Relaties
alle pijlers
Brullende in de woestijn!
zondag 6 juni 2010 om 09:48
Mijn man, zoals sommige op het forum wel weten, is vrachtwagenchauffeur. Daarom is hij eigenlijk niet vaak thuis. Iets waarmee ik heb leren leven en waarmee ik doorgaans prima overweg kan.
Wat ik minder vind, is als er dan een weekend nadert waarin hij om 4u 's ochtends op zaterdag thuiskomt en op zondag om 19u weer weg moet. Het weekend wordt dan erg kort en erg vermoeiend. Vooral als je er al een werkweek van 70u op heb zitten.
Nu had manlief een week geleden afgesproken om een avondje te gaan stappen met een vriend. Doorgaans ook geen probleem, maar nu betekende het om 4u thuis, slapen tot 11u en om 13u weer de trein om de volgende dag in de middag terug te komen en vervolgens om 19u de biezen weer te pakken.
Deels uit eigenbelang, stelde ik voor om het avondje stappen een weekje op te schuiven. Ik zou manlief nu maar een paar uur zien, en dan is hij weer een week foetsie. Maar ook de gezondheid van man vind ik belangrijk. Het werk is al onregelmatig, vermoeiend en door ook nog eens heel veel slaap over te slaan maak je het voor jezelf en voor anderen! misschien wel niet veiliger op de weg. Daarnaast hebben we ook een dochter die hem dus nauwelijks of alleen de weekenden ziet.
Afijn, hij zou er over nadenken.
Vervolgens belt de betreffende vriend en zegt man (waar ik naast zit) gewoon "ik neem om 13u hier de trein en dan ben ik om 15.30u bij jou..." Snotverdikkie. Ik voelde me behoorlijk voor het blok gezet. Ik was namelijk in de veronderstelling dat hij nog zou nandenken en dan op zijn minst even met mij zou overleggen hoe of wat.
Ik vind het helemaal niet erg als mijn lief afspraken maakt met anderen, gaat stappen, borrelen. Das helemaal prima. Maar waarom luistert die man nou niet naar een eventueel best redelijk bezwaar en walst hij gewoon over mij en mijn argumenten heen?
Ik moet eerlijk bekennen, dat het soms ook best een eenzaam bestaan is, alleen met mijn dochter en de veestapel. Hard werken ook. Omdat hij nooit thuis is komen alle huishoudelijk takan op mijn schouders, evenals administratie. Er zijn soms dagen dat ik niemand spreek behalve de kassiérre bij de AH. Of mijn dochter. Ik heb soms het gevoel dat ik een eenzaam bestaan als het "Hondenvrouwtje" (je weet wel, die met die dochter en al die dieren) lijdt.
Als ik over deze gevoelens praat, die vooral in situaties als gisteren mij letterlijk naar de keel vliegen, heb ik het gevoel dat het als onzin wordt afgedaan. Of dat ik niet serieus word genomen.
Natuurlijk heb ik werk, mijn dieren, spreek ik heus wel af met vriendinnen. Maar tja... die lege plek in bed en dan ook nog eens in de weekenden breekt me gewoon weleens op.
Ik was gisteren erg teleurgesteld dat hij niet begreep dat ik hem op dat moment gewoon eens een avondje met hem wilde doorbrengen en ben dan teleurgesteld dat hij in dit soort situaties niet voor dochter en mij kiest, maar mijn argumenten niet eens overweegt en gewoon doet waar hij zin in heeft.
Als het een "gewoon" weekend geweest was, dan zou het zo'n probleem helemaal niet zijn, maar het werd nu dermate door werk ingekort dat ik echt het gevoel kreeg dat wij het maar met de kruimeluurtjes moesten doen.
Misschien ben ik wel gewoon een zeikerd en moet ik die man een avondje stappen gunnen, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik me dit weekend hier erg rot over gevoeld heb.
Ligt dit aan mij of heeft hij echt mijn gevoelens genegeerd?
Wat moet ik hier toch aan doen?
Ik snap wel dat ik óók wat af had kunnen spreken voor het hele weekend, maar het gaat me er juist om dat ik tijd met hem wil doorbrengen.
Wat ik minder vind, is als er dan een weekend nadert waarin hij om 4u 's ochtends op zaterdag thuiskomt en op zondag om 19u weer weg moet. Het weekend wordt dan erg kort en erg vermoeiend. Vooral als je er al een werkweek van 70u op heb zitten.
Nu had manlief een week geleden afgesproken om een avondje te gaan stappen met een vriend. Doorgaans ook geen probleem, maar nu betekende het om 4u thuis, slapen tot 11u en om 13u weer de trein om de volgende dag in de middag terug te komen en vervolgens om 19u de biezen weer te pakken.
