Bindingsangst?

Even een (lang) verhaal van een onzekere man waarbij ik om wat advies vraag.

Ik kwam vorig jaar net uit een heel lange relatie waarbij ik door een heel moeilijke periode ben gegaan. Nooit op mezelf geweest, direct gaan samenwonen. Toen ging dat uit en stortte m’n wereld in. Was wel vrij snel over die ex heen want verliefdheid was wel ver te zoeken, maar was erg bang om alleen te zijn. Sowieso had ik wel meerdere angstklachten waarvan ik wist dat ik daar aan moest gaan werken. Toch zocht ik alleen de afleiding op, ging veel op stap, heel snel op Tinder en een maand later ontmoette ik al iemand met wie ik tot voor kort samen was.

Ik 30, zij 19. Ja, ik weet het, heel groot leeftijdsverschil. Maar wist niet wat ik meemaakte. Ik voelde me geliefd, ze deed alles voor me. Alles leek helemaal fantastisch. Eerst wilde ik geen relatie maar ik werd gewoonweg verliefd dus ik besloot er voor de volle 100% voor te gaan.

Toen kwam een paar keer de klad er in. Plotseling na 2 maanden relatie creëerde ze afstand. Koeltjes op de app, en ik heb altijd gelijk door als er “iets” is. Zei ze dat ze zich ergerde aan onze discussies en dat ze even tijd voor zichzelf nodig had. Nou prima. Heeft een paar dagen geduurd en toen leek inderdaad alles weer koek en ei.

2 maanden later weer het zelfde verhaal. Plotseling heel afstandelijk. Afspraken met mij ontwijken, ze zocht alleen maar vriendinnen op en ook weer heel koeltjes in het contact. Ging mij op den duur te ver, dus ik wilde een verklaring. Na een ellenlange discussie kwam het hoge woord er uit dat ze vond dat ik te dichtbij kwam en dat ze het allemaal wel heel spannend begon te vinden. Maar ook dat ze echt wel graag met me wilde zijn. Dus daarna hebben we eigenlijk onze beste periode gehad, was niks meer van dat gedrag terug te zien. Ze leek weer helemaal verliefd.

Weer 2 maanden later, tijdens Corona crisis weer de twijfels en afstandelijkheid. We hadden net een fikse ruzie gehad waarbij ik flink uit m’n slof was geschoten (leuke dronken ruzie), dus ik steeds denken dat het daar aan lag. Maar goed, zij zei van niet. Echter ging het nu weken lang met ups en downs dat ik er deze keer niet meer tegen kon. Mijn angsten zorgden ervoor dat ik alles op mezelf ging betrekken en steeds op zoek was naar bevestiging. Heb haar een week de tijd gegeven om na te denken wat ze wilde. Geen enkel contact gehad.

Na die week gaf zij de relatie op: we zijn toch te verschillend en ze kon me niet geven wat ik nodig had.

Ik bemerkte dat ik er helemaal kapot van was en dat ik nog stapelverliefd was. Ondanks meerdere signalen dat het toch niet zo goed was. Bij (vrij zeldzame) ruzies ging ze altijd direct naar huis, de grote twijfels die ze had dus en ze was ook nog wel heel erg op haar ouders gesteld en aangewezen (ze woonde nog thuis). Gesprekken over samenwonen ging ze altijd uit de weg evenals gesprekken over haar gevoelens.

Doordat ik nu niet wil vluchten in allerlei vermijdend gedrag, ben ik gaan uitzoeken waarom dit mislukt is en wil ik er wat van leren. Ook ga ik in therapie voor mijn angsten/zelfvertrouwen. Nu zie ik in dat bij mij een zekere vorm van verlatingsangst speelde. Een leven zonder relatie kan ik me niet voorstellen en doe veel om de ander te pleasen. Niet goed dus.

Bij haar het tegenovergestelde. Als ik 20 symptomen van bindingsangst zie dan zijn er minimaal 15 op haar van toepassing. Blijkt denk ik ook wel grotendeels uit mijn verhaal. Wat bij haar ook een enorme impact heeft gehad is de scheiding van haar ouders omdat de vader vreemd ging. Gezin viel uit elkaar, vader maanden lang niet gezien en ze had sowieso geen goede band met haar ouders. Nu zijn ze weer “gelukkig” bij elkaar en sinds kort is de band met haar ouders sterker dan ooit. Haar ouders willen ook graag dat ze vaak thuis is en daar geeft ze dan ook vaak gehoor aan.

Heeft in ieder geval een flinke “kras” op haar hart gezet allemaal. Ze wilde ook alles over m’n ex weten, zocht in m’n appgesprekken naar de naam van m’n ex. Absoluut niet goed maar ze had moeite met vertrouwen. Dacht dat ze gewoon m’n dagelijkse dingen las uit interesse. Had ook niks te verbergen voor haar.

