Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
woensdag 29 juli 2009 om 10:46
Wat Byron Katie zegt is dat jouw eigen gedachten nu al die tijd die dreiging en angst 'maken' en dat je daardoor jezelf gevangen laat houden. Hij doet nu niets, behalve dreigen, en jij ervaart het alsof hij al wel iets doet. Al die tijd ervaar jij 'het ergste'. En dat doen jouw eigen gedachten. Ik probeer het een beetje samen te vatten. Het gaat niet om wat er geweest is, niet om wat er zou kunnen gebeuren, maar om het nu.
maandag 3 augustus 2009 om 12:19
quote:yayaatje schreef op 28 juli 2009 @ 23:55:
Je andere suggestie, hem zeggen dat ik snap dat hij graag wil weten wat ik doe, maar dat ik het hem niet vertel, is denk ik nog de beste. Ik zal ongetwijfeld de bekende stroom verwijten weer naar mijn hoofd krijgen ('als je niets te verbergen hebt, dan kun je het toch gewoon zeggen?Nee want het is mijn priveleven, ik wil afstand van jou en het gaat je niet aan Je zorgt er op deze manier zelf voor dat ik achterdochtig word. Of jij achterdochtig wordt ligt aan jou, niet aan mij. Je hebt niet om achterdochtig over te zijn want het zijn jouw zaken nietWaarom vertel je het niet gewoon? Omdat ik afstand wil tussen ons en niet langer mijn leven met jou wil delen, daarom zijn we ook gescheiden We hebben toch geen ruzie????We hebben geen ruzie maar ook geen relatie meer, dus het zijn mijn zaken en die gaan jou niets aan Als jij graag een andere relatie aan wilt gaan, dan zal ik je geen strobreed in de weg leggen hoor!') Ik jou ook niet, maar daar gaat dit helemaal niet om
!!!!!!!!! Schiet mij maar lek....Ik weet dat het makkelijker is zo achter een pc dan door de telefoon met een boze ex aan de lijn hoor! Maar ik zou proberen al zijn onredelijke verwijten rustig te pareren. Het zijn namelijk écht onredelijke verwijten en het gáát hem allemaal niet aan!
Je andere suggestie, hem zeggen dat ik snap dat hij graag wil weten wat ik doe, maar dat ik het hem niet vertel, is denk ik nog de beste. Ik zal ongetwijfeld de bekende stroom verwijten weer naar mijn hoofd krijgen ('als je niets te verbergen hebt, dan kun je het toch gewoon zeggen?Nee want het is mijn priveleven, ik wil afstand van jou en het gaat je niet aan Je zorgt er op deze manier zelf voor dat ik achterdochtig word. Of jij achterdochtig wordt ligt aan jou, niet aan mij. Je hebt niet om achterdochtig over te zijn want het zijn jouw zaken nietWaarom vertel je het niet gewoon? Omdat ik afstand wil tussen ons en niet langer mijn leven met jou wil delen, daarom zijn we ook gescheiden We hebben toch geen ruzie????We hebben geen ruzie maar ook geen relatie meer, dus het zijn mijn zaken en die gaan jou niets aan Als jij graag een andere relatie aan wilt gaan, dan zal ik je geen strobreed in de weg leggen hoor!') Ik jou ook niet, maar daar gaat dit helemaal niet om
!!!!!!!!! Schiet mij maar lek....Ik weet dat het makkelijker is zo achter een pc dan door de telefoon met een boze ex aan de lijn hoor! Maar ik zou proberen al zijn onredelijke verwijten rustig te pareren. Het zijn namelijk écht onredelijke verwijten en het gáát hem allemaal niet aan!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 3 augustus 2009 om 14:39
Zaterdagavond weer terug van vakantie gekomen, gister verjaardag en vandaag weer aan het werk. Donderdag weer naar de mediator. Zo das mijn leven in vogelvlucht. Hoe het echt gaat?? Vind het vreselijk weer thuis te zijn, thuis die geen thuis meer is. Voel dat ik vast zit op het moment, niet vooruit niet achteruit, helemaal niets. En dat frustreert. Maar er is nu nog niets aan te doen, nog een of twee maal naar de mediator en dan gaan de papieren naar de rechtbank, eindelijk mijn convenant en urgentie. Heb dan het gevoel dat ik weer ergens naar toe werk. Ja ik heb besloten bij de mediator te blijven, ook voor de snelheid, wel heb ik besloten om het alimentatie bedrag (voor de kinderen en voor mij) te laten berekenen door de rechtbank en niet door de mediator. Heb ex al van dat feit op de hoogte gebracht en hij was en is daar erg boos over. Hij heeft pech, ik vind dat ik moet krijgen waar ik en de kinderen recht op hebben, en als dat meer is dan dat de mediator had berekent is dat alleen maar mooi. Ex vind dat ik ook wel wat minder kan vragen. Ex is gek in mijn ogen als hij denkt dat ik nu nog met hem rekening ga houden.
