Waarom reizen we?

quote:koekie1980 schreef op 25 juni 2012 @ 19:48:

[...]



Ik begrijp dan weer niks van mensen die 10 dagen all incl. in Alanya op het strand willen liggen, elke avond hetzelfde buffet willen eten tussen de andere Hollanders.... of in Blanes op vakantie gaan en kroketten eten bij Friet van Piet en Marco Borsato in de kroeg (met naam Hof van Holland ofzo) aan willen vragen.... been there and da was niks...



Nee daar begrijp ik ook niks van. Verder ben ik het eens met o.a. Makreel, Hekje, girlinthefire en Rary.

Ik reis om een rijker mens te worden en om energie te krijgen. Met respect, plezier en interesse uiteraard. Wat ik zie aan prachtige mensen en imponerende natuur, of alles wat op een andere manier mijn zintuigen prikkelt draagt bij aan mijn ontwikkeling. Ik ben nieuwsgierig en laat me graag verbazen. Ik zou mijzelf en de landen die ik bezoek tekort doen, vind ik, door alleen maar een beetje ongeïnteresseerd op mijn luie kont te blijven zitten. De wereld kan zo mooi en leerzaam zijn.



Het is trouwens ook goed voor mijn relativeringsvermogen. Ik heb me soms heel klein of onwetend gevoeld of juist heel gezegend of verwend. Materiële zaken interesseren mij niet zo, maar deze ervaringen draag ik bij me voor de rest van mijn leven.



Ongeveer dezelfde ervaringen doe ik op door mensen van over de hele wereld bij mij thuis uit te nodigen. Ook heel leerzaam en vermakelijk. En ik geloof ook dat het, net als reizen, bijdraagt aan respect voor elkaar en elkaars cultuur. Al klink ik nu misschien wel heel idealistisch. (Hippie)

Ieder zijn meug. Ikzelf snap niet zoveel van het standaard backpacken, maar dat komt misschien omdat ik zelf in ontwikkelingslanden gewerkt heb voor een aantal jaren (geen liefdadigheid of vrijwilligerswerk, gewoon bij een bedrijf). Ergens wonen en werken is een stuk anders dan reizen. Meestal hadden de touristen die ik tegenkwam een stuk meer van het land gezien dan ik, maar wel vaak de standaard dingen. Ook prima hoor, vind de lokale bevolking ook best. Die leven van de toeristen en hoe meer geld ze meebrengen hoe beter.



Het leuke aan het werken in het buitenland vond ik dat je op die manier dichter bij het dagelijkse leven komt te staan, ook al is echt contact best moeilijk. Maar met z'n allen naar hun karaoke bar, dat zijn echt gave dingen. Het expat leven ging me na een tijdje wel erg tegen staan en ben weer een jaar of 5 terug in Nederland gekomen.



Nu ga ik vaak op bezoek bij vrienden in het buitenland, vind ik ook leuk. Maar een wereldreis met plekken 'die je moet zien' trekt me niet zo heel erg. Dan ga ik liever in Nederland buiten mijn comfortzone oid.

Dus ik ben had er een leuke aflevering over: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1248643

quote:Liquorice schreef op 25 juni 2012 @ 17:51:

[...]



Ik bedoel eigenlijk meer dat ik bezwaren heb tegen een bepaald soort toerisme waarbij mensen lekker in een resort gaan zitten, totaal geen interesse hebben in het land waar ze zich bevinden en niet op een respectvolle manier met het land en de bewoners omgaan. Dat wil dus niet zeggen dat ik toerisme in derde wereld landen per definitie een slechte zaak vind, ik zie er de voordelen wel degelijk van in. Als je respect hebt voor de cultuur die je tegenkomt en ervoor openstaat ben ik de laatste om daar kritiek op te hebben. Helaas zie ik vaak dat het anders gaat.





Waarom is dat zo respectloos. In ons eigen land interesseren we ons vaak niet eens voor de ander. Dus waarom zou het in het buitenland wel moeten?



De keerzijde vind ik dat ik wel eens heb horen klagen dat mensen er in Brazilie (waar ik gewoon heb een tijdje) er niet authentiek genoeg uitzagen. Te westers. Terwijl die mensen natuurlijk gewoon 100% zichzelf waren. Ik vind dat die andere culturen maar vaak geidealiseerd en geromantiseerd worden. Tja. Lekker openminded.

kadanz, misschien juist als je in andere landen hebt gewerkt, dat je dan wat minder de behoefte hebt om dat soort plaatsen te ontdekken op vakantie. Ik heb dat zelf iig wel. Naast dat ook de jaren in het buitenland de vakanties meestal gewoon naar Nederland waren

Ik ben wel een makkelijke vakantiegangster geloof ik, zie wel gauw ergens de lol van in. Of het nou iets aparterigs is, of een tourist trap, ik vermaak me snel. Ik heb meer 1 regel: geen gestress!

quote:kadanz schreef op 25 juni 2012 @ 22:03:

[...]



