Relaties
alle pijlers
Als de achtbaan stopt wat hou je dan over?
donderdag 11 maart 2010 om 12:25
Ik moet het even kwijt..
In september stortte mijn relatie na 5 jaar ineen.
Ik heb drie maanden hard gevochten voor ons, en hij gaf zo vreselijk weinig mee. Ik had er pijn in mijn botten van en wist niet eens dat dat bestond. Toen hij me tegemoet kwam en we weer voorzichtig probeerden bleef ik me zo vreselijk eenzaam voelen terwijl hij naast me zat..
Ik heb me overweldigd gevoeld door een verdriet dat ik nog niet eerder zo heb gevoeld.
Ik weet niet goed waarom maar ik wilde ademen en een via via kennis benaderde me in die periode voor een ons.( one night stand ) Iets wat ik normaal gesproken niet zou doen omdat ik zowieso niet heel gauw een ons hebmet iemand, het was ook mijn eerste ons sinds tien jaar.
Ik maakte het 'uit' met mijn vriend en ik was verbaasd toen hij erom moest huilen want ik had niet verwacht dat zijn gevoel er nog zou zijn en ik kon dat niet aan want ik kon het niet meer plaatsen in alles wat er was gebeurd..
Ben vertrokken en heb die ons gedaan.
Die ons wilde geen condoom gebruiken en ik voelde eigenlijk niet eens een klik met hem. Maar heb niet op de rem getrapt. Waar ik wel voor zorgde is dat condoom. dat moest van mij om.
Het scheurde.
En de morning after pil deed zijn werk niet, ik bleek een paar weken later zwanger.
Die ons was een via via kennis en hoewel ik er toen niet bij stil stond, was het vreselijk onhandig van me om het juist met hem te doen.
Ik ben het mijn ex zelf gaan vertellen. die reageerde eerst heel rustig en meelevend, en drie dagen daarna was ie helemaal kwaad. Ik snap dat en verdoordeel zijn reactie niet.
Het was onwijs moeilijk om hem te moeten kwetsen, ik had zo'n spijt!
Maar ik wilde wel al heel lang een kindje en besloot ondank de situatie dit kindje te houden en ervoor te gaan. Ik opende er hier een blog over.
Het werd een miskraam..
En terwijl de emotionele achtbaan langzaam tot stilstand is gekomen, begint nu het verwerken pas echt.
Ik moet uitkijken dat ik niet depressief wordt, ik ben namelijk ook mijn beste vriend kwijt door dit hele gedoe. Hij vind me negatief. Dat ben ik helemaal niet maar ik was wel erg ongelukkig.
Al een hele tijd.
En wat hij niet ziet is dat ik ergens anders een heel positief leuk leven heb opgbouwd, en onze werelden zijn erg van elkaar gaanverschillen. Maar juist doordat hij dit nu tegen me zegt, me niet meer belt en geen betrokkenheid meer toont voel ik me zo in een put glijden.
Ik weet dat ik er zelf mijn verantwoording in heb gehad, maar zo heb ik dit echt nooit gewild.
En het doet vreselijk veel pijn,
Ik moest het even van me afschrijven.
In september stortte mijn relatie na 5 jaar ineen.
Ik heb drie maanden hard gevochten voor ons, en hij gaf zo vreselijk weinig mee. Ik had er pijn in mijn botten van en wist niet eens dat dat bestond. Toen hij me tegemoet kwam en we weer voorzichtig probeerden bleef ik me zo vreselijk eenzaam voelen terwijl hij naast me zat..
Ik heb me overweldigd gevoeld door een verdriet dat ik nog niet eerder zo heb gevoeld.
Ik weet niet goed waarom maar ik wilde ademen en een via via kennis benaderde me in die periode voor een ons.( one night stand ) Iets wat ik normaal gesproken niet zou doen omdat ik zowieso niet heel gauw een ons hebmet iemand, het was ook mijn eerste ons sinds tien jaar.
Ik maakte het 'uit' met mijn vriend en ik was verbaasd toen hij erom moest huilen want ik had niet verwacht dat zijn gevoel er nog zou zijn en ik kon dat niet aan want ik kon het niet meer plaatsen in alles wat er was gebeurd..
Ben vertrokken en heb die ons gedaan.
