Reizen
alle pijlers
Onbegrip emigratie
woensdag 3 mei 2017 om 21:52
Hallo
Binnenkort emigreer ik naar een Europees land (minder dan een uur vanaf schiphol). Ik voel mij alleen heel erg eenzaam hierin. Ik mis iemand om mij blijheid en spanning mee te delen. Geen enkel persoon in mijn omgeving reageert hier positief op. Het kwetst mij en hou daarom mijn mond als ik enthousiast iets over het land wil vertellen omdat ik dan gezucht en discussies krijg. Ik voel mij alleen in mijn geluk en kan dit met niemand delen. Heeft iemand hier soortgelijke ervaringen mee? De argument van familie is is dat het juist zo gezellig is met ze alle bij elkaar..
Binnenkort emigreer ik naar een Europees land (minder dan een uur vanaf schiphol). Ik voel mij alleen heel erg eenzaam hierin. Ik mis iemand om mij blijheid en spanning mee te delen. Geen enkel persoon in mijn omgeving reageert hier positief op. Het kwetst mij en hou daarom mijn mond als ik enthousiast iets over het land wil vertellen omdat ik dan gezucht en discussies krijg. Ik voel mij alleen in mijn geluk en kan dit met niemand delen. Heeft iemand hier soortgelijke ervaringen mee? De argument van familie is is dat het juist zo gezellig is met ze alle bij elkaar..
zaterdag 6 mei 2017 om 00:59
Hey destiny, laat je nu niet kisten zeg! Ik snap dat je dit nu even hard op je dak komt vallen, maar mensen die je negeren, zijn geen vrienden. Ondanks mijn verhuizingen zijn mijn vriendinnen van jaren daarvoor nog steeds goede vriendinnen. Maar ja, ook ik heb vrienden verloren. Zulke dingen in het leven doen je simpelweg beseffen wie je echte vrienden zijn.
Dus kijk vooruit, niet achteruit! Zoals ik al eerder schreef, family blijft family en echte vrienden blijven vrienden. De een heeft het er moeilijker nee dan de ander, maar op een gegeven moment is het gewoon wat het is en went iedereen aan de nieuwe situatie. En jij ook!
En weet je wat nu zo leuk is aan in het Londen wonen? Er zijn heeeel veel jonge mensen zoals jij, die uit een ander land komen, net zoals jij nieuw zijn, net zoals jij op zoek is naar nieuwe contacten. En onder expats/foreigners is het zoveel makkelijker contacten op te doen dan als in je eigen land. Londen heeft een bloeiende expat community en ook onder nanny's wordt er veel contact gezocht, worden dingen ondernomen.
Verwacht niet teveel te snel, krijg je voeten aan de grond, leer je werk (gezin) kennen, je omgeving. Trek er op je vrije dag alleen op uit, ga naar Borrough Market, ga met een boek in je eentje in een pub zitten. Je leert jezelf kennen wanneer je ergens alleen heen gaat, maar het maakt je ook comfortabel met jezelf. En dan je zult zien hoe snel je mensen leert kennen, en hoe gemakkelijk het gaat. Leuke, interessante mensen, mensen die jou interesseren, en die ook geïnteresseerd zijn in jou! Want voor hun is jouw leven in NL onbekend, en vice versa. En wat ook erg fijn is, je jan zelf kiezen. Er zijn zoveel nieuwe mensen dat je niet met iemand opgescheept hoeft te zitten (behalve natuurlijk de mensen van je werk). Ik heb veel goede vrienden aan mijn tijd in London overgehouden, en guess what, na een jaar weggeweest te zijn zijn het nog steeds vrienden.
Je gaat een heerlijke tijd tegemoet, trust me. En als dat dan toch niet zo is ben je zo weer thuis, maar heb je meer geleerd dan wanneer je in Nederland was gebleven.
Ik wens he heel veel plezier toe, en mocht je een keer willen kletsen over hoe je je voelt, over Londen, over waar te eten en te drinken, of wat dan ook, je mag me altijd me PB sturen.
Kop op!