Bedankt voor je uitgebreide uitleg!

Grappig dat je nieuwsgierig maar ook tegelijkertijd doodsbang was.



Ik ben toch iemand die meer van de reis ergens naar toe geniet, het 'onderweg zijn'. Zodra ik er eenmaal ben dan word ik rusteloos. Een autorit naar Zuid-Europa vind ik heerlijk, net zoals een urenlange vlucht naar de andere kant van de wereld. Maar als ik er eenmaal ben dan hoef ik niet zo veel te zien!



Ik bedenk me net dat de ideale trip voor mij een cruise zou zijn. Lekker onderweg, niet te lang op één plek, geen verplichtingen, heel wat bestemmingen, luxe, luxe, luxe, airconditioning....heerlijk!



Haha kijk, dan heeft dit topic nog iets opgeleverd voor je!



Maar stiekem denk ik dat jij ook zou kunnen genieten van reizen zonder grootse plannen. Misschien moet je net als ik 'ergens doorheen' voor je die onrust kan loslaten. Het klinkt misschien wat zweverig, maar van reizen leer je ook wel echt in het nu te leven en zolang je die rusteloosheid bij jezelf blijft voelen, kan je dat nog niet ervaren. Ik ben verder heel erg voeten in klei hoor. (Heb met opgetrokken wenkbrauwen de ashram-gangers voorbij zien komen in India)

Veel plezier op je cruize, maar denk er nog eens over na of je echt niet een keer zo'n rugzak wil proberen. Je bent er toch een topic over begonnen....

quote:kadanz schreef op 25 juni 2012 @ 22:07:

[...]

Ja, dat kan zeker, zoals ik al zei, de spanning is er een beetje af in de zin dat ik niet elke nieuwe stad dagenlang wil uitpluizen: ik geloof het allemaal wel. Maar ik vind het nog steeds leuk om ergens heen te gaan!Ik zou een carrière als steward(ess) overwegen. Wel reizen naar een plek, maar er vooral niet te lang door hoeven brengen.

Mijn man komt voor zijn werk over de hele wereld en op de raarste plekken. Dat is fantastisch, omdat hij wel graag reist en vooral naar uithoeken, en ik dus niet. Zo komt hij toch overal en hoef ik niet mee. Als we samen of als gezin weggaan, kiezen we iets dat we allemaal prettig vinden.

xYella.

Er is toch niets heerlijker dan met een rugzakje de wereld door trekken? Andere culturen opsnuiven, genieten van prachtige natuur die je nog nooit eerder hebt gezien, ultieme vrijheid en geen verplichtingen. Je leert jezelf echt kennen!



Ik zou niet zonder reizen kunnen..!

quote:kadanz schreef op 25 juni 2012 @ 21:55:

[...]



Nou nou La India, dat is me wel een uitspraak. Zoals ik al heb geschreven, ik heb in meerdere landen gewoond en gewerkt. Daar zit ook niet-Westers bij. Mij wereldvreemd noemen slaat echt als een tang op een varken.



Ik ben ook niet zo beïnvloedbaar dat een reisje naar de derde wereld mij opeens een guru maakt in het Nederland-bashen, een trekje dat sommige 'reizigers' maar al te graag vertonen. Zoals ik al eerder zei, elk land heeft z'n mooie en minder mooie zaken.



Ik heb mijn horizon enorm verbreed (jouw woorden) en wat dat me vooral geleerd heeft is het volgende: 'home is where the hearth is'.



Mijn reactie is gebaseerd op je openingspost. Strand en shoppen is hoe jij aan je trekken komt op een reisbestemming. Dat valt volgens jou dan ook nog onder "zaken die je bezighouden". Als er zaken zijn waar ik me nou ( op reis en in Nederland overigens ) niet mee bezig houd zijn dat ze wel,...Verder bestempel je het leven van de mensen in derde wereld landen als ellendig. Dan mag ik je toch wel wereldvreemd noemen?



Ergens wonen en werken is toch iets anders dan er reizen. Ga maar eens na wat je van Nederland gezien hebt. Misschien wel veel te weinig?

