Relaties
alle pijlers
Blijven investeren of voor mezelf kiezen??
donderdag 8 april 2010 om 13:22
Ik zit met een dilemma...
Mijn vriend en ik zijn nu bijna 3 jaar samen..
We zijn net een half jaar terug verhuisd en het gaat helemaal niet goed. We hebben een moeizame relatie, er zijn veel dingen gebeurd (vooral het eerste jaar) en er is een hoop gedoe over gevoelens, bindingsangst, vrijheid etc..
Mijn vriend drinkt (in mijn ogen) vaak alcohol. Soms dagelijks 1 borrel, soms paar dagen niet en dan weer meer borrels. Nu vind ik dit niet zo heel erg, maar mijn normen en waarden zijn hier anders in dan die van hem. Ik vind het 'niet normaal' om doordeweeks als gewoonte te drinken en al helemaal niet alleen. Hij denkt hier anders over en dat mag ook. Wat ik vervelend vind is dat als ik het ter sprake breng dat dit MIJN probleem is en mijn geseik. Vorig jaar is een ruzie ontzettend uit de hand gelopen doordat hij dronken was en dat wilde ik nooit meer meemaken.
Vorige week heb ik dit ter sprake gebracht (ook het blowen, dit doet hij ook dagelijks) en na een ruzie hebben we goed kunnen praten, hij zei me toen te begrijpen en te willen minderen.
Vier dagen later (eergisteren) hebben we ruzie gekregen en later zag ik dat hij een halve fles drank op had. In deze ruzie heeft hij zich heel respectloos en agressief (verbaal) opgesteld naar mij. Dit was niet gebeurd als hij niet had gedronken. Ik vind dus wel degelijk dat hij een probleem heeft met alcohol, hij vindt zelf van niet.
Mijn vriend vindt dat ik hem dingen opleg, hij zijn eigen leven niet mag leven en 'naar mijn pijpen moet dansen'. Zijn beeld van een relatie is 'naast' elkaar, mijn beeld is 'samen'. Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Maar vanaf het begin wil hij eigenlijk al zijn eigen (vrijgezelle) leven blijven leven, met mij 'ernaast'. Met alle gevolgen van dien. Zo bleef hij in het begin van de relatie rustig 'contacten' met vrouwen houden, stappen zonder mij en naar afterparties, bleef rustig een heel weekend weg zonder te reageren op mijn telefoontjes (terwijl we al zes maanden met elkaar gingen en ik nota bene in zijn huis zat). Ik wilde zo n relatie niet en dit heb ik hem toen duidelijk gemaakt, hij wilde mij niet kwijt en is die dingen toen gaan 'opgeven'. In zijn ogen voor mij (en dit verwijt hij me nog steeds).
Ik vind dit dingen die je vanzelfsprekend aanpast als je een relatie krijgt. In mijn ogen ga je dan je leven samen leven, met natuurlijk wel hier en daar je eigen dingen, dat is gezond. Met het oog op de toekomst (hij weet ook nog niet of hij kinderen wil, dit is ook een discussiepunt) maak ik me druk over het alcohol en blowgedrag. Hij vindt dat ik mijn dingen aan hem wil opleggen en dat hij al zoveel heeft opgegeven 'voor mij'. Ik vind dat hij dat voor zichzelf en voor ons heeft gedaan, maar hij ziet dit anders.
Mijn dilemma is moet ik met deze relatie doorgaan? Al drie jaar loopt het niet lekker en ben ik niet heel gelukkig.. toch lukt het me niet om een beslissing te nemen. We hebben vanavond een gesprek (we hebben in die ruzie uitgesproken te willen stoppen met elkaar) en ik heb me op actief laten zetten bij de woningbouw, moet ik nu dan eindelijk voor mezelf kiezen?
Ik vind het doodeng om er ECHT een einde aan te maken, temeer omdat ik dit nog nooit heb durven doen. Ik heb mijn vorige relaties altijd pas verbroken als er een alternatief was (lees: andere man) en die heb ik nu niet. Maar ik wil zo niet verder, ik mis teveel liefde, het lijkt meer een verstandsrelatie naast elkaar en zo wil ik mijn leven niet slijten ookal hou ik wel veel van hem.
Dat is het frustrerende.. ik hou van hem en wil die toekomst met hem (kinderen, 'normaal' leven), maar hij is niet bezig met de toekomst (terwijl hij 10 jaar ouder is)... Ik moet respecteren dat hij anders is dan ik (anders in het leven staat misschien), maar dat betekent dus dat ik die beslissing moet nemen en dat vind ik heel moeilijk.
