Relaties
alle pijlers
Advies gevraagd
donderdag 24 juni 2010 om 12:46
donderdag 24 juni 2010 om 12:48
Wat jij moet, is zelf duidelijke grenzen gaan stellen. Hoe langer je dat niet blijft doen, hoe verder hij zal blijven gaan. Je zult duidelijk moet maken dat voor jou de grens bereikt is en dat je vanaf heden elk soort wangedrag zult belonen met een aangifte. Ik weet niet wie je hebt gesproken, maar je kunt wel degelijk aangifte doen van zaken als vernieling, bedreiging en stalken. Zolang je het niet doet, zal hij denken "ze doet toch niets". Laat zien dat je de controle over je eigen leven terug in eigen hand neemt en dat hij geen invloed meer op je uit kan oefenen. En dat aanbod van dat alarm zou ik ook zeker aannemen, misschien heb je het niet nodig maar het geeft wellicht toch een veiliger gevoel.
donderdag 24 juni 2010 om 12:52
Oh, en ga ook niet meer met hem in discussie over jouw privéleven. Wat jij doet is volledig jouw zaak en gaat hem geen moer aan. Als hij het ergens niet mee eens is, dan vraagt hij maar aan een rechter om het jou te verbieden. Zodra hij erover begint, direct afkappen en zeggen dat hij zijn zorgen aan een rechter voor kan leggen.
donderdag 24 juni 2010 om 12:57
Ik zou bij de kinderrechter proberen om het hele gezag op te eisen, jouw ex is op dit moment schadelijk voor de ontwikkeling van je kind!
verzamel alle bewijzen die je hebt (smsjes, mails, foto's) om dit aan te tonen.
En vraag dan een omgangsbegeleiding aan onder toezicht van pedagogisch medewerkers. (ik werk in de jeugdhulpverlening en bij ons heb je een vorm van hulpverlening die "omgangsbegeleiding" heet. Dan mag de vdr of mdr 1 keer of keer in de maand op die groep jouw zoon onder toezicht zien, op het terrein van die instelling).
verzamel alle bewijzen die je hebt (smsjes, mails, foto's) om dit aan te tonen.
En vraag dan een omgangsbegeleiding aan onder toezicht van pedagogisch medewerkers. (ik werk in de jeugdhulpverlening en bij ons heb je een vorm van hulpverlening die "omgangsbegeleiding" heet. Dan mag de vdr of mdr 1 keer of keer in de maand op die groep jouw zoon onder toezicht zien, op het terrein van die instelling).
donderdag 24 juni 2010 om 12:58
Jemig, wat een verhaal.
Om te beginnen: zo kun je niet verder. Hij heeft jou nu compleet in zijn macht omdat je bang bent voor wat hij gaat doen, maar tot nu toe hebben jouw meegaande reacties er niet voor gezorgd dat hij kalmeerde. Dat is dus niet de manier om escalatie te voorkomen, omdat hij alleen maar meer het idee krijgt dat hij recht heeft op de dingen die hij eist.
Ik zie nu eerlijk gezged niet in hoe het in het belang van jouw zoontje is om op deze manier in contact te zijn met zijn vader.
Dus: grenzen stellen. Ik kan me niet eens voorstellen hoe eng dit voor je is, maar de enige manier om je leven terug te krijgen is door het terug te nemen; hij gaat het je echt niet vrijwillig geven als ik het zo lees. Aangifte doen dus van dat hacken, maar me dunkt dat je ondertussen ook aagifte kunt doen van stalking en bedreiging. Heb je gelijk de optie van wat extra bescherming, lijkt me geen overbodige luxe. En zeker niet toegeven dat hij zeggenschap over dat geld krijgt, dat is voor jullie zoontje.
Ik ben niet thuis in de praktische zaken, sorry, maar het lijkt me nodig hulp in te schakelen. Is er iemand die zich nog bezighoudt met jullie zaak, is de voogdij etc rond? Ik snap niet zo goed hoe dat nu geregeld is, schendt hij geen afspraken door zo wispelturig op te komen dagen?
Veel sterkte (letterlijk ook!) voor jou en je zoontje.
Om te beginnen: zo kun je niet verder. Hij heeft jou nu compleet in zijn macht omdat je bang bent voor wat hij gaat doen, maar tot nu toe hebben jouw meegaande reacties er niet voor gezorgd dat hij kalmeerde. Dat is dus niet de manier om escalatie te voorkomen, omdat hij alleen maar meer het idee krijgt dat hij recht heeft op de dingen die hij eist.
