Relaties
alle pijlers
Ben ik ondankbaar?
dinsdag 29 mei 2012 om 09:31
Ik woon nu samen met mijn vriend in een luxe en groot appartement maar dit appartement is van zijn ouders. Ik woon daar samen met zijn zus en die heeft extreme woede-aanvallen. Dus als we een keer een pan laten staan, vliegt de pan door de gang. We hebben een keer met kerst pas de volgende dag opgeruimd en toen stond ze de huilen en te schoppen tegen onze deur en haar vader te bellen (ze is 28 jaar). En zo kwam het zeker 3 keer per week voor dat ze stond te gillen. Ook koopt die vader zijn dochters en zoons om door ze een salaris te geven maar daarvoor moeten ze wel vaak dingen doen (zoals naar London rijden, auto wassen, flats uitruimen etc.). De "koude kant" doet ook allemaal wat voor die vader (2 chef koks die goed kunnen koken dus die koken 1 x per week voor die vader). Die hebben mij ook verteld dat ik wat moet doen voor die vader...maar goed zou niet weten wat? Verder hebben we echt verschrikkelijke buren. Als we koken, komen ze zeuren dat ze onze kooklucht ruiken, als we schoenen aan hebben...komen ze zeuren dat we op pantoffels moeten lopen etc. Daarnaast gaat alles super snel kapot, ramen die kapotgaan, de cv die na 2 jaar kapot is etc. Ik heb weleens tegen mijn vriend in een dronken bui gezegt: "Dit kut huis, zullen we samen ergens anders gaan wonen?" En over het algemeen heb ik weleens gezeurd dat ik het niet naar mijn zin had. Ben ik nu extreem zeikerig? Of zijn er wel meer mensen die niet in zo'n situatie zouden kunnen leven ook al wonen ze in een super de luxe appartement? Mijn vriend vind mij namelijk een zeikerd en ondankbaar, maarja die kan natuurlijk ook heel veel hebben van mijn zus lijkt mij.
dinsdag 29 mei 2012 om 09:56
Ik betaalde trouwens wel huur...dat moet alle schoonfamilie en dus niet de eigen dochters en zonen. Maar wel heel weinig namelijk 250 euro per maand en heb een tijd lang gas en licht betaald (150 per maand). Dus 400 per maand en deed al de boodschappen voor mijn vriend aangezien die echt lui is en al zijn geld in zijn auto steekt in plaats van in zijn dagelijkse behoeften:P
Verder heb ik een scooter gekocht (mochten schoondochter en zoon ook gebruik van maken), laptop, wasmachine, grill etc. etc.
Gatverdamme kind, wat klink je afgunstig en jaloers. En van die kerel houd je ook allang niet meer he?
Bedoel het niet naar...Houd wel heel veel van hem;) En tuurlijk wordt ik er weleens gek van dat ik moet werken om mijn rekeningen te betalen en hij elke dag vakantie heeft:P
Verder heb ik een scooter gekocht (mochten schoondochter en zoon ook gebruik van maken), laptop, wasmachine, grill etc. etc.
Gatverdamme kind, wat klink je afgunstig en jaloers. En van die kerel houd je ook allang niet meer he?
Bedoel het niet naar...Houd wel heel veel van hem;) En tuurlijk wordt ik er weleens gek van dat ik moet werken om mijn rekeningen te betalen en hij elke dag vakantie heeft:P
dinsdag 29 mei 2012 om 09:56
dinsdag 29 mei 2012 om 10:03
dinsdag 29 mei 2012 om 10:34
Waarom ga je niet lekker zelf alleen ergens anders wonen? Dan kan je vriend leren om zelfstandig te zijn. Zeg hem dat hij bij je mag komen als íe gewoon een betallde baan heeft. Ik zou dat heel slecht trekken hoor, iemand die zo niks doet en door papa onderhouden wordt. Hoe oud zijn jullie? Of studeert je vriend nog?
dinsdag 29 mei 2012 om 11:30
Inderdaad. Ik zou voorstellen om samen wat te zoeken (als je dat uberhaupt zou willen) en anders op jezelf gaan wonen. Van die 400 euro kun je makkelijk op kamers of misschien zelfs een studiootje huren (afhankelijk van waar je woont uiteraard). Als de relatie goed is, betekent dat niet meteen het einde toch?
dinsdag 29 mei 2012 om 11:40
"Je ziel verkopen" voor een "luxe leventje" maakt niet gelukkig. En jij neemt maar zijdelings deel aan dat luxe leventje. Vriend is en wordt blijkbaar zo ook niet zelfstandig, als pa maar toelages blijft geven en hier en daar iets "terug wil".
