Advies gevraagd

Ik wil graag weten wat jullie hier van vinden. Sinds een paar mnd heb ik een nieuwe vriend en we zijn heel verliefd en gelukkig samen. We zijn allebei 33.

Bij ons komen maatschappelijke of politieke onderwerpen niet veel ter sprake, omdat hij minder geïnteresseerd is in het nieuws dan ik. Op zich niet zo'n probleem, al houd ik wel van een goede discussie.

Laatst kwam het gesprek op het nieuwe kabinet en integratie. Hij bleek een uitgesproken mening te hebben. Hij heeft geen goed woord over voor allochtonen, ook niet voor bv. Marokkanen die hier zijn geboren en hun hele leven al wonen. In zijn beleving zijn 'ze' niet te vertrouwen, willen 'ze' niet werken enz. Zijn beeld is met name gevormd door programma's zoals Opsporing verzocht. Mss ook wel via zijn opvoeding.

Ik schrok hier nogal van. Zo sta ik niet in het leven. Ik heb niets tegen allochtonen. Ik heb dat gezegd en ook dat ik vind dat je niet een hele groep over 1 kam kan scheren, maar hij stond daar nauwelijks open voor.

Ik vraag me af, wil ik wel samenleven met iemand die discriminerende denkbeelden heeft? Of maak ik het veel te zwaar; meningsverschillen zijn er nu eenmaal, leven en laten leven? Kan ik het onderwerp beter laten rusten? Ik zit er wel een beetje mee.



Is er bij jullie in je relatie ook een onderwerp waarin jullie fundamenteel van mening verschillen? Hoe ga je er mee om?

quote:blijfgewoonbianca schreef op 05 oktober 2010 @ 19:14:

[...]





Waarop heeft TO dan háár mening gebaseerd, dat zou je je ook af kunnen vragen natuurlijk.

TO; niemand van buitenlandse afkomst op je werk, op school, in je straat? Geen vrienden-van-vrienden?

Hoe bestáát het!?

Dat klopt Bianca ik heb geen vrienden of bekenden die zelf of hun familie uit een ander land komen. Op het werk is er 1 collega van marokkaanse afkomst, hij werkt op een andere afd. Prima vent.

Ik baseer mijn mening op mijn christelijke normen en waarden, nl. dat je niemand moet/mag buitensluiten.