Die ons wilde geen condoom gebruiken en ik voelde eigenlijk niet eens een klik met hem. Maar heb niet op de rem getrapt. Waar ik wel voor zorgde is dat condoom. dat moest van mij om.
Het scheurde.
En de morning after pil deed zijn werk niet, ik bleek een paar weken later zwanger.
Die ons was een via via kennis en hoewel ik er toen niet bij stil stond, was het vreselijk onhandig van me om het juist met hem te doen.
Ik ben het mijn ex zelf gaan vertellen. die reageerde eerst heel rustig en meelevend, en drie dagen daarna was ie helemaal kwaad. Ik snap dat en verdoordeel zijn reactie niet.
Het was onwijs moeilijk om hem te moeten kwetsen, ik had zo'n spijt!
Maar ik wilde wel al heel lang een kindje en besloot ondank de situatie dit kindje te houden en ervoor te gaan. Ik opende er hier een blog over.
Het werd een miskraam..
En terwijl de emotionele achtbaan langzaam tot stilstand is gekomen, begint nu het verwerken pas echt.
Ik moet uitkijken dat ik niet depressief wordt, ik ben namelijk ook mijn beste vriend kwijt door dit hele gedoe. Hij vind me negatief. Dat ben ik helemaal niet maar ik was wel erg ongelukkig.
Al een hele tijd.
En wat hij niet ziet is dat ik ergens anders een heel positief leuk leven heb opgbouwd, en onze werelden zijn erg van elkaar gaanverschillen. Maar juist doordat hij dit nu tegen me zegt, me niet meer belt en geen betrokkenheid meer toont voel ik me zo in een put glijden.
Ik weet dat ik er zelf mijn verantwoording in heb gehad, maar zo heb ik dit echt nooit gewild.
En het doet vreselijk veel pijn,
Ik moest het even van me afschrijven.
..popcorn?
donderdag 11 maart 2010 om 12:28
donderdag 11 maart 2010 om 12:59
donderdag 11 maart 2010 om 13:03
quote:Nammma schreef op 11 maart 2010 @ 12:59:
Ik heb al jouw topics niet gevolgd of jouw blogs gelezen. ik lees alleen dit verhaal en denk: Tja, wie met vuur speelt...of wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten, zo gaat dat in het leven. Jij hebt mensen gekwetst en zij kwetsen jou...welkom in de volwassenen-wereld..Dit vind ik wel erg kort door de bocht Nammma. Lees de OP nog eens goed door... volgens mij snap je het maar half.
Ik heb al jouw topics niet gevolgd of jouw blogs gelezen. ik lees alleen dit verhaal en denk: Tja, wie met vuur speelt...of wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten, zo gaat dat in het leven. Jij hebt mensen gekwetst en zij kwetsen jou...welkom in de volwassenen-wereld..Dit vind ik wel erg kort door de bocht Nammma. Lees de OP nog eens goed door... volgens mij snap je het maar half.
donderdag 11 maart 2010 om 13:16
Nola, schrijf het van je af! Misschien is dat voor jou ook een manier om alles te verwerken? Doe het vooral op je eigen tempo, praat met anderen als je dat graag wilt maar doe het vooral niet als je er niet aan toe bent en alles zelf eerste op een rijtje moet krijgen..
Wat denk je zelf dat voor jou werkt? De een heeft behoefte aan het doen van leuke dingen, de ander gaat op zoek naar nieuwe doelen in zijn leven, en misschien wil jij wel eerst eens goed stil staan bij je gevoelens, en dingen een plekje geven??
Wat denk je zelf dat voor jou werkt? De een heeft behoefte aan het doen van leuke dingen, de ander gaat op zoek naar nieuwe doelen in zijn leven, en misschien wil jij wel eerst eens goed stil staan bij je gevoelens, en dingen een plekje geven??
donderdag 11 maart 2010 om 13:38
Lieve Nola,
Heb je vorige topic van begin tot eind gevolgd en schrok van de afloop. Het is bizar wat jij allemaal hebt meegemaakt. Dat verzint een mens toch niet?! Van een miskraam alléén al raakt men in het algemeen wel even van het padje. Laat staan van jouw belevenissen! Stond je nu nog fier overeind dan zou dat mij flink verbazen.
Het is niet anders dan dat je een tijdje uit het veld geslagen bent. Neem de tijd om alles te verwerken en verwacht niet van jezelf dat je er zo weer bovenop bent, want dat is niet reëel.
