Hoe overleef ik Tunesië?

Dit topic maakte vele (verhitte) reacties los, niet in de laatste plaats van mezelf. Ik beloofde om even te laten weten hoe de reis naar Tunesië nu daadwerkelijk was verlopen. Vanochtend ben ik teruggekomen, bij dezen mijn bevindingen!



Het viel me allemaal 100% mee. De weersomstandigheden waren inderdaad niet geweldig (grotendeels winterjassenweer, op sommige dagen kon je -mits in de zon- met een shirtje toe). Maar: het was stukken zonniger dan in Nederland.



De mensen waren ronduit aardig. In de toeristische gebieden probeerden ze uit alle macht je aandacht te trekken om je te verleiden tot de aanschaf van spullen of 'frikandellah mit sini sap sap' en dat was niet prettig, maar dat kwam vooral omdat het zo erbarmelijk rustig was. Laagseizoen en slechte toeristenstroom zorgden ervoor dat iedereen ons in het +1000 appartementen tellende complex kende. En wij snapten ook wel dat die lege terrasjes geen zoden aan de dijk zetten v.w.b. de inkomsten. Hebben dus geprobeerd om onze uitgaven en terrasbezoekjes zoveel mogelijk te spreiden over de aanbieders (ik gunde ze allemaal wel verkoop, maar ja, ik heb ook geen zak met geld). Zakkenrollers hebben we niet meegemaakt en we hebben er ook niet over gehoord.



Aangerand ben ik niet. Aangeráákt zelfs niet. En ook beledigende opmerkingen bleven uit. Dat kan te maken hebben gehad met de (wegens de kou) zeer bedekte kleding natuurlijk. Mannen probeerden wel enorm om mijn aandacht te trekken (roepen, fluiten, liefdesverklaringen declameren met hun hand op hun hart en aanzoeken doen voor een overhaast, stormachtig huwelijk in de sahara, omringd door babykamelen) maar daarbij werden ze niet opdringerig. Alleen naast de medina in Tunis was een man wel erg happig en die droop af bij het zien van mijn trouwring. Die ring was overigens nergens nodig, maar voorkwam wel een boel discussie, en is dus een blijvertje op reizen naar Tunesië & co.



We zagen erg veel vrouwen (en mannen) met hoofddoeken, maar volgens de gids was dat vooral tegen de kou. Voor de revolutie waren religieuze hoofddoekjes voor vrouwen zelfs verboden, vertelde ze. Ook nu liepen maar weinig Tunesiërs bedekt, de meeste gesluierde moslima's waren libiërs, als we de gids mogen geloven.



Ook ziek zijn we niet geworden. Van leidingwater worden toeristen niet meer ziek, want er zit een beetje chloor in. Niet lekker, maar tenminste ook niet meer 'gevaarlijk'. Drinken deden we dus nog steeds uit verzegelde flessen, maar het eten van salade die was afgespoeld onder de kraan kon dus geen kwaad. Het eten (vooral het ontbijt) overtrof alle verwachtingen, hoewel de kwaliteit van het avondeten sterk fluctueerde (op een dag dreven er vissegraten en schubben in mijn soep en op een andere dag was het ei in mijn brik (ei-loempia) gewoon hartstikke rauw). Maar dat was niet onoverkomelijk. Oja, we hebben niet één restaurant gevonden dat fatsoenlijke friet kon bakken. Alles was, zonder uitzondering, te zwart, te slap, te rauw of anderszins oneetbaar. En dan serieus, hè. Met friet ben ik namelijk echt niet kieskeurig. Je moet dus wel een week zonder friet kunnen, maar gelukkig vind ik dat dan weer totaal geen ramp. McDo hebben ze niet: die waren iets te goed bevriend met het gevallen regime en krijgen dus geen poot aan de grond. Ook geen andere ketens (zoals Burger King) gezien.



De enige nare ervaringen waren dat we in de medina verdwaalden tussen de opeengepakte kraampjes, en de man die ons beloofde naar de uitgang te loodsen eiste dat we eerst in zijn tapijtenwinkel zouden komen kijken. Ook hebben we een aantal toiletten gebruikt die dermate goor en gammel waren dat ik er nu nog misselijk van word. Die rol wc-papier was een razend goeie tip!



Om de tijd te doden (dat was wel nodig, met zijn 4en opeengepakt en zonder zomerhitte) hebben we een 3-daagse tocht naar het zuiden gemaakt en echt de mooiste dingen gezien en gedaan. Dat was absoluut het hoogtepunt in de reis. Mooi zou ik het land overigens niet noemen. Er zijn zat mooie dingen te zien, maar in het algemeen is de boel oud, stoffig (echt, alle auto's zaten onder het stof) en vooral onaf. Een Tunesiër stopt gewoon met bouwen als het geld voor zijn huis even op is. Resultaat: eindeloze rijen halffabrikaten langs de weg, soms vergezeld van een boel plastic troep. De huizen zijn ook slecht geïsoleerd, dus als het een keertje koud is (en dat was het dus wel, deze reis) zetten ze de kachel op roodgloeiend en heb je nog 5 dekens nodig om in slaap te kunnen vallen.



