Besef dat je weg bent

Het besef dat iemand niet meer van je houdt die je zo erg lief heb en voor wie je je leven zou geven doet zo veel pijn dat je bijna geen adem meer kan halen. Je heb het idee dat je leven stil staat en dat je niet meer weet hoe je je moet gedragen. Je wilt je gesteund voelen door mensen in je omgeving maar de persoon waar van je het meeste houd die is er niet meer voor je. Het ene moment kan ik wel janken, schreeuwen. Het volgende moment besef je dat je door moet gaan maar hoe. Je voelt je zo verbonden met een persoon maar je weet die persoon niet meer te bereiken. Je kleed je mooi aan, bent lief, straalt warmte uit. Maar van binnen voel je je verschrikkelijk. Hoe kan je iemand zolang voor de gek houden. Ik was je alles, je maatje, je wereld, je vrouw, je minnares, de moeder van je kind. Je vond me mooi, aantrekkelijk, sexy.



Opeens vertelde je mij niet meer alles en ik voelde dat je afstand van mij probeerde te nemen. Je gedrag en houding waren koel en onaardig. Er kwam geen liefde meer uit en ik probeerde me vast te klampen aan wat je me nog kon geven. Je begon ruzies te maken over de meest onbelangrijke dingen. Zei de meest kwetsende dingen en dit deed me ongelofelijk veel pijn. Je begreep mij niet meer en wilde mij ook niet meer begrijpen.



En toen kwam het hoge woord eruit. Je hield niet meer van mij.

2 dagen later vertelde je mij dat je verliefd was op een ander en dat je wilde scheiden.



Mijn wereld storten in. We waren die week ervoor nog samen op vakantie geweest. Je heb de liefde nog met me bedreven. Je stuurde me in dezelfde week nog berichtjes dat je ook van mij hield.



Hoe kan je 8,5 jaar bij iemand zijn, verliefd worden, samen gaan wonen, een toekomst opbouwen, trouwen, huis kopen en een klein jongetje op de wereld zetten en dan opeens beseffen dat dit niet is wat je wilt.



Je legt de schuld bij mij neer, maar mijn liefde is niet gestopt omdat je ruzie met mij maakte, omdat je het niet altijd met mij eens was of vanwege al je gebreken. Mijn liefde ging door en groeide nog verder. Je was een geweldige man met een goed hart, een lieve papa en een goede vriend voor alle mensen om ons heen.Een geweldige minaar. Jij vond een luisterend oor bij haar en opeens was ik niet goed genoeg meer. Je zag mijn liefde voor jou niet meer. Hoe groot mijn hart was, dat ik je onwijs miste in je afwezigheid, dat ik alleen maar het beste met je voor had. Hoe zorgzaam ik was. Dat je bij mij altijd je verhaal kwijt kon. Dat niets mij teveel was. Dat een gezin hebben ook een verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Je begon zelfs ruzies in scène te zetten dat ik heel vaak wegliep en dacht wat onbelangrijk. Een vaatwasser die vol zat, een was die moest worden opgehangen. Je wilde me opeens niet meer vertellen waar je uithing, of je thuis kwam eten en hoe laat je er zou zijn, Vaak bracht ik hem alleen naar bed. In het huishouden deed je al bijna niets meer en toch was het je allemaal teveel.

Boodschappen doen in het weekend vond je verschrikkelijk.

Daar is liefde toch niet op gebaseerd.



Jij koos voor de makkelijke manier er niet voor te vechten, niet voor je gevoelens, niet voor mij, niet voor hem, niet voor ons, niet voor de mensen om ons heen. Je koos je eigen geluk.



Ik hoop dat je ooit het besef zal krijgen wat je heb weggegooid en dat je dan door zal hebben dat het leven wat je nu heb niet zo mooi is als jij denkt. En het leven wat wij als gezin en bovenal met elkaar hadden was wat je altijd heb willen hebben. Want dat is ontstaan uit onze dromen, wensen, geluk en liefde dat we met elkaar hadden.