Dus kijk vooruit, niet achteruit! Zoals ik al eerder schreef, family blijft family en echte vrienden blijven vrienden. De een heeft het er moeilijker nee dan de ander, maar op een gegeven moment is het gewoon wat het is en went iedereen aan de nieuwe situatie. En jij ook!
En weet je wat nu zo leuk is aan in het Londen wonen? Er zijn heeeel veel jonge mensen zoals jij, die uit een ander land komen, net zoals jij nieuw zijn, net zoals jij op zoek is naar nieuwe contacten. En onder expats/foreigners is het zoveel makkelijker contacten op te doen dan als in je eigen land. Londen heeft een bloeiende expat community en ook onder nanny's wordt er veel contact gezocht, worden dingen ondernomen.
Verwacht niet teveel te snel, krijg je voeten aan de grond, leer je werk (gezin) kennen, je omgeving. Trek er op je vrije dag alleen op uit, ga naar Borrough Market, ga met een boek in je eentje in een pub zitten. Je leert jezelf kennen wanneer je ergens alleen heen gaat, maar het maakt je ook comfortabel met jezelf. En dan je zult zien hoe snel je mensen leert kennen, en hoe gemakkelijk het gaat. Leuke, interessante mensen, mensen die jou interesseren, en die ook geïnteresseerd zijn in jou! Want voor hun is jouw leven in NL onbekend, en vice versa. En wat ook erg fijn is, je jan zelf kiezen. Er zijn zoveel nieuwe mensen dat je niet met iemand opgescheept hoeft te zitten (behalve natuurlijk de mensen van je werk). Ik heb veel goede vrienden aan mijn tijd in London overgehouden, en guess what, na een jaar weggeweest te zijn zijn het nog steeds vrienden.
Je gaat een heerlijke tijd tegemoet, trust me. En als dat dan toch niet zo is ben je zo weer thuis, maar heb je meer geleerd dan wanneer je in Nederland was gebleven.
Ik wens he heel veel plezier toe, en mocht je een keer willen kletsen over hoe je je voelt, over Londen, over waar te eten en te drinken, of wat dan ook, je mag me altijd me PB sturen.
Kop op!
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
zaterdag 6 mei 2017 om 04:10
Ik vermoed dat als je over een tijd weer terug komt naar nederland, jij niet meer met deze mensen om wil gaan. Jullie lijken nu al heel verschillend in het leven te staan, en straks doe je zo veel nieuwe ervaring op waardoor jij waarschijnlijk nog meer gaat veranderen als persoon.
Maak je niet te druk, tijd zal het leren.
Blijf gewoon open staan voor contact en zoek verder mensen op die bij je passen. Zal je je veel blijer bij gaan voelen.
Leef je leven, trek het je niet persoonlijk aan.
Maak je niet te druk, tijd zal het leren.
Blijf gewoon open staan voor contact en zoek verder mensen op die bij je passen. Zal je je veel blijer bij gaan voelen.
Leef je leven, trek het je niet persoonlijk aan.
zaterdag 6 mei 2017 om 17:35
Vervelend dat je een dipje ervaart. Het klinkt alsof dit mensen zijn die geen echte vrienden zijn, en dat ze langzaamaan uit je leven aan het verdwijnen zijn. En dat kan pijnlijk zijn. Maar dat hoort bij het leven, is mijn ervaring. Ook zonder buitenlandgebeuren, verwateren vriendschappen soms. Soms omdat je zelf mensen niet meer bij je vindt passen, of soms helaas tegen je eigen wil... bijvoorbeeld omdat ze opeens een relatie hebben en plotseling nooit meer 'kunnen' afspreken.
Het (ongemerkte, langzame) afscheid is een soort rouwproces, dat met de ene wat heftiger voelt dan de ander. Het hoort bij het leven, echt. En als het goed is komen er andere mensen voor in de plaats die veel meer het beste in jou naar boven halen, die ook juist jouw mooie kanten zien en waarderen. Omring je met zulke mensen.