Nou, heel verhaal geworden, moest het ook even van me afschrijven denk ik, hopelijk is het een beetje helder.
Gr. Maayke
Mijn vriend en ik zijn nu bijna 3 jaar samen..
We zijn net een half jaar terug verhuisd en het gaat helemaal niet goed. We hebben een moeizame relatie, er zijn veel dingen gebeurd (vooral het eerste jaar) en er is een hoop gedoe over gevoelens, bindingsangst, vrijheid etc..
Mijn vriend drinkt (in mijn ogen) vaak alcohol. Soms dagelijks 1 borrel, soms paar dagen niet en dan weer meer borrels. Nu vind ik dit niet zo heel erg, maar mijn normen en waarden zijn hier anders in dan die van hem. Ik vind het 'niet normaal' om doordeweeks als gewoonte te drinken en al helemaal niet alleen. Hij denkt hier anders over en dat mag ook. Wat ik vervelend vind is dat als ik het ter sprake breng dat dit MIJN probleem is en mijn geseik. Vorig jaar is een ruzie ontzettend uit de hand gelopen doordat hij dronken was en dat wilde ik nooit meer meemaken.
Vorige week heb ik dit ter sprake gebracht (ook het blowen, dit doet hij ook dagelijks) en na een ruzie hebben we goed kunnen praten, hij zei me toen te begrijpen en te willen minderen.
Vier dagen later (eergisteren) hebben we ruzie gekregen en later zag ik dat hij een halve fles drank op had. In deze ruzie heeft hij zich heel respectloos en agressief (verbaal) opgesteld naar mij. Dit was niet gebeurd als hij niet had gedronken. Ik vind dus wel degelijk dat hij een probleem heeft met alcohol, hij vindt zelf van niet.
Mijn vriend vindt dat ik hem dingen opleg, hij zijn eigen leven niet mag leven en 'naar mijn pijpen moet dansen'. Zijn beeld van een relatie is 'naast' elkaar, mijn beeld is 'samen'. Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Maar vanaf het begin wil hij eigenlijk al zijn eigen (vrijgezelle) leven blijven leven, met mij 'ernaast'. Met alle gevolgen van dien. Zo bleef hij in het begin van de relatie rustig 'contacten' met vrouwen houden, stappen zonder mij en naar afterparties, bleef rustig een heel weekend weg zonder te reageren op mijn telefoontjes (terwijl we al zes maanden met elkaar gingen en ik nota bene in zijn huis zat). Ik wilde zo n relatie niet en dit heb ik hem toen duidelijk gemaakt, hij wilde mij niet kwijt en is die dingen toen gaan 'opgeven'. In zijn ogen voor mij (en dit verwijt hij me nog steeds).
Ik vind dit dingen die je vanzelfsprekend aanpast als je een relatie krijgt. In mijn ogen ga je dan je leven samen leven, met natuurlijk wel hier en daar je eigen dingen, dat is gezond. Met het oog op de toekomst (hij weet ook nog niet of hij kinderen wil, dit is ook een discussiepunt) maak ik me druk over het alcohol en blowgedrag. Hij vindt dat ik mijn dingen aan hem wil opleggen en dat hij al zoveel heeft opgegeven 'voor mij'. Ik vind dat hij dat voor zichzelf en voor ons heeft gedaan, maar hij ziet dit anders.
Mijn dilemma is moet ik met deze relatie doorgaan? Al drie jaar loopt het niet lekker en ben ik niet heel gelukkig.. toch lukt het me niet om een beslissing te nemen. We hebben vanavond een gesprek (we hebben in die ruzie uitgesproken te willen stoppen met elkaar) en ik heb me op actief laten zetten bij de woningbouw, moet ik nu dan eindelijk voor mezelf kiezen?
Ik vind het doodeng om er ECHT een einde aan te maken, temeer omdat ik dit nog nooit heb durven doen. Ik heb mijn vorige relaties altijd pas verbroken als er een alternatief was (lees: andere man) en die heb ik nu niet. Maar ik wil zo niet verder, ik mis teveel liefde, het lijkt meer een verstandsrelatie naast elkaar en zo wil ik mijn leven niet slijten ookal hou ik wel veel van hem.
Dat is het frustrerende.. ik hou van hem en wil die toekomst met hem (kinderen, 'normaal' leven), maar hij is niet bezig met de toekomst (terwijl hij 10 jaar ouder is)... Ik moet respecteren dat hij anders is dan ik (anders in het leven staat misschien), maar dat betekent dus dat ik die beslissing moet nemen en dat vind ik heel moeilijk.
