Relaties
alle pijlers
Affaire verbroken
woensdag 8 december 2010 om 12:50
Ik weet niet goed waarom ik dit topic plaats.... ik denk om te horen dat ik er goed aan heb gedaan. Mochten de meningen daarover verschillen, ook goed. Feel free to shoot me (ojee... )
De afgelopen maanden heb ik, ook ik, terwijl ik het altijd heb afgezworen, een relatie gehad met iemand die getrouwd is. Iemand van mijn leeftijd, 29, die ook nog een kindje heeft sinds zijn 25e (ongepland) maar al 3 jaar verliefd op me is. Ik vond hem ook altijd leuk, onwijze klik enz., maar ik had een vriend en hij was dus ook bezet.
In de periode dat het slechter ging tussen mijn vriend en mij (hij had/heeft een drugsverslaving, die steeds erger en erger werd, fysiek en emotioneel bedreigend ook) zocht hij toenadering en hadden we gezoend.
Het ging uit tussen mijn vriend en mij, en zo begon de affaire. En ineens was ik tot over m'n oren verliefd. En zat ik in dat schuitje... wachten op sms'jes en mailtjes... met hem praten over de toekomst, hoe zou het zijn als...
Voor de zesde keer heeft hij het contact nu verbroken. De eerste 5 keer was het niet zo definitief. En nu zijn we klaar. Van onze gezamenlijke vrienden weet ik dat zijn relatie in het slop ligt, al jaren. Maar ja, zijn kind. En ik sta er achter, merk ik. Nu echt.
Met mijn (ex) vriend gaat het beter, hij is aan het afkicken met professionele hulp, dit was tot een half jaar geleden ondenkbaar! en we zoeken weer toenadering tot elkaar. Lachen weer samen. Gaan weer uit eten.
Ik weet dat het beter is. Ik weet dat hij zijn vrouw nooit had verlaten. Ik weet dat ik voor een toekomst met mijn vriend moet gaan. Ik weet dat het gras groener is aan de overkant. Ik weet dat ik niet mede verantwoordelijk wil zijn voor het opbreken van een gezin (mijn ouders zijn notabene zelf gescheiden vanwege een derde in het spel). Ik weet het, ik weet het.
En ik weet hoe stom het is geweest van me om me hierin te laten meeslepen. En hoe oneerlijk het is geweest tegenover mijn (ex) vriend.
Maar ik mis hem verschrikkelijk... Ik hoop op wat reacties van mensen die dit herkennen of me een realitycheck willen geven en me uit mijn hoofd kunnen praten om geen contact te zoeken.
De afgelopen maanden heb ik, ook ik, terwijl ik het altijd heb afgezworen, een relatie gehad met iemand die getrouwd is. Iemand van mijn leeftijd, 29, die ook nog een kindje heeft sinds zijn 25e (ongepland) maar al 3 jaar verliefd op me is. Ik vond hem ook altijd leuk, onwijze klik enz., maar ik had een vriend en hij was dus ook bezet.
In de periode dat het slechter ging tussen mijn vriend en mij (hij had/heeft een drugsverslaving, die steeds erger en erger werd, fysiek en emotioneel bedreigend ook) zocht hij toenadering en hadden we gezoend.
Het ging uit tussen mijn vriend en mij, en zo begon de affaire. En ineens was ik tot over m'n oren verliefd. En zat ik in dat schuitje... wachten op sms'jes en mailtjes... met hem praten over de toekomst, hoe zou het zijn als...
Voor de zesde keer heeft hij het contact nu verbroken. De eerste 5 keer was het niet zo definitief. En nu zijn we klaar. Van onze gezamenlijke vrienden weet ik dat zijn relatie in het slop ligt, al jaren. Maar ja, zijn kind. En ik sta er achter, merk ik. Nu echt.
Met mijn (ex) vriend gaat het beter, hij is aan het afkicken met professionele hulp, dit was tot een half jaar geleden ondenkbaar! en we zoeken weer toenadering tot elkaar. Lachen weer samen. Gaan weer uit eten.
Ik weet dat het beter is. Ik weet dat hij zijn vrouw nooit had verlaten. Ik weet dat ik voor een toekomst met mijn vriend moet gaan. Ik weet dat het gras groener is aan de overkant. Ik weet dat ik niet mede verantwoordelijk wil zijn voor het opbreken van een gezin (mijn ouders zijn notabene zelf gescheiden vanwege een derde in het spel). Ik weet het, ik weet het.
En ik weet hoe stom het is geweest van me om me hierin te laten meeslepen. En hoe oneerlijk het is geweest tegenover mijn (ex) vriend.
Maar ik mis hem verschrikkelijk... Ik hoop op wat reacties van mensen die dit herkennen of me een realitycheck willen geven en me uit mijn hoofd kunnen praten om geen contact te zoeken.
woensdag 8 december 2010 om 16:48
quote:marijn_81 schreef op 08 december 2010 @ 16:05:
Ik haat dit echt, er komt niets uit mijn handen. Ik kan niet naar huis want dan ben ik bang dat ik hem misloop. En ondertussen kan ik niets, ook niet werken.
Dit is ook stom.
Niet naar huis kunnen omdat je hem niet mis wilt lopen.
Wat stom zeg. Waar is uw zelfrespect?
Ik haat dit echt, er komt niets uit mijn handen. Ik kan niet naar huis want dan ben ik bang dat ik hem misloop. En ondertussen kan ik niets, ook niet werken.
Dit is ook stom.
Niet naar huis kunnen omdat je hem niet mis wilt lopen.
Wat stom zeg. Waar is uw zelfrespect?
woensdag 8 december 2010 om 16:51
quote:marijn_81 schreef op 08 december 2010 @ 16:04:
Bedankt allemaal weer! Het voelt niet zo dat ik maar terug ga naar ex omdat minnaar heeft afgezegd maar nisschien is het wel zo.. Als hij ten slotte voor mij had gekozen, had ik dat maar al te graag aangenomen. Geeft stof tot nadenken.
Intussen moeten jullkie me helpen want ik ben op werk en mijn minnaar is hier ook ergens en ik moet werkelijk alle zeilen bijzetten om geen contact te zoeken. Of kan het wel? We hebben elkaar niet nmeer gezien of gesproken sinds contact is verbroken en ook dat ging via de mail. Zou het heel raar zijn en stom om nu een berichtje te sturen om even wat samen te kletsen en broodje eten? Help!
ik heb zelf echt een ontzettende hekel aan de volgende zin...
komt ie:
wat denk jezelf?!
Is het acceptabel om een broodje met je ex minnaar te gaan eten?
Waarom zou je het doen? met welk doel? Waarom zou je het in godsnaam willen??
Bedankt allemaal weer! Het voelt niet zo dat ik maar terug ga naar ex omdat minnaar heeft afgezegd maar nisschien is het wel zo.. Als hij ten slotte voor mij had gekozen, had ik dat maar al te graag aangenomen. Geeft stof tot nadenken.
Intussen moeten jullkie me helpen want ik ben op werk en mijn minnaar is hier ook ergens en ik moet werkelijk alle zeilen bijzetten om geen contact te zoeken. Of kan het wel? We hebben elkaar niet nmeer gezien of gesproken sinds contact is verbroken en ook dat ging via de mail. Zou het heel raar zijn en stom om nu een berichtje te sturen om even wat samen te kletsen en broodje eten? Help!
ik heb zelf echt een ontzettende hekel aan de volgende zin...
komt ie:
wat denk jezelf?!
Is het acceptabel om een broodje met je ex minnaar te gaan eten?
Waarom zou je het doen? met welk doel? Waarom zou je het in godsnaam willen??