Je hebt niets verkeerd gedaan; je hebt gevochten voor je relatie, die was uit dus je had alle recht om een ONS te hebben - logisch ook na zo'n tijd wil je gewoon een verzetje. Je hebt je verantwoordelijkheid genomen door condooms te gebruiken én de MAP. Dan neem je het dappere besluit om voor je kindje te gaan en dan gaat het mis...
Wat jammer dat jouw beste vriend je niet begrijpt. Soms komt het voor dat je in zo'n heftige periode bepaalde vriendschappen verliest. Anderen komen juist weer dichterbij.
Ik heb geen concrete adviezen voor je, behalve dat je jezelf maar lekker in de watten moet leggen af en toe. Misschien kun je over een tijdje weer contact zoeken met je beste vriend. Neem jezelf niks kwalijk. En blijf het lekker van je afschrijven.
Heb je vorige topic van begin tot eind gevolgd en schrok van de afloop. Het is bizar wat jij allemaal hebt meegemaakt. Dat verzint een mens toch niet?! Van een miskraam alléén al raakt men in het algemeen wel even van het padje. Laat staan van jouw belevenissen! Stond je nu nog fier overeind dan zou dat mij flink verbazen.
Het is niet anders dan dat je een tijdje uit het veld geslagen bent. Neem de tijd om alles te verwerken en verwacht niet van jezelf dat je er zo weer bovenop bent, want dat is niet reëel.
Je hebt niets verkeerd gedaan; je hebt gevochten voor je relatie, die was uit dus je had alle recht om een ONS te hebben - logisch ook na zo'n tijd wil je gewoon een verzetje. Je hebt je verantwoordelijkheid genomen door condooms te gebruiken én de MAP. Dan neem je het dappere besluit om voor je kindje te gaan en dan gaat het mis...
Wat jammer dat jouw beste vriend je niet begrijpt. Soms komt het voor dat je in zo'n heftige periode bepaalde vriendschappen verliest. Anderen komen juist weer dichterbij.
Ik heb geen concrete adviezen voor je, behalve dat je jezelf maar lekker in de watten moet leggen af en toe. Misschien kun je over een tijdje weer contact zoeken met je beste vriend. Neem jezelf niks kwalijk. En blijf het lekker van je afschrijven.
donderdag 11 maart 2010 om 13:50
donderdag 11 maart 2010 om 17:07
Weet je, ik begrijp Nammma's reactie ook wel.
Ik had waarschijnlijk voor ik zelf in dit parket kwam ook zo kunnen reageren, op een verhaal als dit.
Het is ook eenharde les in mijn eigen manier van naar dingen kijken geweest.
Het knaagt aan me dat ik mijn ex gekwetst heb, dat hij mij daarvoor ook echt enorm kwetste doet niets aan het geknaag af ( helaas ).
Ik voel me schuldig, rot, en blijf in dat gevoel steken.
Het voelt alsof ik bij dat gedeelte van mijn leven een soort sociale zelfmoord heb gepleegd door die ene one night stand.
Als ik terug kijk ben ik ook echt primair geweest in mijn reacties, maar dat is dus die achtbaan die ik bedoel.
Ik heb zo hard gevochten voor mijn ex, waarom alles stuk moest begrijp ik nog niet helemaal en de antwoorden zal ik ook niet meer krijgen, ik hoop dat die met tijd wel op zijn plek zullen vallen.
Ik ken mijn eigen aandeel wel., ik werd een beetje een zijkerd, ik was ongelukkig met bepaalde dingen in mijn relatie en kon die slecht wegzetten, want er werd steeds niets werkelijk opgelost.
Dus dat mijn beste vriend me negatief noemt kan ik wel plaatsen, ik besprak het vaak met hem.
Maar ik kan het er nu zo niet bij hebben, en het is niet helemaal fair. Want als ik met wat leuks bel, is er geen tijd en wordt er algauw overheen gekeken. Alsof hij een reden zoekt, zo voelt het.
Ik mis hem. Maar ik kan niet echt mee in zijn leven. Ik vind er ook geen aansluiting met de mensen die hij graag ziet, en hoewel ik het de moeite vind om op een andere manier een invulling te geven aan onze vriendschap, ben ik bang dat hij de moeite niet meer wil nemen.
