Relaties
alle pijlers
Band met ouders
zondag 17 juni 2018 om 13:31
Ik ga dit hier even van me aftypen omdat ik mezelf echt geen raad meer weet en hoop andere inzichten en adviezen te kunnen krijgen van buitenstaanders.
Ik ben een meisje van 17 die net geslaagd is op de havo en dadelijk in een tussenjaar zit.
Tussen mij en mijn ouders zit het al een lange tijd niet goed. Eerst was het alleen maar met mijn moeder, de laatste paar weken/maanden ook met mijn vader.
Met mijn moeder zijn er vooral irritaties e.d. Geen één gesprek kan normaal gevoerd worden zonder stemverheffingen. Meestal begint mijn moeder hiermee, waar ik een reactie op geef door precies hetzelfde te doen, wat natuurlijk niet goed is.
Ook heb ik vaak het gevoel gekleineerd te worden door haar. Wanneer ik iets vertel waar ik kennis over heb wordt het altijd afgedaan met dat ik toch niks weet, pas 17 ben dus in principe dom. Dit laatste wordt niet letterlijk gezegd maar wel indirect. Ook word er constant op me gelet en op mijn vingers gekeken door haar en dan maakt het niet uit of het bij het koken is of als ik een vraag heb terwijl ik achter de computer zit. Alles moet volgens haar manier en de controle is enorm vermoeiend.
Nu moet ik toegeven dat ik een keer of drie/vier flink te laat thuis ben gekomen, dat ik een flinke sloddervos kan zijn en voor mijn gevoel erg veel duidelijkheid nodig hebt wat betreft afspraken. Ook kan ik flink chagrijnig door het huis heen stampen als iemand in het gezin me tegenwerkt of wanneer we net ruzie hebben gehad. Ik stap moeilijk over dat soort dingen heen.
Met mijn vader had ik tot voor kort een vrij goede band. We praatten best veel, over vanalles. Hij stond (ook bij ruzies met mijn moeder) vaak aan mijn kant omdat ook hij mijn moeder vaak onredelijk vond (/vind?). Nu is dat allemaal weg. Ik ben te ver gegaan door een paar keer te laat thuis te zijn gekomen, te schreeuwen in ruzies etc. Dit snap ik, maar ik baal er ontzettend van.
Mijn zusje is hiervan de dupe. Ze schreeuwt vaak dat we moeten stoppen in een ruzie of sluit zichzelf hier voor af.
Ik heb voor mijn gevoel totaal geen duidelijkheid wanneer ik het goed doe thuis, en wanneer ik dit zeg word ik voor gek verklaard. Ik heb ontzettend vaak geprobeerd het leuk te blijven hebben voor mezelf en tegelijkertijd aan mijn ouders te denken hoe ze over bepaalde dingen zouden denken en of het goed zou zijn. Echter keek ik hier dus vaak met een andere blik naar dan mijn ouders, het loopt bij de kleinste dingetjes al uit op bonje.
Nu zit ik eraan te denken op mezelf te gaan en heb dit ook al thuis aangegeven omdat niemand van het gezin dit langer zo trekt. Het is ontzettend vermoeiend, voor alle partijen. Praten loopt uit op niks.
Wat vinden jullie hiervan? Ben ik redelijk?
Bedankt als je dit hele verhaal hebt gelezen, ben blij dat ik het even van me af heb kunnen schrijven.
Ik ben een meisje van 17 die net geslaagd is op de havo en dadelijk in een tussenjaar zit.
Tussen mij en mijn ouders zit het al een lange tijd niet goed. Eerst was het alleen maar met mijn moeder, de laatste paar weken/maanden ook met mijn vader.
Met mijn moeder zijn er vooral irritaties e.d. Geen één gesprek kan normaal gevoerd worden zonder stemverheffingen. Meestal begint mijn moeder hiermee, waar ik een reactie op geef door precies hetzelfde te doen, wat natuurlijk niet goed is.
Ook heb ik vaak het gevoel gekleineerd te worden door haar. Wanneer ik iets vertel waar ik kennis over heb wordt het altijd afgedaan met dat ik toch niks weet, pas 17 ben dus in principe dom. Dit laatste wordt niet letterlijk gezegd maar wel indirect. Ook word er constant op me gelet en op mijn vingers gekeken door haar en dan maakt het niet uit of het bij het koken is of als ik een vraag heb terwijl ik achter de computer zit. Alles moet volgens haar manier en de controle is enorm vermoeiend.
Nu moet ik toegeven dat ik een keer of drie/vier flink te laat thuis ben gekomen, dat ik een flinke sloddervos kan zijn en voor mijn gevoel erg veel duidelijkheid nodig hebt wat betreft afspraken. Ook kan ik flink chagrijnig door het huis heen stampen als iemand in het gezin me tegenwerkt of wanneer we net ruzie hebben gehad. Ik stap moeilijk over dat soort dingen heen.