Deels uit eigenbelang, stelde ik voor om het avondje stappen een weekje op te schuiven. Ik zou manlief nu maar een paar uur zien, en dan is hij weer een week foetsie. Maar ook de gezondheid van man vind ik belangrijk. Het werk is al onregelmatig, vermoeiend en door ook nog eens heel veel slaap over te slaan maak je het voor jezelf en voor anderen! misschien wel niet veiliger op de weg. Daarnaast hebben we ook een dochter die hem dus nauwelijks of alleen de weekenden ziet.
Afijn, hij zou er over nadenken.
Vervolgens belt de betreffende vriend en zegt man (waar ik naast zit) gewoon "ik neem om 13u hier de trein en dan ben ik om 15.30u bij jou..." Snotverdikkie. Ik voelde me behoorlijk voor het blok gezet. Ik was namelijk in de veronderstelling dat hij nog zou nandenken en dan op zijn minst even met mij zou overleggen hoe of wat.
Ik vind het helemaal niet erg als mijn lief afspraken maakt met anderen, gaat stappen, borrelen. Das helemaal prima. Maar waarom luistert die man nou niet naar een eventueel best redelijk bezwaar en walst hij gewoon over mij en mijn argumenten heen?
Ik moet eerlijk bekennen, dat het soms ook best een eenzaam bestaan is, alleen met mijn dochter en de veestapel. Hard werken ook. Omdat hij nooit thuis is komen alle huishoudelijk takan op mijn schouders, evenals administratie. Er zijn soms dagen dat ik niemand spreek behalve de kassiérre bij de AH. Of mijn dochter. Ik heb soms het gevoel dat ik een eenzaam bestaan als het "Hondenvrouwtje" (je weet wel, die met die dochter en al die dieren) lijdt.
Als ik over deze gevoelens praat, die vooral in situaties als gisteren mij letterlijk naar de keel vliegen, heb ik het gevoel dat het als onzin wordt afgedaan. Of dat ik niet serieus word genomen.
Natuurlijk heb ik werk, mijn dieren, spreek ik heus wel af met vriendinnen. Maar tja... die lege plek in bed en dan ook nog eens in de weekenden breekt me gewoon weleens op.
Ik was gisteren erg teleurgesteld dat hij niet begreep dat ik hem op dat moment gewoon eens een avondje met hem wilde doorbrengen en ben dan teleurgesteld dat hij in dit soort situaties niet voor dochter en mij kiest, maar mijn argumenten niet eens overweegt en gewoon doet waar hij zin in heeft.
Als het een "gewoon" weekend geweest was, dan zou het zo'n probleem helemaal niet zijn, maar het werd nu dermate door werk ingekort dat ik echt het gevoel kreeg dat wij het maar met de kruimeluurtjes moesten doen.
Misschien ben ik wel gewoon een zeikerd en moet ik die man een avondje stappen gunnen, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik me dit weekend hier erg rot over gevoeld heb.
Ligt dit aan mij of heeft hij echt mijn gevoelens genegeerd?
Wat moet ik hier toch aan doen?
Ik snap wel dat ik óók wat af had kunnen spreken voor het hele weekend, maar het gaat me er juist om dat ik tijd met hem wil doorbrengen.
zondag 6 juni 2010 om 09:53
Oooh, herkenbaar dat gevoel. Niet dat Lief vrachtwagenchauffeur is of weg, maar wel dat je denkt tijd samen te hebben en dat hij dan toch weg is. Het voelt zo rot. Zeker als je overdag weinig aanspraak hebt (het forum is leuk, maar het praat niet letterlijk terug).
Toch kan ik me wel voorstellen dat hij na een drukke week ook zin heeft in ontspanning en er even lekker uit wil.
Geloof ook niet dat je daar moeilijk over zou doen he? Het is meer dat er geen overleg is geweest en hij weinig tot niet ziet dat jij ook alleen bent door de week. En dat is niet tof.
Hmz, heb geloof ik geen oplossing, alleen herkenning.
Toch kan ik me wel voorstellen dat hij na een drukke week ook zin heeft in ontspanning en er even lekker uit wil.
Geloof ook niet dat je daar moeilijk over zou doen he? Het is meer dat er geen overleg is geweest en hij weinig tot niet ziet dat jij ook alleen bent door de week. En dat is niet tof.
Hmz, heb geloof ik geen oplossing, alleen herkenning.
zondag 6 juni 2010 om 09:56
quote:fussie schreef op 06 juni 2010 @ 09:53:
Oooh, herkenbaar dat gevoel. Niet dat Lief vrachtwagenchauffeur is of weg, maar wel dat je denkt tijd samen te hebben en dat hij dan toch weg is. Het voelt zo rot. Zeker als je overdag weinig aanspraak hebt (het forum is leuk, maar het praat niet letterlijk terug).