Ik zie nu eerlijk gezged niet in hoe het in het belang van jouw zoontje is om op deze manier in contact te zijn met zijn vader.
Dus: grenzen stellen. Ik kan me niet eens voorstellen hoe eng dit voor je is, maar de enige manier om je leven terug te krijgen is door het terug te nemen; hij gaat het je echt niet vrijwillig geven als ik het zo lees. Aangifte doen dus van dat hacken, maar me dunkt dat je ondertussen ook aagifte kunt doen van stalking en bedreiging. Heb je gelijk de optie van wat extra bescherming, lijkt me geen overbodige luxe. En zeker niet toegeven dat hij zeggenschap over dat geld krijgt, dat is voor jullie zoontje.
Ik ben niet thuis in de praktische zaken, sorry, maar het lijkt me nodig hulp in te schakelen. Is er iemand die zich nog bezighoudt met jullie zaak, is de voogdij etc rond? Ik snap niet zo goed hoe dat nu geregeld is, schendt hij geen afspraken door zo wispelturig op te komen dagen?
Veel sterkte (letterlijk ook!) voor jou en je zoontje.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
donderdag 24 juni 2010 om 13:06
eerst wil ik je heel veel sterkte toewensen, ten tweede moet je echt naar de politie gaan, je verhaal vertellen, advies vragen, evt een advocaat inschakelen en verhuizen, zorg dat je onvindbaar bent voor hem! Laat de rechter dan later maar bepalen hoe en wat, miss de raad voor de kinder bescherming om advies vragen?
Ik weet ook niet wat je moet doen, maar deze situatie is onhoud baar voor jou en je kind... wat als hij je straks vermoord?? Aanbid je zoon je ex dan nog?
Denk aan je zelf en je kind!!!
heel veel sterkte en wijsheid!
Ik weet ook niet wat je moet doen, maar deze situatie is onhoud baar voor jou en je kind... wat als hij je straks vermoord?? Aanbid je zoon je ex dan nog?
Denk aan je zelf en je kind!!!
heel veel sterkte en wijsheid!
donderdag 24 juni 2010 om 13:11
Isis, als ik het goed begrijp wil je geen aangifte doen van zijn moordbedreigingen, omdat je bang bent dat hij je dan gaat vermoorden. Hoe helpt geen aangifte doen daar precies bij? En wat doe je wel om jezelf te beschermen tegen die bedreigingen, die je blijkbaar heel serieus moet nemen?
Ga in therapie!
donderdag 24 juni 2010 om 13:19
Isis, ik hoop dat Poezewoes en Dubiootje hier ook langs komen. Zij hebben je in je vorige topic een aantal goede tips gegeven.
Volgens mij was de belangrijkste tip, dat jij de regie in handen moet gaan nemen. Je leeft nu vanuit je angst en geeft daarmee alle macht aan je ex.
Ik snap dat het stellen van grenzen je doodsbang maakt, omdat je bang bent voor zijn reactie daarop. Tegelijkertijd ben je nu ook al bang en durf je niets te doen. Je wacht eigenlijk op het moment dat het misgaat, vanzelf stoppen zal hij namelijk niet meer doen. Je bent bang dat hij je zoontje wat aandoet. Dat doet hij nu al: hij beschadigt hem emotioneel.
Ga in de "tegenaanval". Stel grenzen, roep hulp in, doe aangifte, neem dat kastje als beveiliging aan. Regel dat je zoon zijn vader alleen onder begeleiding ziet op neutraal terrein waarbij hij jou niet ziet. Neem een geheim nummer, geheim e-mail adres en geef dat heel selectief aan mensen.
Neem de regie over jouw leven terug!
Volgens mij was de belangrijkste tip, dat jij de regie in handen moet gaan nemen. Je leeft nu vanuit je angst en geeft daarmee alle macht aan je ex.
Ik snap dat het stellen van grenzen je doodsbang maakt, omdat je bang bent voor zijn reactie daarop. Tegelijkertijd ben je nu ook al bang en durf je niets te doen. Je wacht eigenlijk op het moment dat het misgaat, vanzelf stoppen zal hij namelijk niet meer doen. Je bent bang dat hij je zoontje wat aandoet. Dat doet hij nu al: hij beschadigt hem emotioneel.