Heb al deze dingen bij elkaar nooit gerelateerd aan bindingsangst. Kom ik nu pas achter. Heb haar verzocht geen contact op te nemen omdat ik dit gewoon een tijdje alleen moet verwerken. Maar toch stuurde ze na een week nog een appje hoe het ging. Met haar ging het allemaal goed terwijl ik er dus wel behoorlijk kapot van ben. Snapte gelijk weer waarom ik geen contact wilde.

Maar goed, ondanks alles vind ik haar eigenlijk nog heel erg leuk. En vind het wel sneu dat ze toch wel met zichzelf in de knoop zit. Denk dat ze dit helemaal niet doorheeft en haar gevoel gewoon wegdrukt. Met volgende relaties zal ze hier dus waarschijnlijk weer op stuiten. Ze gaf bij ons afsluitende gesprek aan dat alles goed met haar ging, terwijl ze een paar maanden geleden nog haar knokkels tegen de muur kapot sloeg en ze niet wist waar het aan lag. De dokter wilde haar al aan de antidepressiva hebben. Is niet gebeurd, therapie heeft ze na 1 sessie geskipt, en daarna leek het ook wel gewoon heel goed met haar te gaan.

Dus ja, jullie zullen misschien denken: labiel, veel te jong, heeft geen toekomst, kap er mee. Dat hoor ik idd om me heen. Toch denk ik dat zij nog veel gevoelens voor me heeft. Een maand voor het uit ging was ze nog helemaal hoteldebotel. Zou dus bijzonder zijn als dat ineens weg is.

Voor mij is het wel een dilemma. Ik vind haar echt een schat van een meid, op dat getwijfel na, maar dat lijkt dus een bepaalde reden te hebben wat niks met mij te maken heeft. Dus op dit moment zou ik er graag nog wat mee doen om te kijken of het nog een kans van slagen heeft tussen ons. Maar of dat slim is? Ben wel benieuwd naar wat vrouwelijk advies in deze

Rapunzelreallife schreef: ↑

05-05-2020 01:39

Ik denk dat ze eerst nog lekker op zichzelf moet gaan wonen. Voor zichzelf zorgen leuke baan vinden.

Ze zit vol met hormonen op deze leeftijd dan zijn meisjes echt nog heel wispelturig. Denk dat haar omgeving ook niet stond te juichen. Als mijn dochter aankomt met een 11 jaar oudere vriend dan wil ik dat ze per direct contact verbreekt. Ze is 13 dus nu is her nog strafbaar. Maar come on dat wil je niet.

Bij jou is het instap klaar. Kan heel verstikkend zijn. Net uit een relatie ook. Ze is heel verzorgend zeg je zoek je dat in een vrouw? Goed voor je ego ook jonge meid. Trap na naar je ex.
Spannend in het begin ook voor haar. Leuke cadeautjes krijgen uitjes die betaald worden misschien zag ze jou wel als sugardady.

Haar omgeving accepteerde het vrij snel eigenlijk. 19 en 30 is idd misschien te groot verschil, al is 29 en 40 natuurlijk al weer een heel ander verhaal. Dus vergelijking met 13 jarige gaat zeker niet op.

Het verzorgende in een vrouw vind ik wel belangrijk ja. Hebben de meeste mannen wel denk ik. En een trap na naar m’n ex? Absoluut niet. Heb echt wel veel respect voor haar. Dat ik de relatie niet goed heb aangepakt is waar, maar daar leer ik weer van. Ik ben relatief laat aan de vrouwen begonnen, waardoor ik nu waarschijnlijk nog een paar keer flink op m’n bek ga.

.

Rapunzelreallife schreef: ↑

05-05-2020 01:46

O ja waarom heb je dan zo lang je vorige relatie gehouden als je niet verliefd was. Klinkt heel vreemd. Zo van bij gebrek aan beter en niet alleen hoeven zijn neem ik hier genoegen mee.
Er is niks mis met alleen zijn. Lekker mediteren en tijd voor hobby’s en vrienden en lekker koken voor jezelf.
Kweek wat eigenwaarde. Neem je patronen onder de loep voor je een relatie aan gaat.
Je hebt nog een heel leven voor je. Geef jezelf een goed fundament.

Ja, klinkt misschien vreemd maar aangezien ik dus onervaren was in lange relaties dacht ik dat het zo wel “goed” was. Ik zie nu wel in dat ik eerst gelukkig met mezelf en op mezelf moet zijn voordat ik weer een relatie aan kan gaan.

Is ook lastig om rationeel na te denken als het nog zo’n chaos is in je hoofd, dus even nadenken als een volwassen man was even lastig. Maar goed, ik praat nu veel met mensen, ik neem deze adviezen ook allemaal ter harte en het geeft mij zo weer een duwtje in de goede richting.