En zie het dus ook niet als iets wat alléén maar komt door jouw buitenlandervaring. Het gebeurt je hele leven door, door verhuizingen, relaties, bevriende collega's die een andere baan vinden, of iemand die een definitieve blessure krijgt en die je daardoor opeens nooit meer ziet bij jouw sport, of doordat je zelf 'groeit' en anderen niet met jou meegroeien, etc etc.
Verder is het inderdaad goed om je erop voor te bereiden dat mensen thuis niet echt zitten te wachten op uitgebreide verhalen. Dat is zelfs zo met mensen die het mij wél gunden en die het allemaal prima, tof, stoer vonden als ik in buitenland had gewoond of gereisd. Na terugkomst willen ze dan best een uurtje over je ervaringen horen. Met van die onmogelijke vragen als: wat is nou het mooiste wat je hebt meegemaakt in dat half jaar? Jemig, teveel om op te noemen.
Maar vaak als ik bij een volgend onderonsje weer iets liet vallen over Engeland, Frankrijk of welk ander land dan ook, zag ik hun blik glazig worden of iets van irritatie doorschemeren: "heb je haar weer met haar Frankrijk." Alsof ik daar niet mijn leven had verder geleefd ofzo. Alsof die ervaringen per definitie allemaal voor hen de 'ver van mijn bed show' was. En dat dus bij mensen die het mij wel gegund hadden! Kan je nagaan, die mensen in jouw huidige thuisomgeving, die nu al jaloers zijn... die willen niks horen over wat er leuk is/was, en gaan waarschijnlijk alleen maar zitten vissen naar de minder leuke aspecten.
Ik was er toen wel teleurgesteld over, dat mensen al na een week niks meer wilden horen over al die dingen die mij zo geraakt en beïnvloed hadden. (Alleen een paar andere reislustige mensen, die wel.) Maar dat komt ook omdat ik het zelf niet verwacht had. Misschien helpt het bij jou als je het al van tevoren weet.
Wat sommige mensen wel nog leuk vinden om te volgen is een blog waar je af en toe wat foto's en verhaaltjes in zet.
Het is voor mij de reden geweest dat ik actief ben geworden op internetforums over reizen. Kan ik toch nog m'n ei kwijt en je merkt het ook niet zo als anderen geen zin hebben om het te horen/lezen.
Ik zou jou ook aanraden om je ervaringen hier te delen, er is bijvoorbeeld een topic over expats. Of schrijf ze gewoon hieronder. Ik ben wel benieuwd hoe je het gaat vinden!
En maak nieuwe vrienden. In jouw leeftijd is dat heel normaal. Je hebt er maar een paar nodig die echt om jou geven.
Het (ongemerkte, langzame) afscheid is een soort rouwproces, dat met de ene wat heftiger voelt dan de ander. Het hoort bij het leven, echt. En als het goed is komen er andere mensen voor in de plaats die veel meer het beste in jou naar boven halen, die ook juist jouw mooie kanten zien en waarderen. Omring je met zulke mensen.
En zie het dus ook niet als iets wat alléén maar komt door jouw buitenlandervaring. Het gebeurt je hele leven door, door verhuizingen, relaties, bevriende collega's die een andere baan vinden, of iemand die een definitieve blessure krijgt en die je daardoor opeens nooit meer ziet bij jouw sport, of doordat je zelf 'groeit' en anderen niet met jou meegroeien, etc etc.
Verder is het inderdaad goed om je erop voor te bereiden dat mensen thuis niet echt zitten te wachten op uitgebreide verhalen. Dat is zelfs zo met mensen die het mij wél gunden en die het allemaal prima, tof, stoer vonden als ik in buitenland had gewoond of gereisd. Na terugkomst willen ze dan best een uurtje over je ervaringen horen. Met van die onmogelijke vragen als: wat is nou het mooiste wat je hebt meegemaakt in dat half jaar? Jemig, teveel om op te noemen.
Maar vaak als ik bij een volgend onderonsje weer iets liet vallen over Engeland, Frankrijk of welk ander land dan ook, zag ik hun blik glazig worden of iets van irritatie doorschemeren: "heb je haar weer met haar Frankrijk." Alsof ik daar niet mijn leven had verder geleefd ofzo. Alsof die ervaringen per definitie allemaal voor hen de 'ver van mijn bed show' was. En dat dus bij mensen die het mij wel gegund hadden! Kan je nagaan, die mensen in jouw huidige thuisomgeving, die nu al jaloers zijn... die willen niks horen over wat er leuk is/was, en gaan waarschijnlijk alleen maar zitten vissen naar de minder leuke aspecten.