Ga in de "tegenaanval". Stel grenzen, roep hulp in, doe aangifte, neem dat kastje als beveiliging aan. Regel dat je zoon zijn vader alleen onder begeleiding ziet op neutraal terrein waarbij hij jou niet ziet. Neem een geheim nummer, geheim e-mail adres en geef dat heel selectief aan mensen.
Neem de regie over jouw leven terug!
donderdag 24 juni 2010 om 13:24
En qua praktische antwoorden:
- Dat geld zou ik never nooit niet op zijn naam zetten.
- Qua zien van je zoontje: stuur hem een schema met om het weekend dat hij kan komen (dus benoem alle data). Zet erbij dat hij zoon kan ophalen om X en terug brengen om X. Als hij niet komt, zijn probleem. Als hij opeens op een ander moment wil: kan niet. Tuurlijk is dat sneu voor je zoontje, maar die gaat vanzelf inzien hoe zijn vader is. En dat hoort helaas ook bij het leven. Je kunt niet alles leuk voor hem houden als iemand niet leuk is.
En neem een apart e-mail adres voor de communicatie met je ex.
- Dat geld zou ik never nooit niet op zijn naam zetten.
- Qua zien van je zoontje: stuur hem een schema met om het weekend dat hij kan komen (dus benoem alle data). Zet erbij dat hij zoon kan ophalen om X en terug brengen om X. Als hij niet komt, zijn probleem. Als hij opeens op een ander moment wil: kan niet. Tuurlijk is dat sneu voor je zoontje, maar die gaat vanzelf inzien hoe zijn vader is. En dat hoort helaas ook bij het leven. Je kunt niet alles leuk voor hem houden als iemand niet leuk is.
En neem een apart e-mail adres voor de communicatie met je ex.
donderdag 24 juni 2010 om 13:24
Inderdaad aangifte doen van elk dreigement en vorm van agressie. Later zul je hier namelijk mogelijk op terug moeten komen. Verder kun je het tegen hem gebruiken mocht het tot een rechtszaak komen. Gewoon materiaal tegen hem verzamelen. En probeer getuigen erbij te hebben als je hem te spreken krijgt. Probeer gesprekken door de telefoon op te nemen.
Dreigementen leiden nooit tot aanhouding. Men dempt gewoonlijk de put als het kalf verdronken is.
Het zou handig te zijn om contact op te nemen met een advocaat. En niet zomaar een advocaat, maar eentje die gespecialiseerd is op het gebied van scheidingen gerelateerd aan geweld etc.
Ik hoop dat je rechtsbijstand verzekerd bent.
Weet wel dat niets doen je niet zal helpen. Je zult echt actie moeten ondernemen. Al was het maar in het verzamelen van materiaal dat tegen je ex pleit.
Dreigementen leiden nooit tot aanhouding. Men dempt gewoonlijk de put als het kalf verdronken is.
Het zou handig te zijn om contact op te nemen met een advocaat. En niet zomaar een advocaat, maar eentje die gespecialiseerd is op het gebied van scheidingen gerelateerd aan geweld etc.
Ik hoop dat je rechtsbijstand verzekerd bent.
Weet wel dat niets doen je niet zal helpen. Je zult echt actie moeten ondernemen. Al was het maar in het verzamelen van materiaal dat tegen je ex pleit.
donderdag 24 juni 2010 om 13:36
Het lijkt erop dat jij een ongezonde obsessie bent voor hem. Politie kan weinig doen voordat er 'iets' gebeurt hoor je vaak.
Als je hem niet tegemoet komt aan z'n eisen qua adminsitratie, dus die kwestie met die spaarpolis wordt zijn humeur er waarschijnlijk niet beter op.
Ik zou, omdat hij lichamelijk geweld niet schuwt, een waakhond aanschaffen, een die je beschermt. Kan nogal drastisch overkomen, maar iemand die met een mes voor je huis rondloopt klinkt echt niet gezond. Het klinkt ook niet dat hij met de tijd de situatie anders is gaan zien.
Als je hem niet tegemoet komt aan z'n eisen qua adminsitratie, dus die kwestie met die spaarpolis wordt zijn humeur er waarschijnlijk niet beter op.