Je noemt hem nu al lui, jij bent dus zorzaam in return, hij vindt alles wel best zo en neemt zelfs zus haar gedrag voor lief, om maar zo (makkelijk) te kunnen blijven leven?
Ben bang dat jij hem nog allerlei zelfstandigheid moet "bijbrengen" (dwz vragen om zijn steentje bij te dragen aan huishouden en aktief met zijn toekomst aan de slag te gaan ipv met zijn dat hij dat als "gezeur" zal zien (want waarom zou hij, hij ziet geen reden als eea hem altijd maar in de schoot geworpen wordt). Als je ooit 1 op 1 gaat wonen met hem, zal dat niet anders zijn. Hij is gewend om "verzorgd te worden" en dat zal hij niet gemakkelijk als levenshouding opgeven (ook niet uit liefde, vermoed ik).
Er staat je nog een hele klus te wachten als je een gelijkwaardiger relatie wil. Nu neem je (met onderhuidse ergernis) genoegen met van alles, omwille van de liefde/ relatie en dat gaat vroeg of laat zich wreken. (Gebeurt nu al, anders zou je geen topic openen)..
Het is geen kwestie van "je gelijk komen halen" hier op het topic, gaat erom dat jij je onderbuikgevoelens serieus gaat nemen. En wat jij van een relatie verwacht (oa een partner die OOK zijn verantwoordelijkheden neemt, zich verantwoordelijk voelt, zonder dat jij de "zeur" hoeft te zijn). Er gaat niks boven de vrijheid of samen de vrijheid om je eigen normen, waarden, waar je je geld aan uitgeeft, hoe je leeft, werk versus huishouden, enz zelf te kunnen bepalen!
De centrale vraag moet voor jou zijn: waar liggen mijn prioriteiten, wat moet ik "verdragen" of "inslikken" of voor lief nemen om hier te wonen of met deze man (en lastige zus!) te leven. Waar is het normaal over en weer aanpassen en waar voelt het eenzijdig?
Heb ooit met 2 zusjes gewoond (met zelfde opvattingen vanhuis uit) en was altijd 2 tegen 1, dus leek alsof zij "gelijk hadden" en ik de afwijking. Jij staat in je ideeen alleen tegenover een schoonfamilie, die dit alles heel normaal vindt. Dan lijkt dat de norm, maar is dat nog niet (voor jou!).
En elke keer dat je "inlevert" (voor je gevoel) op jouw ideeen, normen, verwachtingen (van een relatie/ het leven/ een fijn leven/ geluk) en je (eenzijdig) aanpast (dus wat hij/zij vind(t)en belangrijker acht), maar wel onderhuids tegen verzet, doet afbreuk aan jouw vrijheid om jezelf te kunnen zijn en de dingen te doen die jij belangrijk of waardevol vindt in jouw leven.
En dat doet afbreuk aan je zelfvertrouwen, aan jouw waarde, jouw vrijheid om jezelf te kunnen zijn & aan hoe belangrijk je jezelf vindt..
En dat stemmetje in je achterhoofd (ergernis, verzet) zal zich steeds sterker doen gelden. Of je smoort het alsmaar en zeg je in feite tegen jezelf dat hij (en de relatie met hem) belangrijker is.
Geen idee of je genoeg verdient om zelf iets zelfstandigs te huren, of dat dit sowieso een tijdelijke situatie is, die afwegingen zal je zelf moeten maken en dat hoeft niet per direct. Orienteer je op je mogelijkheden, zorg dat je niet afhankelijk bent van hier wonen (dus niet allerlei verplichtingen aangaan, die het lastiger maken om ooit weg te gaan als je dat zou willen). En zeker niet allerlei dingen echt tegen je zin in doen omdat je zo'n lage huur betaalt.. Dan creeer je namelijk andere emotionele afhankelijkheid, dan kan je beter wat meer huur (aanbieden te) betalen en je zeggenschap houden wat je verder wel/niet doet voor iemand!
Houd de macht en controle over je eigen leven (en uitgaven) altijd goed in de gaten, ook in de liefde is het niet wenselijk om in een situatie te komen van "voor wat hoort wat" (als dat niet met elkaar in verhouding staat). Als je weet dat je altijd een alternatief hebt (evt zelf iets kan betalen voor eigen woning) en je ten allen tijde zelf aan het stuur staat (zonder allerlei verwachtingen en bindingen met anderen in te vullen), geeft dat al een beter gevoel. Houd je eigen grenzen van wat jij normaal vindt (en voelt) in de gaten, bewaak die, blijf naar jezelf luisteren en voor opkomen. Als dat niet kan tov die familie, maak je dan zo onafhankelijk mogelijk! Ook als dat betekent weer alleen (en kleiner,minder luxe) te leven, of samen met hem iets anders te zoeken..
