Reizen
alle pijlers
Wonen in Engeland
donderdag 4 december 2014 om 12:34
Mijn man gaat naar alle waarschijnlijkheid een baan in Londen krijgen en wil dus verhuizen naar net buiten de stad. Op zich ben ik daar wel oke mee, ware het niet dat ik bang ben!
We hebben vier kinderen van dan acht (tweeling), zes en drie jaar. De oudste twee zitten in groep 4, hebben het fijn en zijn helemaal geworteld hier in Nederland. De derde zit in groep 3, begint een leven met hobby's en clubjes op te bouwen en de vierde zit nu nog op de peuterspeelzaal, maar tegen de tijd dat we zouden gaan is ze bijna klaar voor groep 1.
Het punt is: ik ben hier gelukkig. Mijn vriendinnen wonen op een aantal na in de buurt, mijn moeder zit om de hoek (vader is al overleden), zusje zit vlakbij en ik woon in een heerlijk huis. De oudste drie hebben het fijn op school met leuke vriendjes en halen goede resultaten. Kortom: we zijn blij!
Mijn idee was dat mijn man in Londen zou gaan werken en dat hij elk weekend op en neer vliegt naar huis, maar hij ziet dat niet zo zitten. Begrijpelijk. Voor mijn werk heb ik alleen internet nodig en maakt het niet uit waar ik woon, als ik mijn deadlines maar haal.
Eerlijk gezegd zie ik het helemaal niet zitten om voor onbepaalde tijd naar Engeland te verhuizen! Wie weet wat de leuke dingen van wonen in de buurt van Londen zijn? Waar moet ik op letten met betrekking tot scholen? Hoe is het voor kinderen om in Engeland op te groeien? Is het schoolsysteem heel anders dan het Nederlandse?
Lang verhaal kort: wie kan me vertellen hoe het is om te wonen met kinderen in de buurt van Londen?
(het ergste is dat Londen mijn favoriete stad is! Ik ben er dol op, maar ben ineens zo bang. Ik weet wat ik op moet geven en weet niet goed wat daar in de plaats voor zal komen...)
We hebben vier kinderen van dan acht (tweeling), zes en drie jaar. De oudste twee zitten in groep 4, hebben het fijn en zijn helemaal geworteld hier in Nederland. De derde zit in groep 3, begint een leven met hobby's en clubjes op te bouwen en de vierde zit nu nog op de peuterspeelzaal, maar tegen de tijd dat we zouden gaan is ze bijna klaar voor groep 1.
Het punt is: ik ben hier gelukkig. Mijn vriendinnen wonen op een aantal na in de buurt, mijn moeder zit om de hoek (vader is al overleden), zusje zit vlakbij en ik woon in een heerlijk huis. De oudste drie hebben het fijn op school met leuke vriendjes en halen goede resultaten. Kortom: we zijn blij!
Mijn idee was dat mijn man in Londen zou gaan werken en dat hij elk weekend op en neer vliegt naar huis, maar hij ziet dat niet zo zitten. Begrijpelijk. Voor mijn werk heb ik alleen internet nodig en maakt het niet uit waar ik woon, als ik mijn deadlines maar haal.
Eerlijk gezegd zie ik het helemaal niet zitten om voor onbepaalde tijd naar Engeland te verhuizen! Wie weet wat de leuke dingen van wonen in de buurt van Londen zijn? Waar moet ik op letten met betrekking tot scholen? Hoe is het voor kinderen om in Engeland op te groeien? Is het schoolsysteem heel anders dan het Nederlandse?
Lang verhaal kort: wie kan me vertellen hoe het is om te wonen met kinderen in de buurt van Londen?
(het ergste is dat Londen mijn favoriete stad is! Ik ben er dol op, maar ben ineens zo bang. Ik weet wat ik op moet geven en weet niet goed wat daar in de plaats voor zal komen...)
vrijdag 19 december 2014 om 08:46
Spectral, uit je laatste alinea kan ik, zonder in detail te willen treden, opmaken dat onze mannen niet in dezelfde sector werken.
Je ziet het dus als een opmaat voor een scheiding. Oké. Dat mag. Ik kan je alleen vertellen dat ik nooit deze stap samen met mijn man zou nemen als wij niet zeker zouden zijn van elkaar en van onze relatie. Ik snap dan ook echt niet dat je jarenoude topics van mij bij dit topic haalt, terwijl ons leven nu in elk opzicht heel anders is.