Kinderen zijn voor deze week mee naar huis. Hij heeft geen vrij en ik vind het onverantwoord om de kinderen alleen op de camping te laten. Volgende week zijn vrienden van mij weer op de camping en ik heb hun gevraagd op de kinderen en dan vooral de jongens te passen. Ze willen dat wel doen dus vrijdag worden ze opgehaald door ex en dan blijven ze nog 9 dagen op de camping. Kan zeggen dat ik daar vreselijk tegen op zie, vind het geweldig voor hun dat ze nog lekker een weekje weg kunnen maar ik zal ze zo verschrikkelijk missen. Ben nooit langer van ze weg geweest dan 3 dagen dus dit is wel 3x zoveel. En ik weet het wel, volgend jaar heeft hij ze 3 weken maar dan zijn we wel een jaar verder. Ach ik zie wel hoe ik mijn tijd door kom. Hoop vrienden bezoeken denk ik maar.
meiden
Kinderen zijn voor deze week mee naar huis. Hij heeft geen vrij en ik vind het onverantwoord om de kinderen alleen op de camping te laten. Volgende week zijn vrienden van mij weer op de camping en ik heb hun gevraagd op de kinderen en dan vooral de jongens te passen. Ze willen dat wel doen dus vrijdag worden ze opgehaald door ex en dan blijven ze nog 9 dagen op de camping. Kan zeggen dat ik daar vreselijk tegen op zie, vind het geweldig voor hun dat ze nog lekker een weekje weg kunnen maar ik zal ze zo verschrikkelijk missen. Ben nooit langer van ze weg geweest dan 3 dagen dus dit is wel 3x zoveel. En ik weet het wel, volgend jaar heeft hij ze 3 weken maar dan zijn we wel een jaar verder. Ach ik zie wel hoe ik mijn tijd door kom. Hoop vrienden bezoeken denk ik maar.
meiden
maandag 3 augustus 2009 om 18:56
Mijn kinderen zijn drie weken bij ex, ook de jongsten... Ik denk maar niet te diep na..
Ik heb nu twee advocaten die zich buigen over de kinderalimentatie, Sanne. Ik wil daar best fors voor betalen (139 ex per uur...) omdat het voor 12 jaar geldt. Ik wil dat mijn kinderen niet tekort komen, heb ik tegen ex gezegd.
Weet je: de enige factor waar je mee te maken hebt op de lange termijn is de factor 'tijd'. En die verstrijkt uiteindelijk vanzelf...
Ik heb nu twee advocaten die zich buigen over de kinderalimentatie, Sanne. Ik wil daar best fors voor betalen (139 ex per uur...) omdat het voor 12 jaar geldt. Ik wil dat mijn kinderen niet tekort komen, heb ik tegen ex gezegd.
Weet je: de enige factor waar je mee te maken hebt op de lange termijn is de factor 'tijd'. En die verstrijkt uiteindelijk vanzelf...
maandag 3 augustus 2009 om 19:46
Net het draadje van new zitten lezen en ben zo blij voor jullie, maar aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat ik ook ooit....nee echt niet. Heb vandaag een dip en zit weer net zo te huilen als bijna 4 maanden geleden. Een echte reden is er niet te noemen hoor, geen contact, geen rare dingen. Voel me alleen zo verschrikkelijk eenzaam, en dan kan ik wel naar vrienden toe maar dat lost de eenzaamheid niet op, het totale alleen voelen zelfs met de kinderen om me heen. Ik laat het maar komen en hoop dat het morgen wat beter gaat.
meiden
meiden
maandag 3 augustus 2009 om 19:55
Och lieve Sanne..... knuf van mij hoor!