Ik zou, omdat hij lichamelijk geweld niet schuwt, een waakhond aanschaffen, een die je beschermt. Kan nogal drastisch overkomen, maar iemand die met een mes voor je huis rondloopt klinkt echt niet gezond. Het klinkt ook niet dat hij met de tijd de situatie anders is gaan zien.
donderdag 24 juni 2010 om 13:37
Fijn dat jullie zo snel reageren, bedankt!
Nee, ik kan hem niet uit de ouderlijke macht laten ontzetten. In een eerder stadium heb ik, via mijn advocaat, dit al eens laten onderzoeken. Uitkomst was dat dit zelden of nooit gedaan wordt. Het enige wat ik zou kúnnen bereiken is evt. een bezoekregeling onder toezicht, waarbij het maar zeer de vraag is of het zover komt, het een erg lang en emotioneel traject schijnt te zijn (ook voor het kind in kwestie) en de uitkomst dus onzeker is.
(en ook hiervoor geldt weer: já!!! ik zie aan alle kanten hoe verkeerd mijn ex bezig is met mijn kind, ik sta erbij en kijk ernaar (en voel me ondertussen zó'n slechte moeder dat ik dit toelaat... tranen schieten me alweer omhoog), maar wéér is het die angst: als er een bericht bij hem komt dat ik de bezoekregeling wil aanpassen in onder toezicht: hup, daar gaan we weer: woede en haat alom.
En ik wéét het hoor: hij is nu ook al kwaad en die confrontatie die gaat toch wel komen. Wat ik ook doe, hij zal altijd een reden vinden om me te gaan aanvallen. Ik weet dat het uitstel van executie is en dat hoe langer ik dit uitstel, hoe groter de escalatie zal zijn. Ik weet het allemaal heel goed, maar ik ben zo bang...
De reden dat ik geen aangifte kon/kan doen van de vernielingen aan mijn auto is dat niemand het hem daadwerkelijk heeft zien doen. Behalve dat eieren gooien, dat wel, en daar heeft hij dus proces verbaal voor gekregen. Maar na afloop stonden zijn voetstappen in mijn tuin, mijn band bleek lek en mijn auto was bekrast. Het kan simpelweg niet anders dan dat hij dat was. Ik heb hem immers zelf voor mijn raam zien staan die avond. Maar de politie zegt dus dat ik geen glashard bewijs heb.
Wel dus van dat hacken. Daarvan heb ik wel bewijs. Maar... daar komt de bekende maar weer: de angst...
En ik weet het hoor, ik weet dat het onvermijdelijk is. En wat Dubiootje ook al zegt: dus door geen aangifte te doen van bijv. zijn doodsbedreiging, zou ik niet/minder bang zijn dat hij me gaat vermoorden/iets aan doen? Nee, dat is dus niet zo. Die angst zit er even goed wel.
Dus: ik snap heel goed wat jullie allemaal zeggen. En ik ben er ook blij mee dat jullie me van advies voorzien.
Misschien had ik het topic ook niet moeten openen. Wellicht voelt het voor jullie alsof ik toch niets doe/onderneem om hieruit te komen. En feitelijk is dat ook zo... Ik word GEK van mezelf. En gek van deze situatie...
(PS. ja, ik heb hier eerder gepost onder een andere naam, dat klopt)
(PS2. Nieuwe telnrs, nieuwe mailaccounts heb ik allemaal genomen en heeft hij ook allemaal weer achterhaald..)
Nee, ik kan hem niet uit de ouderlijke macht laten ontzetten. In een eerder stadium heb ik, via mijn advocaat, dit al eens laten onderzoeken. Uitkomst was dat dit zelden of nooit gedaan wordt. Het enige wat ik zou kúnnen bereiken is evt. een bezoekregeling onder toezicht, waarbij het maar zeer de vraag is of het zover komt, het een erg lang en emotioneel traject schijnt te zijn (ook voor het kind in kwestie) en de uitkomst dus onzeker is.
(en ook hiervoor geldt weer: já!!! ik zie aan alle kanten hoe verkeerd mijn ex bezig is met mijn kind, ik sta erbij en kijk ernaar (en voel me ondertussen zó'n slechte moeder dat ik dit toelaat... tranen schieten me alweer omhoog), maar wéér is het die angst: als er een bericht bij hem komt dat ik de bezoekregeling wil aanpassen in onder toezicht: hup, daar gaan we weer: woede en haat alom.