Maandag moet ik even terug naar het ziekenhuis voor controle en het verwijderen van de hechting in mijn navel.
En ik ben begonnen met schrijven, misschien dat ik daarom nu ook even hier schrijf.
Iemand tips tegen dat enorme piekeren?
Ik had waarschijnlijk voor ik zelf in dit parket kwam ook zo kunnen reageren, op een verhaal als dit.
Het is ook eenharde les in mijn eigen manier van naar dingen kijken geweest.
Het knaagt aan me dat ik mijn ex gekwetst heb, dat hij mij daarvoor ook echt enorm kwetste doet niets aan het geknaag af ( helaas ).
Ik voel me schuldig, rot, en blijf in dat gevoel steken.
Het voelt alsof ik bij dat gedeelte van mijn leven een soort sociale zelfmoord heb gepleegd door die ene one night stand.
Als ik terug kijk ben ik ook echt primair geweest in mijn reacties, maar dat is dus die achtbaan die ik bedoel.
Ik heb zo hard gevochten voor mijn ex, waarom alles stuk moest begrijp ik nog niet helemaal en de antwoorden zal ik ook niet meer krijgen, ik hoop dat die met tijd wel op zijn plek zullen vallen.
Ik ken mijn eigen aandeel wel., ik werd een beetje een zijkerd, ik was ongelukkig met bepaalde dingen in mijn relatie en kon die slecht wegzetten, want er werd steeds niets werkelijk opgelost.
Dus dat mijn beste vriend me negatief noemt kan ik wel plaatsen, ik besprak het vaak met hem.
Maar ik kan het er nu zo niet bij hebben, en het is niet helemaal fair. Want als ik met wat leuks bel, is er geen tijd en wordt er algauw overheen gekeken. Alsof hij een reden zoekt, zo voelt het.
Ik mis hem. Maar ik kan niet echt mee in zijn leven. Ik vind er ook geen aansluiting met de mensen die hij graag ziet, en hoewel ik het de moeite vind om op een andere manier een invulling te geven aan onze vriendschap, ben ik bang dat hij de moeite niet meer wil nemen.
Maandag moet ik even terug naar het ziekenhuis voor controle en het verwijderen van de hechting in mijn navel.
En ik ben begonnen met schrijven, misschien dat ik daarom nu ook even hier schrijf.
Iemand tips tegen dat enorme piekeren?
..popcorn?
donderdag 11 maart 2010 om 17:57
Nu ben jij het weer, Nola. Je staat voor een rouwproces.
Je hebt een hoop verloren, dit is iets om te verwerken. En je moet weer een evenwicht zien te vinden, opnieuw waarderen wat je wèl hebt.
Wat betreft je beste vriend; misschien is het effectiever om hem te geven wat hij vraagt, dan om te verwachten dat hij zich zus of zo gedraagt.
Het komt slecht uit dat hij juist nu jullie vriendschap op een laag pitje zet, maar waarschijnlijk wel te volgen vanuit zijn perspectief. Kennelijk trekt hij het niet meer.
Je vriend zegt dat hij jou negatief vindt. Als hij dat zegt, en jullie zijn echt goede vrienden, dan moet er voor hem flink veel voorgevallen zijn, hij heeft er genoeg van. De meter is in ieder geval doorgeslagen.
Misschien is het goed om hem te benaderen met praktische voorstellen om iets te doen, klussen, film kijken, sporten of zo iets. Niet te zwaar, want daar heeft hij juist genoeg van.
Ik heb ook zoiets gehad met een goede vriendin van mij. Tegen haar heb ik hetzelfde gezegd, en nog wel meer, want ik vind dat ze mij ook vaak heel erg claimde en altijd als ik haar zag steken onder water gaf over dat ik er toch niet genoeg voor haar ben. Dat heeft een avond tranen en ruzie opgeleverd.
Na die avond wist ik ook niet zo goed hoe het verder moest. We hebben elkaar nog een kalmeer mail gestuurd, van dat het wel goed komt, zonder weer in het verwijtende te schieten. In het contact dat we daarna hebben gehad, heeft ze zich luchthartig en gezellig opgesteld. Een ontspannen wisselwerking moet er zoetjes aan weer in komen.