Je wilt gewoon dat het niet waar is, het is en blijft zo ongelofelijk, het doet zo zeer, alsof je hart uit je lijf gerukt is.
Gewond en eenzaam blijf je achter. Ik snap je zoooo goed meid, zo goed!
Laat het maar komen, laat je maar overspoelen, verzet je niet. Op de momenten dat het kan laat je maar meeslepen, je komt er toch niet onderuit. Als je dat kan verwerk je ook echt, kom je steeds een stapje verder op dit pad dat je niet zelf hebt uitgezocht, je moet wel.
Sanne, je doet het goed meid, echt!
Je komt er wel en dat weet je ook, alleen zou je willen dat je er al was. Tijd, tijd is alles, een jaar slapen, een jaar overslaan, zou dat niet mooi zijn? Maar ja,je moet iedere stap zelf zetten. Je moet het zelf doen. En je doet het goed, je bent dapper!
Liefs van NewWoman
Je wilt gewoon dat het niet waar is, het is en blijft zo ongelofelijk, het doet zo zeer, alsof je hart uit je lijf gerukt is.
Gewond en eenzaam blijf je achter. Ik snap je zoooo goed meid, zo goed!
Laat het maar komen, laat je maar overspoelen, verzet je niet. Op de momenten dat het kan laat je maar meeslepen, je komt er toch niet onderuit. Als je dat kan verwerk je ook echt, kom je steeds een stapje verder op dit pad dat je niet zelf hebt uitgezocht, je moet wel.
Sanne, je doet het goed meid, echt!
Je komt er wel en dat weet je ook, alleen zou je willen dat je er al was. Tijd, tijd is alles, een jaar slapen, een jaar overslaan, zou dat niet mooi zijn? Maar ja,je moet iedere stap zelf zetten. Je moet het zelf doen. En je doet het goed, je bent dapper!
Liefs van NewWoman
maandag 3 augustus 2009 om 23:01
dinsdag 4 augustus 2009 om 10:04
Verdorie, vanmorgen huilend wakker, gelukkig hoef ik pas om 1 uur te beginnen. Zit echt in een vreselijke dip, en het ging zo 'goed' de afgelopen weken. Waarschijnlijk verandering van omgeving en nu weer terug in huis, dat niet meer voelt als thuis.
Straks met dochter1 (moet toch eens wat leukere namen verzinnen) naar het ziekenhuis voor foto, vorige week met stoeien is haar vinger dubbel geklapt, naar de huisartsenpost aldaar geweest en dokter zei dat het een mallet vinger was\is. Gistermiddag hier naar de huisarts geweest maar die vermoed toch een breuk omdat de pijn te groot is voor een mallet vinger en het topje dan slap zou moeten hangen wat het niet doet. Hoop dat het meevalt.
meiden
Straks met dochter1 (moet toch eens wat leukere namen verzinnen) naar het ziekenhuis voor foto, vorige week met stoeien is haar vinger dubbel geklapt, naar de huisartsenpost aldaar geweest en dokter zei dat het een mallet vinger was\is. Gistermiddag hier naar de huisarts geweest maar die vermoed toch een breuk omdat de pijn te groot is voor een mallet vinger en het topje dan slap zou moeten hangen wat het niet doet. Hoop dat het meevalt.
meiden
zaterdag 8 augustus 2009 om 12:15
Vinger van dochter is gelukkig niet gebroken, wel gescheurde bandjes dus ze moet de spalk 6 weken dragen, dat arme kind.
Donderdag bij de mediator geweest. Puntjes op de i en gepraat over de alimentatie, hij heeft een officieel programma en daar zet je dus alles in en het programma rekent de alimentatie uit. Heeft het helemaal uitgelegd en laten zien, dus heb ik het niet meer over de rechter gehad, ook omdat het bedrag overeenkomt met wat ik al had gelezen en opgezocht. Komt erop neer dat ik 765 euro per maand krijg, dat is kinder en partneralimentatie bij elkaar. Waar dit op neerkomt is dat ik maandelijks meer te besteden heb dan ex en mag zeggen zo hoort het ook. Hij keek erg zuur maar ik zei ook tegen hem, ik heb wel de kinderen, nou ja 3 en en half kind, te verzorgen en jij alleen jezelf. Hij probeerde nog wel even of ik niet van de partner alimentatie wilde afzien, whahahahhahahha grapjas. Was deze keer gelukkig niet zo heel erg verdrietig na de afspraak, ook omdat het meer de puntjes op i waren dan wat anders. Nu moeten we volgende week nog heen voor de definitieve papieren, dan die tekenen en word het opgestuurd naar de rechtbank, mediator denkt dat begin oktober alles rond is en scheiding definitief. pfffffffffffffff
Gister zijn de kinderen opgehaald door ex, 9!!!!!! dagen moet ik ze missen, vind het verschrikkelijk moeilijk, ga ook extra werken deze week, want van thuis zitten word ik helemaal naar. Zal het wel doorkomen maar vind het niks.