Je ziet het dus als een opmaat voor een scheiding. Oké. Dat mag. Ik kan je alleen vertellen dat ik nooit deze stap samen met mijn man zou nemen als wij niet zeker zouden zijn van elkaar en van onze relatie. Ik snap dan ook echt niet dat je jarenoude topics van mij bij dit topic haalt, terwijl ons leven nu in elk opzicht heel anders is.
vrijdag 19 december 2014 om 09:10
vrijdag 19 december 2014 om 09:35
quote:spitsmuisje schreef op 19 december 2014 @ 09:16:
Spectral, ik snap je dreigende en aanvallende toon niet. Zou je me daar uitleg over kunnen geven?
Ik val je niet aan, ik snap gewoon jullie keuze niet... het klinkt allemaal nogal naief.
Geef toe, 4 jaar geleden had je ook nooit gedacht of gehoopt een lat-relatie te starten en alleen je 4 kinderen te gaan opvoeden. Kan me bijna niet voorstellen dat je dat een ideale situatie lijkt.
Spectral, ik snap je dreigende en aanvallende toon niet. Zou je me daar uitleg over kunnen geven?
Ik val je niet aan, ik snap gewoon jullie keuze niet... het klinkt allemaal nogal naief.
Geef toe, 4 jaar geleden had je ook nooit gedacht of gehoopt een lat-relatie te starten en alleen je 4 kinderen te gaan opvoeden. Kan me bijna niet voorstellen dat je dat een ideale situatie lijkt.
vrijdag 19 december 2014 om 09:56
quote:anoniem19122014 schreef op 19 december 2014 @ 09:41:
Spectral, in vier jaar kunnen een hoop dingen veranderen, zoals een eigen carrière, kinderen die groter worden en dergelijke. Ik snap dat het je niet ideaal lijkt, maar ik sta in ieder geval achter de keuze die mijn man en ik samen gemaakt hebben.
Natuurlijk moet je daar achter staan, zou wel heel stom zijn om dat niet te doen....
En toen was TO weg.... gek zeg....
Spectral, in vier jaar kunnen een hoop dingen veranderen, zoals een eigen carrière, kinderen die groter worden en dergelijke. Ik snap dat het je niet ideaal lijkt, maar ik sta in ieder geval achter de keuze die mijn man en ik samen gemaakt hebben.
Natuurlijk moet je daar achter staan, zou wel heel stom zijn om dat niet te doen....
En toen was TO weg.... gek zeg....
vrijdag 19 december 2014 om 10:08
zaterdag 20 december 2014 om 06:54
quote:spectral schreef op 19 december 2014 @ 09:35:
[...]
Ik val je niet aan, ik snap gewoon jullie keuze niet... het klinkt allemaal nogal naief.
Geef toe, 4 jaar geleden had je ook nooit gedacht of gehoopt een lat-relatie te starten en alleen je 4 kinderen te gaan opvoeden. Kan me bijna niet voorstellen dat je dat een ideale situatie lijkt.Met 4 kinderen is er waarschijnlijk toch al nauwelijks qualitytime tussen de partners mogelijk zoals weekendje weg, vakantie, uit eten e.d. omdat het wel heel lastig is om 4 kinderen ergens onder te brengen. Sommige mensen kiezen hier nu eenmaal voor: man werkhobby, vrouw kinderhobby. En als man dik verdient zoals de man van TO blijkbaar, dan heeft zo'n vrouw het financieel toch vast 'n stuk beter dan als alleenstaande moeder 3 hoog achter.
[...]
Ik val je niet aan, ik snap gewoon jullie keuze niet... het klinkt allemaal nogal naief.
Geef toe, 4 jaar geleden had je ook nooit gedacht of gehoopt een lat-relatie te starten en alleen je 4 kinderen te gaan opvoeden. Kan me bijna niet voorstellen dat je dat een ideale situatie lijkt.Met 4 kinderen is er waarschijnlijk toch al nauwelijks qualitytime tussen de partners mogelijk zoals weekendje weg, vakantie, uit eten e.d. omdat het wel heel lastig is om 4 kinderen ergens onder te brengen. Sommige mensen kiezen hier nu eenmaal voor: man werkhobby, vrouw kinderhobby. En als man dik verdient zoals de man van TO blijkbaar, dan heeft zo'n vrouw het financieel toch vast 'n stuk beter dan als alleenstaande moeder 3 hoog achter.
