Buitenlandstage haalbaar?

Tja. In welk 'buitenland' spreken we dan. Minder ontwikkelde voorzieningen? Engeland, Amerika, Frankrijk hebben minder ontwikkelde voorzieningen? Kijk, als je nu naar Angola wilt á la, maar een Westers land is toch niet een heel groot probleem?



Een sociale studie met kinderen... ik ken mensen die in Ierland een christelijk project hebben die tienerzwangerschappen en comazuipers aan wil pakken door middel van voorlichting.

Als je zoveel lichamelijke beperkingen hebt wil men je dan wel hebben om met kinderen te werken? Of heb je 't over pubers?



Ik zou in elk geval voor 'n westers land kiezen zoals Amerika. Prima voorzieningen en bovendien kun je dan ook communiceren met je doelgroep. Als je naar 'n land gaat waarvan je de taal niet spreekt heb je nog 'n extra moeilijkheidsgraad.

Misschien een stomme vraag, maar wat voor voorzieningen zou je nodig hebben?

Ik zou me niet door je beperking tegen laten houden. Daar wonen ook mensen die geen 100% zicht hebben.



Wel zou ik er rekening mee houden door ergens naar toe te gaan waar je wel de hulp kan krijgen die nodig hebt in het geval dat er wat mis gaat. Ik weet niet wat voor hulp je nodig hebt, maar daar zou ik het een en ander wel op aanpassen. Dus misschien niet naar het allerarmste en onderontwikkelste land, maar ergens daar tussen in. Heb je al een land op het oog? Misschien dan denken aan Zuid-Amerika, zoals Argentinie of Brazilie. Niet westers, niet hetzelfde als hier, maar toch wel ontwikkeld genoeg om eventueel hulp te bieden.



Zelf heb ik mijn geval (auditieve beperking) juist gekozen om niet naar de rimboe te gaan want in het geval dat mijn technische hulpmiddelen kapot zouden gaan, dan zou ik niet meer kunnen communiceren. Daarom heb ik mijn buitenland stages in de 'westerse wereld' gedaan, ook met het ook op taal en mogelijke discriminatie.

Als je kiest voor een stad of koloniaal dorp in Zuid-Amerika, heb je ook prima voorzieningen.

In Afrika kan het nog wat chaotischer zijn allemaal, dat is zelfs voor 100% ziende mensen een uitdaging. Er zit in Afrikaanse steden geen logica, die zijn gewoon explosief en chaotisch gegroeid en gegroeid, en ooit ontstaan uit kleine dorpjes.



Ik vind Afrika geweldig, vooral buiten de steden, maar het is wel wat chaotischer, minder geasfalteerd, en minder veilig (na het donker). Je moet goed alert kunnen zijn op wat er om je heen gebeurt en het klinkt alsof jij dan toch dingen kunt missen.



Ik heb gereisd in Malawi, Kenia, Tanzania, Brazilië, Colombia, Peru, Bolivia, Chili (en Nicaragua in Midden-Amerika)... dus daar baseer ik me op.



De steden in Zuid-Amerika zijn veelal gebouwd volgens Spaans of Portugees stramien, wat ook lijkt op het systeem in de VS: rechtlijnige blokken, vaak met nummering in plaats van namen (maar daar zijn uitzonderingen op, sommige steden werken wel met namen). Met geasfalteerde straten en (relatief hoge) stoepen. En vrijwel altijd een centraal plein met daaraan een kerk, of meerdere pleinen, met leuke bankjes en mooie planten en bomen.

Verder zijn veel landen daar best heel ontwikkeld, bijvoorbeeld in Brazilië, Chili en Colombia rijden gewoon luxe bussen met airco, en heb je prima voorzieningen, soms nog beter dan in Nederland. Bijvoorbeeld in Colombia heb je op veel plekken buiten op straat gratis wifi.

In Peru heb je een keuze uit luxe en goedkoper, maar ook daar zijn de koloniale steden en dorpen wel overzichtelijk.



Ik zou dan wel een land kiezen dat qua criminaliteit wat veiliger staat aangeschreven, bijvoorbeeld Argentinië of Chili of Uruguay. Je bent als toerist / buitenlander al een gewild doelwit; als jouw beperkingen zichtbaar zijn, dan waarschijnlijk nog meer een doelwit.