meiden
Donderdag bij de mediator geweest. Puntjes op de i en gepraat over de alimentatie, hij heeft een officieel programma en daar zet je dus alles in en het programma rekent de alimentatie uit. Heeft het helemaal uitgelegd en laten zien, dus heb ik het niet meer over de rechter gehad, ook omdat het bedrag overeenkomt met wat ik al had gelezen en opgezocht. Komt erop neer dat ik 765 euro per maand krijg, dat is kinder en partneralimentatie bij elkaar. Waar dit op neerkomt is dat ik maandelijks meer te besteden heb dan ex en mag zeggen zo hoort het ook. Hij keek erg zuur maar ik zei ook tegen hem, ik heb wel de kinderen, nou ja 3 en en half kind, te verzorgen en jij alleen jezelf. Hij probeerde nog wel even of ik niet van de partner alimentatie wilde afzien, whahahahhahahha grapjas. Was deze keer gelukkig niet zo heel erg verdrietig na de afspraak, ook omdat het meer de puntjes op i waren dan wat anders. Nu moeten we volgende week nog heen voor de definitieve papieren, dan die tekenen en word het opgestuurd naar de rechtbank, mediator denkt dat begin oktober alles rond is en scheiding definitief. pfffffffffffffff
Gister zijn de kinderen opgehaald door ex, 9!!!!!! dagen moet ik ze missen, vind het verschrikkelijk moeilijk, ga ook extra werken deze week, want van thuis zitten word ik helemaal naar. Zal het wel doorkomen maar vind het niks.
meiden
maandag 10 augustus 2009 om 17:57
Bah, bah, bah, wat is dat toch? Na dip vorige week dacht ik er nu wel weer even af te zijn, maar nee hoor, zit alweer 2 dagen te janken op de bank, kan het niet eens voor elkaar krijgen om naar bed te gaan, dat bed waar we al zoveel jaren samen in gelegen hebben. Dacht dat ik daar wel over heen was, heb er ook gewoon in geslapen maar als ik me zo verschrikkelijk naar voel kan ik het gewoon niet. Heb al nieuw beddengoed en alles maar maakt niets uit. De laatste 2 dagen alleen maar geslapen en gehuild, ik word er zo verschrikkelijk moe van. Ben gewoon moe, constant.
En ja spijker, het gaat veel en veel te hard.
meiden
En ja spijker, het gaat veel en veel te hard.
meiden
maandag 10 augustus 2009 om 18:05
maandag 10 augustus 2009 om 19:11
Lieve Sannemer,
Lees al een tijd mee, en het is ok hoor dat je een dip hebt, helemaal nu de kids er niet zijn. Is het een idee om een soort van verlate lenteschoonmaak te houden? Muziek aan, ramen open, lekker schoonmaken en je slaapkamer en woonkamer herinrichten. Is het toch "anders", en helemaal jouw keuze! Ik denk aan je, veel liefs.
Lees al een tijd mee, en het is ok hoor dat je een dip hebt, helemaal nu de kids er niet zijn. Is het een idee om een soort van verlate lenteschoonmaak te houden? Muziek aan, ramen open, lekker schoonmaken en je slaapkamer en woonkamer herinrichten. Is het toch "anders", en helemaal jouw keuze! Ik denk aan je, veel liefs.
maandag 10 augustus 2009 om 22:23
Lieve Sanne,
Wat balen dat je je nog altijd zo rot voelt. En ondanks dat het allemaal o zo begrijpelijk is, maakt dat het rotgevoel maar amper wat minder, he?