Ik was er toen wel teleurgesteld over, dat mensen al na een week niks meer wilden horen over al die dingen die mij zo geraakt en beïnvloed hadden. (Alleen een paar andere reislustige mensen, die wel.) Maar dat komt ook omdat ik het zelf niet verwacht had. Misschien helpt het bij jou als je het al van tevoren weet.
Wat sommige mensen wel nog leuk vinden om te volgen is een blog waar je af en toe wat foto's en verhaaltjes in zet.
Het is voor mij de reden geweest dat ik actief ben geworden op internetforums over reizen. Kan ik toch nog m'n ei kwijt en je merkt het ook niet zo als anderen geen zin hebben om het te horen/lezen.
Ik zou jou ook aanraden om je ervaringen hier te delen, er is bijvoorbeeld een topic over expats. Of schrijf ze gewoon hieronder. Ik ben wel benieuwd hoe je het gaat vinden!
En maak nieuwe vrienden. In jouw leeftijd is dat heel normaal. Je hebt er maar een paar nodig die echt om jou geven.
You can never have too many hats, gloves and shoes
maandag 8 mei 2017 om 12:13
Destiny, je kunt bijvoorbeeld heel makkelijk op waarbenjij.nu een reisblog aanmaken. Dat heb ook gedaan toen ik in het buitenland was. Ik zette toen elke 3-4 weken een verhaal erop. Niet elke dag (te veel werk om te doen) en niet tot in detail (is saai voor anderen), maar de opvallende, grappige en bijzondere dingen die je normaal iemand anders ook zou vertellen. Maar ik heb voor mijzelf een dagboek bijgehouden, al was het maar 1 regel per dag, zo leuk om terug te lezen!
Ik herken het ook wel wat eerder vermeld is, als je weggaat maak je zoveel mee, je groeit echt enorm door alle nieuwe ervaringen! Thuisblijvers vinden het niet altijd even interessant of te horen of lezen, die zijn druk met hun eigen sores. Ik had gelukkig wel een groepje trouwe lezers die het heel leuk vonden om zo af en toe te lezen wat ik deed. Dat waren ook de mensen die eenmaal terug, ook super geinteresseerd waren in wat ik beleefd had. Maar inderdaad ook genoeg mensen die niet verder kwamen dan; was het leuk? Fijn voor je, en vervolgens een heel verhaal afsteken. Maar dat zijn vaak mensen die normaal ook al niet zoveel interesse hebben in jouw verhaal.
Maar ga zeker op een reis- of expatforum schrijven. Of gewoon hier, ik ben heel benieuwd wat je allemaal mee gaat maken. Of post hier een link naar je blog!
Ik herken het ook wel wat eerder vermeld is, als je weggaat maak je zoveel mee, je groeit echt enorm door alle nieuwe ervaringen! Thuisblijvers vinden het niet altijd even interessant of te horen of lezen, die zijn druk met hun eigen sores. Ik had gelukkig wel een groepje trouwe lezers die het heel leuk vonden om zo af en toe te lezen wat ik deed. Dat waren ook de mensen die eenmaal terug, ook super geinteresseerd waren in wat ik beleefd had. Maar inderdaad ook genoeg mensen die niet verder kwamen dan; was het leuk? Fijn voor je, en vervolgens een heel verhaal afsteken. Maar dat zijn vaak mensen die normaal ook al niet zoveel interesse hebben in jouw verhaal.