En ik wéét het hoor: hij is nu ook al kwaad en die confrontatie die gaat toch wel komen. Wat ik ook doe, hij zal altijd een reden vinden om me te gaan aanvallen. Ik weet dat het uitstel van executie is en dat hoe langer ik dit uitstel, hoe groter de escalatie zal zijn. Ik weet het allemaal heel goed, maar ik ben zo bang...
De reden dat ik geen aangifte kon/kan doen van de vernielingen aan mijn auto is dat niemand het hem daadwerkelijk heeft zien doen. Behalve dat eieren gooien, dat wel, en daar heeft hij dus proces verbaal voor gekregen. Maar na afloop stonden zijn voetstappen in mijn tuin, mijn band bleek lek en mijn auto was bekrast. Het kan simpelweg niet anders dan dat hij dat was. Ik heb hem immers zelf voor mijn raam zien staan die avond. Maar de politie zegt dus dat ik geen glashard bewijs heb.
Wel dus van dat hacken. Daarvan heb ik wel bewijs. Maar... daar komt de bekende maar weer: de angst...
En ik weet het hoor, ik weet dat het onvermijdelijk is. En wat Dubiootje ook al zegt: dus door geen aangifte te doen van bijv. zijn doodsbedreiging, zou ik niet/minder bang zijn dat hij me gaat vermoorden/iets aan doen? Nee, dat is dus niet zo. Die angst zit er even goed wel.
Dus: ik snap heel goed wat jullie allemaal zeggen. En ik ben er ook blij mee dat jullie me van advies voorzien.
Misschien had ik het topic ook niet moeten openen. Wellicht voelt het voor jullie alsof ik toch niets doe/onderneem om hieruit te komen. En feitelijk is dat ook zo... Ik word GEK van mezelf. En gek van deze situatie...
(PS. ja, ik heb hier eerder gepost onder een andere naam, dat klopt)
(PS2. Nieuwe telnrs, nieuwe mailaccounts heb ik allemaal genomen en heeft hij ook allemaal weer achterhaald..)
donderdag 24 juni 2010 om 13:40
Je hebt tot nu toe niet veel gedaan en kan daaruit opmaken wat de gevolgen daarvan zijn en daarmee heb je ook gelijk een uitgebreid uitzicht op de toekomst, als je het op deze manier blijft doen.
De enige reden die jouw ex ooit zal hebben om jou iets te doen is, dat jij het hebt laten escaleren door niets tegen hem te ondernemen en met zijn bedreigingen , die steeds verder gaan, gaat hij er waarschijnlijk ook van uit dat dat zo blijft
verzamel aanklachten, in de loop van de tijd kan een rechter hier iets mee.
Je hebt nu alle meegaandheid geprobeerd, je kent de resultaten, tijd voor een ander uitgangspunt.
Dit is JOUW leven, behoud het als het jouwe.
Maak je niet druk om de relatie tussen pa en zijn zoon, want zoon knapt af en kiest voor zijn moeder, nu nog even niet, want hij is nog te klein, maar zodra hij inzicht krijgt , is het afgelopen.
De enige reden die jouw ex ooit zal hebben om jou iets te doen is, dat jij het hebt laten escaleren door niets tegen hem te ondernemen en met zijn bedreigingen , die steeds verder gaan, gaat hij er waarschijnlijk ook van uit dat dat zo blijft
verzamel aanklachten, in de loop van de tijd kan een rechter hier iets mee.
Je hebt nu alle meegaandheid geprobeerd, je kent de resultaten, tijd voor een ander uitgangspunt.
Dit is JOUW leven, behoud het als het jouwe.
Maak je niet druk om de relatie tussen pa en zijn zoon, want zoon knapt af en kiest voor zijn moeder, nu nog even niet, want hij is nog te klein, maar zodra hij inzicht krijgt , is het afgelopen.
donderdag 24 juni 2010 om 13:43
quote:isis72 schreef op 24 juni 2010 @ 13:37:
Misschien had ik het topic ook niet moeten openen. Wellicht voelt het voor jullie alsof ik toch niets doe/onderneem om hieruit te komen.
Het is juist goed dat je dit topic geopend hebt. Hier kunnen mensen je steunen en advies geven. Hier kun jij, in jouw tempo, een plan van aanpak opstellen en je voorbereiden op de stappen die je gaat nemen.
Je nieuwe e-mail en telefoonnumer, waren die geheim? Enig idee hoe hij die heeft weten te achterhalen?