Nou, heel verhaal geworden, moest het ook even van me afschrijven denk ik, hopelijk is het een beetje helder.
Gr. Maayke
donderdag 8 april 2010 om 13:34
Hij heeft een vriendin nodig die hem accepteerd zoals hij is, lekker een borrel kunnen drinken 's avonds en die er geen punt van maakt om alleen te stappen en jij hebt een man nodig die weinig om alcohol geeft en geen behoefte heeft aan stappen en met jou huisje, boompje, beestje wil starten...
Laat hem los en je komt vast iemand tegen die net zo in het leven staat als jij.
Laat hem los en je komt vast iemand tegen die net zo in het leven staat als jij.
donderdag 8 april 2010 om 13:37
Het lijkt mij ook wel duidelijk wat je moet doen... Maar kan me voorstellen dat dat erg moeilijk is. Zit een beetje met hezelfde dilemma, maar in mijn geval ligt het niet vooral aan hem maar aan mezelf. En ben eigenlijk wel bang om weer alleen te zijn. Ben 32, en weer single zijn lijkt me leuk, maar ook vreselijk eng!!
donderdag 8 april 2010 om 13:38
donderdag 8 april 2010 om 13:47
quote:Lilou schreef op 08 april 2010 @ 13:37:
Het lijkt mij ook wel duidelijk wat je moet doen... Maar kan me voorstellen dat dat erg moeilijk is. Zit een beetje met hezelfde dilemma, maar in mijn geval ligt het niet vooral aan hem maar aan mezelf. En ben eigenlijk wel bang om weer alleen te zijn. Ben 32, en weer single zijn lijkt me leuk, maar ook vreselijk eng!!
Welnee Lilou en TO, het is helemaal niet eng. Ik heb het drie jaar geleden ook gedaan en echt: single zijn en voor het eerst in mijn leven voor de volle 100% voor mezelf zorgen is het beste wat ik ooit gedaan heb.
Wat je niet weet kun je vragen en wat je niet kunt kun je leren. En de vrijheid om zonder "geseik" zoals TO dat zo leuk zegt je eigen dingen te doen en je eigen beslissingen te nemen...is super.
Je kunt het best!
Het lijkt mij ook wel duidelijk wat je moet doen... Maar kan me voorstellen dat dat erg moeilijk is. Zit een beetje met hezelfde dilemma, maar in mijn geval ligt het niet vooral aan hem maar aan mezelf. En ben eigenlijk wel bang om weer alleen te zijn. Ben 32, en weer single zijn lijkt me leuk, maar ook vreselijk eng!!
Welnee Lilou en TO, het is helemaal niet eng. Ik heb het drie jaar geleden ook gedaan en echt: single zijn en voor het eerst in mijn leven voor de volle 100% voor mezelf zorgen is het beste wat ik ooit gedaan heb.
Wat je niet weet kun je vragen en wat je niet kunt kun je leren. En de vrijheid om zonder "geseik" zoals TO dat zo leuk zegt je eigen dingen te doen en je eigen beslissingen te nemen...is super.
Je kunt het best!
Huts!
donderdag 8 april 2010 om 14:08
Ik denk dat jij het heel goed weet maar bang bent. Angst is een slechte raadgever. Dump die gast en geniet van het leven. Eerst is het ff doorbijten maar er komt een dag dat je niet meer snapt wat je met die oude vent die zo nodig jong wil blijven deed en heb je een lekker ding naast je lopen met dezelfde wensen en ideeen.
Succes
Succes
donderdag 8 april 2010 om 14:32
quote:BellatrixVanDetta schreef op 08 april 2010 @ 13:47:
Welnee Lilou en TO, het is helemaal niet eng. Ik heb het drie jaar geleden ook gedaan en echt: single zijn en voor het eerst in mijn leven voor de volle 100% voor mezelf zorgen is het beste wat ik ooit gedaan heb.
Wat je niet weet kun je vragen en wat je niet kunt kun je leren. En de vrijheid om zonder "geseik" zoals TO dat zo leuk zegt je eigen dingen te doen en je eigen beslissingen te nemen...is super.
Je kunt het best!Dit had mijn post kunnen zijn! Angst is een slechte raadgever (had ik dat zelf maar jaren eerder beseft) en dit soort mannen zijn niet te veranderen (had ik dat ook maar eerder beseft).