Maar ga zeker op een reis- of expatforum schrijven. Of gewoon hier, ik ben heel benieuwd wat je allemaal mee gaat maken. Of post hier een link naar je blog!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 8 mei 2017 om 13:32
quote:dianaf schreef op 08 mei 2017 @ 12:13:
Destiny, je kunt bijvoorbeeld heel makkelijk op waarbenjij.nu een reisblog aanmaken. Dat heb ook gedaan toen ik in het buitenland was. Ik zette toen elke 3-4 weken een verhaal erop. Niet elke dag (te veel werk om te doen) en niet tot in detail (is saai voor anderen), maar de opvallende, grappige en bijzondere dingen die je normaal iemand anders ook zou vertellen. Maar ik heb voor mijzelf een dagboek bijgehouden, al was het maar 1 regel per dag, zo leuk om terug te lezen!
Ja goede adviezen! Inderdaad niet teveel details, maar wel de opvallende en smeuïge dingen.
Ik houd blogs bij op www.travelpod.com, is vergelijkbaar met waarbenjij.nu maar dan internationaal. En in Travelpod kan je makkelijk plattegrondjes erbij aan maken, vooral handig als je veel rondreist, dan zien mensen waar je eigenlijk bent (geweest). Voor Destiny niet zo relevant. Ook is het makkelijk om foto's tussen de tekst door te laten lopen, en zelfs YouTube-filmpjes (embedden). En je kunt instellen dat mensen per mail een alert krijgen als jij weer een nieuw verhaaltje hebt geplaatst. De app werkt ook heel goed, dan kun je eventueel zelfs offline je verhaaltje en foto's klaarzetten, en later als je weer wifi hebt, alles in 1x live zetten.
Nog een tip: gebruik alsjeblieft genoeg witregels, en als het je lukt, ook vette kopjes enzo. Vorig jaar probeerde ik de reisverhalen van een vriendin bij te houden maar die schreef alles als één grote lap achter elkaar door, niet te lezen!
En inderdaad houd ik vaak ook zelf een soort dagboekje bij, soms stuurde ik dat als brieven aan mijn ouders en kreeg ik het later weer terug (in jouw geval denk ik niet dat je ouders zoveel interesse hebben, helaas). Of soms echt alleen voor mezelf in een heel klein mooi boekje of schriftje. Je vergeet anders zoveel! Je bent geneigd om alleen te onthouden waar je foto's van hebt.
Ik heb laatst alles teruggelezen van een lange reis (incl. werken onderweg) van 20 jaar geleden, zo leuk. Vooral over alle leuke, gekke, vervelende, lieve mensen die ik had ontmoet maar waar we lang niet altijd foto's van hadden, ik was zoveel mensen alweer vergeten maar het komt dan allemaal weer boven drijven.
quote:dianaf schreef op 08 mei 2017 @ 12:13:
Of post hier een link naar je blog!
Dat is helaas niet toegestaan op paranoïde Viva-forum. Zelfs niet als je blog vol handige tips staat voor mensen die hetzelfde van plan zijn. Het kan je een ban opleveren. Ze denken dan dat je reclame maakt ofzo?
Oh, en succes met je VOG! Ik dacht ook dat dat veel sneller kon.
Destiny, je kunt bijvoorbeeld heel makkelijk op waarbenjij.nu een reisblog aanmaken. Dat heb ook gedaan toen ik in het buitenland was. Ik zette toen elke 3-4 weken een verhaal erop. Niet elke dag (te veel werk om te doen) en niet tot in detail (is saai voor anderen), maar de opvallende, grappige en bijzondere dingen die je normaal iemand anders ook zou vertellen. Maar ik heb voor mijzelf een dagboek bijgehouden, al was het maar 1 regel per dag, zo leuk om terug te lezen!
Ja goede adviezen! Inderdaad niet teveel details, maar wel de opvallende en smeuïge dingen.
Ik houd blogs bij op www.travelpod.com, is vergelijkbaar met waarbenjij.nu maar dan internationaal. En in Travelpod kan je makkelijk plattegrondjes erbij aan maken, vooral handig als je veel rondreist, dan zien mensen waar je eigenlijk bent (geweest). Voor Destiny niet zo relevant. Ook is het makkelijk om foto's tussen de tekst door te laten lopen, en zelfs YouTube-filmpjes (embedden). En je kunt instellen dat mensen per mail een alert krijgen als jij weer een nieuw verhaaltje hebt geplaatst. De app werkt ook heel goed, dan kun je eventueel zelfs offline je verhaaltje en foto's klaarzetten, en later als je weer wifi hebt, alles in 1x live zetten.