Maar je grootste barrière wordt de taal. Heb je tijd om van tevoren Spaans te leren (of Portugees als je naar Brazilië wilt)?

Misschien is het handiger als je iets preciezer bent over wat je wilt/zoekt met betrekking tot je stage. Ik denk dat er (derde wereld) landen zat zijn weer je prima heen kunt, maar het hangt af van wat je verder zoekt en/of nodig hebt.



Daarnaast kan ik me voorstellen dat je verder heel erg goed voorbereid moet zijn wil je de stage naast je visuele beperking tot een succes kunnen maken. Legio stagiairs gaan zonder goede taalbeheersing naar een of ander ver land, maar als dat bij jouw beperking komt, wordt je situatie misschien wel erg ingewikkeld.

P.S. Een stage in Engeland kan ook al superleuk en spannend zijn trouwens! Vond ik wel althans. Toch andere omgangsvormen, eten, cultuur, landschappen, nieuwe mensen. En inderdaad heb je dan minder taalproblemen dan in het geval van Zuid-Amerika (ervan uitgaande dat je Engels spreekt).

Ook kunnen vrienden en familie wat makkelijker op bezoek komen tijdens jouw stageperiode.



Maar weer een heel ander idee: zoekt Warchild misschien geen stagiairs? Je zou allicht eens met iemand van hun personeelszaken kunnen praten of zij er überhaupt iets in zien met jouw beperkingen, of dat zij ideeën hebben wat voor soort stage jij wél zou kunnen doen (bij hen of een andere organisatie).



Weet ook niet wat voor soort werk je precies zoekt voor die stage... zoals iemand anders al zei, zou het helpen om iets specifieker te zijn dan 'iets met kinderen'.

Laat de beperking je vooral niet tegenhouden tenzij je echt op medische voorzieningen bent aangewezen. In afrikanzijn ook mensen die minder zicht hebben of moeite hebben met lopen. Je moet voor jezelf bedenken; zie ik het zitten, wil ik er voor gaan. Is het antwoord ja; dan er voor gaan. Kan zijn dat je 'harder' moet werken om te laten zien dat je het kan. Maar dat is iets wat je misschien niet vreemd is.

Je zou kunnen beginnen met eens op de site van Joho.nl te kijken bij hun stages en werk in het buitenland (bijvoorbeeld Zuid-Amerika). En als je denkt dat zij echt iets voor je kunnen betekenen, kun je naar een van hun winkels voor een langer gesprek waarbij zij van alles kunnen uitzoeken en je kunnen adviseren.



Het lijkt me wel essentieel dat je de taal voldoende spreekt...



Ik hoor ook vaak van mensen die in weeshuizen werken bijvoorbeeld in Zuid-Afrika of Kenia, maar ook wel in Zuid-Amerikaanse landen. Vaak als vrijwilligerswerk waarvoor ze ook flink geld moeten bijbetalen.

Er bestaat dus wel van alles op dat vlak.



En het volgende is niet iets waar jij concreet wat aan hebt, maar waarschijnlijk interesseert het verhaal je wel, van de Nederlandse Jolanda die meer dan 15 jaar geleden voorgoed naar Peru vertrok om daar straatkinderen te gaan helpen. Inmiddels is zij geridderd in de orde van Oranje Nassau, en helpt haar stichting dagelijks meer dan 600 ondervoede / verwaarloosde kinderen, ook mert huiswerkles en sociale vaardigheden enzo, en inmiddels ook jongeren boven de 12. http://www.stichtingninos.com

Ik heb met eigen ogen hun fantastische werk mogen zien (1998 en 2006). (Oja ze nemen geen Nederlandse vrijwilligers aan, juist omdat ze zoveel mogelijk Peruanen aan een betaalde baan willen helpen, ze hebben nu meer dan 80 mensen in loondienst.)

Niet iedereen is in de wieg gelegd om zijn eigen leven zo helemaal in het teken te zetten van anderen. Maar het kan wellicht een inspiratie zijn voor wat jij wel en niet wilt.