Een mooie uitspraak die mij wel eens helpt "begin with the end in mind". Weet waar je naartoe werkt en houdt dat voor ogen. Elk stapje dat je maakt, hoe klein ook, is dan wel op weg naar dat eindpunt toe. En vele kleine stapjes maken een grote in de goede richting.
Misschien had ik het topic ook niet moeten openen. Wellicht voelt het voor jullie alsof ik toch niets doe/onderneem om hieruit te komen.
Het is juist goed dat je dit topic geopend hebt. Hier kunnen mensen je steunen en advies geven. Hier kun jij, in jouw tempo, een plan van aanpak opstellen en je voorbereiden op de stappen die je gaat nemen.
Je nieuwe e-mail en telefoonnumer, waren die geheim? Enig idee hoe hij die heeft weten te achterhalen?
Een mooie uitspraak die mij wel eens helpt "begin with the end in mind". Weet waar je naartoe werkt en houdt dat voor ogen. Elk stapje dat je maakt, hoe klein ook, is dan wel op weg naar dat eindpunt toe. En vele kleine stapjes maken een grote in de goede richting.
donderdag 24 juni 2010 om 13:43
Ik denk dat als ik in jouw schoenen stond, ik ook doodsbang zou zijn. Het klinkt heel bedreigend. Ik zou in de verleiding komen mijn biezen en kind te pakken en er vandoor te gaan denk ik maar goed, dat doe je ook niet 1 2 3 en je zit idd met zijn recht op contact met zijn kind.
Ik vind het te gek voor woorden dat er zo weinig actief ingegrepen kan worden door de politie (en helaas tegelijkertijd weer begrijpelijk). Ik kan je geen tips geven maar ik sluit me aan bij de anderen, het kan niet zo doorgaan. Ik wou dat ik wat nuttigers kon zeggen.
Ik vind het te gek voor woorden dat er zo weinig actief ingegrepen kan worden door de politie (en helaas tegelijkertijd weer begrijpelijk). Ik kan je geen tips geven maar ik sluit me aan bij de anderen, het kan niet zo doorgaan. Ik wou dat ik wat nuttigers kon zeggen.
donderdag 24 juni 2010 om 13:46
quote:isis72 schreef op 24 juni 2010 @ 13:37:Ik word GEK van mezelf.
Je verhaal is me duidelijk, je schrijfstijl heeft je nogmaals herkenbaar gemaakt. Ik heb je jarenlang, per mail, telefoon en in de vele topics die je hier hebt geopend, geprobeerd te helpen. Ik ben niet verbaasd dat de situatie nu zo escaleert, maar vind het wel choquerend dat je het na alle waarschuwingen zo ver hebt laten komen. En dat je je zoontje nog steeds naar zijn vader laat gaan.
Ik wens jou en vooral je zoontje alle sterkte.
Je verhaal is me duidelijk, je schrijfstijl heeft je nogmaals herkenbaar gemaakt. Ik heb je jarenlang, per mail, telefoon en in de vele topics die je hier hebt geopend, geprobeerd te helpen. Ik ben niet verbaasd dat de situatie nu zo escaleert, maar vind het wel choquerend dat je het na alle waarschuwingen zo ver hebt laten komen. En dat je je zoontje nog steeds naar zijn vader laat gaan.
Ik wens jou en vooral je zoontje alle sterkte.
Ga in therapie!
donderdag 24 juni 2010 om 13:47
Nee, dat geld wil ik ook onder geen beding op zijn naam zetten! Maar hij gaat me hier vandaag of morgen over bellen, dat ik die polis moet laten wijzigen. Als ik dan zeg dat ik dit niet ga doen...: tel uit je winst, daar gaan we weer!
Mijn vriendin zei het gisteravond heel treffend: 'er ligt een storm voor je deur te wachten. Die storm die komt, hoe dan ook, en zal over je heen razen en je verwonden. Maar je wilt die storm niet IN je huis.
Doe er alles aan om jezelf te beschermen, maar zet de deur niet op een kiertje, want hij zal met donder en geweld je huis in komen en je verwonden. Hou die storm buiten!'
Ik vond dit wel een mooie vergelijking. Zo voelt het inderdaad.
Qua zien van mijn zoontje: hij werkt dus onregelmatig en woont redelijk ver weg. Het zou van mij uit niet redelijk zijn wanneer ik een dergelijk strak omlijnd schema hanteer. Hij heeft zelf weinig tot geen invloed op zijn werktijden en mag al blij zijn als hij überhaupt werk heeft.