Nog een tip: gebruik alsjeblieft genoeg witregels, en als het je lukt, ook vette kopjes enzo. Vorig jaar probeerde ik de reisverhalen van een vriendin bij te houden maar die schreef alles als één grote lap achter elkaar door, niet te lezen!
En inderdaad houd ik vaak ook zelf een soort dagboekje bij, soms stuurde ik dat als brieven aan mijn ouders en kreeg ik het later weer terug (in jouw geval denk ik niet dat je ouders zoveel interesse hebben, helaas). Of soms echt alleen voor mezelf in een heel klein mooi boekje of schriftje. Je vergeet anders zoveel! Je bent geneigd om alleen te onthouden waar je foto's van hebt.
Ik heb laatst alles teruggelezen van een lange reis (incl. werken onderweg) van 20 jaar geleden, zo leuk. Vooral over alle leuke, gekke, vervelende, lieve mensen die ik had ontmoet maar waar we lang niet altijd foto's van hadden, ik was zoveel mensen alweer vergeten maar het komt dan allemaal weer boven drijven.
quote:dianaf schreef op 08 mei 2017 @ 12:13:
Of post hier een link naar je blog!
Dat is helaas niet toegestaan op paranoïde Viva-forum. Zelfs niet als je blog vol handige tips staat voor mensen die hetzelfde van plan zijn. Het kan je een ban opleveren. Ze denken dan dat je reclame maakt ofzo?
Oh, en succes met je VOG! Ik dacht ook dat dat veel sneller kon.
You can never have too many hats, gloves and shoes
maandag 8 mei 2017 om 14:20
quote:patsy--stone schreef op 08 mei 2017 @ 13:32:
[...]
Dat is helaas niet toegestaan op paranoïde Viva-forum. Zelfs niet als je blog vol handige tips staat voor mensen die hetzelfde van plan zijn. Het kan je een ban opleveren. Ze denken dan dat je reclame maakt ofzo? Oeps, niet bij stil gestaan.
[...]
Dat is helaas niet toegestaan op paranoïde Viva-forum. Zelfs niet als je blog vol handige tips staat voor mensen die hetzelfde van plan zijn. Het kan je een ban opleveren. Ze denken dan dat je reclame maakt ofzo? Oeps, niet bij stil gestaan.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 8 mei 2017 om 16:01
Veel plezier alvast destiny, wordt vast een mooie ervaring! Het is hier ook hartstikke leuk
Ik ben bijna zes jaar geleden met mijn gezin naar Londen verhuisd en we hebben niet zulke negatieve reacties gekregen, maar echt blij waren sommige mensen ook niet. Niet zo expliciet negatief als Tinybel, maar er waren wel een paar familieleden waarvan ik het vermoeden heb dat ze er precies zo over dachten als zij. Dat zijn inderdaad de mensen waar we geen contact meer mee hebben, maar dat zou anders waarschijnlijk ook wel verwaterd zijn, om wat voor reden dan ook. Ik heb mijn best gedaan om contact te onderhouden - maar voor sommige mensen is die relatief kleine afstand gewoon onoverbrugbaar. En met heel veel andere mensen heb ik juist hartstikke veel contact; kleine moeite!
Ik ben bijna zes jaar geleden met mijn gezin naar Londen verhuisd en we hebben niet zulke negatieve reacties gekregen, maar echt blij waren sommige mensen ook niet. Niet zo expliciet negatief als Tinybel, maar er waren wel een paar familieleden waarvan ik het vermoeden heb dat ze er precies zo over dachten als zij. Dat zijn inderdaad de mensen waar we geen contact meer mee hebben, maar dat zou anders waarschijnlijk ook wel verwaterd zijn, om wat voor reden dan ook. Ik heb mijn best gedaan om contact te onderhouden - maar voor sommige mensen is die relatief kleine afstand gewoon onoverbrugbaar. En met heel veel andere mensen heb ik juist hartstikke veel contact; kleine moeite!