Toch kan ik me wel voorstellen dat hij na een drukke week ook zin heeft in ontspanning en er even lekker uit wil.
Geloof ook niet dat je daar moeilijk over zou doen he? Het is meer dat er geen overleg is geweest en hij weinig tot niet ziet dat jij ook alleen bent door de week. En dat is niet tof.
Hmz, heb geloof ik geen oplossing, alleen herkenning.
Dank je wel!
Het is inderdaad niet zo dat ik hem dat avondje uit niet gun hoor. Maar het is net weer in een weekend dat door het werk volledig is opgeslurpt en dan voel ik me zo verdomd eenzaam. Ik denk ook niet dat ik dát gevoel echt kan uitleggen.
Dan wil ik zo graag dat ie gewoon lekker met een wijntje blijft kletsen op de bank en daarna weer eens bij mij in bed slaapt.
Oooh, herkenbaar dat gevoel. Niet dat Lief vrachtwagenchauffeur is of weg, maar wel dat je denkt tijd samen te hebben en dat hij dan toch weg is. Het voelt zo rot. Zeker als je overdag weinig aanspraak hebt (het forum is leuk, maar het praat niet letterlijk terug).
Toch kan ik me wel voorstellen dat hij na een drukke week ook zin heeft in ontspanning en er even lekker uit wil.
Geloof ook niet dat je daar moeilijk over zou doen he? Het is meer dat er geen overleg is geweest en hij weinig tot niet ziet dat jij ook alleen bent door de week. En dat is niet tof.
Hmz, heb geloof ik geen oplossing, alleen herkenning.
Dank je wel!
Het is inderdaad niet zo dat ik hem dat avondje uit niet gun hoor. Maar het is net weer in een weekend dat door het werk volledig is opgeslurpt en dan voel ik me zo verdomd eenzaam. Ik denk ook niet dat ik dát gevoel echt kan uitleggen.
Dan wil ik zo graag dat ie gewoon lekker met een wijntje blijft kletsen op de bank en daarna weer eens bij mij in bed slaapt.
zondag 6 juni 2010 om 10:05
Ik begrijp jouw gevoel heel goed. In een relatie is het belangrijk dat je ook je eigen ding doet. Maar jouw man heeft 7 dagen per week een eigen leven, lijkt het wel. Waar is dan nog ruimte voor partner en kind? Zoals jij het verteld is het net of hij alleen thuis is geweest om zijn was te brengen.
Ik denk dat je er toch eens het gesprek over aan moet gaan. En dan liefst op een moment dat jullie beiden rustig zijn en de sfeer goed is. Heb je hem al eens eerlijk verteld dat je je regelmatig eenzaam voelt?
Ik denk dat je er toch eens het gesprek over aan moet gaan. En dan liefst op een moment dat jullie beiden rustig zijn en de sfeer goed is. Heb je hem al eens eerlijk verteld dat je je regelmatig eenzaam voelt?
zondag 6 juni 2010 om 10:08
Hier ook getrouwd met een chauffeur die de hele week van huis is.
Wij moeten echt heel bewust tijd voor elkaar vrij maken in het weekend, anders weten we beide dat het niet gaat werken. Onze afspraak is, dat we altijd 1 dag in het weekend hebben waarbij we samen zijn, en geen andere verplichtingen aan gaan.
Maar dat moet je wel allebei willen. Misschien is het goed om toch nog eens met hem om tafel te gaan zitten, en aan te geven dat je hier niet gelukkig van wordt. En om duidelijke afspraken te maken hoe je je tijd samen in gaat delen. Ik neem aan dat jouw man ook weet dat veel chauffeurs uiteindelijk scheiden omdat ze langs elkaar heen leven, en vergeten bewust de tijd voor elkaar te nemen.
Nu kan hij er nog wat van maken met jou en jullie dochter, maar ook hij moet zich dan volledig in willen zetten.
Wij moeten echt heel bewust tijd voor elkaar vrij maken in het weekend, anders weten we beide dat het niet gaat werken. Onze afspraak is, dat we altijd 1 dag in het weekend hebben waarbij we samen zijn, en geen andere verplichtingen aan gaan.
Maar dat moet je wel allebei willen. Misschien is het goed om toch nog eens met hem om tafel te gaan zitten, en aan te geven dat je hier niet gelukkig van wordt. En om duidelijke afspraken te maken hoe je je tijd samen in gaat delen. Ik neem aan dat jouw man ook weet dat veel chauffeurs uiteindelijk scheiden omdat ze langs elkaar heen leven, en vergeten bewust de tijd voor elkaar te nemen.