Het is een rotgevoel als je het gevoel hebt dat je er alleen voor staat, en in de steek gelaten. Je stáát er in feite ook alleen voor. Je kunt niet van anderen verlangen dat ze er altijd dát kunnen geven wat jij nodig hebt. (Dit is mijn visie. Hierover verschillen mijn vriendin en ik bijvoorbeeld fundamenteel over van mening.)
Wat je wel kunt doen, waar je controle over hebt, is jouw leven, hoe jij het indeelt en dat jij kan geven waar jij toe in staat bent. En vang je bot, zoek dan een andere manier. Maar jij bent een individu, anderen ook. Je moet mensen los van elkaar zien. Relaties / vriendschappen gaan sowieso vaak in golfbewegingen. Dat komt voor jou nu even rot uit.
Als ik me niet goed voel, en vind dat iedereen lief moet doen voor mij, wat niet gebeurt, want ik straal chagrijn en ellende uit, helpt het eigenlijk heel goed als ik juist iets liefs/aardigs/leuks voor iemand anders doe. Dan is het net als of de zon weer doorbreekt.
Veel succes.
Veel sterkte en succes.
Je hebt een hoop verloren, dit is iets om te verwerken. En je moet weer een evenwicht zien te vinden, opnieuw waarderen wat je wèl hebt.
Wat betreft je beste vriend; misschien is het effectiever om hem te geven wat hij vraagt, dan om te verwachten dat hij zich zus of zo gedraagt.
Het komt slecht uit dat hij juist nu jullie vriendschap op een laag pitje zet, maar waarschijnlijk wel te volgen vanuit zijn perspectief. Kennelijk trekt hij het niet meer.
Je vriend zegt dat hij jou negatief vindt. Als hij dat zegt, en jullie zijn echt goede vrienden, dan moet er voor hem flink veel voorgevallen zijn, hij heeft er genoeg van. De meter is in ieder geval doorgeslagen.
Misschien is het goed om hem te benaderen met praktische voorstellen om iets te doen, klussen, film kijken, sporten of zo iets. Niet te zwaar, want daar heeft hij juist genoeg van.
Ik heb ook zoiets gehad met een goede vriendin van mij. Tegen haar heb ik hetzelfde gezegd, en nog wel meer, want ik vind dat ze mij ook vaak heel erg claimde en altijd als ik haar zag steken onder water gaf over dat ik er toch niet genoeg voor haar ben. Dat heeft een avond tranen en ruzie opgeleverd.
Na die avond wist ik ook niet zo goed hoe het verder moest. We hebben elkaar nog een kalmeer mail gestuurd, van dat het wel goed komt, zonder weer in het verwijtende te schieten. In het contact dat we daarna hebben gehad, heeft ze zich luchthartig en gezellig opgesteld. Een ontspannen wisselwerking moet er zoetjes aan weer in komen.
Het is een rotgevoel als je het gevoel hebt dat je er alleen voor staat, en in de steek gelaten. Je stáát er in feite ook alleen voor. Je kunt niet van anderen verlangen dat ze er altijd dát kunnen geven wat jij nodig hebt. (Dit is mijn visie. Hierover verschillen mijn vriendin en ik bijvoorbeeld fundamenteel over van mening.)
Wat je wel kunt doen, waar je controle over hebt, is jouw leven, hoe jij het indeelt en dat jij kan geven waar jij toe in staat bent. En vang je bot, zoek dan een andere manier. Maar jij bent een individu, anderen ook. Je moet mensen los van elkaar zien. Relaties / vriendschappen gaan sowieso vaak in golfbewegingen. Dat komt voor jou nu even rot uit.
Als ik me niet goed voel, en vind dat iedereen lief moet doen voor mij, wat niet gebeurt, want ik straal chagrijn en ellende uit, helpt het eigenlijk heel goed als ik juist iets liefs/aardigs/leuks voor iemand anders doe. Dan is het net als of de zon weer doorbreekt.
Veel succes.
Veel sterkte en succes.
donderdag 11 maart 2010 om 21:44
Allereerst bedankt voor alle reacties.
Windowsvista, ik heb echt even wat aan je post.
Ga er even over nadenken, en dan vooral over hoe ik het in een ander vat zou kunnen gieten maar ook over de moeite die ik er dan in wil steken.
En
Brown Eyes, als je beter had gelezen dan kun je zien dat ik geen baby meer krijg.