Ik kan me helemaal voorstellen dat je er gigantisch doorheen zit en ook dat je ervan baalt dat je je zo voelt. Het is zo'n volstrekt machteloze situatie waarin je meegetrokken wordt. Ondanks alles wat er zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld, de waardeloze karaktertrekken van je man, blijft het nog altijd afschuwelijk om in deze situatie te zitten. Door alles wat er gebeurd is wil je met je verstand zelf ook niet meer verder zo, maar je gevoel is er ook nog. En ja, dat heeft een immense deuk opgelopen en dat heeft hij zó gekrenkt, maar tegelijkertijd is er nog altijd het onbegrip, het boze, het machteloze, het intens verdrietige.. (althans, zo stel ik het me voor..)
Meid, het IS ook afschuwelijk, de situatie waar je in zit. En ik snap dat je er vreselijk van baalt dat je je zo voelt, maar ja... je zult er wel doorheen moeten. Dag voor dag, nacht voor nacht.
De enige tip die ik je kan geven is: wees lief voor jezelf. Verwacht geen wonderen van jezelf (in de zin van: Nu moet het maar eens over zijn), gun jezelf de tijd om te voelen wat je voelt. Vaak zat, en ook straks weer als de kinderen terug zijn, zul je je pijn en verdriet moeten/willen verbergen omdat je hen niet onnodig verdrietig/ongerust wilt maken.
Nu zijn ze er niet. Gebruik deze tijd dan echt even voor jezelf. Doe waar JIJ nu behoefte aan hebt: wil je een dag lang in bed blijven liggen en kun je je er niet toe zetten om op te staan en je aan te kleden? Nou, dóe dat dan niet. Blijf maar lekker een dag in bed.
Voel je je kl*te en doet je hart pijn van al het verdriet? Jánk!!! Jank vol overgave en word maar eens goed kwaad.
Maar bovenal: wees lief voor jezelf. Je bent een hartstikke lief, goed mens wat al dit verdriet absoluut niet verdiend! Kijk jezelf in de spiegel en zie wie er naar je kijkt: jij zelf. JIJ kan jezelf te allen tijde recht in de ogen kijken. En dat je je nu K*T voelt?? Nou... mág het misschien? Het IS ook K*T, maar jij... jij komt er wel! No doubt in my mind!
Een hele dikke knuff!
Wat balen dat je je nog altijd zo rot voelt. En ondanks dat het allemaal o zo begrijpelijk is, maakt dat het rotgevoel maar amper wat minder, he?
Ik kan me helemaal voorstellen dat je er gigantisch doorheen zit en ook dat je ervan baalt dat je je zo voelt. Het is zo'n volstrekt machteloze situatie waarin je meegetrokken wordt. Ondanks alles wat er zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld, de waardeloze karaktertrekken van je man, blijft het nog altijd afschuwelijk om in deze situatie te zitten. Door alles wat er gebeurd is wil je met je verstand zelf ook niet meer verder zo, maar je gevoel is er ook nog. En ja, dat heeft een immense deuk opgelopen en dat heeft hij zó gekrenkt, maar tegelijkertijd is er nog altijd het onbegrip, het boze, het machteloze, het intens verdrietige.. (althans, zo stel ik het me voor..)
Meid, het IS ook afschuwelijk, de situatie waar je in zit. En ik snap dat je er vreselijk van baalt dat je je zo voelt, maar ja... je zult er wel doorheen moeten. Dag voor dag, nacht voor nacht.
De enige tip die ik je kan geven is: wees lief voor jezelf. Verwacht geen wonderen van jezelf (in de zin van: Nu moet het maar eens over zijn), gun jezelf de tijd om te voelen wat je voelt. Vaak zat, en ook straks weer als de kinderen terug zijn, zul je je pijn en verdriet moeten/willen verbergen omdat je hen niet onnodig verdrietig/ongerust wilt maken.
Nu zijn ze er niet. Gebruik deze tijd dan echt even voor jezelf. Doe waar JIJ nu behoefte aan hebt: wil je een dag lang in bed blijven liggen en kun je je er niet toe zetten om op te staan en je aan te kleden? Nou, dóe dat dan niet. Blijf maar lekker een dag in bed.
Voel je je kl*te en doet je hart pijn van al het verdriet? Jánk!!! Jank vol overgave en word maar eens goed kwaad.