Dus ook dit is iets waar ik weinig invloed op heb. Maar dit is nog het minst van mijn problemen. Ja, het is lastig en frustrerend (en voor de kleine verwarrend, zeker ook omdat papa vorig jaar - na wederom een ruzie met mama - ruim 8 weken lang volkomen van het toneel verdween in de zomervakantie. Zoon in verwarring en verdriet achterlatend). Maar goed, zoals ik al zei: dit is nog het minst problematisch..
Bewijs verzamel ik reeds. Ik bewaar alles: van mails, tot smsjes tot opgenomen gesprekken.
Nee, ik heb geen rechtsbijstandverzekering en nee, ik kan met geen mogelijkheid opnieuw een advocaat betalen.
Het voelt soms alsof ik niet wíl, dat realiseer ik mezelf ook heel vaak. Maar dat is het niet. Boven alles staat nog altijd de allesverterende angst die me volledig lam legt. En daarbij loop ik voor mijn gevoel steeds opnieuw weer vast, tegen dezelfde dingen aan.
Ik weet het wel: ik moet ook de regie weer terugnemen. Helemaal waar, ik kan niet anders zeggen. Verstandelijk weet ik heel goed dat ik iets móet doen, ik moet een lans breken, want ik zie dat ik dit zelf in stand houd. Het blijkt aan alle kanten dat hij steeds verder gaat en al helemaal van geen ophouden weet (Dubiootje, jij hebt me hier eerder al voor gewaarschuwd: zolang ik de grens niet trek, zullen zijn escapades steeds heftiger worden, zal hij steeds verder mijn grenzen overschrijden. En je hebt gelijk: dat is exact wat er nu gebeurt!).
Mijn vriendin zei het gisteravond heel treffend: 'er ligt een storm voor je deur te wachten. Die storm die komt, hoe dan ook, en zal over je heen razen en je verwonden. Maar je wilt die storm niet IN je huis.
Doe er alles aan om jezelf te beschermen, maar zet de deur niet op een kiertje, want hij zal met donder en geweld je huis in komen en je verwonden. Hou die storm buiten!'
Ik vond dit wel een mooie vergelijking. Zo voelt het inderdaad.
Qua zien van mijn zoontje: hij werkt dus onregelmatig en woont redelijk ver weg. Het zou van mij uit niet redelijk zijn wanneer ik een dergelijk strak omlijnd schema hanteer. Hij heeft zelf weinig tot geen invloed op zijn werktijden en mag al blij zijn als hij überhaupt werk heeft.
Dus ook dit is iets waar ik weinig invloed op heb. Maar dit is nog het minst van mijn problemen. Ja, het is lastig en frustrerend (en voor de kleine verwarrend, zeker ook omdat papa vorig jaar - na wederom een ruzie met mama - ruim 8 weken lang volkomen van het toneel verdween in de zomervakantie. Zoon in verwarring en verdriet achterlatend). Maar goed, zoals ik al zei: dit is nog het minst problematisch..
Bewijs verzamel ik reeds. Ik bewaar alles: van mails, tot smsjes tot opgenomen gesprekken.
Nee, ik heb geen rechtsbijstandverzekering en nee, ik kan met geen mogelijkheid opnieuw een advocaat betalen.
Het voelt soms alsof ik niet wíl, dat realiseer ik mezelf ook heel vaak. Maar dat is het niet. Boven alles staat nog altijd de allesverterende angst die me volledig lam legt. En daarbij loop ik voor mijn gevoel steeds opnieuw weer vast, tegen dezelfde dingen aan.
Ik weet het wel: ik moet ook de regie weer terugnemen. Helemaal waar, ik kan niet anders zeggen. Verstandelijk weet ik heel goed dat ik iets móet doen, ik moet een lans breken, want ik zie dat ik dit zelf in stand houd. Het blijkt aan alle kanten dat hij steeds verder gaat en al helemaal van geen ophouden weet (Dubiootje, jij hebt me hier eerder al voor gewaarschuwd: zolang ik de grens niet trek, zullen zijn escapades steeds heftiger worden, zal hij steeds verder mijn grenzen overschrijden. En je hebt gelijk: dat is exact wat er nu gebeurt!).
donderdag 24 juni 2010 om 13:47
Verschrikkelijk, wat een verhaal.Ik zit hier te koken van verontwaardiging achter mijn pc. Arme zoontje en arme jij!
