zo moe.

overmorgen begin ik aan mijn nieuwe baan,...mmaar sinds anderhalve week, of langer, weet niet meer zo goed sinds wanneer, huil ik en de tranen lijken uit mijn ziel te komen.

ik lijk wel bodemloos en op.

Ik ga ervoor, maar als het met die baan niet lukt weet ik niet meer wat ik moet doen. zoveel druk op die ene baan? ja, wantnik heb niks anders om me op te focussen datnverbetering zou kunnen brengen in mijn gevoelens van neerslachtigheid.

ik heb mijn omgeving verteld dat het niet goed met me gaat maar ik kan ze niet meer om steun vragen dan ik nu al gedaan heb.. ik zeur, bedel om aandacht en voel me daar niet oke bij.



ik ben aan het opgeven, ik voel het.

kijk naar manieren om eruit te stappen op het internet en dan wil ik gewoon weten hoe lang zoiets duurt..

ik ben gewoon zo moe en verdrietig.

zo moe.





sorry het moest ergens kwijt.

ja dat heb ik mezelf ook al bedacht, probleem is dat ik het helemaal niet zo voel. afzeggen kan en mag altijd, maar deze keer was het echt rauw op mijn dak. ook omdat ik vooral heel erg met vriendin 1 heb mee zitten denken en de plannen al een paar keer gewijzigd waren omdat ze zich steeds bedacht en aangaf moe te zijn van haar drukke schema. En het enige dat ik bij haar aangaf was dat ik alles prima vond om te doen met haar, op haar tempo zolang ikzelf ook maar niet alleen hoefde te zijn.

We deden alles bellend met elkaar bespreken en dan las ik op internet neens dat zij om twaalf uur wel wat anders ging doen verder. En daar reageerde ik teleurgesteld op, en heb aangegeven dat ik even klaar was met schipperen en nu ook mijn eigen plan verder zou gaan kiezen.



prima misverstand moet kunnen. maar wat me stoort is dat vriendn 1 enorm in een schuchtere slachtofferrol gaat zitten en ik de boeman ben. terwijl ik volop meegaand naar haar ben geweest en rekening hield met haar gevoelens. Maar als ze vervolgens wel over de mijne heen stapt mag er eigenlijk niets aan de hand zijn, en dat steekt.

En ik ben echt teleurgesteld in haar. En door zich zo slachtofferig op te stellen is er bij mij iets gebeurd in mijn vertrouwen naar haar. Waarom? Omdat ik dus niet bespreekbaar kan maken dat ik dus ook gevoelens heb die gekwetst kunnen worden.

Ze heeft me gewoon laten zitten.



wil ik niet vinden en voelen allemaal, en het is mij ook te veel gedoe, wil het eigenlijk loslaten, maar als ik ze dan zie wordt ik gewoon weer opnieuw boos, vandaar dus mijn time out, omdat k niet meer weet hoe ik het moet doen.

Ik wil mezelf nu in ieder geval even niet negeren in hoe ik iets voel want dat is niet voor niets.

ik heb het ook laten weten aan het groepje dat ik me even terug trek uit onze sociale media verder en dat ik hierin vastloop momenteel.



Ik ben gewoon op, echt waar. ik wil dit soort dingen niet, ik regel altijd van alles en betrek iedereen bij dingen, maar dit deed gewoon pijn.

het was ook niet afzeggen, maar gewoon mededelen dat zij wat anders ging doen om twaalf uur. Terwijl we nog samen aan het plannen waren. Misschien ben ik ouderwets maar dan denk ik, dan betrek je de ander er toch even bij voor je het zo neergooit.

Nou precies miscommunicatie dat kan, maar ik werd wel aangekeken door ze vanwege mijn reactie van ik trek dan ook even mijn eigen plan.

Dat mag dan weer niet, snap je?



En daar loop ik dan op vast nu.

ik ben het overzicht gewoon kwijt.. dus ik trek me terug omdat ik niet weet hoe ik me nog moet opstellen.. blijkbaar ben ik nu een kwetsende factor.

Misschien heb ik dat als goede vriendin bij vriendin 1 wel vaker gedaan en kost het me daarom moeite.

Maar goed, ik Heb er nu geen ook goed hoofd voor en dat moeten ze mij dan nu ook maar even vergeven.

Dat ik me pas weer meld bij ze, als het beter met me gaat.

Hoeven zij er verder ook niks mee.

Dat lijkt me gewoon wijs nu. Alles maar even laten rusten.

Ik ga straks weer aan het werk, draai twee weekend diensten, en ik hoop dat die net zo fijn verlopen als de eerste die ik eerder deze week had. Ik ben blij dat ik er energie voor heb, zie het als een goed teken.

Tussendoor blijf ik thuis, gewoon niks doen, en rusten, soms nog eens huilen.. want misschien is dat wel gewoon even goed denk ik dan.. ga volgende week een paar keer joggen, geen grote hobbie van me maar wel goed voor het hoofd. Doe ik iets actiefs, de sportschool waar ik altijd graag kom, werkt op een of andere manier averechts nu. ga me alleen maar rotter voelen daar nu. zo stom.

Eventueel bel ik dinsdag de dokter nog een keer.

Ik heb echt steun aan jullie reacties ik heb ze gisteren ook nog een paar keer nagelezen ook, als steuntje in de rug.

Ik laat het even los nu. Concentreer me op het werk, op he loslaten van het erdriet om ex.. en dan zie ik daarna wel weer verder.

thanx..

Alsof ik heel diep ergens doorheen moest, kom ik nu eindelijk weer een beetje boven water, hopelijk blijft dit gevoel.

Bedankt allemaal voor de support.