Welnee Lilou en TO, het is helemaal niet eng. Ik heb het drie jaar geleden ook gedaan en echt: single zijn en voor het eerst in mijn leven voor de volle 100% voor mezelf zorgen is het beste wat ik ooit gedaan heb.
Wat je niet weet kun je vragen en wat je niet kunt kun je leren. En de vrijheid om zonder "geseik" zoals TO dat zo leuk zegt je eigen dingen te doen en je eigen beslissingen te nemen...is super.
Je kunt het best!Dit had mijn post kunnen zijn! Angst is een slechte raadgever (had ik dat zelf maar jaren eerder beseft) en dit soort mannen zijn niet te veranderen (had ik dat ook maar eerder beseft).
donderdag 8 april 2010 om 14:52
Maayke, je houdt niet van hem, maar van het ideaalbeeld dat je van hem hebt/wil maken......denk ik.
Als iemand niet aan jou standaard/norm voldoet, kun je in het vervolg misschien beter meteen je conclusie's trekken.
Dat bedoel ik positief, hoor. Het heeft weinig zin om iemand jouw waarden en normen op te gaan leggen.. veranderen doet iemand alleen als hij of zijn dat zelf wil.
Jij hebt jouw waarden en normen, hij de zijne. Het gaat er niet om wie er gelijk heeft. Iedereeen heeft recht op zijn eigen inzichten daarin.
Aan jou de keus in hoeverre jij je aanpast en je eigen waarden en normen over boord moet gooien t.b.v. hem.
Ik zou zeggen: blijf bij je eigen standpunten en geef dat aan zonder een oordeel over hem te vellen! (want hij heeft tenslotte net zo veel recht op de zijne)
Maar misschien maak JIJ dan de keus dat jullie dus niet bij elkaar blijken te passen?
Als iemand niet aan jou standaard/norm voldoet, kun je in het vervolg misschien beter meteen je conclusie's trekken.
Dat bedoel ik positief, hoor. Het heeft weinig zin om iemand jouw waarden en normen op te gaan leggen.. veranderen doet iemand alleen als hij of zijn dat zelf wil.
Jij hebt jouw waarden en normen, hij de zijne. Het gaat er niet om wie er gelijk heeft. Iedereeen heeft recht op zijn eigen inzichten daarin.
Aan jou de keus in hoeverre jij je aanpast en je eigen waarden en normen over boord moet gooien t.b.v. hem.
Ik zou zeggen: blijf bij je eigen standpunten en geef dat aan zonder een oordeel over hem te vellen! (want hij heeft tenslotte net zo veel recht op de zijne)
Maar misschien maak JIJ dan de keus dat jullie dus niet bij elkaar blijken te passen?
donderdag 8 april 2010 om 14:54
Psies. Het is vaak de angst voor het alleen-verder-moeten die zo'n beslissing tegenhoudt.
Maar als puntje bij paaltje komt merk je dat je het best alleen kunt, sterker nog, dat het super fijn kan zijn in je eentje!
Daarbij...helemaal alleen ben je echt niet. Er zijn toch ook nog ouders, broers of zussen en vriendinnen. Tenminste, dat neem ik dan aan.
Maar als puntje bij paaltje komt merk je dat je het best alleen kunt, sterker nog, dat het super fijn kan zijn in je eentje!
Daarbij...helemaal alleen ben je echt niet. Er zijn toch ook nog ouders, broers of zussen en vriendinnen. Tenminste, dat neem ik dan aan.
Huts!
donderdag 8 april 2010 om 15:03
Doorgaan natuurlijk! Wat een lot uit de loterij. En je negeert al drie jaar je verstand dus daar kan best nog 3 jaar bij. Of 13. Of 30.
Maayke, klik zelf ook even op het loupje onder je naam. Zal misschien voor jou net zo verhelderend werken als voor mij. Dan lees je nl dat het vanaf dag 1 al niet werkt gezien je berichten in 2007, dat je in 2008 het ook al niet zag zitten en dat je nu op de kop af twee jaar later het nog niet ziet zitten.
Waar ben je in vredesnaam mee bezig? Het zál leuk worden? Of gooi je het aloude "maar ik hou zoveel van hem" erin? Wat precies is er om zoveel van te houden?
Maayke, klik zelf ook even op het loupje onder je naam. Zal misschien voor jou net zo verhelderend werken als voor mij. Dan lees je nl dat het vanaf dag 1 al niet werkt gezien je berichten in 2007, dat je in 2008 het ook al niet zag zitten en dat je nu op de kop af twee jaar later het nog niet ziet zitten.