Nu kan hij er nog wat van maken met jou en jullie dochter, maar ook hij moet zich dan volledig in willen zetten.
zondag 6 juni 2010 om 10:12
"Zoals jullie weten ben ik vrachtwagenchauffeur. Een druk en hectisch bestaan. Het is een fijne baan hoor, daar niet van, maar door mijn werktijden ben ik vaak lang van huis weg. Dan mis ik mijn vrouw en dochter wel hoor, dat zul je begrijpen. Ik ben veel onderweg en maak lange dagen en zit dus veel alleen in de wagen. Soms zijn er dagen dat ik bijna niemand spreek, op de cassiëre van het tankstation na. Natuurlijk heb ik collega's en een baas, spreek ik mensen via mijn mobiel en luister ik veel radio en dergelijke, maar aan het eind van de dag kruip ik toch weer alleen mijn bed in de wagen in... Ik zou soms wel een andere baan willen hebben, waarmee ik meer thuis zou kunnen zijn en ook meer tijd zou hebben voor een sociaal leven, maar we hebben ons inkomen hard nodig, en vind maar eens wat anders...
Gelukkig heb ik een vrouw die thuis de boel goed regelt. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten, het is echt een supermens. Ze draait het huishouden, doet de administratie en is een schat van een moeder voor onze dochter en zorgt goed voor onze beesten. Het is dan ook altijd heerlijk om weer thuis te zijn en ze weer even te zien en kunnen vasthouden.
Als ik thuis ben is dat meestal een gewoon weekend, of een paar dagen door de week. Daarna moet ik dan weer lange werkdagen maken op de weg.
Mijn vrienden zie ik niet zo vaak. Het komt er vaak niet van. Te druk, te weinig tijd, te ver weg, je kent het wel. Best jammer, want het zijn leuke gasten en het is altijd weer fijn om eens een keertje lekker relaxt te kunnen ontspannen zonder werkstress en met mensen te kletsen die je echt kennen.
Nu belde vorige week een vriend, dat ie graag weer eens met me wilde stappen, en of ik het weekend erna soms tijd had. Ik wist dat ik dat weekend inderdaad vrij zou zijn en stemde toe. Leuk elkaar weer eens te zien! De weken daarna kon hij steeds niet, dus het was fijn dat we allebei komend weekend konden afspreken.
Ik was alleen vergeten dat ik dat weekend maar een "kort weekend" vrij had. Dus dat ik vrijdagnacht laat thuis kom en zondagavond al weer op pad moet. Maar ik heb even gekeken naar de treintijden en het moet gaan lukken; ik kan op zaterdag nog uitgebreid brunchen thuis met mijn vrouw en dochter voordat ik weg moet en zondagmiddag kan ik nog wat leuks gaan doen met mijn dochter en hoef ik pas na het avondeten weg. Zo moet het toch te combineren zijn en heb ik dus ook nog tijd voor mijn vrouw en dochter dit weekend!
Nu is het dus zaterdag, de dag dat ik zou gaan stappen. Mijn vrouw opperde nog wel dat ze het niet leuk vond dat ik dan zaterdagavond en nacht niet thuis was en dat ze me zo weinig zag, dat vond ik wel even moeilijk, maar ja, die afspraak met die vriend op het allerlaatst afzeggen vond ik ook zo lullig. Die rekent toch ook op mij, en mijn vrouw had eerst niets gezegd. Normaal gunt ze mij mijn uitstapjes ook, we gaan daar altijd erg relaxt mee om. Ze deed wel iets raar toen ik die vriend belde over hoe laat ik aan zou komen, maar daarna niet meer.
Ik dacht dus ook echt dat ze het meer zei als iets waar ik een volgende keer rekening mee moet houden en dat was ik ook wel van plan. Want het wordt idd wel een druk weekend zo. Maar goed, ik ga morgenmiddag haar vertellen dat ik mijn best ga doen om een lang weekend vrij te krijgen, zodat we een keer met z'n drieën naar het strand kunnen gaan voor een weekend en misschien kunnen we een oppas regelen voor volgend weekend, kunnen we eens samen naar de film ofzo.
Gelukkig zit het tussen ons verder wel goed, we weten dat we van elkaar houden en dat we al die drukke periodes wel doorkomen als we zo nu en dan ook tijd voor elkaar plannen. Maar ook elkaar onze eigen dingen gunnen.
jep, ik ben een gelukkig man!