Ach La.India. Als je ergens anders hebt gewoond ben je echt niet zo wereldvreemd hoor en begrijp je ook dat je als niet-onderdeel van die cultuur dat echt niet binnen een paar weekjes doorhebt of begrijpt. Juist door ergens lang te wonen, in een niet-Westerse cultuur, kun je begrijpen dat hoeveel gelaagdheid er tussen verschillende werelden zit en hoezeer je door je eigen cultuur beinvloed bent. Niet dat het nou een wedstrijdje is 'wie begrijpt de andere cultuur het beste'.

Ik vind zo'n hautaine en belerende houding meestal wat irritant aan andere touristen reizigers. Laat een ander toch lekker doen waar ze zin in hebben ook al is dat strand of winkelen, of zichzelf ontdekken in een smerig hostel ergens achteraf. De meeste van die avonturiers doen het ook nog allemaal binnen de veiligheid van hun comfortzone. Niks mis mee natuurlijk, maar dat 'better than thou' tegenover mensen die daar geen zin in hebben, daar snap ik de ballen van. Juist van de mensen die beweren dat ze door reizen zo openminded zijn geworden.

Ik vind zelf op vakantie gaan trouwens ook leuk hoor, vermaak me supersnel ergens. Vind een ander land ook niet snel eng, heb een tijd in Oost-Afrika gewoond en in Brazilie.



Maar buiten mijn confortzone treden, dat zijn andere dingen. Dat zou bijvoorbeeld een eigen bedrijfje beginnen zijn. Dat lijkt me echt doodeng en vind dat echt heel bewonderingswaardig (een weredreis maken vind ik vooral leuk voor een ander maar zo eng is een ticket boeken en ergens heen vliegen en een hotel of hostel vinden niet, vind ik). Wij kunnen ook gewoon overal heen, die luxe hebben we. Financieel kan het meestal uit, wbt visums zijn er weinig plekken op de wereld waar we niet welkom zijn als Nederlanders en tegen allerhande ongemakken kun je je gewoon verzekeren etc. En mensen leren ontmoeten waar je geen verplichtingen mee hebt, zo eng is dat ook niet. Vind je de luitjes niet leuk, dan ga je weer weg. Supersimpel. Enger vind ik het om met mijn zus te praten over dingen uit onze jeugd bijvoorbeeld. Dat vind ik 'echte' overwiningen. Een commitment aangaan (wat vakantie juist het tegenovergestelde van is) en ook de moeilijke dingen met een ander doormaken. Dat soort dingen, dat vind ik je wereld verbreden. Of eens contact maken met de buren die je eigenlijk niet kent (misschien ook omdat andere culturen alleen interessant zijn op vakantie, niet in ons eigen land).



Vakantie, reizen, centerparcs of backpacken, het blijft toch een beetje vrije tijds besteding die een luxe is. Een hele leuke plezierig luxe natuurlijk, dat wel.

Amen. Helemaal mee eens Doeidoei, ik zie het precies zo.

xYella.

quote:kadanz schreef op 27 juni 2012 @ 18:36:

[...]



Hoho. Ik bestempel het leven van die mensen niet als ellendig, al zijn er heel wat ellendige voorbeelden te noemen. Ik zeg in mijn OP dat WIJ ons ellendig zouden voelen als voor de rest van ons leven in dat vakantieland zouden moeten leven. We vinden het alleen maar zo leuk omdat we na een paar weekjes weer het vliegtuig kunnen pakken, een wonder waarvoor een 'local' (zoals ze liefkozend worden genoemd ) zo'n tien jaar zou moeten sparen.



Voor de rest schaar ik me achter de mooie posts van doeidoeidoei. I



Dat dus. Op een gegeven moment hing daarom voor mij het expat leven me de keel uit. Dat er op de achtergrond toch een ongelijke verhouding is (wat niet de schuld is van mij of hen, maar gewoon de realiteit). Dat in een vriendschap die ik probeerde op te bouwen met de mensen die ik tegen kwam ik toch aanliep tegen het verschil in inkomen. Dat zij mij zagen als een financieel meerdere, en ik ergens mezelf toch ook wel zo zag of zo (al zou ik dat toen nooit toe hebben gegeven). Het is ingewikkeld en niet in 1 of 2 zinnen uit te leggen. Het verschil tussen afkomstig zijn uit de eerste wereld en de derde (of tweede, of hoe je het wil noemen) is moeilijk te ontkennen en blijft aanwezig. Bij mij wel in ieder geval.



En dan kan het decor van zo'n prachtig land, met de prachtige natuur natuurlijk heerlijk zijn, maar om je grenzen te verleggen heb je mijns inziens niet apart eten of leuke gekke stofjes op een markt nodig of een geromantiseerde foto van het gerimpelde gezicht van een inheemse bewoner van het land dat je bezoekt. De andere mens in de derde wereld hoeft niet een instrument te zijn voor mijn persoonlijke groei (niet omdat ze minder zijn, maar juist omdat ze er niet voor mij zijn, maar voor henzelf).