Je zegt dat je eigenlijk best weet wat je moet doen, maar niet durft. Heb je mensen om je heen die je steunen? Mensen bij wie je terecht kan als je zou moeten onderduiken? Mensen die bij je kunnen zijn als je contact met ex hebt?
Jullie zouden volgens mij geen 'onbegeleid' contact moeten hebben. Voor je eigen veiligheid en ook omdat het hem de boodschap geeft dat je niet alleen maar een hulpeloos slachtoffer bent.
Waren alle dingen die je hier beschrijft al gebeurd toen jij hebt uitgezocht of hij uit de ouderlijke macht ontzet kan worden? En heb je dat laten uitzoeken door een goede, gespecialiseerde advocaat. Ik vind het nl nogal wat, hoe hij zich gedraagt tov jou en je zoon.
Weet je nieuwe vriend hier overigens van, en hoe staat hij hier tegenover?
Je zegt dat je eigenlijk best weet wat je moet doen, maar niet durft. Heb je mensen om je heen die je steunen? Mensen bij wie je terecht kan als je zou moeten onderduiken? Mensen die bij je kunnen zijn als je contact met ex hebt?
Jullie zouden volgens mij geen 'onbegeleid' contact moeten hebben. Voor je eigen veiligheid en ook omdat het hem de boodschap geeft dat je niet alleen maar een hulpeloos slachtoffer bent.
Waren alle dingen die je hier beschrijft al gebeurd toen jij hebt uitgezocht of hij uit de ouderlijke macht ontzet kan worden? En heb je dat laten uitzoeken door een goede, gespecialiseerde advocaat. Ik vind het nl nogal wat, hoe hij zich gedraagt tov jou en je zoon.
Weet je nieuwe vriend hier overigens van, en hoe staat hij hier tegenover?
mahna mahna tuduuuudududu
donderdag 24 juni 2010 om 13:48
Oh, en nog even dit.
Je nieuwe vriend kan wel voor zichzelf zorgen, dus maak je niet druk om die foto's je ex gaat uit van jouw angst, maar zal het hoogstwaarschijnlijk niet in zijn hoofd halen, nieuwe vriend aan te spreken. Jij bent door hem geprogrammeerd en ex weet dus wat hij van je kan verwachten, maar nieuwe vriend is onbekend terrein en figuren zoals jouw ex zijn te laf om daar mee te gaan experimenteren, dus maak je daar niet druk om.
ZORG ER VOOR DAT JE GEDEPROGRAMMEERD RAAKT, WORDT WEER JE OUDE ZELF.
Je nieuwe vriend kan wel voor zichzelf zorgen, dus maak je niet druk om die foto's je ex gaat uit van jouw angst, maar zal het hoogstwaarschijnlijk niet in zijn hoofd halen, nieuwe vriend aan te spreken. Jij bent door hem geprogrammeerd en ex weet dus wat hij van je kan verwachten, maar nieuwe vriend is onbekend terrein en figuren zoals jouw ex zijn te laf om daar mee te gaan experimenteren, dus maak je daar niet druk om.
ZORG ER VOOR DAT JE GEDEPROGRAMMEERD RAAKT, WORDT WEER JE OUDE ZELF.
donderdag 24 juni 2010 om 13:49
Als er bewijs ontbreekt dat hij dingen heeft vernield, dan kun je wel aangifte doen van vernieling. Je kunt alleen geen aangifte doen tegen hem. Maar mocht het ooit nodig zijn, denk je dan dat een rechter in toeval gelooft als zoiets verschillende keren is gebeurd op momenten dat hij in de buurt was? Het zal allicht je verhaal kracht bijzetten.
Verder, als je zo bang bent dat je niets durft te ondernemen, zoek dan hulp bij het zetten van de juiste stappen. Er zijn zat instanties die jou hierbij kunnen helpen. Als dit doorgaat, gaat het van kwaad tot erger en dat zal je zelfvertrouwen alleen maar verder doen slinken.
Verder, als je zo bang bent dat je niets durft te ondernemen, zoek dan hulp bij het zetten van de juiste stappen. Er zijn zat instanties die jou hierbij kunnen helpen. Als dit doorgaat, gaat het van kwaad tot erger en dat zal je zelfvertrouwen alleen maar verder doen slinken.