Toch heb ik het gevoel dat ik iets niet helemaa goed heb gedaan. Wat vinden jullie? Wat zouden jullie doen? Had ik niet moeten gaan stappen vanavond? "
Gelukkig heb ik een vrouw die thuis de boel goed regelt. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten, het is echt een supermens. Ze draait het huishouden, doet de administratie en is een schat van een moeder voor onze dochter en zorgt goed voor onze beesten. Het is dan ook altijd heerlijk om weer thuis te zijn en ze weer even te zien en kunnen vasthouden.
Als ik thuis ben is dat meestal een gewoon weekend, of een paar dagen door de week. Daarna moet ik dan weer lange werkdagen maken op de weg.
Mijn vrienden zie ik niet zo vaak. Het komt er vaak niet van. Te druk, te weinig tijd, te ver weg, je kent het wel. Best jammer, want het zijn leuke gasten en het is altijd weer fijn om eens een keertje lekker relaxt te kunnen ontspannen zonder werkstress en met mensen te kletsen die je echt kennen.
Nu belde vorige week een vriend, dat ie graag weer eens met me wilde stappen, en of ik het weekend erna soms tijd had. Ik wist dat ik dat weekend inderdaad vrij zou zijn en stemde toe. Leuk elkaar weer eens te zien! De weken daarna kon hij steeds niet, dus het was fijn dat we allebei komend weekend konden afspreken.
Ik was alleen vergeten dat ik dat weekend maar een "kort weekend" vrij had. Dus dat ik vrijdagnacht laat thuis kom en zondagavond al weer op pad moet. Maar ik heb even gekeken naar de treintijden en het moet gaan lukken; ik kan op zaterdag nog uitgebreid brunchen thuis met mijn vrouw en dochter voordat ik weg moet en zondagmiddag kan ik nog wat leuks gaan doen met mijn dochter en hoef ik pas na het avondeten weg. Zo moet het toch te combineren zijn en heb ik dus ook nog tijd voor mijn vrouw en dochter dit weekend!
Nu is het dus zaterdag, de dag dat ik zou gaan stappen. Mijn vrouw opperde nog wel dat ze het niet leuk vond dat ik dan zaterdagavond en nacht niet thuis was en dat ze me zo weinig zag, dat vond ik wel even moeilijk, maar ja, die afspraak met die vriend op het allerlaatst afzeggen vond ik ook zo lullig. Die rekent toch ook op mij, en mijn vrouw had eerst niets gezegd. Normaal gunt ze mij mijn uitstapjes ook, we gaan daar altijd erg relaxt mee om. Ze deed wel iets raar toen ik die vriend belde over hoe laat ik aan zou komen, maar daarna niet meer.
Ik dacht dus ook echt dat ze het meer zei als iets waar ik een volgende keer rekening mee moet houden en dat was ik ook wel van plan. Want het wordt idd wel een druk weekend zo. Maar goed, ik ga morgenmiddag haar vertellen dat ik mijn best ga doen om een lang weekend vrij te krijgen, zodat we een keer met z'n drieën naar het strand kunnen gaan voor een weekend en misschien kunnen we een oppas regelen voor volgend weekend, kunnen we eens samen naar de film ofzo.
Gelukkig zit het tussen ons verder wel goed, we weten dat we van elkaar houden en dat we al die drukke periodes wel doorkomen als we zo nu en dan ook tijd voor elkaar plannen. Maar ook elkaar onze eigen dingen gunnen.
jep, ik ben een gelukkig man!
Toch heb ik het gevoel dat ik iets niet helemaa goed heb gedaan. Wat vinden jullie? Wat zouden jullie doen? Had ik niet moeten gaan stappen vanavond? "
zondag 6 juni 2010 om 10:17
Hij komt straks thuis, en dan gaan we ook praten. Maar ik vind het ook heel naar om dat te moeten doen waar onze dochter bij is. Ik heb nu de kans niet gekregen om rustig met hem te praten over hoe eea dit weekend is gegaan. Ja, je gaat wel een sms'je sturen waarin je aangeeft dat je er gewoon van baalt.
Hij is nu weer foetsie voordat ik hem even alleen gesproken zou kunnen hebben. Bottomline is dat hij ook nog een oud-collega heeft uigenodigt voor het eten omdat hij al aan zijn water voelde dat hij het niet zou trekken om na een avondje stappen vanaacht helemaal naar Munchen te moeten rijden. Die oud-collega gaat dus mee....
Dus ik zie hem het hele weekend een uurtje of 2 (waarin we dus boodschappen doen) en vervolgens moet om 18u de macaroni weer klaarstaan voor man en collega en daarna is ie weer pleite.
Hij heeft dus alles geregeld voor zichzelf, maar dat ik met waterige oogjes sta te vertellen dat ik het zo wel een heftig weekendje vind maakt niet zoveel uit.
Maar misschien is dat maar een gevoel.