Je noemt hem nu al lui, jij bent dus zorzaam in return, hij vindt alles wel best zo en neemt zelfs zus haar gedrag voor lief, om maar zo (makkelijk) te kunnen blijven leven?
Ben bang dat jij hem nog allerlei zelfstandigheid moet "bijbrengen" (dwz vragen om zijn steentje bij te dragen aan huishouden en aktief met zijn toekomst aan de slag te gaan ipv met zijn dat hij dat als "gezeur" zal zien (want waarom zou hij, hij ziet geen reden als eea hem altijd maar in de schoot geworpen wordt). Als je ooit 1 op 1 gaat wonen met hem, zal dat niet anders zijn. Hij is gewend om "verzorgd te worden" en dat zal hij niet gemakkelijk als levenshouding opgeven (ook niet uit liefde, vermoed ik).
Er staat je nog een hele klus te wachten als je een gelijkwaardiger relatie wil. Nu neem je (met onderhuidse ergernis) genoegen met van alles, omwille van de liefde/ relatie en dat gaat vroeg of laat zich wreken. (Gebeurt nu al, anders zou je geen topic openen)..
Het is geen kwestie van "je gelijk komen halen" hier op het topic, gaat erom dat jij je onderbuikgevoelens serieus gaat nemen. En wat jij van een relatie verwacht (oa een partner die OOK zijn verantwoordelijkheden neemt, zich verantwoordelijk voelt, zonder dat jij de "zeur" hoeft te zijn). Er gaat niks boven de vrijheid of samen de vrijheid om je eigen normen, waarden, waar je je geld aan uitgeeft, hoe je leeft, werk versus huishouden, enz zelf te kunnen bepalen!
De centrale vraag moet voor jou zijn: waar liggen mijn prioriteiten, wat moet ik "verdragen" of "inslikken" of voor lief nemen om hier te wonen of met deze man (en lastige zus!) te leven. Waar is het normaal over en weer aanpassen en waar voelt het eenzijdig?
Heb ooit met 2 zusjes gewoond (met zelfde opvattingen vanhuis uit) en was altijd 2 tegen 1, dus leek alsof zij "gelijk hadden" en ik de afwijking. Jij staat in je ideeen alleen tegenover een schoonfamilie, die dit alles heel normaal vindt. Dan lijkt dat de norm, maar is dat nog niet (voor jou!).
En elke keer dat je "inlevert" (voor je gevoel) op jouw ideeen, normen, verwachtingen (van een relatie/ het leven/ een fijn leven/ geluk) en je (eenzijdig) aanpast (dus wat hij/zij vind(t)en belangrijker acht), maar wel onderhuids tegen verzet, doet afbreuk aan jouw vrijheid om jezelf te kunnen zijn en de dingen te doen die jij belangrijk of waardevol vindt in jouw leven.
En dat doet afbreuk aan je zelfvertrouwen, aan jouw waarde, jouw vrijheid om jezelf te kunnen zijn & aan hoe belangrijk je jezelf vindt..
En dat stemmetje in je achterhoofd (ergernis, verzet) zal zich steeds sterker doen gelden. Of je smoort het alsmaar en zeg je in feite tegen jezelf dat hij (en de relatie met hem) belangrijker is.
Geen idee of je genoeg verdient om zelf iets zelfstandigs te huren, of dat dit sowieso een tijdelijke situatie is, die afwegingen zal je zelf moeten maken en dat hoeft niet per direct. Orienteer je op je mogelijkheden, zorg dat je niet afhankelijk bent van hier wonen (dus niet allerlei verplichtingen aangaan, die het lastiger maken om ooit weg te gaan als je dat zou willen). En zeker niet allerlei dingen echt tegen je zin in doen omdat je zo'n lage huur betaalt.. Dan creeer je namelijk andere emotionele afhankelijkheid, dan kan je beter wat meer huur (aanbieden te) betalen en je zeggenschap houden wat je verder wel/niet doet voor iemand!
Houd de macht en controle over je eigen leven (en uitgaven) altijd goed in de gaten, ook in de liefde is het niet wenselijk om in een situatie te komen van "voor wat hoort wat" (als dat niet met elkaar in verhouding staat). Als je weet dat je altijd een alternatief hebt (evt zelf iets kan betalen voor eigen woning) en je ten allen tijde zelf aan het stuur staat (zonder allerlei verwachtingen en bindingen met anderen in te vullen), geeft dat al een beter gevoel. Houd je eigen grenzen van wat jij normaal vindt (en voelt) in de gaten, bewaak die, blijf naar jezelf luisteren en voor opkomen. Als dat niet kan tov die familie, maak je dan zo onafhankelijk mogelijk! Ook als dat betekent weer alleen (en kleiner,minder luxe) te leven, of samen met hem iets anders te zoeken..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..