Maar bovenal: wees lief voor jezelf. Je bent een hartstikke lief, goed mens wat al dit verdriet absoluut niet verdiend! Kijk jezelf in de spiegel en zie wie er naar je kijkt: jij zelf. JIJ kan jezelf te allen tijde recht in de ogen kijken. En dat je je nu K*T voelt?? Nou... mág het misschien? Het IS ook K*T, maar jij... jij komt er wel! No doubt in my mind!
Een hele dikke knuff!
woensdag 12 augustus 2009 om 08:48
Yaya je maakt me aan het huilen Door je steun en meevoelendheid (is geen woord denk ik zomaar)
Vandaag naar mediator, vandaag moet ik mijn handtekening zetten dat ik akkoord ben met de regeling zoals hij daar staat, vandaag word het opgestuurd naar de rechter. En ik voel me hier zo verschrikkelijk verdrietig bij. Ondanks alles wat er is gebeurt is het nog steeds iets wat ik niet wil. Hij heeft gekozen voor de weg van de minste weerstand en dat maakt me zo verschrikkelijk boos. Hoe kun je ? Hoe kun je zo je gezin, zo 19 jaar van samenzijn weggooien? Ik begrijp daar nog steeds helemaal niets van.
Oh en hij kan niet wachten hoor, hij vind al dat het te lang duurt. Ja zegt ie "ik wil dat het allemaal goed geregeld is". Tuurlijk, het enige wat hij wil is de doos hier zo snel mogelijk naar toe halen. En omdat hij heeft toegezegd dat dit pas gebeurt nadat de scheiding rond is duurt het hem veel te lang. Klootzak
Hij is mijn tranen niet waard en toch huil ik om hem.
meiden
Vandaag naar mediator, vandaag moet ik mijn handtekening zetten dat ik akkoord ben met de regeling zoals hij daar staat, vandaag word het opgestuurd naar de rechter. En ik voel me hier zo verschrikkelijk verdrietig bij. Ondanks alles wat er is gebeurt is het nog steeds iets wat ik niet wil. Hij heeft gekozen voor de weg van de minste weerstand en dat maakt me zo verschrikkelijk boos. Hoe kun je ? Hoe kun je zo je gezin, zo 19 jaar van samenzijn weggooien? Ik begrijp daar nog steeds helemaal niets van.
Oh en hij kan niet wachten hoor, hij vind al dat het te lang duurt. Ja zegt ie "ik wil dat het allemaal goed geregeld is". Tuurlijk, het enige wat hij wil is de doos hier zo snel mogelijk naar toe halen. En omdat hij heeft toegezegd dat dit pas gebeurt nadat de scheiding rond is duurt het hem veel te lang. Klootzak
Hij is mijn tranen niet waard en toch huil ik om hem.
meiden
woensdag 12 augustus 2009 om 09:28
O, Sanne, ik weet nog zo goed hoe het voelt. Bij mij was het zo in februari/maart. Je kunt er niets meer aan veranderen, maar alles zo zwart op wit meedogenloos zien staan breekt je hart. Het is goed dat je een hart hebt!
Probeer toch leuke dingen te doen, al moet je jezelf erheen slepen. Het helpt!
Probeer toch leuke dingen te doen, al moet je jezelf erheen slepen. Het helpt!
woensdag 12 augustus 2009 om 10:14
quote:sannemer schreef op 12 augustus 2009 @ 08:48:
Hoe kun je ? Hoe kun je zo je gezin, zo 19 jaar van samenzijn weggooien? Ik begrijp daar nog steeds helemaal niets van.
Sannemer, bij sommige mensen zit de liefde gewoon niet erg diep. Zij zijn niet in staat om in het dagelijkse leven dag na dag, jaar na jaar, van iemand te houden. Hun ergernissen over de kleine dagelijkse dingetjes en probleempjes zijn sterker dan de oorspronkelijke verliefdheidsgevoelens en ze zijn niet in staat om hun verliefdheid om te zetten in echte diepe liefde. Soms, als ze zich vrolijk/tevreden voelen, kan er nog een opflakkering van positieve gevoelens komen en dan zeggen (en denken) ze dat ze van je houden, en dat lijkt dan zo. Maar zodra je iets doet dat hen ergert, verdwijnen die gevoelens weer. De ergernis wint het van de liefde. Als ze dan verliefd worden op een nieuw iemand, wordt dat hele proces enorm versneld.