Hij is eigenlijk gewoon een heel lieve man, maar dit soort dingen gaan eigenlijk altijd zo. Alsof hij mijn gevoel niet zo serieus neemt.
Hij is nu weer foetsie voordat ik hem even alleen gesproken zou kunnen hebben. Bottomline is dat hij ook nog een oud-collega heeft uigenodigt voor het eten omdat hij al aan zijn water voelde dat hij het niet zou trekken om na een avondje stappen vanaacht helemaal naar Munchen te moeten rijden. Die oud-collega gaat dus mee....
Dus ik zie hem het hele weekend een uurtje of 2 (waarin we dus boodschappen doen) en vervolgens moet om 18u de macaroni weer klaarstaan voor man en collega en daarna is ie weer pleite.
Hij heeft dus alles geregeld voor zichzelf, maar dat ik met waterige oogjes sta te vertellen dat ik het zo wel een heftig weekendje vind maakt niet zoveel uit.
Maar misschien is dat maar een gevoel.
Hij is eigenlijk gewoon een heel lieve man, maar dit soort dingen gaan eigenlijk altijd zo. Alsof hij mijn gevoel niet zo serieus neemt.
zondag 6 juni 2010 om 10:18
Serieus nu: Natuurlijk ben je geen zeikerd, je voelt wat je voelt!
Vanmiddag vertellen aan je Lief hoe het van jou kant voelt. En dan niet als beschuldiging, maar vooral als verhaal dat je het zelf ook zo fijn vindt als hij thuis is en om samen te slapen. Dat je je daar door de week op verheugd en dan merkt dat het moeilijk is om dat idee van een avondje samen zijn los te laten als hij weg gaat in zo'n kort weekend.
Uitleggen dat je idd geen zeikerd wilt zijn, maar dat je het fijn zou vinden dat hij in dit soort korte weekenden ook echt thuis is en stapafspraken maakt in een wat langer weekend oid.
Ik weet niet hoe duidelijk je gisteren bent geweest, maar het klinkt idd als een gevalletje van Man walst ietwat over gevoelens heen en denkt dat het wel mee zal vallen.
Balen dat je je zo rot hebt gevoeld dit weekend, hopelijk hebben jullie nog een paar fijne uren vandaag voordat hij weer weg moet!
Vanmiddag vertellen aan je Lief hoe het van jou kant voelt. En dan niet als beschuldiging, maar vooral als verhaal dat je het zelf ook zo fijn vindt als hij thuis is en om samen te slapen. Dat je je daar door de week op verheugd en dan merkt dat het moeilijk is om dat idee van een avondje samen zijn los te laten als hij weg gaat in zo'n kort weekend.
Uitleggen dat je idd geen zeikerd wilt zijn, maar dat je het fijn zou vinden dat hij in dit soort korte weekenden ook echt thuis is en stapafspraken maakt in een wat langer weekend oid.
Ik weet niet hoe duidelijk je gisteren bent geweest, maar het klinkt idd als een gevalletje van Man walst ietwat over gevoelens heen en denkt dat het wel mee zal vallen.
Balen dat je je zo rot hebt gevoeld dit weekend, hopelijk hebben jullie nog een paar fijne uren vandaag voordat hij weer weg moet!
zondag 6 juni 2010 om 10:22
@Toet; Als ik niet zou weten dat je een vrouw bent, zou ik denken dat je een man was
Dit gaat niet om 1 dag stappen. Dit gaat om het feit dat TO blijkbaar een beetje eenzaam is doordeweeks, dan uitkijkt naar het toch al zo korte weekend, haar gevoelens op tafel legt, en zich vervolgens niet begrepen voelt.
Essentieel in een relatie met iemand die veel van huis is, is communicatie, en begrip voor de positie van de ander. En soms moet je even net wat meer rekening houden met de gevoelens van je partner, dan in een 'gewone' relatie.
Dit gaat niet om 1 dag stappen. Dit gaat om het feit dat TO blijkbaar een beetje eenzaam is doordeweeks, dan uitkijkt naar het toch al zo korte weekend, haar gevoelens op tafel legt, en zich vervolgens niet begrepen voelt.
Essentieel in een relatie met iemand die veel van huis is, is communicatie, en begrip voor de positie van de ander. En soms moet je even net wat meer rekening houden met de gevoelens van je partner, dan in een 'gewone' relatie.
zondag 6 juni 2010 om 10:58
quote:fussie schreef op 06 juni 2010 @ 10:30:
Misschien kun je als afspraak maken dat hij in hele korte weekenden geen andere afspraken maakt? Dat daar in andere weekenden wel ruimte voor is maar dat korte weekenden exclusief zijn?