Waar ben je in vredesnaam mee bezig? Het zál leuk worden? Of gooi je het aloude "maar ik hou zoveel van hem" erin? Wat precies is er om zoveel van te houden?
donderdag 8 april 2010 om 15:34
Hoi Maayke,
Ik lees net je verhaal en sluit me aan bij alle andere reacties; kies voor jezelf! Ik herken je verhaal enorm (weliswaar heb ik geen ervaring met de alcohol) en heb onlangs precies hetzelfde doorgemaakt. Anderhalve maand geleden heb ik mijn relatie beeindigd na 2 jaar min of meer 'bloed, zweet en tranen'.
Jij haalt overduidelijk geen volledige voldoening uit deze relatie, hij geeft je niet wat je nodig hebt, je voelt je gefrustreerd, genegeerd en het kost je energie. Dat is niet goed. Het is zoals sommige andere mensen al zeiden: je geeft je antwoord zelf al. Stop ermee, hoe eng dat ook is.
Ik vond het ook doodeng, durfde het nooit en we zijn op die manier dus maanden doorgekabbeld. Altijd dacht ik: 'het verandert wel, hij wordt wel anders'. Ik haalde er van alles bij, deed continu concessies en kwam eigenlijk niet voor mezelf op. Ik cijferde mezelf steeds weg. Achteraf heb ik mezelf weleens op de gedachte betrapt: 'het enige wat ik nodig heb is een aanleiding'.. En die aanleiding kwam er, toen ik ontdekte dat hij er (opnieuw) stiekem 'contact' op na hield met een ander meisje.
En weet je? Ik heb me vanaf dat moment alleen maar sterk gevoeld. Ik was er zelf verbaasd over. Ik voelde me rustig en inmiddels voel ik me zo vrij! Vrij omdat ik weer mijn eigen leven kan leiden, mijn eigen plannen kan maken en niet langer geremd word door iemand die gewoon niet met jou op één lijn ligt. En, niet geheel onbelangrijk, ik merk dat ik hem helemaal niet echt mis. En dat is voor mij zo'n groot signaal!
Vraag jezelf eens af wat je precies zou missen als hij er niet meer is.. Zou je hèm missen en datgene wat hij jou (klaarblijkelijk niet) geeft of zou je het gezelschap ansich missen. Durf je de relatie niet te verbreken omdat je bang bent om alleen te zijn? Of omdat je bang bent dat je zonder hem niet kunt leven? Waarschijnlijk het eerste... In dat geval: vertrouw op jezelf, je kunt het best en je zult er zoveel vrijheid voor terugkrijgen.
Kies voor jezelf!
Ik lees net je verhaal en sluit me aan bij alle andere reacties; kies voor jezelf! Ik herken je verhaal enorm (weliswaar heb ik geen ervaring met de alcohol) en heb onlangs precies hetzelfde doorgemaakt. Anderhalve maand geleden heb ik mijn relatie beeindigd na 2 jaar min of meer 'bloed, zweet en tranen'.
Jij haalt overduidelijk geen volledige voldoening uit deze relatie, hij geeft je niet wat je nodig hebt, je voelt je gefrustreerd, genegeerd en het kost je energie. Dat is niet goed. Het is zoals sommige andere mensen al zeiden: je geeft je antwoord zelf al. Stop ermee, hoe eng dat ook is.
Ik vond het ook doodeng, durfde het nooit en we zijn op die manier dus maanden doorgekabbeld. Altijd dacht ik: 'het verandert wel, hij wordt wel anders'. Ik haalde er van alles bij, deed continu concessies en kwam eigenlijk niet voor mezelf op. Ik cijferde mezelf steeds weg. Achteraf heb ik mezelf weleens op de gedachte betrapt: 'het enige wat ik nodig heb is een aanleiding'.. En die aanleiding kwam er, toen ik ontdekte dat hij er (opnieuw) stiekem 'contact' op na hield met een ander meisje.
En weet je? Ik heb me vanaf dat moment alleen maar sterk gevoeld. Ik was er zelf verbaasd over. Ik voelde me rustig en inmiddels voel ik me zo vrij! Vrij omdat ik weer mijn eigen leven kan leiden, mijn eigen plannen kan maken en niet langer geremd word door iemand die gewoon niet met jou op één lijn ligt. En, niet geheel onbelangrijk, ik merk dat ik hem helemaal niet echt mis. En dat is voor mij zo'n groot signaal!