zaterdag 20 december 2014 om 09:17
Verhuizen kan altijd nog. Kijk, gewoon hoe het gaat. Zou echt niet alle schepen gelijk achter mij verbranden. Dus ik denk dat het wel een goede keus is. Als je zelf erg graag zou willen dan is het wat anders maar in jouw geval zou ik in Nederland blijven. Familie, huis, omgeving kinderen, ik zou het echt niet allemaal opgeven. Londen is echt heel leuk om heen te gaan, ben er net nog geweest voor een weekje maar ergens voorgoed wonen is heel wat anders lijkt mij zeker met kinderen. De kinderen zien oma dan veel minder of je moet een slechte band hebben met je moeder/oma maar ik zou mijn familie niet zo lang willen missen.
dinsdag 23 december 2014 om 16:53
Verstandige keuze TO. In jullie situatie denk ik dat dit de best oplossing is. Er zijn legio partners (meestal mannen/vaders) die door de week niet thuis zijn, denk aan internationale chauffeurs, piloten, mensen op de vaart, buitenafwerkers, etc. In andere landen is dit ook veel gebruikelijker dan in Nederland.
Voor je man niet zo leuk dat hij 's avonds zijn kinderen niet welterusten kan zeggen en een zoen kan geven. Maar jullie moeten allemaal concessies doen. Verder is London niet zo ver weg. En wanneer zowel jullie als hij vlak bij een vliegveld wonen dan ben je binnen een paar uurtjes thuis. Net zolang als van Amsterdam naar Maastricht of Terneuzen rijden in de spits.
Voor je man niet zo leuk dat hij 's avonds zijn kinderen niet welterusten kan zeggen en een zoen kan geven. Maar jullie moeten allemaal concessies doen. Verder is London niet zo ver weg. En wanneer zowel jullie als hij vlak bij een vliegveld wonen dan ben je binnen een paar uurtjes thuis. Net zolang als van Amsterdam naar Maastricht of Terneuzen rijden in de spits.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 19 april 2015 om 21:22
Hier ben ik weer met een nieuwe nick!
Net vond ik dit topic en het is best grappig om mijn denken van toen met alle bijbehorende emoties weer te lezen.
Maar goed, mijn man ligt nu uitgesmeerd op de bank en vertrekt morgenochtend vroeg weer naar Londen. We doen dit nu een paar weken zo en ik ben er dubbel over.
Aan de ene kant is het prima te doen zo in mijn eentje met de kinderen, maar aan de andere kant vind ik er geen zak aan. We missen elkaar, hij mist de kinderen ontzettend, de kinderen missen hem en we zijn allemaal nogal wiebelig.
Het gaat nu ongeveer zo:
Op zondag ben ik uit mijn hum, want hij vertrekt bijna. (belachelijk dat ik dan humeurig ga doen, maar goed)
Op maandag ben ik sip.
Op dinsdag voel ik me goed,
Op woensdag ben ik blij, want een dag later is het donderdag en dat betekent dat hij bijna thuis is!
Op donderdag stuiter ik door het leven. Hij is er morgen!
Op vrijdag kijk ik uit naar de avond. Hij is er bijna!
Op zaterdag ben ik blij. Heel erg blij. We hebben het gezellig met ons zessen.
(mijn man en onze kinderen hebben trouwens dezelfde emoties gedurende de week)
De zorg voor de kinderen in combinatie met mijn werk is prima te doen, maar ik mis hem. Heel erg! Zo erg, dat ik toch overweeg om naar Engeland te gaan. Aan de ene kant kijk ik daar naar uit, maar aan de andere kant zijn de jongens, mijn dochter en ik nog steeds domweg gelukkig. De pest is dat hij zijn nieuwe baan echt geweldig vindt! Hij heeft fijne collega's, het werk is uitdagend, de sfeer is goed en hij voelt zich daar goed. Het is zo jammer dat dat bedrijf niet in Nederland zit! (en nee, ze gaan ook nooit deze kant op. Jammer)
Gaat dit rauwe missen van beide kanten nog over of is het toch slim om naar Engeland te gaan? Iemand tips?
Net vond ik dit topic en het is best grappig om mijn denken van toen met alle bijbehorende emoties weer te lezen.
Maar goed, mijn man ligt nu uitgesmeerd op de bank en vertrekt morgenochtend vroeg weer naar Londen. We doen dit nu een paar weken zo en ik ben er dubbel over.
Aan de ene kant is het prima te doen zo in mijn eentje met de kinderen, maar aan de andere kant vind ik er geen zak aan. We missen elkaar, hij mist de kinderen ontzettend, de kinderen missen hem en we zijn allemaal nogal wiebelig.
Het gaat nu ongeveer zo:
Op zondag ben ik uit mijn hum, want hij vertrekt bijna. (belachelijk dat ik dan humeurig ga doen, maar goed)
Op maandag ben ik sip.