Die afspraak is er wel. Maar hij wilde gisteren niet afzeggen. Ik weet zeker dat betreffende vriend het helemaal begrepen zou hebben.
Ik hoop dat ik hem vandaag nog zie.
Heb uit een stukje rancune afgesproken om te gaan eten met mijn moeder.
Misschien kun je als afspraak maken dat hij in hele korte weekenden geen andere afspraken maakt? Dat daar in andere weekenden wel ruimte voor is maar dat korte weekenden exclusief zijn?
Die afspraak is er wel. Maar hij wilde gisteren niet afzeggen. Ik weet zeker dat betreffende vriend het helemaal begrepen zou hebben.
Ik hoop dat ik hem vandaag nog zie.
Heb uit een stukje rancune afgesproken om te gaan eten met mijn moeder.
zondag 6 juni 2010 om 10:58
quote:Nastik schreef op 06 juni 2010 @ 10:17:
Maar misschien is dat maar een gevoel.
Hij is eigenlijk gewoon een heel lieve man, maar dit soort dingen gaan eigenlijk altijd zo. Alsof hij mijn gevoel niet zo serieus neemt.
Het is niet maar een gevoel. Het is heel belangrijk. Als je dit door laat sudderen, dan ga je het hem op een gegeven moment steeds meer kwalijk nemen. Kies inderdaad een rustig moment uit om hierover te praten. Ik kan me voorstellen dat je het nu uitgesproken wil hebben, maar door het tijdgebrek en alle andere aanwezige mensen lijkt me dat erg lastig. Is het een optie om het uit te stellen tot volgend weekend? Kruip dan lekker zaterdagavond met elkaar op de bank met een wijntje erbi en voer een rustg gesprek.
Maar misschien is dat maar een gevoel.
Hij is eigenlijk gewoon een heel lieve man, maar dit soort dingen gaan eigenlijk altijd zo. Alsof hij mijn gevoel niet zo serieus neemt.
Het is niet maar een gevoel. Het is heel belangrijk. Als je dit door laat sudderen, dan ga je het hem op een gegeven moment steeds meer kwalijk nemen. Kies inderdaad een rustig moment uit om hierover te praten. Ik kan me voorstellen dat je het nu uitgesproken wil hebben, maar door het tijdgebrek en alle andere aanwezige mensen lijkt me dat erg lastig. Is het een optie om het uit te stellen tot volgend weekend? Kruip dan lekker zaterdagavond met elkaar op de bank met een wijntje erbi en voer een rustg gesprek.
zondag 6 juni 2010 om 11:23
Nastik,
Enigszins bekend. Mijn man werkt op zee, dus ook altijd een aantal weken achter elkaar weg. Ik zal eerlijk zijn, ik vind het niks! Hij doet het al jaren hoor, en ik kan ermee om gaan, maar ik zal het nooit leuk gaan vinden. Alles alleen doen, overal alleen voor staan, soms inderdaad alleen maar de cassière als 'praatje' hebben, feestdagen alleen, verjaardagen alleen, mooie en moeilijke momenten alleen...nee, mijn cup of tea zal het nooit worden. Maar goed, daar ging je vraag niet over
Ik zou in jouw geval toch aangeven dat hij dat uitstapje toch het beste kan opschorten. Niet alleen voor de veiligheid, maar ook omdat hij thuis een gezin heeft en dat hij voor zijn werk al vaak genoeg weg is. Als hij maar zo kort thuis is, dan maar even geen andere bezigheden afspreken. Ik denk bij dit dan met name aan jullie dochter trouwens, maar als vrouw zijnde ook heel goed weet hoe waardevol die paar uur voor jou kunnen zijn.
Bespreek met hem dat je het ok vindt als hij iets gaat afspreken in de weekenden dat hij langer thuis is, maar dat als hij maar zo kort thuis is, jij toch van hem verlangt dat hij zijn tijd aan jullie besteedt. Ik snap dat er vrouwen zijn die het niet ok vinden om hun man regels op te stellen, maar in de gevallen waarbij de man al zoveel weg is en vrijheid in zijn werk heeft (dit zijn banen die je met z'n 2-en doet vind ik, dit kan hij niet alleen doen), zal hij toch ergens ook zijn verantwoordelijkheid moeten dragen.
sterkte!