Ik denk dat dat soort mensen dat proces bij iedere nieuwe relatie opnieuw zal doormaken, na korte of lange tijd.
Omdat jij helemaal anders bent, kun je dat niet begrijpen. Maar die mensen bestaan echt. Het zou me niet verbazen als jouw man/ex ook zo iemand is.
Mijn man heeft met zijn ex precies hetzelfde meegemaakt, na 22 jaar huwelijk, en hij zat toen met dezelfde vragen als jij en voelde dezelfde verbijstering. Nu begrijpt hij wel wat er gebeurd is.
Liefs!
Hoe kun je ? Hoe kun je zo je gezin, zo 19 jaar van samenzijn weggooien? Ik begrijp daar nog steeds helemaal niets van.
Sannemer, bij sommige mensen zit de liefde gewoon niet erg diep. Zij zijn niet in staat om in het dagelijkse leven dag na dag, jaar na jaar, van iemand te houden. Hun ergernissen over de kleine dagelijkse dingetjes en probleempjes zijn sterker dan de oorspronkelijke verliefdheidsgevoelens en ze zijn niet in staat om hun verliefdheid om te zetten in echte diepe liefde. Soms, als ze zich vrolijk/tevreden voelen, kan er nog een opflakkering van positieve gevoelens komen en dan zeggen (en denken) ze dat ze van je houden, en dat lijkt dan zo. Maar zodra je iets doet dat hen ergert, verdwijnen die gevoelens weer. De ergernis wint het van de liefde. Als ze dan verliefd worden op een nieuw iemand, wordt dat hele proces enorm versneld.
Ik denk dat dat soort mensen dat proces bij iedere nieuwe relatie opnieuw zal doormaken, na korte of lange tijd.
Omdat jij helemaal anders bent, kun je dat niet begrijpen. Maar die mensen bestaan echt. Het zou me niet verbazen als jouw man/ex ook zo iemand is.
Mijn man heeft met zijn ex precies hetzelfde meegemaakt, na 22 jaar huwelijk, en hij zat toen met dezelfde vragen als jij en voelde dezelfde verbijstering. Nu begrijpt hij wel wat er gebeurd is.
Liefs!
woensdag 12 augustus 2009 om 19:27
Reiger, Gianna
Nou papieren zijn getekend, gaan naar de rechtbank, mediator verwacht dat de definitieve papieren eind September begin Oktober terug zijn. En dan is het klaar, maar helaas is dat niet zo natuurlijk. Hebben nog een huis dat nog niet verkocht is. Wou dat dat nu eens snel gebeurde wil ook verder en heb het gevoel dat ik verschrikkelijk blijf hangen nu.
Nog 4 nachtjes slapen en dan zijn mijn kindjes weer terug Heerlijk, kan niet wachten. En dan zijn ze voorlopig gewoon weer lekker bij mij, buiten zijn weekenden om dan natuurlijk.
Morgen vrij en ga lekker een dagje weg, heb er zin in. Even de batterij weer opladen. Ja ik weet, heb net vakantie gehad maar vandaag en aanloop naar vandaag heeft er toch flink ingehakt, dus even dagje helemaal niets, gewoon even lekker flierefluiten.
meiden
Nou papieren zijn getekend, gaan naar de rechtbank, mediator verwacht dat de definitieve papieren eind September begin Oktober terug zijn. En dan is het klaar, maar helaas is dat niet zo natuurlijk. Hebben nog een huis dat nog niet verkocht is. Wou dat dat nu eens snel gebeurde wil ook verder en heb het gevoel dat ik verschrikkelijk blijf hangen nu.
Nog 4 nachtjes slapen en dan zijn mijn kindjes weer terug Heerlijk, kan niet wachten. En dan zijn ze voorlopig gewoon weer lekker bij mij, buiten zijn weekenden om dan natuurlijk.
Morgen vrij en ga lekker een dagje weg, heb er zin in. Even de batterij weer opladen. Ja ik weet, heb net vakantie gehad maar vandaag en aanloop naar vandaag heeft er toch flink ingehakt, dus even dagje helemaal niets, gewoon even lekker flierefluiten.
meiden