Met mijn vader had ik tot voor kort een vrij goede band. We praatten best veel, over vanalles. Hij stond (ook bij ruzies met mijn moeder) vaak aan mijn kant omdat ook hij mijn moeder vaak onredelijk vond (/vind?). Nu is dat allemaal weg. Ik ben te ver gegaan door een paar keer te laat thuis te zijn gekomen, te schreeuwen in ruzies etc. Dit snap ik, maar ik baal er ontzettend van.
Mijn zusje is hiervan de dupe. Ze schreeuwt vaak dat we moeten stoppen in een ruzie of sluit zichzelf hier voor af.
Ik heb voor mijn gevoel totaal geen duidelijkheid wanneer ik het goed doe thuis, en wanneer ik dit zeg word ik voor gek verklaard. Ik heb ontzettend vaak geprobeerd het leuk te blijven hebben voor mezelf en tegelijkertijd aan mijn ouders te denken hoe ze over bepaalde dingen zouden denken en of het goed zou zijn. Echter keek ik hier dus vaak met een andere blik naar dan mijn ouders, het loopt bij de kleinste dingetjes al uit op bonje.
Nu zit ik eraan te denken op mezelf te gaan en heb dit ook al thuis aangegeven omdat niemand van het gezin dit langer zo trekt. Het is ontzettend vermoeiend, voor alle partijen. Praten loopt uit op niks.
Wat vinden jullie hiervan? Ben ik redelijk?
Bedankt als je dit hele verhaal hebt gelezen, ben blij dat ik het even van me af heb kunnen schrijven.
dinsdag 19 juni 2018 om 09:33
Bedankt voor alle meedenkende reacties.
Fotografie ga ik sowieso weer oppakken in mijn vrije tijd, en ik ga toch proberen om dit jaar nog, en anders volgend jaar, uit huis te kunnen (al dan niet begeleid). Thuis ga ik er gewoon proberen het beste van te maken en inderdaad zo min mogelijk verwachtingen hebben. De psycholoog zou ik inderdaad op eigen houtje heen kunnen, maar het probleem is dat deze zo'n drie kwartier verder op zit en ik nog niet eens aan mijn rijbewijs ben begonnen, maar hier zou eventueel iets in geregeld kunnen worden mocht het echt nodig zijn.
Fotografie ga ik sowieso weer oppakken in mijn vrije tijd, en ik ga toch proberen om dit jaar nog, en anders volgend jaar, uit huis te kunnen (al dan niet begeleid). Thuis ga ik er gewoon proberen het beste van te maken en inderdaad zo min mogelijk verwachtingen hebben. De psycholoog zou ik inderdaad op eigen houtje heen kunnen, maar het probleem is dat deze zo'n drie kwartier verder op zit en ik nog niet eens aan mijn rijbewijs ben begonnen, maar hier zou eventueel iets in geregeld kunnen worden mocht het echt nodig zijn.
Je bent goed bezig
dinsdag 19 juni 2018 om 16:49
Je klinkt als een gezonde puber. En een die voldoende zelfinzicht bezit.
Ga naar die psycholoog terug, tot je 18e wordt het nog vergoedt uit de basisverzekering. En zorg dat je sterk in je schoenen staat om op jezelf te gaan.
In de tussentijd probeer je thuis te laten zien dat je goed op weg bent volwassen te worden, je steentje bij wil dragen in huis, maar ook je eigen leven aan het opbouwen bent.
Zou het helpen als je ouders jouw topic hier zouden lezen?
Ik zou trots zijn als mijn puber zich zo duidelijk kan verwoorden, en haar eigen aandeel ziet.
Ga naar die psycholoog terug, tot je 18e wordt het nog vergoedt uit de basisverzekering. En zorg dat je sterk in je schoenen staat om op jezelf te gaan.
In de tussentijd probeer je thuis te laten zien dat je goed op weg bent volwassen te worden, je steentje bij wil dragen in huis, maar ook je eigen leven aan het opbouwen bent.
Zou het helpen als je ouders jouw topic hier zouden lezen?
Ik zou trots zijn als mijn puber zich zo duidelijk kan verwoorden, en haar eigen aandeel ziet.
woensdag 20 juni 2018 om 10:10
Dank je wel!
Waterverf, misschien moet ik dat maar eens doen ja, gewoon weer een afspraak maken. Dan zit ik alleen nog wel met mijn 'schuldgevoel', aangezien ik dan iets achter mijn ouders' rug om doe.. Bedankt!
Misschien is dat ook nog wel een goede, om mijn ouders dit topic te laten lezen! Moet ik even laten bezinken aangezien hun reactie twee kanten op kan gaan.
anoniem_371371 wijzigde dit bericht op 20-06-2018 10:11
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
17.77% gewijzigd