Enigszins bekend. Mijn man werkt op zee, dus ook altijd een aantal weken achter elkaar weg. Ik zal eerlijk zijn, ik vind het niks! Hij doet het al jaren hoor, en ik kan ermee om gaan, maar ik zal het nooit leuk gaan vinden. Alles alleen doen, overal alleen voor staan, soms inderdaad alleen maar de cassière als 'praatje' hebben, feestdagen alleen, verjaardagen alleen, mooie en moeilijke momenten alleen...nee, mijn cup of tea zal het nooit worden. Maar goed, daar ging je vraag niet over
Ik zou in jouw geval toch aangeven dat hij dat uitstapje toch het beste kan opschorten. Niet alleen voor de veiligheid, maar ook omdat hij thuis een gezin heeft en dat hij voor zijn werk al vaak genoeg weg is. Als hij maar zo kort thuis is, dan maar even geen andere bezigheden afspreken. Ik denk bij dit dan met name aan jullie dochter trouwens, maar als vrouw zijnde ook heel goed weet hoe waardevol die paar uur voor jou kunnen zijn.
Bespreek met hem dat je het ok vindt als hij iets gaat afspreken in de weekenden dat hij langer thuis is, maar dat als hij maar zo kort thuis is, jij toch van hem verlangt dat hij zijn tijd aan jullie besteedt. Ik snap dat er vrouwen zijn die het niet ok vinden om hun man regels op te stellen, maar in de gevallen waarbij de man al zoveel weg is en vrijheid in zijn werk heeft (dit zijn banen die je met z'n 2-en doet vind ik, dit kan hij niet alleen doen), zal hij toch ergens ook zijn verantwoordelijkheid moeten dragen.
sterkte!
vrijdag 11 juni 2010 om 14:29
Nastik voor jou!
Ik las dit topic door en ik herken me er zelf wel in, alleen in een wat meer lullige manier dan jou (in de zin van niet zo'n serieuze en ernstige zaak als die van jou). Mijn vriend heeft een baan van 9 tot 5 en komt s'avonds gewoon thuis, maar is vaak weg voor zijn grootste hobby, muziek. Werkt ontzettend veel op festivals en gaat in de weekenden vaak naar optredens toe. Dat wereldje is ontzettend leuk voor hem omdat het wereldje erg klein is en daarin veel mensen kent. Hij gaat vaak ook naar het buitenland, want zijn vrienden komen van alle kanten van Europa en soms verder en ze zoeken elkaar vaak op.
Vooral in de zomer is hij ontzettend vaak weg. Nu is het zelfs zo dat hij vorige week twee weken in Amerika is geweest, een weekend thuis en de woensdag weer is vertrokken naar Duitsland. Volgend weekend zit hij in Frankrijk.
Heb je ook niet zo vaak het gevoel dat je veeleisend bent als je van hem vraagt iets met hem te kunnen doen? Ik nogal wel, mijn vriend kan er helaas geen begrip voor opbrengen. Natuurlijk heb ik wel vriendinnen maar ik spreek ze lang niet iedere dag. Dus in je eenzame bestaan herken ik je wel. Hij wil zijn ding doen en voor jouw man is het een inkomen natuurlijk.
Ik weet dat dit zijn werk betreft en voor mijn vriend zijn hobby en dat het nogal een verschil is, maar als je er over wilt praten sta ik er natuurlijk voor open.
Veel succes met je gesprek dat je wilt gaan voeren! Hou je ons op de hoogte?
Ik las dit topic door en ik herken me er zelf wel in, alleen in een wat meer lullige manier dan jou (in de zin van niet zo'n serieuze en ernstige zaak als die van jou). Mijn vriend heeft een baan van 9 tot 5 en komt s'avonds gewoon thuis, maar is vaak weg voor zijn grootste hobby, muziek. Werkt ontzettend veel op festivals en gaat in de weekenden vaak naar optredens toe. Dat wereldje is ontzettend leuk voor hem omdat het wereldje erg klein is en daarin veel mensen kent. Hij gaat vaak ook naar het buitenland, want zijn vrienden komen van alle kanten van Europa en soms verder en ze zoeken elkaar vaak op.
Vooral in de zomer is hij ontzettend vaak weg. Nu is het zelfs zo dat hij vorige week twee weken in Amerika is geweest, een weekend thuis en de woensdag weer is vertrokken naar Duitsland. Volgend weekend zit hij in Frankrijk.
Heb je ook niet zo vaak het gevoel dat je veeleisend bent als je van hem vraagt iets met hem te kunnen doen? Ik nogal wel, mijn vriend kan er helaas geen begrip voor opbrengen. Natuurlijk heb ik wel vriendinnen maar ik spreek ze lang niet iedere dag. Dus in je eenzame bestaan herken ik je wel. Hij wil zijn ding doen en voor jouw man is het een inkomen natuurlijk.
Ik weet dat dit zijn werk betreft en voor mijn vriend zijn hobby en dat het nogal een verschil is, maar als je er over wilt praten sta ik er natuurlijk voor open.
Veel succes met je gesprek dat je wilt gaan voeren! Hou je ons op de hoogte?