Ik wordt nog wel eens gemaild door iemand die chauffeur was voor het bedrijf waar ik werkte. Ik weet dan nooit wat ik moet zeggen. Hij verteld over zijn vrouw die nu dood is en dat hij is hertrouwd en dat hij zijn baan eigenlijk niet zo leuk vind. Ik vind het heel aardig van hem, dat hij contact wil houden. Maarbij alles wat ik zeg, voel ik me een muts. Ik ben ontzettend bevoordeeld, maar als ik hem vertel over wat mij bezig houdt voelt het alsof ik met een andere wereld of planeet communiceer. Tuurlijk zijn we allemaal mensen, die allemaal even bezorgd zijn als hun vader of moeder ongeneeslijk ziek is. En ik vind dat we een goede werk relatie hadden (niet uitbuiting of zo, hij kreeg goed salaris en we konden het goed met elkaar vinden). Maar dat 'leren kennen van de andere cultuur en daardoor een beter mens worden' door middel van reizen, er is iets bij dat bij mij niet helemaal lekker voelt. Andersom zal zo'n vrouwtje op de markt in Verweggistan waarschijnlijk nooit es van Appelscha naar Middelburg backpacken, om interessant en inspirerend gesprekje met een opaatje bij de bushalte in Lelystad te hebben, daar een foto van te maken (zo lekker authentiek of zo) en dat thuis laten zien als 'een hele diepe ervaring waardoor ze dichter tot haarzelf kwam'. Hierin schuilt ons inmense privilege. Dat je zo even met je creditcard kan wapperen en weer op het vliegtuig zit.



Ik kan ook niks met dat Eat Pray Love idee (de film en het boek). Jezelf per se ergens anders moeten vinden. En om jezelf beter te voelen dan maar wat geld inzamelen voor een arme vrouw die je in Indonesie bent tegengekomen. Of een paar weekjes vrijwilligers werk doen om vervolgens weer gewoon door te gaan met je eigen leven. Ik gun een ider zijn eigen persoonlijke en sprirituele groei, maar in dat soort verhalen worden de mensen die echt in die landen leven (en er nooit aan zullen ontsnappen) niet meer dan een figurant of een instrument tot jouw zelfrealisatie. Terwijl het ook gewoon personen zijn met wensen, dromen, en schaamte en irritante eigenschappen. Ik snap ook niet het romantiseren van de armoede en strijd van andere mensen. Dat 'ze zijn zo blij met niks' zo inspirerend vinden, terwijl je je eigen comfortabele leven met je ziektenkostenverzekering en al die spulletjes in je huis ook niet op gaat geven om in een hut blij te zitten zijn met niks.



Ik kan daar gewoon niks mee.

Vind het trouwens grappig om te merken dat we hier nou wel over op 1 lijn zitten kadanz Ik geef toe dat ik dat niet had verwacht. Weer iets geleerd (zonder dat ik ervoor in een hostel tussen de bed bugs heb hoeven te zitten )

Jammer dat je zo negatief bent, doeidoeidoei. Je vergeet echter dat niet iedereen als expat in 'zo'n' land woont en werkt. Want ja, als expat houd je de luxe en zekerheid van het thuisfront deels. En zit je snel vast aan de rest van de expat-kliek.

Echter in het land wonen, langere tijd verblijven, kan ook zelfstandig. Dat leidt tot een heel andere verhouding met het land, omdat je ook economisch moet opbouwen en er niet een expat-netwerk voor je klaarligt, qua zekerheden en sociaal leven.



Ook gaat niet iedereen er heen om zich beter te voelen, om er hulp te willen bieden, in welke vorm dan ook.



Maar een cultuur trekt je aan, de andere manier van leven. Niet omdat je Nederland perse 'slecht/stom/saai' vindt, maar omdat de mentaliteit en de levenshouding en omgang onder elkaar je elders meer aanstaat.



Of omdat je domweg jezelf het gelukkigst voelt in de leegheid van het Mongoolse land, ik noem maar wat.



Daar ga je in jouw kritische post allemaal aan voorbij, jammer.

Shit, lang verhaal, alles weg!

Eens weer met doeidoei, maar van mij mag iemand zich best ergens anders ter wereld het meest gelukkig voelen etc, dat staat er los van. Maar mensen die reizen, met de Lonely Planet in de hand of via een organisatie etc, doen vaak wel voorkomen alsof zij veel 'bagage' hebben door al dat gereis. En dat staat mij soms een beetje tegen.

