te zijn, en vriendin 2 negeert de situatie nu verder maar kiest stilzwijgend partij voor vriendin 1 . er is ook nog een vriendin vier maar die houdt zich afzijdig. En dat is ook wel fijn.
Maar ik leer nu dat ik dicht bij mezelf moet blijven, en dan wil ik eigenlijk niet dat er zo met me omgegaan wordt..
toch doet dit pijn want ik kon met hen lezen en schrijven en dat gaat ineens niet meer, ook omdat ik het echt zelf niet weg kan zetten als misverstand.
ik vind het te oneerlijk gaan zo om dat te kunnen doen.
Ik ben nu bijna vijf jaar onderdeel van een klein groepje vriendinnen. Nu heeft eentje daarvan onzeoud en nieuw plannen op het laatste moment afgeblazen en op een rotte rauw op mijn dak manier, dmv een mededeling op internet.
terwijl we helemaal besproken hadden er een gezellige avond van te maken en ik ook aangegeven had dat ik het erg fijn vond ar ik niet alleen zou zijn met de jaarwisseling. Toen ik via het internet medium reageerde op haar mededeling met teleurstelling en zelf aangaf iets anders te gaan doen nu, werd ik door vriendin twee opgebeld met de vraag of ik het zo rustig mogelk wilde oplossen met vriendin 1. dat telefoontje kwetste me eigenlijk best wel, want ik vond m totaal misplaatst.. en hoewel ik het met vriendin 1 verder telefonisch uitsprak heb ik het voorla los gelaten vanwege dat telefoontje van vriendin 2 en omdat we nog een gezamelijke avond hadden die ik niet wilde verzieken. Maar ik voelde me toch nog steeds niet goed bij alles.
die gezamelijke avond verliep gezellig maar er werden hier en daar wat opmerkingen gemaakt die ik niet plaatsen kon, en toen ik vriendin 1 vroeg of ik met haar mee naar huis kon rijden was het antwoord gewoon nee.
ik begreep echt niet waarom, maar wilde het verder loslaten al was mijn bui wel verpest. En ik heb na de avond vriendin 2 nog aangesproken en half huilend gezegd dat ik me echt niet fijn voelde bij haar telefoontje en ik me afvroeg of ze ook zo naar vriendin 1 greageerd heeft. Nee dus.
Hoop gedoe, en ik zat al slecht dus ik heb me de overige dagen terug getrokken.
Sindsdien is de spanning voelbaar, blijkbaar is het prima om zo met mij om te gaan want de verantwoording wordt compleet bij mij neergelegd, omdat ik met zwaar gemoed het verkeerd zou opvatten.
Maar zwaar gemoed of niet, ik heb het wel gezellig met ze willen maken, en ik zat echt niet te zeuren ofzo.
En dit is gewoon niet fair, en als ik dat aangeef, ligt het dus vooral aan mij.
ik verlies deze vriendschappen liever niet, maar ik heb gemerkt dat ik me nu ook niet meer prettig bij ze voel..
en ik weet niet hoe ik nu moet reageren en handleen dus heb ik een time out ingelast en dit weten ze ook.
hoe ga ik hier verder mee om? Als ik praat wordt ik niet gehoord, vriendin 1 stapt zelf volledig in een slachtofferrol omdat ik haar kwets door gekwetst te zijn, en vriendin 2 negeert de situatie nu verder maar kiest stilzwijgend partij voor vriendin 1 . er is ook nog een vriendin vier maar die houdt zich afzijdig. En dat is ook wel fijn.
Maar ik leer nu dat ik dicht bij mezelf moet blijven, en dan wil ik eigenlijk niet dat er zo met me omgegaan wordt..
toch doet dit pijn want ik kon met hen lezen en schrijven en dat gaat ineens niet meer, ook omdat ik het echt zelf niet weg kan zetten als misverstand.
ik vind het te oneerlijk gaan zo om dat te kunnen doen.
..popcorn?
vrijdag 6 januari 2012 om 11:38
Als het normaal gesproken echt goede vriendinnen zijn waarmee je kan lezen en schrijven zou ik het laten gaan.
Heel eerlijk gezegd lijkt me het veel gedoe om niets.
Communicatie via internet komt vaak botter over dan het bedoeld is. Waarschijnlijk kwam de afzegging dus botter over (en natuurlijk is afzeggen vervelend, maar het moet wel kunnen) en jouw reactie daarop ook. Vervolgens belt vriendin 2 omdat ze het gebeuren volgt etc etc
Heel eerlijk gezegd lijkt me het veel gedoe om niets.
Communicatie via internet komt vaak botter over dan het bedoeld is. Waarschijnlijk kwam de afzegging dus botter over (en natuurlijk is afzeggen vervelend, maar het moet wel kunnen) en jouw reactie daarop ook. Vervolgens belt vriendin 2 omdat ze het gebeuren volgt etc etc