Vraag jezelf eens af wat je precies zou missen als hij er niet meer is.. Zou je hèm missen en datgene wat hij jou (klaarblijkelijk niet) geeft of zou je het gezelschap ansich missen. Durf je de relatie niet te verbreken omdat je bang bent om alleen te zijn? Of omdat je bang bent dat je zonder hem niet kunt leven? Waarschijnlijk het eerste... In dat geval: vertrouw op jezelf, je kunt het best en je zult er zoveel vrijheid voor terugkrijgen.
Kies voor jezelf!
donderdag 8 april 2010 om 16:07
Hij is 38, hij gaat hele weekenden weg zonder iets van zich te laten horen, hij drinkt te veel, hij blowt dagelijks, heeft geen toekomstplannen en hij besteedt te veel aandacht aan andere vrouwen.
Ik denk dat tegen de zomer veranderd zal zijn in een lieve, trouwe, niet-drinkende, eerlijke man.
Wat denk je zelf!? Bij zo'n topictitel weet je eigenlijk al genoeg!
Ik denk dat tegen de zomer veranderd zal zijn in een lieve, trouwe, niet-drinkende, eerlijke man.
Wat denk je zelf!? Bij zo'n topictitel weet je eigenlijk al genoeg!
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
donderdag 8 april 2010 om 16:24
Bellatrix, dat ben ik helemaal met je eens dat alleen zijn geweldig kan zijn. En in het geval van Maayke zou ik ook meteen voor mezelf kiezen, ècht meteen!!
Maar in mijn geval ben ik zelf degene die vaak moeilijk doet en veel vrijheid wil en veel tijd alleen nodig heeft. Was voor deze relatie een jaar of 5 single, van mijn 23ste tot 28ste, en dat was heerlijk. En nu na 4 jaar relatie begint het te kriebelen... maar dat ligt niet aan hem, weet zelf niet wat ik wil. En 't is toch eng om weer single te zijn en dan op deze leeftijd.
Maar Maayke ik zou echt voor mezelf kiezen in jou situatie, als je kinderen wil en een 'normaal' gesetteld leven dan is dit echt niet de man voor jou. Maar dat weet je geloof ik zelf ook al.
Sterkte!
Maar in mijn geval ben ik zelf degene die vaak moeilijk doet en veel vrijheid wil en veel tijd alleen nodig heeft. Was voor deze relatie een jaar of 5 single, van mijn 23ste tot 28ste, en dat was heerlijk. En nu na 4 jaar relatie begint het te kriebelen... maar dat ligt niet aan hem, weet zelf niet wat ik wil. En 't is toch eng om weer single te zijn en dan op deze leeftijd.
Maar Maayke ik zou echt voor mezelf kiezen in jou situatie, als je kinderen wil en een 'normaal' gesetteld leven dan is dit echt niet de man voor jou. Maar dat weet je geloof ik zelf ook al.
Sterkte!
donderdag 8 april 2010 om 20:24
donderdag 8 april 2010 om 20:31
Eens met Yayah.
Heb niet onder het loupje gekeken maar denk dat je er al langer mee worstelt?
Kom op meid, ga verder met je leven! Het kan zoveel leuker zijn dan jaren aan een dood paard lopen trekken!
Je weet dat je ooit door de zure appel heen moet, waarom nog wachten? Zo zonde is dat!
Visualiseer je toekomst. ALLES zelf bepalen, ZELF je nieuwe huisje inrichten, GEEN gezeik over die laarzen die eigenlijk te duur waren. NIEMAND om rekening mee te houden. Maar vooral denk ik ook: Je niet meer continue angstig hoeven afvragen: "Komt het nog wel goed?" Ik ben sinds een jaar single en onder andere dit maakt het zooooo heerlijk!
Succes en sterkte!
Heb niet onder het loupje gekeken maar denk dat je er al langer mee worstelt?
Kom op meid, ga verder met je leven! Het kan zoveel leuker zijn dan jaren aan een dood paard lopen trekken!
Je weet dat je ooit door de zure appel heen moet, waarom nog wachten? Zo zonde is dat!
Visualiseer je toekomst. ALLES zelf bepalen, ZELF je nieuwe huisje inrichten, GEEN gezeik over die laarzen die eigenlijk te duur waren. NIEMAND om rekening mee te houden. Maar vooral denk ik ook: Je niet meer continue angstig hoeven afvragen: "Komt het nog wel goed?" Ik ben sinds een jaar single en onder andere dit maakt het zooooo heerlijk!
Succes en sterkte!