Wat mij enorm tegenstaat, is reizen naar Cuba omdat het daar nog 'zo lekker authentiek is'. Een vriendin, mijn zus en mijn schoonzus en peettante (allemaal los van elkaar hoor, haha) zijn daar inmiddels geweest, dat moest enkele jaren terug wel op korte termijn, want wie weet wat er zou veranderen als Fidel er niet meer was etc. Dat de mensen in Cuba niet vrij zijn en moeten leven in een cultuur van onderlinge spionage, tsja... dat is blijkbaar minder belangrijk dat de oude bussen uit Nederland die er rondrijden en de jaren '50 auto's enzovoort enzovoort, want daarvoor hadden de reizigster maar weinig aandacht. Mijn zus en haar vriendinnen leerden een groepje jonge mannen kennen en trokken er twee dagen mee op, waarna die mannen werden opgepakt en in de cel gezet. Het was kennelijk te verdacht om met westerse vrouwen om te gaan. Heerlijk hè, en zó authentiek...

xYella.

ik heb die drang helemaal niet. doe mij maar een weekendje antwerpen, texel of keulen, dan heb ik vakantie genoeg!

quote:girlinthefire schreef op 28 juni 2012 @ 09:21:

Jammer dat je zo negatief bent, doeidoeidoei. Je vergeet echter dat niet iedereen als expat in 'zo'n' land woont en werkt. Want ja, als expat houd je de luxe en zekerheid van het thuisfront deels. En zit je snel vast aan de rest van de expat-kliek.

Echter in het land wonen, langere tijd verblijven, kan ook zelfstandig.



Ik deed het ook zeker niet in een expat community hoor, werkte veel met lokale mensen samen en probeerde ook lokaal vriendschappen te sluiten, iets dat niet altijd meeviel. Ik vind het apart dat je me negatief vind. Ik zeg juist heel erg van vakantie vieren te houden en dt ik me snel ergens vermaak en dat mooie landschappen heerlijk zijn



Dat leidt tot een heel andere verhouding met het land, omdat je ook economisch moet opbouwen en er niet een expat-netwerk voor je klaarligt, qua zekerheden en sociaal leven.



Ook gaat niet iedereen er heen om zich beter te voelen, om er hulp te willen bieden, in welke vorm dan ook.



Maar een cultuur trekt je aan, de andere manier van leven. Niet omdat je Nederland perse 'slecht/stom/saai' vindt, maar omdat de mentaliteit en de levenshouding en omgang onder elkaar je elders meer aanstaat.



Het punt dat ik wilde maken is dat je wanneer je daar bent, nog altijd in een bevoorrechte positie bent. Je kan oppikken van zo'n land en cultuur wat je wilt. Dat wat je niet aanstaat, daar kun je je voor afsluiten (bijvoorbeeld een omstreden regime, of als vrouw vaak ook de mindere positie van die sekse daar) en als het je niet meer bevalt kun je weer weggaan (immers, met je NLse paspoortje kun je altijd weer weg gaan, terug naar NL. Die vrijheid hebben de locals meestal niet). Neem nou India, ik zie nog niet iemand vrijwillig zich daar tot de laagste kaste scharen of zo (voor zover de mensen daar daarin mee zouden gaan natuurlijk. Maar ik vind het kastesysteem zo discriminerend, ik snap niet dat mensen die zo lyrisch over India zijn daar niet kritischer over zijn). Van de andere cultuur plukken we selectief wat ons aanstaat, de rest laten we liggen. Is ook prima, maar laten we nou niet doen dat we in een vakantietje of op een doorreis andermans/vrouw cultuur zo makkelijk doorgronden of eigen maken.



Of omdat je domweg jezelf het gelukkigst voelt in de leegheid van het Mongoolse land, ik noem maar wat.



Daar ga je in jouw kritische post allemaal aan voorbij, jammer.Ik vind dat ik er helemaal niet aan voorbij ga, ik zet alleen mijn vraagtekens bij hoe zo'n ander land en cultuur en de lokale mensen dienen tot onze eigen zelfontplooiing. Ik heb al een paar keer gezegd dat ik op vakantie gaan zelf ook heel erg leuk en fijn vind. De leegheid van het Mongoolse landschap is zo aantrekkelijk (mede) omdat het tijdelijk is en omdat we er ook weer weg kunnen gaan. In die context kan het ons heel gelukkig maken, Ken weinig westerlingen die zich er vrijwillig voor de rest van hun leven vestigen. Wat mij betreft helemaal prima uiteraard.