Jordanië gaat misschien uiteindelijk toch niet door, omdat we met zijn 4-en toch een interessante familiedynamiek ontwikkelden (krap op elkaar in een appartementje, terwijl we al jaren zelfstandig wonen). Bovendien hebben we, vooral in de zuidelijke tocht, veel dingen gezien die min of meer vergelijkbaar waren met onze plannen in Jordanië. Maar ik zit er niet meer zo mee: ik boek die reis gewoon een keertje zelf en het was sowieso toch maar de vraag of die door had kunnen gaan met zoveel verschillende werk- en studieroosters.



Zo, dat was een heel verhaal. En ja, ik vind het best genant dat ik me door al die apenverhalen gek heb laten maken! Hopelijk leest een aantal reageerders van weleer dit nog even, zie het maar als een spijtbetuiging.



Ik denk alleen niet dat ik een 2e keer ga, want zo intens boeiend vond ik het niet, maar ik heb deze reis enorm genoten en heb me geen enkel moment echt onveilig gevoeld.



Aan iedereen die nog nooit in Tunesië is geweest en een reis overweegt: doe het gerust! Ik heb in bovenstaand verhaal zo gedetailleerd mogelijk omschreven wat mijn bevindingen zijn. Kun je met die plussen en minnen leven, dan is Tunesië een heerlijk vakantieland. Stukken beter en geciviliseerder dan Egypte, waarmee ik het eerst op dezelfde leest schroeide. En ga dan beslist op een tocht, dat is de moeite (en het geld) dubbel en dwars waard!





Dames! Ik heb even een andere nick aangemaakt (herkenbaarheid privéleven) maar ben een vaste lezer/schrijver op dit forum.



Korte variant:

We gaan naar Tunesië en ik heb daar bij nader inzien helemaal geen trek in. Afhaken is geen optie, dus hoe maak ik er het beste van?



Lange variant:

Over een paar weken ga ik (met ouders en broertje) een week naar Tunesië. Dat is een beetje last minute gegaan. Onze eerdere vakantie naar Jordanië was geannuleerd omdat het Midden-Oosten toen zo rommelig was en ineens konden we allemaal op korte termijn een week vrijmaken. De motivatie om deze kans aan te grijpen is dus groot want we wilden nog steeds graag weg.



Ik werd dus een paar dagen geleden gebeld dat we gingen en er waren precies genoeg plekken over, dus of ik even in 5 minuten kon melden of ik mee ging. Mijn moeder benadrukte dat ik het bij twijfel niet moest doen en dat niemand me dan kwaad zou aankijken, maarja. Het is er warm, dacht ik, en anders heb ik het straks verkloot. Bovendien wist ik niks van Tunesië en klonk het net zo prima als Jordanië.



Inmiddels weet ik beter. Het is er niet warm (tegen de tijd dat wij gaan maximaal 16 graden) en al helemaal niet prima. 99% van de forumsters hier braakt gal over het land met zijn zand en opdringerige mannen die aan je zitten als je hand in hand loopt met je vriend (en dan heb ik dus nog niet eens een vriend bij me). Hele steden schijnen naar riool te stinken en een lezeres meldde dat ze zelfs in India nog niet zo hondsberoerd was geweest als in Tunesië.



Nu ben ik vorig jaar in Egypte geweest en ook dat was een ramp. Zelfs met bedekte kledij en een afwerende houding gedroegen de mannen zich ronduit weerzinwekkend. 'You woman! I talk, you answer!', op amper 4 centimeter van mijn gezicht. Heb toen praktisch de hele vakantie in het resort gezeten en er niks anders durven eten dan smerige doorgekookte troep, want al het lekkere spul was niet veilig (salade gewassen in kraanwater, vis besmet, noem maar op).



Zoiets hoeft van mij dus nooit meer. Maar Tunesië is zelfs nog een tikkeltje erger, las ik. Wc-papier meenemen, oneetbare snacks, etc. Nog beledigender mannen die elke Westerse vrouw als hoer zien. Nou en dat hoef ik me dus niet te laten welgevallen. Als ze aan me zitten mep ik wel, maar wat daar dan weer het gevolg van is weet ik natuurlijk niet.



Intussen is mijn moeder blij dat zij met haar gezinnetje een weekje weg gaat. Zij trakteert en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om af te haken nu er geboekt is, te klagen of anderszins dwars te liggen.



Ik heb al bedacht dat ik een 'trouwring' omdoe en veel bedekte kleding. En dat ik maar bij mijn vader en broertje in de buurt blijf. Maar heeft iemand tips om dit draaglijk te maken?



(en kom niet aan met 's lands wijs, 's lands eer, want als je vrouwen als hoer behandelt ben je niet wijs en verdien je wat mij betreft geen eer)

quote:TaraD schreef op 29 december 2011 @ 22:45:

Ja en dat is dus gevaarlijk apegapen. De kans is dan groot dat je de meute tegen je krijgt.Tja, dat moet dan maar. Ik heb ook mijn eergevoel en ik laat me niet betasten.

quote:zusenzoo schreef op 29 december 2011 @ 22:49:

Ik zou thuis blijven.



Als ik jou was dan.



Dat roepen er meer, en dat snap ik niet. Ik heb immers uitgelegd dat dat geen optie is.



Heb je wel verder gelezen dan de topic-titel?