Op dinsdag voel ik me goed,
Op woensdag ben ik blij, want een dag later is het donderdag en dat betekent dat hij bijna thuis is!
Op donderdag stuiter ik door het leven. Hij is er morgen!
Op vrijdag kijk ik uit naar de avond. Hij is er bijna!
Op zaterdag ben ik blij. Heel erg blij. We hebben het gezellig met ons zessen.
(mijn man en onze kinderen hebben trouwens dezelfde emoties gedurende de week)
De zorg voor de kinderen in combinatie met mijn werk is prima te doen, maar ik mis hem. Heel erg! Zo erg, dat ik toch overweeg om naar Engeland te gaan. Aan de ene kant kijk ik daar naar uit, maar aan de andere kant zijn de jongens, mijn dochter en ik nog steeds domweg gelukkig. De pest is dat hij zijn nieuwe baan echt geweldig vindt! Hij heeft fijne collega's, het werk is uitdagend, de sfeer is goed en hij voelt zich daar goed. Het is zo jammer dat dat bedrijf niet in Nederland zit! (en nee, ze gaan ook nooit deze kant op. Jammer)
Gaat dit rauwe missen van beide kanten nog over of is het toch slim om naar Engeland te gaan? Iemand tips?
zondag 19 april 2015 om 22:24
Dat is waar. Als je wel gaat, verdiep je dan alsjeblieft goed in de scholen. Want ik werk hier in het onderwijs en het is zo erg dat ik sterk overweeg om een ander beroep te kiezen. Ik heb nog weinig scholen meegemaakt waarvan ik echt denk dat het niveau goed is en de leerlingen genoeg respect hebben om een goede les mogelijk te maken. Als je aan middelbare scholieren (16 jaar) moet uitleggen dat je als je Dutch bent uit Nederland komt en waar dat precies ligt, dan is het niveau voor mijn gevoel om te janken.
zondag 19 april 2015 om 22:31
Rozehanddoek, echt? Wat erg! Het onderwijs is iets wat me echt heel erg zorgen maakt. Het is niet dat ik zo ontzettend tevreden ben over het Nederlandse onderwijs, maar de kinderen zitten op een goede school waar ze het erg naar hun zin hebben. Zoals ik eerder al schreef: mijn vader wilde me niet in Engeland op laten groeien vanwege het onderwijssysteem. Ik snap hem wel, geloof ik.
De kinderen en ik gaan in de meivakantie twee weken naar Londen! Mijn man is dan wel aan het werk, maar hij zorgt dat hij dan vroeg stopt en met ons kan eten en dergelijke. Ik heb er wel zin in. We zitten in een huis in een buurt waar we eventueel zouden willen wonen als we de stap nemen. Zo kan ik kijken of het leven daar me bevalt! (of juist helemaal niet!)
De kinderen en ik gaan in de meivakantie twee weken naar Londen! Mijn man is dan wel aan het werk, maar hij zorgt dat hij dan vroeg stopt en met ons kan eten en dergelijke. Ik heb er wel zin in. We zitten in een huis in een buurt waar we eventueel zouden willen wonen als we de stap nemen. Zo kan ik kijken of het leven daar me bevalt! (of juist helemaal niet!)
zondag 19 april 2015 om 23:35
Spits, wat leuk om je weer te lezen. mijn man werkt nu om de week in de UK. Het gemis is niet zo groot als bij jullie maar dat is misschien omdat hij al jaren regelmatig voor zijn werk in het buitenland is. Ons hangt een verplichte emigratie boven het hoofd en dat voelt niet goed. Man is dus zoekende naar een nieuwe baan met NL als standplaats.
zondag 19 april 2015 om 23:48
Spitsmuis, ja. Maar ik werk in public schools. Private schools zullen het wellicht anders geregeld hebben. Mocht je wel een school vinden, dan kun je altijd hun Ofsted report zien, daar staat in hoe de school beoordeeld is. En dat kun je hier doen: http://reports.ofsted.gov.uk/
maandag 20 april 2015 om 21:20
Yes, gaat inderdaad om de UK. Allereerst kan het financieel niet uit, blijven we met een restschuld achter. Leven daar is duurder en we leggen nu al toe op mans salaris. Daarnaast heb ik eindelijk een leuke vaste baan met bijbehorende opleiding. Dat zou ik moeten opgeven en iets nieuws in de UK vinden zal moeilijk worden. Tot slot zal man ook lokaal veel moeten reizen. In NL sta ik er vaak alleen voor, daar ook. Het verschil is dat ik hier een vagnet heb en daar niet.
Kortom, een NO
Kortom, een NO