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
dinsdag 9 mei 2017 om 15:18
quote:DG2015 schreef op 08 mei 2017 @ 16:01:
Veel plezier alvast destiny, wordt vast een mooie ervaring! Het is hier ook hartstikke leuk
Ik ben bijna zes jaar geleden met mijn gezin naar Londen verhuisd en we hebben niet zulke negatieve reacties gekregen, maar echt blij waren sommige mensen ook niet. Niet zo expliciet negatief als Tinybel, maar er waren wel een paar familieleden waarvan ik het vermoeden heb dat ze er precies zo over dachten als zij. Dat zijn inderdaad de mensen waar we geen contact meer mee hebben, maar dat zou anders waarschijnlijk ook wel verwaterd zijn, om wat voor reden dan ook. Ik heb mijn best gedaan om contact te onderhouden - maar voor sommige mensen is die relatief kleine afstand gewoon onoverbrugbaar. En met heel veel andere mensen heb ik juist hartstikke veel contact; kleine moeite!
Voor sommige is het al te ver als je naar een andere straat bent verhuisd.
Maar idd, de relaties die tzt verwateren, zouden onder normale omstandigheden (of als je naar een andere straat of plaats was verhuisd) ook verwaterd zijn.
Veel plezier alvast destiny, wordt vast een mooie ervaring! Het is hier ook hartstikke leuk
Ik ben bijna zes jaar geleden met mijn gezin naar Londen verhuisd en we hebben niet zulke negatieve reacties gekregen, maar echt blij waren sommige mensen ook niet. Niet zo expliciet negatief als Tinybel, maar er waren wel een paar familieleden waarvan ik het vermoeden heb dat ze er precies zo over dachten als zij. Dat zijn inderdaad de mensen waar we geen contact meer mee hebben, maar dat zou anders waarschijnlijk ook wel verwaterd zijn, om wat voor reden dan ook. Ik heb mijn best gedaan om contact te onderhouden - maar voor sommige mensen is die relatief kleine afstand gewoon onoverbrugbaar. En met heel veel andere mensen heb ik juist hartstikke veel contact; kleine moeite!
Voor sommige is het al te ver als je naar een andere straat bent verhuisd.
Maar idd, de relaties die tzt verwateren, zouden onder normale omstandigheden (of als je naar een andere straat of plaats was verhuisd) ook verwaterd zijn.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
zaterdag 20 mei 2017 om 14:21
Zo begon ik het topic heel enthousiast en toen zat ik met een burn out thuis. Ik kan helemaal niks meer. Het gezin gaat dus immers niet meer door. 
Huisarts en ik gaan goed kijken hoe ik hier nu uit moet komen..Mijn verstand weet dat ik snel beter moet worden maar mijn gevoelens willen in Juni gewoon weg maar helemaal door het werk met kinderen weet ik dat dit niet eerlijk is tegenover hen en tegenover mijzelf... 
Huisarts en ik gaan goed kijken hoe ik hier nu uit moet komen..Mijn verstand weet dat ik snel beter moet worden maar mijn gevoelens willen in Juni gewoon weg maar helemaal door het werk met kinderen weet ik dat dit niet eerlijk is tegenover hen en tegenover mijzelf...
zaterdag 20 mei 2017 om 14:40
zaterdag 20 mei 2017 om 17:11
@juliadenders
Dankje Julia. Ja nu goed voor mezelf zorgen, eten drinken, leuke dingen doen en niet zoveel meer stressen. Het zijn niet alleen de vervelende reacties maar ik denk ook de druk er om heen en het misgunnen. Maarja voor nu rustig aan doen en ik blijf zoeken naar een geschikt gezin voor wanneer ik mij wat beter voel..
Dankje Julia. Ja nu goed voor mezelf zorgen, eten drinken, leuke dingen doen en niet zoveel meer stressen. Het zijn niet alleen de vervelende reacties maar ik denk ook de druk er om heen en het misgunnen. Maarja voor nu rustig aan doen en ik blijf zoeken naar een geschikt gezin voor wanneer ik mij wat beter voel..