Ik laat mijn ex ook gaan, ik wil hem ook niet meer terug, we deden elkaar enorm tekort, en het klinkt jou misschien raar na mijn post, maar ook ik verdiende beter.
Hier kan ik verder alleen voor mijzelf spreken. Ik heb trouwens niets geschreven over mijn ex nog opzoeken of hem ergens bij betrekken, dus ik weet niet waar je dat uit opmaakt?
Windowsvista, ik heb echt even wat aan je post.
Ga er even over nadenken, en dan vooral over hoe ik het in een ander vat zou kunnen gieten maar ook over de moeite die ik er dan in wil steken.
En
Brown Eyes, als je beter had gelezen dan kun je zien dat ik geen baby meer krijg.
Ik laat mijn ex ook gaan, ik wil hem ook niet meer terug, we deden elkaar enorm tekort, en het klinkt jou misschien raar na mijn post, maar ook ik verdiende beter.
Hier kan ik verder alleen voor mijzelf spreken. Ik heb trouwens niets geschreven over mijn ex nog opzoeken of hem ergens bij betrekken, dus ik weet niet waar je dat uit opmaakt?
..popcorn?
donderdag 11 maart 2010 om 22:04
Nola, jeetje meid wat heb je een hoop meegemaakt! Ik heb je gevolgd in je andere topic.
Ik kan je alleen maar de tip geven dat het absoluut beter gaat worden. Op dit moment voel je je alsof er een bak cement met een heleboel prut over je is heengekomen maar je zal merken dat je iedere dag een stukje sterker uit de strijd gaat komen.
Probeer voor jezelf je gedachten te verzetten. Ga proberen dingen een plekje te geven en ga tegelijkertijd nieuwe plannen maken. Doe dingen waar je energie van krijgt, waar je blij van wordt en zoek het in de kleine dingen als een zonnetje op je bol, een strandwandeling om even uit te waaien en warme chocolademelk met slagroom. Koop een tijdschrift en neem een lang bad, ga een dagje naar de sauna. Ik noem maar even wat dingen. Maar probeer je leven op te pakken en te kijken naar de mooie dingen in het leven.
Je geeft het zelf al aan, ook jij verdiende beter, ga daar dan nu voor knokken, een nieuwe toekomst voor de nieuwe Jij waarin je deze dingen een plek hebt gegeven en sterker bent geworden
You go girl!
Ik kan je alleen maar de tip geven dat het absoluut beter gaat worden. Op dit moment voel je je alsof er een bak cement met een heleboel prut over je is heengekomen maar je zal merken dat je iedere dag een stukje sterker uit de strijd gaat komen.
Probeer voor jezelf je gedachten te verzetten. Ga proberen dingen een plekje te geven en ga tegelijkertijd nieuwe plannen maken. Doe dingen waar je energie van krijgt, waar je blij van wordt en zoek het in de kleine dingen als een zonnetje op je bol, een strandwandeling om even uit te waaien en warme chocolademelk met slagroom. Koop een tijdschrift en neem een lang bad, ga een dagje naar de sauna. Ik noem maar even wat dingen. Maar probeer je leven op te pakken en te kijken naar de mooie dingen in het leven.
Je geeft het zelf al aan, ook jij verdiende beter, ga daar dan nu voor knokken, een nieuwe toekomst voor de nieuwe Jij waarin je deze dingen een plek hebt gegeven en sterker bent geworden
You go girl!
donderdag 11 maart 2010 om 22:05
quote:Brown_Eyes schreef op 11 maart 2010 @ 20:28:
Erg dom van je.
Meer kan ik er niet over zeggen, laat je ex gaan.
Het is egoistisch om hem erbij te betrekken, gun hem zijn geluk met iemand anders.
Veel geluk met je baby en wie weet komt er iemand op je pad. (een vers iemand)Wel erg kort door de bocht om zo te reageren als iemand een miskraam heeft gehad! Misschien eerst beter lezen voor je iets plaatst
Erg dom van je.
Meer kan ik er niet over zeggen, laat je ex gaan.
Het is egoistisch om hem erbij te betrekken, gun hem zijn geluk met iemand anders.
Veel geluk met je baby en wie weet komt er iemand op je pad. (een vers iemand)Wel erg kort door de bocht om zo te reageren als iemand een miskraam heeft gehad! Misschien eerst beter lezen voor je iets plaatst
